Category: opvoeding


Amerikaanse school biedt corrigerend ondergoed aan om het zelfbeeld van jonge meisjes te verbeteren. Ouders reageren onthutst

Vrouw, Papieren Zak, Portemonnee, Park, Papier, Tas

Heel wat jonge meisjes zijn ontevreden over hun lichaam. Om dat probleem aan te pakken, rolde een Amerikaanse school een programma uit om het lichaamsbeeld van hun jonge studentes uit het tweede middelbaar aan te pakken, waarbij het gratis corrigerend ondergoed aanbiedt. Met heel wat onthutste reacties van ouders tot gevolg. “Hoe promoot je in godsnaam een positief lichaamsbeeld door te zeggen: ‘Alsjeblieft, je bent te dik. Je hebt nu al shapewear nodig om er slanker uit te zien’?”

Drieënvijftig procent van de dertienjarige Amerikaanse meisjes is ongelukkig met hun lichaam. Bij de zeventienjarigen ligt dit percentage op maar liefst achtenzeventig procent. Dat stelt een onderzoek van de Amerikaanse feministische organisatie The National Organisation for Women. Ook in ons land voelen heel wat meisjes en volwassen vrouwen zich onzeker over hun lichaam.
Een middelbare school in het Amerikaanse Mississippi dacht de ideale oplossing te hebben om de kijk van haar leerlingen op hun lichaam te verbeteren. De school stuurde haar leerlingen naar huis met een brief, waarin de directie uitlegde dat ze een nieuw programma zouden opstarten rond het topic ‘body image’.
In de brief, die de titel ‘Waarom hebben meisjes last van een negatief lichaamsbeeld?’ kreeg, legde de school eerst de definitie uit van ‘body image’ en werd gesteld dat meisjes vaker last hebben van een negatief lichaamsbeeld dan jongens. Verder beschreef de school ook de negatieve gevolgen van een negatief lichaamsbeeld en stelde het haar stappenplan voor om “meisjes te helpen gelukkiger te worden met hun lichaam”.
Hoe de school dat precies ging doen, werd pas duidelijk onderaan de brief. “De school is van plan om zowel positieve literatuur over het onderwerp te voorzien als shapewear, beha’s en andere gezondheidsproducten voor meisjes, indien nodig.” Onderaan bevatte de brief ook een gedeelte waarin ouders konden aanduiden of ze voor hun dochter wel of geen corrigerend ondergoed zouden willen, en indien ja, welke maat ze dan zou willen ontvangen.

Verbolgen reacties

Dit initiatief van de school leidde al snel tot heel wat verbolgen reacties van ouders, waaronder die van Ashley Wells Heun. Zij uitte haar ongenoegen in een bericht op Facebook dat ondertussen al meer dan vierhonderd keer werd gedeeld. “Dit is wat mijn dochter uit 8th grade (het tweede middelbaar, red.) vandaag mee naar huis kreeg. Ik ben meer dan woedend, maar ik weet niet waar ik kwader om ben: het feit dat ze de ballen hadden om deze brief te sturen, of de onwetendheid van de schoolmedewerkers.”
“Ik ben ontsteld over het feit dat de school probeert het ‘negatieve lichaamsbeeld’ te corrigeren door shapewear mee naar huis te sturen”, klonk het. “Hoe promoot je in godsnaam een positief lichaamsbeeld door te zeggen: ‘Alsjeblieft, je bent te dik. Je hebt nu al shapewear nodig om er slanker uit te zien’. Ik hoop dat dit een grap is.”
De directeur van de middelbare school bood alvast zijn excuses aan en bevestigde dat het plan is afgeblazen. “Hoewel de school inzicht heeft gegeven in haar positieve bedoelingen, begrijpt het ook hoe dit soort informatie ernstige zorgen baart bij ouders. Het programma had nooit de aanbieding van shapewear mogen bevatten.”

BRON: https://www.hln.be/fit-en-gezond/amerikaanse-school-biedt-corrigerend-ondergoed-aan-om-het-zelfbeeld-van-jonge-meisjes-te-verbeteren-ouders-reageren-onthutst-br~a3abb964/

Hoe hard kan je een kind kwetsen met zoiets te ondernemen. Niet alleen de scholen maar ook vaak ouders zijn zo tegen hun kind bezig. Je bent te dik zou je er niets aan doen. Of weet je ik zet je op dieet of ga maar naar een diëtiste. Dat brengt zich mee dat je het kind een heel negatief zelfbeeld meegeeft. Maar ook dat sommigen spijtig genoeg niet meer durven te eten. En zo belanden met anorexia. Als dan nog eens een school gaat zeggen. Hey wil je er goed uitzien dan doe je morgen maar het corrigerend ondergoed aan. Wat denk jezelf wat dit doet bij een kind. En al zeker als ze in hun puberteit zitten.
Wees toch slim en ga dit zeker niet geven of zeggen tegen opgroeiende kinderen.
Je bent dik.
Je kan niet mee met je klasgenoten doordat je dik bent.
Ga eens sporten of snoep niet zoveel.
Weet als ouder dat men het voorbeeld moet geven. En wat jezelf doet vaak gespiegeld word.

Stud, Vrouw, Meisje, Missen, Puberteit

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Je lichaam als voertuig. Een voorleesboekje voor kinderen, om zelf uit te printen.

Je lichaam als voertuig

De wereld is druk. Voor volwassenen, maar ook voor kinderen.Het is heel makkelijk om afgeleid te worden van wat er zich afspeelt in hun eigen lijfje. Van wat ze zelf voelen en willen, in plaats van wat anderen van hen vragen.

Dit korte getekende boekje is (met veel liefde door Marloes gemaakt) voor ouders en kinderen, om lekker vaak voor te lezen. Het gaat over het energetisch reinigen van je lichaam, over het belang van gronden, en over jezelf beschermen. Simpel beschreven, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat zou het ook moeten zijn.

Blad2

Het regelmatig voorlezen van dit boekje zorgt ervoor dat ouders en kinderen vertrouwt raken met energetische lichaamszorg, en het brengt focus op de veilige zone van het eigen lichaam in drukke tijden.Je kunt de pagina’s uitprinten en er gemakkelijk een boekje van maken door ze in een insteekhoesje te doen en daarna in een map. Of druk gaatjes in de pagina’s en bind ze bijeen met een lint. En natuurlijk kun je de tekeningen mooi in laten kleuren door je zoon of dochter. Veel leesplezier!

Download hier kosteloos het boekje voor kinderen

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/je-lichaam-als-voertuig-een-voorleesboekje-voor-kinderen-om-zelf-uit-te-printen/

Het mocht gedeeld worden. Het is echt een aanrader voor ouder en kind. Het kan je even tot nadenken zetten. Dat toch belangrijk is. En ja zo krijg je ook weer meer contact met je kind. Het voorlezen of het laten lezen en dan er verder op ingaan. Moet toegeven een mooi boekje.

Nils Holgersson, Selma Lagerlöf, Monument, Een Boek

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Ilse jeugdpsychiater pleit voor een radicale terugkeer naar vrij spel: “Zelfs in de kleuterklas zijn er al puzzelkampioenen, dan denk ik: serieus?”

Kind, Jongen, Mensen, Modder, Vuil, Smerig, Spelen

Voor je het weet zit een dag vol school, huiswerk, hobby’s en geplande activiteiten. In haar eerste boek ‘Moeder, waarom spelen wij (zo weinig)’ pleit Ilse Van Loy – ze is kinder- en jeugdpsychiater, mama – voor een terugkeer naar meer vrij spel. “Want als we zo doorgaan, krijgen we over pakweg 40 jaar vooral angstige en starre mensen die veerkracht en creatief missen.” Wat volgt, is een gesprek over een wereld waarin controle en prestaties van kinderen overheersen, over alternatieve onderwijssystemen en de moeilijkheid van opgroeien, en over het essentieel belang van spelen. Voor de allerkleinsten, maar zeker ook voor u en mij.

Vanwaar het idee om een boek te schrijven over vrij spelen?

“Eigenlijk vanuit een frustratie. We vinden vrij spel een evidentie, maar dat is het al lang niet meer. De klemtoon bij kinderen ligt voortdurend op kennen en kunnen. Zelfs in de kleuterklas zijn er al puzzelkampioenen en allerlei taakjes, dan denk ik: serieus? Aanleren moet almaar sneller en jonger. Maar we merken in de praktijk dat steeds minderen kinderen daar goed hun weg in vinden en logischerwijs ook sneller uit de boot vallen. En we vergeten dat ook de allerkleinsten zich eerst emotioneel goed in hun vel moeten voelen vooraleer ze dat kennen en kunnen onder de knie krijgen, en daar is vrij spel een levensbelangrijk, lang gekend, maar toch vergeten begrip.” 

Als ik vrij spel hoor, zie ik spontaan kinderen ravotten in de bossen. Wat versta jij daaronder?

“Kinderen die zelf een scenario schrijven en onderling regels maken, zonder inmenging van buitenaf. Let wel, een kind kan alleen tot creatief spelen komen als er beveiligende grenzen zijn, maar het mag niet controlerend worden. Het is dus belangrijk dat het kind weet dat zijn mama of papa er voor hem is, ergens op de achtergrond.”

Welk effect heeft spelen zonder regels op de ontwikkeling van onze kinderen?

“Kinderen die voldoende ruimte krijgen voor vrij spel, ontwikkelen een veel flexibeler brein en kunnen zich makkelijker aanpassen in bepaalde omstandigheden. In een spel zonder regels nemen kinderen verschillende rollen in en gaan ze hun binnenwereld uiten. Stel: een hond blaft en je kind heeft schrik gekregen. Als je nadien het kind voldoende ruimte geeft om vrij te spelen, gaat die in de veilige wereld van zijn of haar spel aan de slag met opgedane angsten en ervaringen: in dit geval de boze hond. Enerzijds is dat dus een verwerkingsproces, anderzijds leren ze zo ook oplossend denken, maar vooral: ze leren hun eigen spanningsniveau reguleren en zullen op latere leeftijd minder stress ervaren. Spelen heeft dus niet alleen een invloed op het welzijn van kinderen tijdens hun kindertijd, ook lang daarna blijft spel een belangrijke factor om een gelukkige leven te kunnen leiden. “

Een citaat uit je boek: ‘laat ons een kind verveling gunnen’.

“Vanuit verveling ontstaat creativiteit. Laat kinderen zelf eens iets bedenken in plaats van alles voor hun te plannen of hun speelgoed voor de dag keurig klaar te leggen. Pas op, ik heb het gevoel dat we tegenwoordig als volwassenen ook in een kramp schieten als we eens ‘niks’ te doen hebben. Maar zo geef je aan jouw kind wel mee dat stilvallen of vervelen iets slecht is, terwijl dat net voor vertrouwen kan zorgen bij de allerkleinsten. Als je alles voor een kind invult, maak je die heel afhankelijk. Wat maakt dat ze later ook bang gaan zijn om te beslissen.”

In je boek las ik dat kinderen al minstens 145 procent meer tijd aan huiswerk spenderen, 25 procent minder spelen en 18 procent meer op school zitten, vergeleken met ongeveer 40 jaar geleden. Zijn de verwachtingen die het onderwijsveld vandaag oplegt te hoog? 

“We leggen de nadruk verkeerd. We kijken naar kinderen vanuit een volwassen bril, vanuit onze waarden en normen. Ik maak de vergelijking met de kinderarbeid vroeger. Dat ging over wat voor de volwassenen voordelig was: kleine vingers die de industrie deden draaien. Het is misschien een harde vergelijking, maar ook vandaag hebben we specifieke technische en cognitieve vaardigheden nodig om onze economie draaiende te houden. Ik ben ervan overtuigd dat als je de ruimte geeft aan kinderen – ook op school – om meer emotioneel vrij te zijn en te spelen dat je een veel productievere, weerbaardere en creatievere populatie gaat krijgen. We mogen niet vergeten dat de wetenschap alleen maar verder kan evolueren als wij creatieve kinderen kweken. Maar als we zo doorgaan, zal de innovatie snel uitdoven en krijgen we vooral angstige en starre mensen die weinig veerkrachtig en creatief zijn. En daar gedijt extremisme heel goed in. De kracht van spel mogen we als mensheid niet verliezen.”

Je verwijst in je boek bovendien naar alternatieve onderwijssystemen. Ik moest daarbij spontaan denken aan mijn neefje die het eerste middelbaar volgt in De Met. Daar kennen ze geen vast lessenrooster, wel een individuele leerroute per kind. Leerkrachten zijn er coaches. Kinderen maken zelf hun planning. En er wordt gewerkt met challenges, spelenderwijs leren dus. Is dat de toekomst?

“Hoe meer verschillende onderwijssystemen we kunnen aanbieden, hoe beter. Voor kinderen die een grote behoefte hebben aan exploratie en creativiteit werkt dit perfect. Voor andere kinderen zou een systeem zoals in Finland dan weer bevorderend zijn. Daar gaat veel meer aandacht naar welzijn, zorg en de ontwikkeling van eigen talenten. Daar is het bij wet verboden om een kind in de lagere school te quoteren met punten. Ze gaan tot de middag naar school en daarna wordt gefocust op persoonlijke ontwikkeling in vrije tijd. Ik wil eigenlijk naar een onderwijs dat niet vastgeroest zit op één bepaald stramien, want dat is een pijnpunt in onze maatschappij.”

Zet je eens samen in de zetel met je kind. Laat de televisie uit en na vijf minuten ontstaat er sowieso iets van spel. Laat je als speelse ouder ook gewoon meeslepen.

Uit onderzoek – zo citeer ik uit je boek – blijkt dat speelse volwassenen gemiddeld tien jaar ouder worden dan volwassenen die dat minder zijn. Leg me eens uit hoe ik een speelse ouder kan zijn?

“Voor alle duidelijkheid: ik huppel ook niet elke dag in een konijnenpak door de tuin hé. Al durft mijn echtgenoot dat weleens doen (lacht). Ik bedoel maar, er zit een evolutie in spel. Daar waar kinderen in de letterlijkheid spelen – ze gaan echt het monster en de politieagent nadoen – gaan we naarmate we ouder worden, spelen met humor, muziek en seksualiteit tot intern spelen met gedachten. Hoe vaak ik met mijn man fantaseer over toekomstige reizen of het gat in de markt dat we ooit weleens zullen vinden (lacht). Ook dat is spelen. En een speelse ouder is dan weer een mama of papa die zich kan afstemmen op de binnenwereld van het kind, zich bewust is van die andere positie en zich kan verplaatsen in die leefwereld. Zet je eens samen in de zetel met je kind. Laat de televisie uit en na vijf minuten ontstaat er sowieso iets van spel. Laat je als speelse ouder ook gewoon meeslepen.”

Toen ik je boek las, moest ik denken aan twee vriendinnen. Ze hebben beide jonge kinderen, maar in opvoeding zijn ze elkaars tegenovergestelde. De ene uiterst beschermend en controlerend, de andere eerder vrij en zorgeloos. Ik heb nog geen kinderen. Welke ouder moet ik worden?

“Grijp je als ouder te veel in, dring je jezelf op in het spel van een kind, dan ontneem je het de kansen om zelfstandig te worden. Al is het met intonatie, lichaamshouding of mimiek: kinderen lezen hun ouders perfect. Jij bent de referentie voor hun nieuwsgierigheid en hun speelsheid. En als je te vaak angst weerspiegelt, krijg je angstige kinderen die zich meer geremd voelen. Zulke kinderen krijgen veel te weinig de kans om op zichzelf te leren vertrouwen, zelfstandig te worden, te verwerken en hun plan te leren trekken. Je vertrekt als ouder natuurlijk uit belevingen en eigen ervaringen, maar je moet je heel erg bewust zijn van wat je meegeeft aan je kind. Ik ben als kind ook uit de schommel gevallen met een ernstige armfractuur, maar het leven gaat gepaard met risico’s. Ik zeg niet dat je het moet opzoeken, maar het is wel een realiteit en maakt sterke kinderen. Ons zoontje Lex (2,5) is nogal onstuimig en heeft niet zo heel veel schrik. Maar als ik hem op een steile trap zie schieten en hij kan de eerst trede zeer moeilijk pakken, dan rep ik me ook wel tot daar hoor. Zou ik misschien minder snel ingegrepen hebben als er andere – oudere – kinderen bij waren? Ja, dat wel.”

Wachttijden voor psychische zorg nemen elk jaar dramatisch toe en kinderen op almaar jongere leeftijd zoeken hulp. Zie je in de praktijk voorbeelden waar vrij spel veel had kunnen voorkomen?

“Dat is toch een beetje het punt dat ik wil maken. Ik krijg steeds vaker kleuters over de vloer waar ze zeer forse problemen mee hebben. Jonge kleuters die geschorst worden op school door bijvoorbeeld agressie. Dan krijg ik een hulpkreet van de ouders, maar als je dan voorstelt dat ze mogen langskomen, pakweg dinsdag om 11 uur is het: ah nee, tijdens de schooluren gaat dat niet, want stel dat hij leerachterstand zou oplopen. Maar zo’n jong kind op consultatie sturen na acht uur op school te zitten, dat maakt het probleem allesbehalve beter.”

Naast meer vrij spel, pleit je ook voor meer geld in de geestelijke gezondheidszorg.

“Vandaag gaat er amper 0,36 procent van het totale gezondheidszorgbudget naar kinder- en jeugdpsychiatrie, dus naar het mentale welzijn van onze kinderen en jongeren. Terwijl zij net onze toekomst zijn en de Europese aanbeveling 2,5 procent is. Als Westers en vooruitstrevend land hinken we daar toch serieus achterop.”

Zijn er dingen die jij en Peter anders doen in de opvoeding van jullie zoontje Lex (2,5) dan andere ouders van 2,5-jarigen?

“Ik ben geen perfecte ouder, Peter ook niet. Ik heb mijn eigen verstarde zones en hij ook. Maar we vinden het belangrijk om samen in herstel te blijven gaan. We creëren bewust meer tijd voor vrij spel. Zo staat er ‘s avonds geen televisie op zolang Lex niet slapen is. Het is niet dat wij constant zijn handje vasthouden, hij speelt vaak en graag alleen en wij zijn beschikbaar. Als hij eens iets komt vragen, gaan we er zo speels als we kunnen in mee en zo gaat het heen en weer. Waarmee ik niet wil zeggen dat wij nooit eens een iPad bovenhalen op restaurant.”

Conclusie. Moeten we allemaal meer met onze kinderen ‘de vloer is lava’ spelen?

“Ik denk vooral dat we onze kinderen die speelsheid moeten blijven meegeven, omdat we zo in hun hoofd ook een veilige plek creëren. Dan gaan ze nieuwsgieriger en minder angstig naar de wereld kijken. Al kan ‘de vloer is lava’ spelen natuurlijk nooit kwaad (lacht).”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/interview-ilse-van-loy-36-de-vrouw-van-peter-van-de-veire-pleitennbsp-voor-een-radicale-terugkeer-naar-vrij-spel-zelfs-in-de-kleuterklas-zijn-er-al-puzzelkampioenen-dan-denk-ik-serieus~a91dbb20/

Alles draait om cijfers en leren. Spelen komt tegenwoordig op de laatste plaats. En ook vaak de ouders willen hun kind zien presteren goede cijfers halen het nodige doen voor school. Maar waar is het kind. Het kind dat wilt spelen ravotten vuil zien. Ik hoor wel eens ouders zeggen. Als mijn kind geen 80% haalt straf ik. Omdat ik weet dat het cijfer behaald kan worden. Mensen daar gaan echt mijn kleinste haartjes van naar boven staan. Net zoals in de tekst beschreven is. De kleuterschool is leren op een spelende wijze met elkaar omgaan. Maar als ik dan zie in de laatste kleuterklas dat ze al moeten voldoen aan bepaalde cijfers of ze mogen niet naar het eerste studiejaar. Waar is het spelen gebleven.
Natuur en dat geef ik ook toe. Het buitenspelen als 40-50 jaar geleden is anders.
Maar nu zitten vele kinderen binnen en kennen maar een ding pc of dergelijke. Daar groeien ze mee op en dat is vaak ook nog eens wat ze in school nodig hebben. Schrijven is voor velen al heel moeilijk en zeker een opstel. Ik deel deze tekst gewoon om te laten zien. Mensen laat een kind toch niet alleen uit cijfers bestaan laat het zich ook een vuil maken laat het kind zijn.

Veel volwassenen hebben zelfs een angst om hun innerlijk kind aan te spreken. Durven ook niet echt het kind in hen naar boven brengen. Door angsten (wat gaan ze wel niet denken) of spijtig genoeg dat ze bepaalde dingen hebben meegemaakt.
Laat het kind spelen laat het los in je.

Kleuter, Kind, Door Benen Kijken, Spelende Peuters

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Wat gebeurt er met kinderen wanneer onze aandacht uitgaat naar onze mobieltjes?

Ben jij er voor je kinderen?

Smartphone, Telefoon, Technologie, Gsm, Mobiel, Apple

Recent onderzoek van gezinnen in fast food restaurants toont aan dat 70 procent van de ouders tijdens de maaltijd afgeleid zijn door hun mobieltjes. Ondertussen klaagden en misdroegen de kinderen zich, ze waren in een vervelende bui en gooiden zelfs met eten naar hun ouders. Het gebruik van smartphones is zo erg toegenomen, mensen zijn nauwelijks nog in staat om hun maaltijd te nuttigen zonder te sms’en, twitteren of te internetten. Inloggen op Facebook betekent vaak uitloggen van welke interactie dan ook met degene met wie je aan tafel zit. We moeten ons echt gaan afvragen wat zo’n enorme afleiding voor gevolgen heeft voor de volgende generatie.
Van begin af aan hebben baby’s de aandacht van de ouders nodig, niet alleen om te overleven, maar ook om goed te gedijen. Opvoeden betekent niet enkel voorzien in de behoeften van het kind door het eten en kleren te geven en luiers te verschonen. De uitkomsten van experimenten in de jaren zeventig – geleid door beroemde onderzoekers naar ontwikkelingen van kinderen – laten duidelijk zien wat de schadelijke effecten zijn op emotioneel en sociaal vlak en welke impact het heeft op de verdere ontwikkeling van het kind als de moeder niet langer meer om het kind geeft. Andere studies hebben aangetoond dat afspiegeling van genegenheid, waarbij de moeder met haar kind communiceert met een hoge mate van aandacht, gevoeligheid en respons resulteert in baby’s die hoog scoren op prosociaal gedrag en sociale verwachtingen, terwijl kinderen wier moeders communiceren met een lage mate van aandacht, gevoeligheid en respons ook lager scoren op prosociaal gedrag en sociale verwachtingen. Denk eens aan de lege blik die je op je mobiel werpt. Hoe vaak kijkt je kind niet naar je in afwachting van response, als je eigen gezicht uitdrukkingsloos is of wanneer je duidelijk naar iemand anders reageert?
Kinderen zoeken mogelijke respons. Vanaf de geboorte spiegelen zij zich gelijk al aan de expressies van hun ouders. Ze kijken in je ogen, wachtende op een reactie Deze respons zorgt voor verbindingen tussen de hersencellen en neuronen.  De verbindingen resulteren in expressies bij het kind, de expressies vanuit zijn belevingswereld. Een goed afgestemde reactie van de ouder of de verzorger stelt het kind in staat om zich gezien en veilig te voelen, en het kan zijn eigen sociale vaardigheden ontwikkelen. Een gebrek aan respons (bijvoorbeeld door ouders die aanhoudend met hun mobieltjes bezig zijn) leidt tot breuken in hun hechtingspatronen. Hechtingspatronen zijn ingebouwd in het kind en dienen later als model in volwassen relaties. De mate van gehechtheid bepaalt hoe het kind omgaat met zijn sociale behoeften. Kinderen die genegeerd worden (zoals in de bovengenoemde experimenten) of van wie de ouders niet op de juiste manier communiceren kunnen ongewenste patronen ontwikkelen die hen in hun verdere leven parten gaan spelen.
Ouders die zijn afgeleid door hun mobieltjes zijn nauwelijks afgestemd op hun kinderen. Hiermee gaan ze voorbij aan het kwetsend effect van het negeren van de emoties van het kind. Ook het gevoel van eigenwaarde van het kind wordt hiermee aangetast. Tijdens gesprekken gaven kinderen blijk van verveling, omdat zij niet in staat waren op te boxen tegen de aandacht die de ouders hadden voor hun mobieltjes in plaats van voor hun kinderen. Hun gevoelens t.a.v. de telefoons wisselen tussen vijandigheid (noemen het “domme telefoons”, en verlangen (concurreren met de ouders en de telefoon zelf). De kinderen van het fast-food restaurant werden flink onrustig, steeds rumoeriger en misdroegen zich om de aandacht van de ouders te krijgen. En wat doen ouders vaak als reactie op de frustratie van hun kind? Helaas overhandigen zij het kind hun mobieltje en zo leert het op zijn beurt de sfeer te bederven en zich af te sluiten, net zoals de ouders het deden.
Volgens de American Academy of Pediatrics “brengen kinderen van vandaag gemiddeld zeven uur per dag door met entertainment media, waaronder tv’s, computers, telefoons en andere elektronische apparaten… Studies hebben aangetoond dat overmatig mediagebruik kan leiden tot aandachtsproblemen, school problemen, slaapstoornissen en eetstoornissen en obesitas.” Terwijl sommige technologieën kunnen helpen met leerproblemen, zijn andere technologieën een bedreiging voor de vaardigheden van onze kinderen. Televisie bijvoorbeeld wordt gelinkt aan aandachtsproblemen bij kinderen. Studies hebben aangetoond dat 1- tot 3-jarigen die blootgesteld zijn aan de tv meer kans op ADHD hebben dan 7-jarigen.
Los van de risico’s op de ontwikkeling zijn er sociale en psychologische gevolgen om bij stil te staan. Het “inpluggen” van een kind in de technologie kan het kind doen leren dat het niet eens een paar minuten kan verdragen zonder entertainment. Het kan een afhankelijkheid creëren die hem verder verschuift van vertrouwen op face-to-face menselijke interactie en zelfs van zijn eigen verbeelding. Bovendien kan dit het kind wegvoeren van vaardigheden voor een innerlijk bewustzijn (mindfulness) die zouden moeten leiden naar een gelukkiger en gezonder leven.
Mindfulness beschrijft de mentale toestand van het bewustzijn – afstemming of de gevoeligheid van de ene persoon op de geest van een ander persoon. Mindfulness helpt mensen om meer te leven in het moment in een langzamer tempo, met minder stress en een betere algemene gezondheid. Als de technologie ons van de verbinding wegneemt, dan creëren we daarmee een generatie die veel minder bewust is, egocentrischer, narcistischer, snel verveeld.
Van sociale intelligentievaardigheden wordt verder vermeld dat zij een betere graadmeter zijn voor succes in het leven, zelfs beter dan IQ. Deze vaardigheden zijn onder andere het kennen van de emoties (zelfbewustzijn), omgaan met emoties, het motiveren van jezelf, het herkennen van emoties bij anderen en omgaan met relaties. Zou het kunnen zijn dat als kinderen teveel naar de schermen kijken zij daarmee beroofd worden van de interactie die nodig is om hun sociale intelligentie op te bouwen?
Als ouders moeten we ons deze vragen stellen, in het digitale tijdperk zijn deze vragen van groot belang ten aanzien van het opvoeden van onze kinderen. Echter, door de antwoorden hierop hoeven we niet meteen in paniek te raken en er van uitgaan dat er niets aan te doen is. Wat we kunnen en moeten doen is om meer van onszelf bewust te worden, om zo een betere aansluiting met onze kinderen te scheppen. Dit betekent niet dat we moeten overdrijven in ons ouderschap, aangezien onze samenleving die neiging heeft. Wat telt is de tijd die we met onze kinderen doorbrengen, onze telefoons wegleggen en echt naar onze kinderen kijken, luisteren naar wat zij te zeggen hebben en hen laten weten dat zij gehoord en gezien worden. En als het gaat om technologie, moeten we het goede voorbeeld geven door ze te laten zien in plaats van ze te vertellen hoe we op gezondere manieren deze “onvermijdelijke” apparaten in ons leven kunnen integreren.

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/ben-er-voor-kind-ouders-mobieltje/

Soms denk ik bij me zelf wordt er nog wel met elkaar gewoon gepraat. Zelfs aan tafel hebben de meeste mensen hun gsm in hun handen. Of ligt hij naast hun. Niet alleen jongeren maar ook ouderen. En als men dan kinderen heeft. Die dit doen. Dan is het moeilijk om het te verbieden als je het zelf doet. Kinderen kunnen op zo een moment om aandacht vragen. En vaak op een verkeerde manier. Maar het is zeker geen verkeerde manier. Omdat een kind zich wilt laten zien op zo een moment. Dan komt vaak boosheid bij de ouders naar boven. Maar eigenlijk zouden ze even naar zichzelf moeten kijken. En vanuit zichzelf moeten weten dat ze verkeerd bezig zijn. En kind vraagt aandacht op momenten en dan moet men als ouder de laptop of gsm weg kunnen leggen.
Sommigen hebben nog veel lezen te leren als het aankomt op kind ouder.

Silhouetten, Vader En Zoon, Zonsondergang, Familie

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM      

Meisjes van 10 gebruiken op sociale media al filters om hun gezicht te bewerken. Pedagoog: “Geef niet meteen kritiek”

Kind, Meisje, Confetti, Verjaardag, Viering, Gelukkig

Het leven speelt zich voor een groot deel online af, zelfs bij kinderen: apps als TikTok of Instagram zijn niet meer weg te denken. En dat is niet altijd een goede zaak. Volgens een nieuw onderzoek gebruiken meisjes vanaf hun tiende al filters op sociale media, en daar is hun zelfbeeld vaak de pineut van. Wat kan je doen als ouder? Pedagoog en gedragstherapeut Marijke Bisschop geeft tips. 

Kleine kinderen die rondlopen met een smartphone of tablet: tegenwoordig is het geen gek zicht meer. Het is dus niet verrassend dat ze ook op jonge leeftijd al beginnen te experimenteren met sociale media. En het gebruik van filters hoort daarbij. Gemiddeld zijn jongeren 10,4 jaar oud wanneer ze voor het eerst een filter gebruiken om hun uiterlijk te veranderen. Dat blijkt uit een enquête van beautymerk Dove in het kader van hun ‘Self-Esteem Project’.

Zelfbeeld

Nog uit de studie blijkt dat meisjes zichzelf niet altijd graag zien online. Gemiddeld maken ze 8,5 selfies, voor ze er eentje goed genoeg vinden om te delen. Vanaf het middelbaar durft amper de helft een onbewerkte foto van zichzelf op sociale media te delen. En hun zelfbeeld? Dat zakt naarmate ze ouder worden. Drie op de vier meisjes van 10 jaar houden van hun spiegelbeeld. Drie jaar later zijn het er nog maar één op de drie. 
Toch moeten we ons niet meteen zorgen maken, nuanceert pedagoge Marijke Bisschop. “Het is normaal dat jongeren aan zichzelf twijfelen als ze opgroeien. In de lagere school hebben ze weinig zorgen. Maar vanaf de puberteit gaan ze op zoek naar hun eigen identiteit: wie wil ik worden? Hoe wil ik eruit zien? Hun hersenen schieten in gang. Plus, ze zijn kritischer voor zichzelf, want tieners krijgen puistjes, vetter haar, rondingen, … Ze beginnen zichzelf te vergelijken met anderen en voelen zich vaak onzeker.”

Tips voor ouders

Sociale media hebben ongetwijfeld een impact. Jongeren vergelijken zich immers niet alleen met leeftijdsgenoten, maar ook met knappe influencers op Instagram of TikTok. Filters worden bij de vleet gebruikt – hallo volle lippen, vaarwel flaporen en wipneusjes – en dat schept onbereikbare schoonheidsidealen. 

Begin niet meteen kritiek te uiten, maar probeer een open gesprek te hebben, met een nieuwsgie­ri­ge blik.Pedagoge en gedragstherapeute Marijke Bisschop

Het is belangrijk dat ouders niet in paniek schieten, stelt Bisschop. Als je bang wordt en het gebruik van filters verbiedt, krijg je het tegenovergestelde resultaat: kinderen doen het juist meer én misschien zelfs stiekem achter je rug. “Sociale media spelen een grote rol in het leven van jongeren. Begin dus niet kritiek te uiten, maar probeer een open gesprek te hebben, met een nieuwsgierige blik. Waar kijken ze naar? Welke profielen volgen ze? Wat vinden ze van die influencers?”
“Maak duidelijk dat je wilt begrijpen hoe apps en filters werken, en vraag eventueel om uitleg. ‘Hoe werkt dat juist?’ Dan kan je terloops vragen of ze er gevaren in zien”, vervolgt de pedagoge. “Heb je toch het gevoel dat je kind zich verliest in de virtuele wereld? En te veel piekert over z’n uiterlijk? Dan mag je die twijfels uiten, opnieuw zonder kritiek. Probeer er vrijdagavond aan tafel over te praten en te achterhalen naar wie ze opkijken. ‘Ik vind jou veel leuker en echter dan die influencer’, kan je dan bijvoorbeeld zeggen. Of: ‘Ik merk dat je je minder goed in je vel voelt. Heeft dat volgens jou te maken met sociale media?’”

Kijk naar Tatyana Beloy en Lizzo

Beautymerk Dove geeft samen met de enquête nog een duidelijke boodschap mee: “Veel meisjes zouden graag trotser zijn op zichzelf, op hun lichaam en hoe ze eruitzien, en daar kunnen ze onze hulp bij gebruiken.” Ouders kunnen inderdaad het goede voorbeeld geven door (af en toe) filters te laten vallen en foto’s zonder retouches online te zetten. 
Ook bekende sterren doen daaraan mee. Vlaamse actrice Tatyana Beloy roept op Instagram op om échte foto’s te posten, net als de Amerikaanse zangeres Lizzo. Zij plaatste zowaar een naaktfoto online. “Normaal gezien zou ik deze foto bewerken”, bekent Lizzo, “door mijn buik en mijn huid glad te strijken. Maar nu wou ik het au naturel doen.” De zangeres gaat ook samenwerken met Dove om negatieve effecten van sociale media in te perken en de gangbare schoonheidsnormen te veranderen. “Let’s get real y’all”, klinkt het enthousiast.

BRON: https://www.hln.be/dossier-nina/meisjes-van-10-gebruiken-op-sociale-media-al-filters-om-hun-gezicht-te-bewerken-pedagoog-geef-niet-meteen-kritiek~a4ffc5a6/

Niet alleen in deze groep jongeren komt het voor. Dat ze alles doen om hun gezicht te bewerken. Heel wat mensen duren niet echt laten zien wie ze zijn. Gaan dan alles uit de kast halen om een foto te bewerken.
Maar vraag maar eens aan een aantal mensen of ze zichzelf graag zien op foto. Het antwoord is maar al te vaak nee. En bij jongeren is dat ook zo.
Velen kampen met een negatief zelfbeeld. Dat maakt dat ze ook op sociale media zich anders voordoel. Niet alleen met hun uiterlijk ook met leeftijd.
Ook wordt er vaak naar anderen gekeken. Men wilt eruit zien als die of die. Maar niet ieder lichaam is hetzelfde. Als jong iemand is dat soms heel moeilijk te begrijpen. Juist daarom is het goed dat ouders hen daarin kunnen helpen. Als de ouders natuurlijk zelf een goed zelfbeeld van zichzelf hebben.
Sociale media speelt voor velen een grote rol in hun leven. Zeker bij jongeren. Ga dan zeker niet het verbieden om filters te gebruiken. Dan krijg je het tegenovergestelde en gaan ze het toch stiekem doen. Maar probeer als ouder een kijk te krijgen van wat je kind doet en hoe ze het doen.
Je ware ik durven tonen is nog altijd het beste.
Wat niet vergeten mag worden meisjes en vrouwen hebben het hier vaak het meeste probleem mee.

Sociale Media, Moeder, Verlichting, Internet

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Laag zelfbeeld is kwestie van genen én omgeving: “Blijf de positieve punten van kinderen benadrukken”

Meisje, Triest, Wanhopig, Eenzaam, Verdriet, Nadenkend

Een laag zelfbeeld is herkenbaar voor jongeren en hun ouders, met mogelijks zware psychische gevolgen. “Daarom moeten we leren milder te zijn voor onszelf”, zegt psychologe Inez Germeys.

Adolescentie

Een stukje van ons zelfbeeld – hoe we naar onszelf en onze relatie tot anderen kijken – is biologisch bepaald en ligt vast van bij onze geboorte. De ene is dus gevoeliger voor een laag zelfbeeld dan de ander, waardoor ze zichzelf neerhalen en hun uiterlijk of kunnen maar niks vinden. Maar ook onze omgeving is voor een groot deel bepalend, weet psycholoog Inez Germeys (KU Leuven). “Zelfbeeld bouw je immers ook op in relaties. Om te ontdekken wie we zijn spiegelen we ons aan anderen, zeker in de adolescentie, wanneer jongeren hun identiteit ontwikkelen. Dan wordt dus ook de basis gelegd. Negatieve ervaringen in die interactie, zoals pesten, kunnen dat zelfbeeld beschadigen of verlagen.” 

Blijf positieve punten benadruk­ken bij je kind. Dat ze de sfeer erin houden, of altijd aandacht hebben voor hun grootmoe­derSarah Van Gysegem, Gezinsbond

“Twijfelen aan jezelf is niet zo abnormaal tijdens het opgroeien, het is immers dan dat je je ervan bewust wordt dat mensen naar je kijken”, voegt Sarah Van Gysegem toe. Zij is opvoedingscoach bij de Gezinsbond.  “Er zijn veel jongeren die zich niet goed voelen in hun vel, en dat heeft alles te maken met de hormonenstorm en lichamelijke veranderingen. Maar wie tijdens die ontwikkeling zelfs maar één denigrerende opmerking hoort, kan dat zichzelf inprenten en daar jaren later nog mee zitten. Vandaag komt daar ook sociale media bij kijken, waarin jongeren zich met elkaar vergelijken en soms een vertekende realiteit zien.”

Signalen

Volgens een bevraging van de Gezinsbond uit 2017 vond 17 procent van de ouders dat hun tiener helemaal niet zelfzeker was over hun lichaam of talenten. Er zijn signalen die daarop kunnen wijzen, zoals een kind dat zichzelf continu naar beneden haalt. Van Gysegem: “Of let eens op uitspraken, bijvoorbeeld wanneer je samen naar televisie kijkt, zoals ‘die mevrouw is tenminste mooi’. Ook kan er iets aan de hand zijn wanneer je kind zich plots obsessief met voeding bezighoudt of een hobby plots links laat liggen. Niet dat we voor alles moeten applaudisseren, maar geef kinderen een pluim, en ze krijgen vleugels. Benadruk hoe ze de sfeer erin houden in de familie. Hoe ze aandacht hebben voor hun grootmoeder. Hoe ze klaar staan om het gras te helpen maaien. En dat dat veel waardevoller is dan een strak lijf. Ook al lijkt het alsof ze niet luisteren en die positieve punten meteen weer vergeten, blijf het doen.” “Ook de gebruikte taal is daarin belangrijk”, weet Germeys. “Zo bestaat er een simpel maar belangrijk onderscheid tussen een persoon en zijn gedrag. Bén je een stout kind? Of doé je iets stout?” 

Psychische problemen

Wat belangrijk is om weten, aldus psychologe Germeys, is dat ons zelfbeeld kan fluctueren. Afhankelijk van een levensfase of de context, zoals de werkvloer of een vriendengroep, voelen we ons meer of minder veilig. “Daarom is een negatief zelfbeeld ook niet iets dat je moet overwinnen of moet van genezen”, verduidelijkt ze. “Als Julie zegt dat het nog steeds aan haar kleeft, kan dat betekenen dat ze het aanvaard heeft als een van haar eigenschappen.” Maar: het mag je niet belemmeren. “Want dan zorgt het ervoor dat je bepaalde dingen niet durft doen, kwaliteiten niet ontwikkelt of sommige relaties niet durft aangaan.”

Je denkpa­troon omkeren en leren positief naar jezelf te kijken: het kanInez Germeys, KU Leuven

“Daarnaast weten we dat een negatief zelfbeeld een hoger risico geeft op psychische problemen, zoals depressie, psychose en angststoornissen. Hoe dat komt, onderzoeken we nog. Maar wie denkt dat hij waardeloos is, kan ook weleens denken dat mensen het – in jouw ogen terecht – slecht met je voor hebben en achterdochtig worden.”
“Eenvoudig is het niet, maar je denkpatroon omkeren en leren positief naar jezelf te kijken, kan zeker”, besluit ze. “Wat loopt er wél goed? Waar ben je wél goed in? Ouders en leerkrachten kunnen daarbij helpen, net als therapie. In Nederland loopt een studie waarin jonge mensen via een app regelmatig oefenen om op een positieve manier naar zichzelf te kijken en milder voor zichzelf te zijn. Dat werkt preventief.”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/laag-zelfbeeld-is-kwestie-van-genen-en-omgeving-blijf-de-positieve-punten-van-kinderen-benadrukken~a75e766e/

Bij jongeren en dit begint al rond 6jaar kan het zijn dat ze een slecht of negatief zelfbeeld hebben. Ze voelen zich dan ook vaak uitgesloten of durven niet echt zichzelf zijn. Ik ben stom, ik ben lelijk, ik kan dat niet. Juist op deze leeftijd kan dit een zwaar impact hebben op hun leven. Ook heeft het veel te maken met de groep waar het kind zich in bevind. Daar kan ook al snel een vorm van pesterijen in voorkomen. En dan pesten op psychische vlak met woorden. Zodat het kind een angst krijgt en zelfs het moeilijk krijgt om te leren. Als ouder is het heel moeilijk om daar je kind mee te helpen. Omdat je er te nauw aan verbonden bent. Wat je zeker moet doen is luisteren naar je kind. Zodat het weet dat het gehoord wordt. Begin zeker niet met te zeggen. Wees eens sterk, laat je niet doen. Daar heeft het kind geen boodschap aan. Soms kan je niet anders als ouder om iemand in te schakelen. Een kinderpsycholoog.
Kinderen met een laag zelfbeeld hebben ook vaak te kampen met een positief vertrouwen zodat ze minder goed in hun vel zitten.
Enkele punten die kunnen leiden tot een laag zelfbeeld.

  • Je kind praat negatief over zichzelf, bijvoorbeeld “Ik ben dom” of “Ik kan ook niks goed doen”
  • Je kind vraagt veel bevestiging of hij het wel goed doet
  • Je kind heeft moeite kritiek. Hij wordt dan boos of klapt juist dicht
  • Je kind heeft moeite om voor zichzelf op te komen
  • Je kind vertoont opvallend gedrag: veel teruggetrokken, erg verlegen of angstig, snel boos of prikkelbaar, agressief of veel last van onverklaarbare lichamelijke klachten
  • Je kind denkt negatief over zichzelf op meerdere gebieden, zoals z’n uiterlijk, leercapaciteiten op school, sportvaardigheden, z’n gedrag en het omgaan met vriendjes
  • Je kind vindt het moeilijk om complimenten te ontvangen
  • Je kind blokkeert regelmatig of vermijdt spannende situaties

Mocht dit je als ouder opvallen kan je werken aan een beter zelfvertrouwen. Als je dat sterk kan maken dan gaat men het zelfbeeld ook positiever zien. Dan zal je kind door ook sterker in worden.
Je kan enkele tips gebruiken om je kind te helpen
Geef als ouder liefde en aandacht
Focus samen op het positieve
Stimuleer je kind
Speel spelletjes knutsel en teken samen en moedig je kind aan
Geef het ruimte om ook zelfstandig iets te doen.
En complimenteer je kind ervoor
Luister naar je kind
Een kind moet zich goed voelen in zijn vel. Dat zal dan ook meegenomen worden heel het leven lang.
Als volwassenen dit hebben kan dit even harde gevolgen hebben als bij het kind. En als je begint te praten met een volwassene die een laag zelfbeeld heeft dan is dat al vaak van toen bij de jeugd.

Nu in de tekst spreken ze over het zit in de genen daar ben ik niet eens mee. Want er zijn ouders die sterk in het leven staan en waarvan het kind een laag zelfbeeld heeft. Mochten er broertjes of zusjes zijn is het ook niet zo dat ieder kind een laag zelfbeeld heeft.

Meisje, Wandelen, Teddybeer, Kind, Lopen, Vrouwelijke

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

BEN JIJ EEN MOEDIGE MOEDER

Zoon, Moeder, Familie, Mam, Bubbels, Zeepbellen, Liefde

Ben jij een moedige moeder?

Vanuit de enorme verdeeldheid afgelopen jaar, voel ik toch ook dat er echt steeds meer mensen in de richting van de nieuwe wereld schuiven. Voel jij dat ook? Dat er steeds meer mensen zijn die liefde kiezen? Daar word ik blij van! We hunkeren allemaal zo naar die wereld waarin we vanuit ons hart mogen leven. En daarin hebben we moedige moeders nodig.
Toch voelt het als moeder, in deze transitie naar het nieuwe tijdperk, op momenten alsof ik tegen de hele wereld vecht. Mijn gevoel, visie en handelen komen vanuit mijn hart terwijl de wereld waar mijn puber in zit, gericht is op verstand. Dat botst, en deze situatie wil ik niet voor mijn dochter! Ik voel dat ik haar wil helpen om zoveel mogelijk haar mooie zelf te zijn; ik wil zoveel mogelijk de nieuwe wereld al om haar heen creëren, want in die wereld van liefde en compassie voelt zij zich goed.

Moeders van nu

Wij, moeders van nu, zitten in een spagaat. Met ons rechterbeen in de oude wereld: de bij onze geboorte meegeleverde overtuigingen en emoties die eeuwenlang doorgegeven zijn in de vrouwenlijn. Realiteit die vooral gebaseerd is op onderdrukking en mannelijke eigenschappen, die wij ons eigen gemaakt hebben met de opkomst van emancipatie. Kwaliteiten die wij hebben aangeleerd om te overleven in de hardheid van de oude wereld.
En met ons linkerbeen staan we vol vertrouwen in de kracht van de nieuwe wereld waar we, na ons vrij gebroken te hebben van het overheersende mannelijke, de zachtheid van het vrouwelijke terugvonden. Waar wij ons vrouw zijn in de puurste vorm weer omarmen. Een wereld waar gevoel leidend is, waar zachtheid, zorgen voor en compassie orde van de dag zijn.

Onze kinderen

Mede door ons vrij breken is de shift naar die nieuwe wereld versneld. Onze kinderen zijn al geboren met de wijsheid van de nieuwe wereld. Zij dragen zachtheid, gevoel en compassie. Vandaar ook de enorme toename in hooggevoeligheid.
Maar de fysieke wereld is er nog niet helemaal. Wij als ouders zitten in die spagaat, maar onze kinderen ook. Zij staan al bij hun geboorte met beide benen in de nieuwe wereld, maar de wereld om hen heen matcht daar niet mee. Sommige kinderen trekken zich enorm terug. Bang om te verbinden met alles om zich heen. Andere kinderen durven het wel aan, maar zetten voor de veiligheid een harnas om zich heen. Sommigen verzetten zich letterlijk tegen alles in hun leven!

Wat kan jij doen?

Als moeder van een nieuwetijdskind wordt een beroep gedaan op jouw moed en ruimdenkendheid. Als diepvoelende vrouw in deze transitieperiode, wil je het anders voor jouw kind. Jij kunt je nóg meer vrij breken uit de rol die je tijdenlang speelde en daarmee een voorbeeld voor jouw kinderen zijn. De heling die jij jezelf geeft, de groei die jij kiest, de patronen die jij doorbreekt, maken de weg vrij voor jouw kind! Sterker nog, jouw kind verwacht van jou dat jij de verantwoordelijkheid voor jouzelf neemt. In de nieuwe wereld is verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk onderdeel van de realiteit en jouw kind ziet dit al zo! Hij of zij verwacht dus ook niet anders van jou.
Misschien heb je al eens gemerkt dat op een moment dat jij terugvalt in oude emoties of gewoonten, jouw kind je meteen ‘op je plek’ zet met een bot overkomende opmerking? Of als je ineens wel iets van hen verwacht, terwijl jij of je kind daar eigenlijk niet achter staat, dat ze dit niet accepteren en je dit direct spiegelen… en jij met je mond vol tanden staat.
Jouw intentie komt vaak onbewust voort uit je kind willen beschermen. Jij weet hoeveel conflicten het kan opleveren als je ‘andere’ keuzes maakt dan de meeste anderen en je wilt jouw kind dit besparen. Maar ze voelen dat dit niet klopt. Jij roept wel dat ze hun hart mogen volgen en zichzelf mogen zijn, maar als punt je bij paaltje komt, zeg je (soms niet in woorden maar in je acties) “doe maar even normaal, want dan accepteren ze je beter”.

De wijsheid van jouw kind

Doordat jouw kind de wijsheid van de nieuwe tijd bezit, zal je vast vaker hebben gemerkt dat het jou nog iets kan leren. Met hun totaal andere blik op dingen, komen kinderen met volledig andere, nieuwe oplossingen. En dat doen ze op een leeftijd waarvan jij denkt: toen was ik daar nog helemaal niet mee bezig!
Hoe kijkt jouw kind naar de wereld?
Sluit eens even je ogen en herinner je heel bewust hoe jij jouw wijsheid de afgelopen jaren herontdekte? Hoeveel bloei en inzichten dit steeds gaf, hoe krachtig dit voelde?
Nou… jouw kind zit VOLLEDIG in die kracht, in die wijsheid!
Wij kunnen misschien niet eens begrijpen hoe dit voelt. Wij voelen het met vlagen, zij voelen het continu. Ken je de ‘enge’ of spannende momenten dat jij in je grootsheid stapt? En hoe je dan vaak ook weer ‘terug naar beneden’ komt om weer te kunnen levellen met de mensen om je heen?
Kan je je voorstellen hoe zij zich voelen? Zij worden in wijsheid geboren. Ze zien hun eigen kracht en grootsheid, maar de wereld om hen heen behandelt hen alsof ze het allemaal niet snappen. We introduceren een leersysteem dat voor hen een lachertje is. Tijdverspilling. De maatschappij bepaalt wat zij van hun vierde tot achttiende jaar doen. Doe je niet mee? Dan ben je dwars. Kom je niet mee? Dan ben je dom.
Van binnen roept dit één en al frustratie op. Hoezo willen mensen dat ik van mijzelf ga geloven dat ik dom ben? Ik weet beter!

Wat doet een moedige moeder?

Zij doorziet dit! Zij ziet de kwaliteiten van haar kind in plaats van gebreken. Zij voelt zijn of haar frustratie, in plaats van dat ze de mening van de maatschappij bevestigt door opmerkingen te maken als “je moet beter je best doen”. Zij stelt de gezondheid van haar kind voorop. Zij geeft haar kind ruimte om zelf met oplossingen te komen. Durf jij de controle los te laten en laat je jouw kind voelen dat je op zijn of haar wijsheid vertrouwt? Jij zet je kind in zijn of haar kracht door het voorbeeld te zijn terwijl je kiest voor de nieuwe wereld!
In de praktijk loop je aan tegen het onbegrip van je omgeving. Maar jij kunt niet anders dan jouw gevoel hierin volgen en die weg vrij maken voor jouw kind.
In je gezin begrijpt je partner jouw keuzes vaak niet, op school moet je steeds opnieuw uitleggen waarom jouw kind reageert zoals hij of zij doet, tegenover familieleden neem je je voor om jouw opvoedstijl niet te verantwoorden maar toch betrap je jezelf erop dat je het doet. Dit voelt vaak heel alleen, maar toch kan je niet anders dan hiervoor kiezen.
Je bent niet alleen!
In 2021 wordt het heel belangrijk dat ook jij in je kracht kunt blijven staan. Om dit te kunnen, mag je toegeven dat je het niet alleen kan en dat je het ook niet allemaal alleen moet willen! We hebben elkaar! Zodra we weer meer persoonlijk contact mogen, start ik met jullie samenbrengen: jullie kunnen je dan met elkaar verbinden in knusse, warme vrouwencirkels. Mijn plan is om dit op verschillende plekken door het land te organiseren. Nu al zin in!
Nu het samenkomen nog niet mag:
Verbind meteen op Instagram: http://www.instagram.com/moedige_moeders
Laat jouw gegevens achter op: https://www.sandyangela.com/moedige-moeders, zodat ik je meteen op de hoogte kan houden van de aankomende planning voor later dit jaar!

Alleen ga je snel, samen kom je verder en sta je sterker!

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/ben-jij-een-moedige-moeder/

Ik heb altijd veel respect voor moeders. Ze staan altijd klaar voor klein en groot. Ze zorgen voor alles wat ons gelukkig maakt van kind tot man. En soms krijgen ze daar zo weinig waardering voor. Als ik even terug in de tijd ga. En kijk wat mijn mama heeft gedaan om te zijn wie ik nu ben. Dan zeg ik bedankt. En vroeger was het voor moeder zijnde nog erger als nu. Alhoewel dat nu een moeder ook gaat werken en dan thuis nog het nodige moet doen. Dan mag men deze zeker eens wat meer waarde geven. De jaren 60-70 zijn niet de jaren van nu. Want nu heeft een moeder (vrouw) even veel rechten als een man. Dat vaak vergeten wordt.
Wij als ouders kunnen veel leren van onze kinderen. Ervoor openstaan is dan ook een belangrijk punt in de opvoeding.

Moeder En Dochter, Volwassene, Vrouwen, Twee

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Hoe ga je best in gesprek met je kinderen? Luisterlijn Awel deelt zijn geheimen

Silhouet, Goedkeuring, Diverse Familie, Kind, Moederdag

Ga in gesprek met jongeren, want ze hebben het moeilijk in deze coronatijden. Het is goedbedoeld advies dat vaak terugkeert, maar hoe doe je dat? Hoe voer je een goed gesprek met je kinderen, je leerlingen of andere jongeren? Mag je advies geven? Hoe stel je het best vragen? En wat als het echt niet klikt? Goedele Vermaelen, stafmedewerker gesprekskwaliteit van luisterlijn ‘Awel’ geeft professioneel advies.

“Het belangrijkste zijn de vier grondhoudingen. Die zijn fundamenteel in de opleiding van onze vrijwilligers. Ze zijn gebaseerd op de theorie van de Amerikaanse psycholoog Carl Rogers en verfijnd door de jarenlange expertise die we bij Awel hebben opgebouwd.’

Wees echt

Iedereen wil een gesprek aangaan met iemand die echt is, geen masker opzet of doet alsof, al zeker niet als je je niet helemaal goed voelt. Onze tip is dan ook: als je het niet meent, moet je het niet zeggen. Wees echt en oprecht. Echtheid gaat ook over een mens durven te zijn: soms zegt een jongere iets dat pijn doet, omdat je zelf ooit iets hebt meegemaakt, omdat het je bezorgd maakt of omdat het ingaat tegen jouw waarden. Als dat gebeurt, ga je misschien minder aandachtig luisteren. Het is goed om daar even bij stil te staan, om het vervolgens te kunnen loslaten en je opnieuw op het gesprek te richten. Je kan ook kort uitleggen waarom iets je raakt. Het helpt niet alleen om misverstanden te voorkomen, maar je stelt ook een mooi voorbeeld dat het oké is om geraakt te worden en je kwetsbaar op te stellen.

Empathie heeft niet veel woorden nodig. ‘Pfff, amai, zo lastig voor u’, zeggen is al voldoende, want het erkent de last van de jongere

Wees empathisch

Geen makkelijke houding, want het vraagt veel aandacht. Empathie heeft meestal niet veel woorden nodig. ‘Pfff, amai, zo lastig voor u’, zeggen is al voldoende, want het erkent de last van de jongere en het geeft aan dat het oké is dat hij of zij zich niet oké voelt. Empathie gaat ook over zo goed mogelijk willen begrijpen hoe de jongere zich voelt, goed beseffende dat alleen die persoon zelf het echt kan begrijpen. Het is dus belangrijk om die onwetendheid vast te houden en veronderstellingen altijd af te toetsen. Bijvoorbeeld ‘Begrijp ik het goed dat je je alleen voelt?’ Zo geef je de jongere kans om het te weerleggen wanneer het niet klopt. Wees ook bescheiden. Het is niet zo fijn als iemand het beter weet, conclusies trekt of ongevraagd met oplossingen komt. En niet te vergeten: empathie is niet hetzelfde als zeggen dat je het zelf ook al eens hebt meegemaakt en dan over je eigen ervaringen vertellen.

Aanvaard wat de jongere voelt

Maak de jongere niet kleiner en laat je oordelen achterwege. Ga mee in de beleving en aanvaard en erken de emoties. Als een kind aangeeft dat het niet fijn is op school en je reageert als volwassene met ‘Je hebt toch fijne leerkrachten?’, dan voelt de jongere zich niet gehoord. Kleine tip: als je je zin begint met ‘ja, maar’, dan ben je waarschijnlijk niet aanvaardend.
Aanvaarding om gedrag is nog iets anders: als iemand onaanvaardbaar gedrag stelt, mag je dat zeker zeggen. Maar probeer wel te aanvaarden wat de basis voor dat gedrag is. Vraag waarom de jongere iets doet. Als je erin slaagt de beleving van de jongeren te accepteren, dan zal de jongere zich aanvaard voelen.

Kom als volwassene niet met kant-en-kla­re oplossin­gen, maar laat de jongere zelf zoeken hoe hij of zij het wil aanpakken

Geloof in de kracht van jongeren

Neem de boel niet over en kom niet met kant-en-klare oplossingen, maar laat de jongere zelf zoeken hoe hij of zij het wil aanpakken. Je kan steun bieden door te helpen zoeken en door vragen te stellen. Maar als de jongere uiteindelijk zelf de verantwoordelijkheid opneemt en keuzes maakt, versterkt dat zijn daadkracht, veerkracht en zelfredzaamheid.
Als een jongere zelf niet ziet waarin hij of zij krachtig is, kan je helpen. Zo vind je misschien dat de jongere dapper is geweest door het gesprek met jou aan te gaan, maar heeft hij dat zelf niet in de gaten. Geef gerust een compliment. Oprechte complimenten kunnen versterkend werken. Een andere manier om op zoek te gaan naar sterktes is door te vragen ‘Wat helpt jou om je beter te doen voelen?’ of ‘Hoe ben je erin geslaagd om vol te houden?’ Focussen op krachten werkt wel enkel als je eerst erkenning gegeven hebt voor de last op hun schouders. Anders ga je voorbij aan wat moeilijk is en misschien nog tijd nodig heeft.
Behalve deze vier basishoudingen zijn er ook nog tal van technieken die Awel gebruikt om met jongeren in gesprek te gaan. Eén ervan is dat je met je volle aandacht bij het gesprek moet zijn en blijven. Richt je aandacht volledig op de jongere, vermijd afleiding en leg dus je gsm weg. Wees nieuwsgierig op de goede manier, wees nieuwsgierig naar hoe de jongere het ervaart. En als je geen woorden hebt, is het fijn dat er gewoon iemand is, die aandacht schenkt. Aandacht geven betekent ook dat de jongere centraal staat in het gesprek. Je hoeft je eigen ervaringen of meningen niet te onderdrukken, maar probeer ze even op de tweede plaats te zetten.
Blijf er tijdens het hele gesprek ook op letten dat de sfeer goed zit. Soms klikt het meteen, soms niet. In dat tweede geval praat je misschien beter eerst over iets leuks, bijvoorbeeld over iets waar de jongere goed in is. Je toont zo je oprechte interesse en geeft de jongere tijd om zelf te kiezen of hij over een moeilijk onderwerp wil praten of niet.

Jongeren zullen zich gezien en gehoord voelen, waardoor ze zich ook minder eenzaam voelen. En dat is uiteinde­lijk wat je wil bereiken door in gesprek te gaan met hen: dat ze zich minder alleen voelen.

Soms voelen we schroom om vragen te stellen, maar eigenlijk is het als jongere fijn om een vraag te krijgen. Vragen kunnen helpen om de situatie te begrijpen en je toont je interesse. Gesloten vragen, waarop het antwoord ja of nee is, geven weinig ruimte om echt te gaan vertellen. Open vragen zoals ‘hoe bedoel je?’ of ‘hoe is dat voor jou?’ zijn dus een betere optie.
Tot slot is het ook belangrijk om erkenning te geven voor de last waarmee iemand rondloopt. Door te zeggen: ‘Dat lijkt me niet makkelijk wat jij nu meemaakt’ geef je de boodschap dat emoties er mogen zijn. Jongeren zullen zich gezien en gehoord voelen, waardoor ze zich ook minder eenzaam voelen. En dat is uiteindelijk wat je wil bereiken door in gesprek te gaan met hen: dat ze zich minder alleen voelen.

BRON: https://www.hln.be/binnenland/hoe-ga-je-best-in-gesprek-met-je-kinderen-luisterlijn-awel-deelt-zijn-geheimen~a36b4734/

het belangrijkste is laten voelen dat je er bent voor je kind. Luisteren is al even belangrijk dan praten. Een handgebaar voor top of gewoon zeggen ja kan al voldoende zijn. Laat je kind altijd uitpraten en zeg ook dat emoties getoond mogen worden. Het kan soms goed doen om met je kind ergens heen te gaan. Zoals een speeltuin of een park om te praten. Hoe ouder ze zijn hoe meer je moet laten zien dat je er bent voor ze. Dat je te doen hebt met hun vragen soms zelfs met hun angsten. Ga de angsten of hun vragen zeker niet uit de weg, toon er begrip voor. En probeer soms ook een vraag te stellen wat je er samen aan kan doen. Als men het woord samen gebruikt komt dit echt aan bij je kind dat je het wilt helpen.
Het is zeker niet makkelijk en al zeker niet als er emoties bij de pas komen.
En kom je er als ouder niet uit durf dan hulp in te roepen. Zowel van Awel of tele-onthaal. Dat kan telefonisch of via chat.

Mamma, Moeder, Mam, Ouder, Dochter, Baby Meisje, Meisje

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Vooral kinderen moeten vaak maanden tot zelfs jaren wachten op psychische hulp

Jongen, Silhouet, Jong, Kind, Persoon

Kinderen die nood hebben aan psychische hulp moeten vaak maanden tot zelfs jaren wachten op gespecialiseerde hulp. Bijna de helft van die kinderen staat ook op één of meer wachtlijsten. Bij volwassenen hulpvragers staat één op de zes op één op meer wachtlijsten. Dat blijkt uit een onderzoek naar de wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg. “De wachttijden zijn op een onaanvaardbaar hoog niveau beland”, zegt Frieda Matthys, voorzitter van de Staten-Generaal van de Geestelijke Gezondheidszorg. 

Wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg zijn een bekend probleem. Mensen moeten vaak erg lang wachten op de juiste gespecialiseerde hulp. De Staten-Generaal van de Geestelijke Gezondheidszorg en de Leerstoel Public Mental Health (UAntwerpen) hebben nu voor het eerst de wachttijden in kaart gebracht. Dat gebeurde via een online-bevraging bij 1.600 mensen die zelf psychische hulp zochten of hulp zochten voor hun kind.
Uit de bevraging blijkt dat de nood vooral erg hoog is bij kinderen en jongeren. Zo staat ongeveer de helft van de betrokken kinderen (44,6 procent) op één of meer wachtlijsten. Bij volwassenen is dat 15,9 procent.
De wachttijden voor kinderen en jongeren zijn ook langer dan bij volwassenen. Ze kunnen soms fors oplopen, vooral voor kinderen met een (vermoedelijke) ontwikkelingsstoornis (bv. autisme, ADHD,…). Zo moet een kwart van de kinderen bijvoorbeeld langer dan een jaar wachten bij de centra voor ontwikkelingsstoornissen (COS). 

Escalatie

Erger nog is het bij de thuisbegeleidingsdiensten voor autisme. Daar moet de helft van de kinderen langer dan een jaar wachten. In 15 procent van de gevallen loopt de wachttijd op tot meer dan twee jaar.
Die lange wachttijden zijn om meer dan één reden een probleem. De helft van de bevraagden geeft aan dat de klachten erger worden in die wachtperiode. “De klachten kunnen escaleren tijdens de wachtperiode, wat kan leiden tot acute situaties die hadden vermeden kunnen worden. Suïcidegedachten en -pogingen werden regelmatig vermeld in deze context”, staat te lezen in het rapport.

Lichtpuntje

Hier en daar zit er ook een lichtpuntje in de resultaten. Zo blijkt bijvoorbeeld dat volwassenen in acute situaties of crisissituaties relatief snel terecht kunnen in een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (PAAZ), een psychiatrische crisisdienst of bij een mobiel crisisteam. Negen op de tien kunnen binnen de maand geholpen worden, waarvan een groot deel binnen de week.
Maar ook daar is er helaas een keerzijde. De resultaten zijn een pak minder rooskleurig voor kinderen. Waar zes op de tien volwassenen nog binnen de week geholpen kunnen worden door een mobiel crisisteam, is dat bij de kinderen maar drie op de tien.

Het is tijd om werk te maken van een betaalbare geestelij­ke gezond­heids­zorg, met extra aandacht voor de zorg voor kinderenFrieda Matthys

De Staten-Generaal voor de Geestelijke Gezondheidszorg gebruikt de bevraging om opnieuw aan de alarmbel te trekken. “De wachttijden zijn op een onaanvaardbaar hoog niveau beland”, zegt Frieda Matthys, voorzitter van de Staten-Generaal van de Geestelijke Gezondheidszorg. “Het is tijd om werk te maken van een betaalbare geestelijke gezondheidszorg, met extra aandacht voor de zorg voor kinderen”, aldus Matthys.

Meer capaciteit

De onderzoekers dringen aan op meer capaciteit en middelen voor de eerste- en tweedelijnszorg met onder meer een uitgebreidere terugbetaling van hulp door zelfstandige psychologen. Daarnaast vragen ze overbruggende ondersteuning voor wie wacht op hulp en een soort centraal aanmeldingssysteem waar mensen met een zorgvraag terecht kunnen en wegwijs worden gemaakt in het aanbod. De onderzoekers vragen ook een structurele monitoring en opvolging van de wachttijden. Ze verwijzen naar Nederland, waar de wachttijden ieder kwartaal worden opgevolgd.

BRON: https://www.hln.be/binnenland/vooral-kinderen-moeten-vaak-maanden-tot-zelfs-jaren-wachten-op-psychische-hulp~af430d8a/

Men wilt altijd het beste zeker als het om een kind gaat. En dan loop je soms als ouder tegen heel harde muren aan. Zeker als het gaat over psychische problemen. Hulp erin krijgen maar ook om een school te zoeken. Als kind is dit moeilijk te plaatsen maar ook naar de ouders toe. Kinderen komen dan soms op een punt dat ze anderen gedachten krijgen. Op zo een moment weten vaak ook de ouders niet meer wat ze nog kunnen doen. Afwachten en hopen maar is dat wat we willen. Nee toe. Men moet sneller optreden zodat het kind de zorg krijgt die nodig is. Net als alle andere rest zoals school. Ook de ouders zouden hier meer in betrokken moeten worden. Ik bedoel als er een diagnose gesteld wordt hoe ermee om te gaan thuis en in de vrije tijd. Een label is snel gegeven maar hoe ermee om gaan wordt vaak achterwege gelaten. Daar zou men ook eens een studie moeten naar doen. Men zou versteld staan hoeveel ouders eigenlijk niet weten hoe ze hun kind een goede opvoeding kunnen geven bij deze problematiek.
Het kind voelt zich niet altijd begrepen en de ouders weten er vaak niet mee om te gaan.

Meisje, Kind, Aantrekkelijke, Student, Ochtend, Mooie

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

De pedagogische neveneffecten van alle leugentjes die we onze kinderen vertellen. “Liegen is besmettelijk”

Moeder, Zoon, Familie, Baby, Kind, Liefde, Vrouw, Geluk

Sinterklaas die cadeautjes brengt, de Kerstman die kousen vult: de meeste ouders vertellen hun kroost weleens een leugentje. Wetenschappers buigen zich nu over de vraag welk effect liegen in de opvoeding heeft. Maakt het een kind wantrouwiger? Asocialer en agressiever? Of valt het allemaal wel mee? Nooit liegen is niet haalbaar, beseffen ze. Maar: “De ene leugen is problematischer dan de andere.”

Liegen is van alle tijden, maar de omgang met feiten en de waarheid is een vraagstuk dat ouders in toenemende mate bezighoudt. Dat merkt Pedagogisch onderzoeker ­Rianne Kok van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ze wordt regelmatig om advies gevraagd, vaak rond de illustere datum 5 december. En thema’s als alternatieve feiten en nepnieuws zijn onderwerp van gesprek in politiek, media en maatschappij. “Ouders moeten zich er daarom ook vaker toe verhouden.” Ze ziet op opvoedwebsites als Ouders van Nu dat ouders advies vragen: is het wel verstandig om te liegen?

Twee keer per dag

Volwassenen liegen vaker tegen elkaar dan ze denken, blijkt uit onderzoek. Gemiddeld verdraaien we twee keer per dag de waarheid, concludeerde Koks collega Sophie van der Zee, die in Rotterdam onderzoek doet naar de detectie van leugens bij volwassenen. Maar de intentie waarmee we liegen maakt een belangrijk verschil, weet Kok. Egoïstische leugens vertellen we vanuit eigenbelang, om onszelf beter voor te doen. Maar er zijn ook sociale motieven: liegen om je medemens niet te kwetsen, of om de ander een goed gevoel te geven. Die intenties maken liegen een lastig concept in de opvoeding. Wat te doen met een kind dat een verjaardagscadeautje stom noemt? Kok: “Veel ouders zeggen dat het belangrijk is om eerlijk te zijn. Maar dat gaat niet in alle gevallen op.”
Bovendien: ouders zéggen wel dat ze eerlijkheid belangrijk vinden, maar ze handelen daar niet altijd naar. Die paradox vindt Kok interessant. Ze is benieuwd wat het met een kind doet als het die gemengde signalen krijgt. Dat er leugentjes worden verteld, vindt ze begrijpelijk. “Ik kijk niet moraliserend naar dit onderwerp. Ik kan me best voorstellen dat ouders soms dingen achterhouden of niet de hele waarheid vertellen, als zij het idee hebben dat hun kind daar nog niet aan toe is.”
Ouders liegen om kinderen ergens toe te bewegen, om lastige situaties te vermijden of om een kind een goed gevoel te geven, zegt Kok. “Als je zegt dat het snoep op is, dan hoef je ook niet uit te leggen waarom het kind geen snoepje meer mag. En tegen een kind dat vioolles krijgt, zeg je misschien dat het prachtig klinkt, terwijl het eigenlijk niet om aan te horen is.”
Ook leugens over fantasiefiguren als de tandenfee en Sinterklaas komen veel voor. Maar die leugens zeggen volgens Kok minder over de individuele opvoedkeuzes van ouders. “Als ouder is het nogal lastig om je daaraan te onttrekken, omdat het een collectieve leugen is waaraan zelfs op school wordt meegedaan. Al kun je als ouder altijd nog kiezen hoe uitgebreid je daarin meegaat.” Ze vindt de leugens die ouders zelf verzinnen voor hun kroost interessanter.

Meest voorkomende leugen

‘Parenting by lying’ noemt de Amerikaanse psychologieprofessor Gail Heyman het als ouders liegen als opvoedstrategie gebruiken. Net als Rianne Kok raakte Heyman geïntrigeerd door dit thema. Het viel haar op dat er boeken vol zijn geschreven over kinderen die liegen, maar dat de rol van ouders onbekend is. “Dat is vreemd, want we hebben bewijs dat kinderen leren door te kijken naar wat de mensen om hen heen doen. Dus door tegen kinderen te liegen leren we hen te liegen.” Aan de Universiteit van Californië in San Diego besloot Heyman zo’n tien jaar geleden zich daarin te verdiepen.
Dat de meeste ouders liegen werd haar al snel duidelijk. In de International Journal of Psychology publiceerde Heyman een studie op basis van vragenlijsten ingevuld door zo’n tweehonderd Chinese en Amerikaanse ouders van jonge kinderen; 84 procent van de Amerikaanse ouders en 98 procent van de Chinese ouders bleek weleens een leugentje te vertellen om het gedrag van kinderen te beïnvloeden. Daar zaten ook ouders tussen die het eens waren met de stelling ‘Liegen is altijd verkeerd’. De meest voorkomende leugen in beide culturen: “Als je nu niet meekomt, laat ik je hier achter.”
Dat kinderen de neiging tot liegen overnemen van volwassenen, werd ook in onderzoek aangetoond. Collega’s van Heyman aan de Universiteit van Californië, psychologen Chelsea Hays en Leslie Carver, deden een experiment met 168 kinderen in leeftijdscategorieën 3 tot 7. Ze deelden de kinderen op in twee groepen. De eerste groep betrapte een volwassene op een leugen: die vertelde dat er een grote pot snoep in een kamer stond, maar dat bleek niet zo te zijn. De andere groep werd zonder leugen naar de kamer gelokt. In vervolgopdrachten bleken kinderen die waren voorgelogen over de pot met snoep het meest geneigd tot oneerlijk gedrag.
Liegen is dus ‘besmettelijk’. En als jonge kinderen moeten beslissen wie te vertrouwen, maakt het uit of een volwassene eerder tegen ze heeft gelogen. Als ouders tegen hun kinderen liegen, kan dit dus het vertrouwen van het kind in anderen ondermijnen, denkt ook Heyman. Maar het is nog niet zo gemakkelijk om te onderzoeken wat het voor een kind betekent als er in de opvoeding veel gelogen wordt, zegt zij. In de opvoeding spelen nu eenmaal ook andere factoren een rol.
Toch deed ze een poging om erachter te komen. Heyman vroeg 377 jongvolwassenen uit Singapore hoeveel er in hun jeugd tegen hen was gelogen, en hoe de band met hun ouders nu is. Ondervraagden die het vaakst waren voorgelogen, bleken zelf vaker te liegen tegen hun ouders en anderen. Ook scoorden ze hoger op antisociaal gedrag en hadden ze vaker last van gedragsproblemen zoals agressie. Dat zijn interessante bevindingen. “Maar we kunnen niet zomaar zeggen dat het een tot het ander leidt”, stelt Heyman. “Daarvoor zou meer en ander onderzoek nodig zijn. Ik zou graag de effecten van soorten leugens op de langere termijn bestuderen, maar dat moet ik overlaten aan een nieuwe generatie.”

‘Lieg bewust’

Het onderzoek waar Kok de komende vijf jaar aan werkt, gaat uitwijzen wat het effect van liegen in de opvoeding is. Maar kunnen onderzoekers Heyman en Kok alvast wijze raad geven aan ouders die willen weten of liegen acceptabel is?
Gail Heyman noemt bepaalde leugens problematischer dan andere. “Als je bijvoorbeeld een kind vertelt dat een familielid dat ziek is in goede gezondheid verkeert, zullen kinderen zich op de lange termijn waarschijnlijk meer zorgen maken.” Ze is ook geen fan van leugens die zijn bedoeld om kinderen bang te maken of die kunnen ­leiden tot misvattingen over wetenschappelijk vastgestelde feiten (“Eet je groenten, ­anders krijg je puistjes over je hele gezicht”).
Heyman wil niet betogen dat ouders nooit mogen liegen. “Maar ze moeten wel nadenken over wat ze doen en waarom, in plaats van reflexmatig te liegen om dingen gemakkelijker te maken.” Als kinderen bijvoorbeeld emotioneel niet voorbereid zijn om ergens mee om te gaan, zegt ze, is een goede benadering om hun vragen daarover naar waarheid te beantwoorden, zonder alle details in te vullen. Luister dan goed, zegt ze. “Kinderen zullen met hun vragen laten weten wat ze nog meer willen horen.”
Ook Kok vindt nooit liegen geen haalbaar advies. In plaats daarvan zegt ze: lieg bewust. “Vraag je eens af als opvoeder: wanneer vind ik het wel en niet nodig om te liegen?”

BRON: https://www.hln.be/familie/de-pedagogische-neveneffecten-van-alle-leugentjes-die-we-onze-kinderen-vertellen-liegen-is-besmettelijk~abec2893/

Wij als ouders liegen vaak in deze periode tegen onze kinderen of kleinkinderen. Probeer het maar eens uit te leggen dat de sint niet bestaat op een bepaalde leeftijd. En je kind geeft je als antwoord. Maar je hebt het altijd gezegd. Wat kan een kind dan nog geloven. (on)Bewust liegen we redelijk veel tegen kinderen. Weet je nog tegen meisje, van korstjes krijg je dikke borstjes. En ga zo maar door. Allemaal onschuldig op dat moment. Maar men zadelt het kind wel op met een leugen. Of als ouder wordt je door je kind betrapt in de slaapkamer. En als je kind dan vraagt wat zijn jullie aan het doen en wat waren die geluidjes. En hop weer een leugen die je moet verzinnen. Is het dan wel verstandig om over bepaalde zaken te liegen? Denk dat het verstandiger is om er zelf even goed over na te denken. Wat zou het bij jezelf doen mochten ze zoiets zeggen en ooit moet te weten komen dat het niet waar is. Heel wat hangt af van de leeftijd natuurlijk. Maar als je bepaalde leugens tegen een peuter en kleuter blijft zeggen kan dat ook gevolgen hebben. Denk maar ook eens aan verhaaltjes die je vertelt maar eigenlijk niet bestaan. Dit kan voor een kleuter niet leuk zijn.

Vogel, De Natuur, Vleugel, Hemel, Vlucht, Stork

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

zinderen

op weg naar authentiek leven

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Dolle avonturen met nonkel Juul

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf 💙|| Daily Information in 💌 in 1️⃣1️⃣0️⃣ Languages ✅

Gedachten over levensstijl en gezondheid. Een blog over gezondheid en fotografie 💌Speciaal voor jou ✅, Samen met jou ✅, Samen door jou ✅💚||You can translate any page and post on this "GREAT" Blog into 110 Languages with the Google Translate Widgete 😀 at the bottom of the Website‼ || Thoughts on Lifestyle and Health. A Health 😀 and Photography💥-Blog 💌Especially for You ✅, Together with You ✅, Together by You ✅💚||

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

%d bloggers liken dit: