Waarom wij geen spijt hebben van onze tattoo: “Ik kon kanker afsluiten, met gevoel dat de littekens volledig onzichtbaar waren”

© Joost De Bock.

Bijna één op vijf volwassen Vlamingen heeft een tatoeage. Een kleinood op een verborgen plekje, of een heel lijf vol. En ja, het zal wel dat sommigen – zoals Maggie De Block vreest – na een uur spijt hebben van hun tattoo. Maar deze 12 lezers niet: achter hun inkttekeningen schuilen vrolijke, avontuurlijke, ontroerende of jolige verhalen. Herinneringen die ze voor eeuwig koesteren.

Eindelijk terug in de spiegel kunnen kijken, eindelijk terug vrouw zijn

Claudine

Rock ’n roll, zo noemt de West-Vlaamse Claudine Beghein (45) zich. Vroeger speelde ze als dj in Gent en trad ze geregeld op met een band. Tot ze veertien jaar geleden, op amper 31-jarige leeftijd, te horen kreeg dat ze borstkanker had. «Waarschijnlijk zat de tumor toen al zo’n kleine twee jaar in mijn lijf», vertelt Claudine. «Hoogst uitzonderlijk dat iemand zo jong een niet-erfelijke kanker kreeg, klonk het. Acht maanden lang kreeg ik de zwaarste chemo en bestraling.» Een maand na de diagnose liet Claudine het weefsel met tumor weghalen uit haar rechterborst, maar vorig jaar besloot ze in samenspraak met haar oncoloog om voor een preventieve, volledige amputatie en reconstructie van beide borsten te gaan. «Ik vertrouwde het niet meer. Met weefsel uit mijn buik heeft de chirurg mij een prachtig paar nieuwe borsten gegeven. Maar met de littekens blijf je zitten.»

Na vorige zomer begon Claudine met een ‘aut vincere’ op haar linkerborst, erna met ‘aut mori’ op haar rechterborst, versierd met rozen en hartjes. Vervolgens kwam ertussen een zandloper en als laatste de afwerking met ‘fortis ut leo’, samen met een leeuw, onderaan haar buik. «Of overwinnen, of sterven. Sterk zoals een leeuw. Om de ziekte te verslaan. De rozen staan voor de schoonheid van mijn nieuwe borsten, de zandloper voor de tijd van mijn strijd. Met daaronder de initialen van mijn chirurg Filip Stillaert, die prachtig werk geleverd heeft. En de hartjes staan voor de steun van mijn omgeving, natuurlijk. Toen alles klaar was, hebben zowel de artieste als ik geweend. Zij heeft ook borstkanker gehad en heeft zich sindsdien toegelegd op tatoeages na een borstreconstructie. Voor mij kon ik de kanker op dat moment volledig afsluiten, met een gevoel dat de littekens volledig onzichtbaar waren. Eindelijk terug in de spiegel kunnen kijken, eindelijk terug vrouw zijn!»

Ontdek de ontroerende, vrolijke en avontuurlijke verhalen achter de tatoeages van de elf anderen in onze Pluszone, exclusief voor abonnees. Sms HLN naar 6630 (kost €1) en proef 3 weken.

© Joost De Bock.
BRON: http://www.hln.be/hln/nl/40/Style/article/detail/2834960/2016/08/20/Waarom-wij-geen-spijt-hebben-van-onze-tattoo-Ik-kon-kanker-afsluiten-met-gevoel-dat-de-littekens-volledig-onzichtbaar-waren.dhtml
Soms heeft een tattoo een prachtig verhaal of is het om iets te verwerken en af te sluiten. Mensen laten niet altijd zomaar een tattoo plaatsen, soms is er een achtergrond. En juist voor deze mensen kan zoiets een belangrijke rol spelen in het leven. Maar sommige zien het anders en denken aan het woord stoer of nee dat kan toch niet zo veel. Maar men moet soms de gedachten gang er achter weten voor men iemand gaat vooroordelen.
AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM