Category: Psychologische teksten


Ellenlange wachttijden in de mentale zorg kunnen schrijnende gevolgen hebben: “Klachten worden erger en soms escaleert de situatie tot een suïcide”

Wanhopig, Triest, Terneergeslagen, Voeten, Handen

Terwijl corona verder woedt, gaan steeds meer alarmsignalen af. Want het aantal Belgen met mentale problemen neemt toe, maar onze mentale zorg kan niet volgen. Dat kan het al een hele tijd niet: hulpbehoevende jongeren en volwassen kwamen al voor de pandemie op lange wachtlijsten terecht. Met het gevolg dat hun problemen verergeren of ze elders suboptimale hulp zoeken. “Zelfs voor een ernstig suïdale jongere is er nergens plaats. ‘Probeer volgende week nog eens’, krijgt dat gezin te horen.”

Elk jaar kampt in ons land maar liefst 1 op de 5 minderjarigen en 1 op de 7 volwassenen met een mentale stoornis. Tegelijk krijgen maar 4 op de 10 volwassenen en 3 op de 10 jongeren binnen het jaar (!) een professionele behandeling. In Vlaanderen alleen al gaat dat jaarlijks naar schatting om 69.000 jongeren en 351.000 volwassenen die een psychische stoornis hebben maar niet op tijd worden behandeld. Het zijn schrijnende cijfers van Zorgnet-Icuro, de koepelorganisatie voor betere zorg.

Halfjaar wachten

Er schort van alles aan de geestelijke gezondheidszorg in ons land, zeggen professionals al een hele tijd. Therapie blijft voor veel Belgen onbetaalbaar. Maar zeker ook de ellenlange wachttijden zijn een groot probleem. Bijna 1 op de 2 hulpbehoevende minderjarigen (44,6 procent) staat op één of meer wachtlijsten, blijkt uit een onderzoek bij 1.600 Belgen van Universiteit Antwerpen. Bij volwassenen is dat 1 op de 6. 
In sommige gevallen zijn die hulpbehoevenden binnen een maand geholpen: volwassenen die naar een psychiater (53,8 procent) of psycholoog (67,2 procent) gaan, bijvoorbeeld. In andere gevallen loopt de wachttijd op tot een half jaar: onder meer bij de Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg (23,2 procent) of de psychosociale revalidatiecentra (22,5 procent). Bij kinderen tot en met 18 jaar zijn de cijfers nog slechter. 7 op de 10 hulpbehoevende kinderen kunnen pas na drie maand bij de psycholoog terecht. Een kwart wacht een halfjaar op een psychiater. 2 op de 5 wacht een halfjaar bij een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg. Een derde wacht een maand op een crisisopname. 

Ondertussen worden de klachten erger

In een interview met NINA dit weekend geeft Ilse Van Loy, vrouw van Peter Van de Veire en kinder- en jeugdpsychiater, een treffende getuigenis. “Recent had een ernstig suïcidale jongere in de praktijk dringend een opname nodig. Maar er bleek nergens plaats te zijn. Probeer het volgende week nog eens, krijgt dat gezin dan te horen. Maar dan kan het al te laat te zijn. Kan je je voorstellen dat je kind met een gebroken arm op spoed te horen krijgt dat het enkele dagen later maar moet terugkomen? Het verschil tussen de middelen die worden vrijgemaakt voor lichamelijke en geestelijke zorg is schrijnend.”
Gedragstherapeut en onderzoeker Kris Van den Broeck werkte mee aan de studie van de Universiteit Antwerpen. “We blijven inderdaad aanmodderen, terwijl niet in het minst steeds meer kinderen en jongeren lijden onder de coronamaatregelen. Het is een oogst die we in België al lang zaaien, door jaren gebrekkig te investeren in onze geestelijke gezondheidszorg. De wachttijden blijven een groot probleem op het veld, en toch bestaat er amper infrastructuur om patiënten ondertussen op te vangen. Veel hulpbehoevenden moeten die wachttijd eenzaam uitzitten, met alle gevolgen van dien.” 

Alternatieve hulp opzoeken?

Het lange wachten zorgt er immers vaak voor dat de klachten van de hulpbehoevende erger worden. Dat gebeurt bij maar liefst 43,8 procent van de volwassenen en de helft van de kinderen. Veel van hen geven aan dat ze ondertussen gaan twijfelen of ze de hulp wel willen verderzetten en verliezen de motivatie. Ze voelen zich in de steek gelaten, niet zelden ontstaan er ook spanningen in het gezin en soms escaleert de situatie tot een suïcidepoging of een andere noodkreet. 
Ook omdat er inderdaad amper professionele ondersteuning is tijdens de wachttijd. 6 op de 10 volwassenen zoeken steun bij vrienden of familie, de helft klopt aan bij de huisarts of een andere professional, waar ze soms medicatie krijgen. Anderen gaan wanhopig op zoek naar alternatieve vormen van therapie, zoals spirituele healers, lifecoaches of homeopathie. Het verklaart ook het succes van ‘Onbespreekbaar’, het project van de Gentse dj Jef Eagl en Nicolas Overmeire dat mentale gezondheid bespreekbaar wil maken. Vorige maand kreeg het hevige kritiek, omdat de ongediplomeerde mannen jongeren gingen laten betalen voor consultatiesessies met hen. Maar zonder een grondige opleiding iemand mentale hulp verschaffen, kan meer kwaad doen dan goed. In een Instagram Live (die later offline werd gehaald) stelde Eagl een jongere die anorexia overwon bijvoorbeeld vragen die erg triggerend konden zijn, voor de jongere én voor luisterende anorexiapatiënten. 
Natuurlijk zijn niet alle alternatieve hulpvormen problematisch. Maar het probleem is ook: we weten niet welke dat wél zijn. “Mensen zoeken ze wel op, maar we hebben niet altijd zicht op hun werkzaamheid”, zegt Van den Broeck. “Een professional is zwaar gereglementeerd. Psychiaters moeten elf jaar studeren, psychologen tien en ze moeten bijkomende opleidingen volgen. Kan je een lifecoach die 4 weken studeert daaraan gelijkstellen? Het is belangrijk dat we de werkzaamheid van die alternatieve behandelingen onderzoeken. Zo kunnen huisartsen er ook over waken dat hun patiënten geen nefaste behandelingen opstarten. En we moeten hun veiligheid in de gaten houden. Weet zo’n alternatieve hulpverlener wanneer het zijn petje te boven gaat en hij zijn cliënt moet doorverwijzen?” 
“Soms is er geen kwaad geschied als een alternatieve behandeling niet werkzaam is. Soms kan een alternatieve hulpverlener zelfs meer tijd vrijmaken voor zijn patiënt dan een klassieke hulpverlener. Maar dat het de verkeerde kant opgaat, is ook mogelijk.”
Beter zou volgens Van den Broeck zijn dat we hulpbehoevenden meer opvolgen tijdens de wachttijd. “Een organisatie die een wachtlijst heeft, zou aan wachtlijstmanagement moeten doen. Op geregelde tijdstippen alle wachtenden opbellen om te vragen hoe het gaat en eventueel de prioriteit aanpassen. Hier en daar gebeurt dat al, maar dat moet nog meer. Die infrastructuur moet beter.”

Buddy’s en een netwerk

Deel van die infrastructuur zijn de Centra voor Algemeen Welzijnswerk (CAW). Zij werken hard om overbruggingshulp aan te bieden aan hulpbehoevenden op wachtlijsten en zijn een goed voorbeeld van hoe het beter kan. “Soms komen die wachtenden zo hard in een tunnelvisie terecht. ‘We staan er alleen voor en niemand wil ons helpen’, denken ze. Dan is alternatieve hulpverlening niet altijd slecht”, zegt directeur Anita Cautaers. “Zolang een patiënt zich maar geholpen en gehoord voelt. Maar zulke mensen zijn ook kwetsbaar. Het gebeurt weleens dat een ongediplomeerde therapeut een financiële afhankelijkheid bij de patiënt creëert. Als hulpbehoevende moet je echt kritisch blijven.”
Dan is een CAW een veiligere optie voor wachtenden. “We vangen hen bijvoorbeeld op door samen met hen te onderzoeken bij wie ze in hun netwerk in tussentijd terechtkunnen. Mensen die ze kunnen opbellen als ze het moeilijk hebben. Of we geven hen vrijwillige buddy’s, een hulpverlener die de onderliggende sociale problemen aanpakt, of leiden hen naar een zelfhulpgroep. Afhankelijk van de situatie en het probleem. Wij proberen hen te helpen in de dagdagelijkse context. Want dat is de realiteit van veel hulpbehoevenden: zij moeten elke dag zien te overleven in hun moeilijke situatie.” 

Wacht je op hulp? Je kan professionele hulp krijgen bij het CAW: bel gratis 0800 13 500. Of bel voor een goed gesprek naar Tele-Onthaal op het nummer 106.
Wie met vragen zit rond zelfdoding, kan terecht op de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op http://www.zelfmoord1813.be.

BRON: https://www.hln.be/psycho/ellenlange-wachttijden-in-de-mentale-zorg-kunnen-schrijnende-gevolgen-hebben-klachten-worden-erger-en-soms-escaleert-de-situatie-tot-een-suicide~a0fd4dfc/

Bij heel wat mensen zit de coronamoeheid erin. Het wordt bij jongeren zwaar. Omdat ze eigenlijk heel veel moeten veranderen in hun leven en dagelijks leven. En dat zie je ook bij volwassenen terug keren. Juist omdat ze het leven anders kennen en niet weten hoe ze nu om moeten gaan met bepaalde dingen. De wachtlijsten zijn lang en het belangrijkste van al is blijven praten. Men kan eigenlijk nog veel doen. Maar ik begrijp ook dat de jeugd terug wilt gaan sporten wilt gaan feesten wilt gaan reizen en noem maar op. Men kan het ook anders bekijken. Je kan gaan wandelen je kan het dan ook gezellig maken. De natuur heeft veel te bieden alhoewel velen door niet bij stil staan. Men mag niet vergeten dat ouders met kinderen vaak de ouders zijn die het probleem nu projecteren om hun kinderen. Thuis werk kinderen die thuis zijn een partner die ook thuis werk is nooit gekend. Daar heel wat problemen door kunnen ontstaan. Daar vaak niet bij stilgestaan wordt. Probeer als ouder er voor je kind te zijn. Luisteren kan al heel veel opleveren.
Voel je zeker niet alleen met een bepaald probleem en durf dan ook hulp in te schakelen.

Man, Lonely, Park, S Nachts, Donker, Mysterie, Alleen

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Hoe alleen zijn ook goed voor je kan zijn. Psycholoog Veerle Meurs: “Het is gezond voor je hele lichaam”

Stad, Man, Persoon, Solo, Venster, Alleen, Denken

Eenzaamheid neemt in 2020 epidemische vormen aan. Gezondheidsexperts noemen het een van de grootste uitdagingen van deze tijd. Ze linken eenzaamheid aan depressie, hart- en vaatziekten en zelfs vroegtijdig overlijden. Het wordt overduidelijk: we kunnen niet zonder menselijk contact en hebben angst om alleen te zijn. Maar ‘alleen zijn’ en ‘eenzaamheid’ mogen we niet als hetzelfde beschouwen, zegt filosoof en therapeut Veerle Meurs. Want alleen zijn kan ook positieve effecten hebben. “Je wordt creatief. En je valt meer samen met wie je bent.”

Veerle Meurs: “Eenzaamheid heeft niet alleen te maken met het aantal mensen om je heen. Je kan best eenzaam zijn op kantoor, tijdens een feestje of in een mensenmassa. De reden? We stemmen ons af op de systemen waarin we functioneren, zoals de school of het werk. Dat is niet zo evident als we denken. Alles gaat goed als het systeem past bij wie we zijn. Is dat niet het geval, dan wordt het moeilijk. Dan gedragen we ons niet zoals we ons voelen, maar zoals we denken dat we ons moeten gedragen. Dat wringt. Dat zie je vaak gebeuren, op het werk en elders. Mensen passen zich aan, knikken ja, terwijl ze er diep vanbinnen ­anders over denken. Als dat vaak gebeurt bij zaken die voor ons waardevol zijn, dan zorgt het voor eenzaamheid, stress en zelfs burn-out of depressie.”

Dus: eenzaamheid is niet zomaar alleen zijn.

“Ik zou eenzaamheid veeleer definiëren als ‘niet verbonden zijn’. Niet verbonden met de wereld om je heen, of niet verbonden met jezelf.”

Wat is het gevolg dan?

“Als je verbonden bent met jezelf, keer je spontaan af en toe de blik naar binnen voor zelfonderzoek. Je stelt jezelf dan de vraag wie je bent, wat je wil, wat je waarden zijn en hoe je die in de wereld wil uiten. Zo herstel je telkens de balans tussen wat het leven van jou wil en wat jij van het leven wil. Lukt dat niet, dan moet je dieper graven, keuzes durven te maken – bijvoorbeeld voor een andere job – of nieuwe dingen leren. Het is niet altijd makkelijk om uit je comfortzone te treden en situaties anders aan te pakken.”

Het vinden van die balans, is dat wat je bedoelt met de pluspunten van alleen zijn?

“Zeker! Wie op een goede manier alleen is, voelt zich net wel verbonden met zichzelf en de wereld. Jammer genoeg is het in onze maatschappij niet gemakkelijk om even op jezelf te zijn. Alles moet snel, efficiënt en gestructureerd gebeuren. Zelfs in de kleuterklas moet je al presteren en word je beoordeeld. Daardoor blijft er amper tijd over om eens alleen te zijn, stil te vallen, te mijmeren … Dat is jammer, want die geestesgesteldheid heeft veel gunstige gevolgen.”

Als je niets doet en zomaar wat mijmert of dagdroomt, komen je hersenen in een creatieve­re modus terecht.Psycholoog Veerle Meurs

Op welke manier?

“Er gebeurt dan iets speciaals in de hersenen. Als er veel sterke prikkels van buitenaf binnenkomen, wordt een specifiek netwerk van hersengebieden geactiveerd. Neurologen noemen dat het ‘saliencenetwerk’ of opvallendheidnetwerk. Dat helpt om snel te oordelen en een goede oplossing voor de situatie te vinden. Als je niets doet en zomaar wat mijmert of dagdroomt, komen je hersenen in een heel andere modus terecht: het ‘defaultnetwerk’ of terugvalnetwerk. Dat netwerk van hersengebieden wordt actief wanneer je rustig en in jezelf gekeerd bent, in plaats van gefocust op de buitenwereld. Op dat moment word je creatief. Er komen dan ideeën en denkpatronen naar boven waar je geen idee van had. De psycholoog Mihaly Csikszentmihalyi noemt dat de ‘flow’.”

Hoe voelt dat aan, die flow?

“Je bent meer in het hier en nu dan normaal. En je valt meer samen met wie je bent: het ego en het gevoel van identiteit treden op de achtergrond en versmelten met je omgeving. Je ervaart ook een gevoel van verbinding, alsof alles samenhangt en samenwerkt. In de flow zijn is trouwens gezond voor het hele lichaam. De amygdala, de hersenklier die onder andere het stresshormoon produceert, wordt dan minder actief. Dat geeft een signaal aan het brein dat alle organen in balans mogen komen, zodat ze zichzelf rustig kunnen herstellen. Daarom voel je je altijd lekker opgeladen na zo’n flowmoment.”

Alleen zijn wil niet zeggen dat je automatisch in de flow komt. Hoe pak je dat aan?

“Zelf ben ik een grote fan van ademhalingsmeditatie, meer bepaald van hartcoherent ademen. Dat wil zeggen dat je zo ademt dat je ademritme en hartslag voor jou optimaal zijn. Bij de meeste mensen komt dat neer op vijf à zes ademhalingen per minuut. Dit zet het defaultnetwerk in de hersenen op gang en brengt je lichaam in balansmodus. Ook wat men tegenwoordig mindfulness noemt, kan je in de flow brengen. Of je nu wandelt, kookt of gewoon in de zetel ligt: je doet het vanuit een bepaalde tevredenheid dat je mag doen wat je aan het doen bent. De ideeën borrelen dan vaak vanzelf naar boven.”

Neem regelmatig de tijd om je eigen gezelschap te zijn en voel dan wat er in je wakker wordt. Wat je dan ervaart, kan je richting geven.Psycholoog Veerle Meurs

Ideeën stellen niet veel voor als je ze niet uitvoert.

“Je kan inderdaad niet blijven hangen in dat defaultnetwerk. Je moet je gedachten kunnen terugkoppelen aan de realiteit. Doe je dat niet, dan kom je vast te zitten in gepieker en reageer je niet meer accuraat op prikkels van buitenaf. Het omgekeerde bestaat eveneens: mensen die helemaal vastzitten in dat saliencenetwerk. Zij zijn altijd alert en constant onderhevig aan externe prikkels. Daardoor ervaren ze veel stress. Onze maatschappij maakt ons soms een beetje zo.”

En nu ga je zeggen dat je de twee moet combineren?‘

“Helemaal juist. (lacht) Gezonde mensen kunnen schakelen tussen het saliencenetwerk en het defaultnetwerk. De écht creatieve mensen stimuleren die twee hersennetwerken zelfs parallel: terwijl ze in de flow van dat defaultnetwerk zijn, kunnen ze oordelen welke ideeën en gedachtepatronen zinnig genoeg zijn om te bewaren en er daadwerkelijk iets mee te doen.”

Kan je dat vermogen aanscherpen?

“Ja! Door goed alleen te leren zijn. Neem regelmatig de tijd om je eigen gezelschap te zijn en voel dan wat er in je wakker wordt. Wat je dan ervaart, kan je richting geven.”

3x inspiratie voor de flow

Alleen zijn geeft je de kans om juist te ademen, stilte toe te laten en uit te zoeken hoe je je leven wil leiden. Veerle Meurs selecteerde drie boeken die je op weg kunnen helpen.

‘Het nieuwe ademen’ kwam begin januari in een Nederlandse vertaling op de markt. In dit boek combineert James Nestor wetenschappelijke inzichten over het belang van ademen met concrete oefeningen. Zelfs kleine wijzigingen in je ademhaling hebben een grote impact op je gezondheid, mentale fitheid en creativiteit.

In ‘The Power of the Heart: Laat je hart je gids zijn’ doet Baptist de Pape verslag van 18 gesprekken met toonaangevende spirituele leiders, wetenschappers en denkers. Dit wordt aangevuld met contemplaties die je helpen om stil te worden en te weten wat het leven van jou wil.

Peter Bieri is de echte naam van Pascal Mercier, die als fictieschrijver bekend werd met Nachttrein naar Lissabon. In ‘Hoe willen wij leven?’ ­(Wereldbibliotheek) gaat Bieri na wat er nodig is om autonoom en waardig te leven. De rode draad door dit ­filosofische pareltje is het motto ‘ken jezelf’: wie zichzelf begrijpt, kan beter over zichzelf ­beschikken, ook in relatie tot andere mensen.

BRON: https://www.hln.be/psycho/hoe-alleen-zijn-ook-goed-voor-je-kan-zijn-psycholoog-veerle-meurs-het-is-gezond-voor-je-hele-lichaam~a70d17ff/

Met deze zin wil ik toch even beginnen die hier geschreven staat.
Eenzaamheid; Niet verbonden met de wereld om je heen, of niet verbonden met jezelf. Je sluit je voor heel veel af of uit. Juist doordat ga je ergens in je eentje zitten staan of thuis blijven. Dat zie je dus heel vaak bij oudere mensen. Juist daardoor sluimert zacht de eenzaamheid in deze.
Maar alleen zijn wilt nog niet zeggen dag je eenzaam bent. Het is zelfs al eens goed om alleen te kunnen zijn. Denk maar als men iets belangrijks moet doen. Waar je even niemand rond je heen wilt hebben. Wij mensen zijn nog al snel geneigd om contacten te leggen en die te houden. Dat op zich geen probleem is. Maar op een moment moet je dan ook kunnen zeggen tegen jezelf nu wil ik gewoon even alleen zijn. Door juist je open te stellen om alleen te durven zijn leer je heel veel van jezelf. Het is ook tijd nemen voor jezelf. Dat je ook al eens nodig hebt om je werk of helders. Juist door die tijd te nemen ga je merken dat je iets op een rustige manier kan doen. Vergeet daarom dat alleen zijn niet altijd eenzaam moet zijn. Het is tijd geven aan jezelf.
Wanneer mensen alleen komen te staan door omstandigheden en dit niet gewoon zijn geweest die vallen pas in een gat. Omdat ze vaak alles samen gedaan hebben. Ook zie je dat vaak op een werkvloer. Mensen die niet zonder collega’s kunnen. En als ze dan iets alleen moeten doen dan breekt het koud zweet uit.
Ga voor jezelf een nadenken of je goed alleen kan zijn.

En als je alleen bent hoe je dit ervaart.

Vrouw, Asia, Buiten, Vietnamees, Thailand, Vergadering

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Psychologen hadden het nog nooit zo druk: “Ook voor ons wordt de situatie soms uitzichtloos”

Raadpleging Van, Geestelijke Gezondheid, Gezondheid

Het is druk in de praktijk van de psycholoog: onder meer door corona voelen mensen zich neerslachtig, bang of afgesneden van de samenleving. De overrompeling is zelfs zo groot dat heel wat therapeuten niet anders kunnen dan hun wachtlijsten sluiten. “Ik maak steeds de afweging: help ik deze cliënt nú, of bewaak ik mijn grenzen?”

Al bij het begin van de coronacrisis rezen bezorgdheden over de mentale impact van de maatregelen op de bevolking. Hoewel de eerste lockdown voor velen nog als een welkome adempauze kwam, worden de gevolgen bijna een jaar later duidelijk: heel wat zelfstandige psychologen worden overspoeld door aanmeldingen, zo horen we in het werkveld en bij de Vlaamse Vereniging van Klinisch Psychologen (VVKP). De agenda’s raken verzadigd en wachtlijsten worden afgesloten, ook al is een consultatie vaak enkel weggelegd voor mensen met voldoende financiële middelen. De meest gehoorde problemen zijn depressieve klachten, de angst om het virus op te pikken of door te geven, en een gevoel van uitzichtloosheid en afzondering – voornamelijk door telewerk. Vaak legden de lockdowns ook sluimerende problematieken bloot, zoals relatieproblemen en moeilijke thuissituaties. “Dan als psycholoog – opgeleid om mensen te helpen – moeten zeggen dat je zelfs niet weet wannéér je iemand kan helpen, is ethisch enorm zwaar”, zegt Koen Lowet van VVKP. “Dat komt nog bovenop de rol die zij moeten spelen in de vaccinatiestrategie en kleine irritaties, zoals het gebrek aan premies om de beschermingsmaatregelen te kunnen uitvoeren. Er rust heel wat druk op hun schouders.” Ook vacatures om deeltijdse psychologen meer uren te laten werken in een praktijk geraken amper ingevuld.
Julie Ivaldi (35) heeft als psycholoog een eigen groepspraktijk in Wemmel en ziet, na een rustige zomer, het aantal aanmeldingen sinds de tweede lockdown stijgen. Zelf besloot ze een patiëntenstop in te lassen. “Ik ken mijn grens, en vol is vol”, vertelt ze. “Na de geboorte van mijn tweede kindje zou ik normaal gezien halftijds terugkeren. Maar collega’s konden er niets meer bijnemen, dus werkte ik al snel weer voltijds. Er zijn ook niet veel mensen die genoeg hebben aan één of twee gesprekken.”

Ik spreek de laatste maanden vaker met een collega. Zij is mijn klankbord. En voor mezelf mag de lat wel wat minder hoog. Ik laat de was sneller staan, besteed de strijk uit en kook wat minderJulie Ivaldi, Psycholoog

Tsunami

“Het is continu dansen op de rand”, bevestigt ook psychologe en psychotherapeut Isabelle Desegher (42), die in Gent zowel in haar privépraktijk als in een groepspraktijk met kinderen, jongeren, studenten en volwassenen werkt. Ook zij neemt intussen geen nieuwe patiënten meer aan. “Soms denk ik dat het even normaliseert. Maar dan zijn er toch dagen waarop ik zes à zeven nieuwe aanmeldingen krijg, en ik dus helaas moet weigeren. Dat er een tsunami aan mentale problemen komt? Die tsunami overspoelt ons nú al. Bij elke nieuwe aanmelding maak ik dezelfde afweging: neem ik deze cliënt er meteen bij of bewaak ik mijn grenzen? Voor een gekende cliënt zou ik me schuldig voelen als ik hem of haar zou moeten doorverwijzen. Intussen is er ook meer telefonisch overleg met dokters, psychiaters, CLB’s en mobiele crisisteams. Ik voel soms – meestal door fysieke klachten aan het eind van een zware dag, zoals hoofdpijn, rugpijn en nekpijn – dat ik mijn grens bereikt heb. Dan helpt yoga, wandelen of tijd met mijn gezin. Gelukkig kan ik terecht bij mijn echtgenoot, net als bij mijn intussen dertig collega’s in de groepspraktijk. Op een forum ventileren we over ons welbevinden.”

Taboe

Ook de aard van de klachten stelt psychologen immers voor uitdagingen. “Bij collega’s merk ik dat het heftig is of dat ze eronderdoor gaan”, vervolgt Desegher. “Maar kwetsbaarheid bij psychologen lijkt nog taboe, terwijl de uitzichtloosheid van de cliënt ook bij ons binnenkomt. Je wil stappen vooruit zetten, maar dat proces lijkt langer te duren in een context die soms weinig perspectief biedt, en da’s frustrerend. Al blijf ik me verbazen over de creativiteit van mensen om naar oplossingen te zoeken.”

Er zijn dagen waarop ik zes à zeven nieuwe aanmeldin­gen krijg, en ik dus helaas moet weigerenIsabelle Desegher, Psycholoog

“Iedereen zit in hetzelfde schuitje, ook wij”, vult Julie Ivaldi aan. “Zelf had ik het moeilijk toen ik thuiszat met mijn kinderen, net bevallen van de jongste terwijl de oudste niet meer naar school kon. Ook social distancing is niets voor mij. Dus spreek ik de laatste maanden vaker met een collega. Zij is mijn klankbord. En voor mezelf mag de lat wat minder hoog. Ik laat de was sneller staan, besteed de strijk uit en er hoeft niet altijd vers gekookt eten op tafel te staan. Ik besef dat ik me gelukkig mag prijzen. Daardoor, en door de samenhorigheid in het team, weet ik dat ik het zal volhouden, en dat ik nog op een degelijke manier therapie kan geven. Maar vergeet niet dat enkel financieel krachtige mensen de weg naar ons vinden. Wat met de lange wachtlijsten bij de CAW’s (Centra Algemeen Welzijnswerk, red.), CGG’s (Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg, red.), psychiatrische voorzieningen en mobiele crisisteams, die al jaren blijven toenemen?”

Chronische klachten

Enkel een verhoging van de capaciteit kan de huidige druk op psychologen verlagen. Nu werken heel wat zelfstandigen slechts deeltijds in een privépraktijk. Koen Lowet: “Structurele financiering, gelijkaardig aan wat de overheid vandaag voorziet voor tandartsen en kinesisten, zou meer psychologen toelaten een voltijdse praktijk uit te bouwen. Dat budget zouden we ook preventief kunnen inzetten, met grootschalige programma’s voor kinderen in bepaalde buurten en voor werknemers in bedrijven.” Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (sp.a) kondigde een paar maanden geleden aan budget vrij te maken om de eerstelijnszorg te versterken met 1.500 psychologen. De besprekingen daarover lopen. “Een significante eerste stap”, aldus Lowet. “Maar onvoldoende. Ik vrees dat de klachten van cliënten die niet aan hulp geraken en bij de al overbevraagde huisartsen blijven zitten, zullen etteren en uiteindelijk chronisch worden.”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/psychologen-hadden-het-nog-nooit-zo-druk-ook-voor-ons-wordt-de-situatie-soms-uitzichtloos~a68ad060/

De druk wordt groot. Maar ook bij sommigen psychologen ligt de druk bij hen zelf hoog. Ze moeten ook heel wat verwerken en moeten dan nog eens het goede doen voor hun cliënte. Als men zelf niet goed in het vel zit hoe kan men dan iemand goede raad geven? Dan mag men nog kunnen ventileren met collega’s dan nog is er een onderscheid tussen thuis en werk. Ook voor hen is het dus zwaar. En de mensen die op een wachtlijst worden gezet is ook niet altijd goed. Want het is een roep om hulp en als deze dan moeten wachten dan kan dit wel eens de verkeerde weg opgaan. Mensen hebben het vaak moeilijk om met iemand te praten en soms laten voelen dat je er bent kan al genoeg zijn om te helpen. Zo neemt men de druk ook af van de psychologen.
In het begin van heel de problematiek corona kon iedereen het nog plaatsen. Maar nu begint het bij de meeste genoeg te worden. Daar zou men ook eens rekening mee moeten gaan houden. Zeker als het zonnetje begint te schijnen komen de meeste ook weer buiten. Dat het dan ook weer moeilijk maakt om je aan de regels te houden. Waardoor men ook weer stress van kan krijgen. Het is een vicieuze cirkel en die moet doorbroken worden. Zeker naar jongeren toe. Ze hebben al heel wat verloren als je het zo kan beschrijven en willen leven. Juist doordat komen ze vaak in de problemen en weten geen uitweg meer. Een therapeut of psycholoog wordt dan aangewezen. Maar de wachttijden zijn vaak heel lang zodat ze het op een moment niet meer zien zitten.

Psycholoog, Therapie, Problemen, Ziek, Arts

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Verslavingspsycholoog over de gevaren van emotioneel kopen: “Voel je de drang om iets te kopen? Gewoon niét doen”

Credit Card, Master Card, Visa-Kaart

We maken ons allemaal wel eens schuldig aan het zogenaamde funshoppen en online winkelen. In een wereld waarin we gebombardeerd worden met op maat gemaakte advertenties, kunnen we nu eenmaal niet anders dan soms bezwijken. En dat nieuwe aankopen slechts één druk op de knop van ons verwijderd zijn, maakt het er ook niet makkelijker op: je hoeft je huis niet eens te verlaten voor de nieuwste trends of gadgets. Wij vroegen aan gedragspsycholoog Paul Gheskiere wanneer je van een echte koopverslaving kan spreken en hoe je dat gat in je hand aanpakt. “Kenmerkend zijn de schuldgevoelens die achteraf de kop opsteken.”

Een studie van Barclaycard die in juli verscheen, wees uit dat de gemiddelde Brit dat jaar in totaal 770 pond (ofwel 883 euro) besteedde aan niet-essentiële uitgaven. De populairste aankopen waren takeawaygerechten en drankjes, kledij voor de zomer, planten en bloemen voor buiten, bakingrediënten, sterke drank, loungewear en schilderspullen. In ons land is maar liefst een half miljoen Belgen verslaafd aan shoppen. Daar moet de lockdown en het feit dat veel dagen monotoon waren wel voor iets tussen zitten, denken wij dan. Maar volgens Gheskiere, die in zijn praktijk verschillende soorten verslavingen (waaronder koopverslaving) behandelt, is koopverslaving echt iets van álle tijden.

Opgelucht gevoel

Zit jij sommige dagen ook reikhalzend uit te kijken naar het moment dat de postbode je langverwachte pakje komt leveren (en de mini-endorfineboost die daarmee gepaard gaat)? Het vullen van een (virtueel of echt) winkelmandje is voor velen een welkome afleiding. Zeker in tijden van corona. Maar zien we ook echt een toename van emotioneel kopen? “Emotioneel kopen is een tendens die eigenlijk altijd bestaan heeft”, begint Gheskiere. “Al komt het iets meer voor bij vrouwen dan bij mannen. Ik weet niet of het nu meer voorkomt door corona. Veel mensen zitten namelijk in financiële onzekerheid en letten wat op hun geld. Maar toch is er ook nog een heel grote groep mensen die zegt: ‘We mogen toch wel iéts hebben in deze tijd?’. Zij gaan op schattenjacht en, inderdaad, emotioneel shoppen. Omdat het kan.”

Zoals bij elke verslaving is er achteraf en goed of opgelucht gevoel, al blijft dat niet lang durenPaul Gheskiere, Klinisch psycholoog en therapeut

“We spreken over emotioneel kopen als er dingen gekocht worden die men in feite niet nodig heeft. Er is een drang om iets te kopen, een spanning waartegen men zich niet kan verzetten. Achteraf is er, zoals bij elke verslaving, een goed of opgelucht gevoel, al blijft dat niet zo lang duren. Dat alles online kan tegenwoordig maakt verslaafd geraken natuurlijk des te makkelijk. Maar we mogen het goede gevoel van winkels in- en uitlopen ook zeker niet onderschatten. Vrouwen vinden dat fantastisch, dat zogenaamde funshoppen. Dat gebeurt ook heel doelbewust: ze gaan dan echt op pad omdat ze een kleed, jas of tas nodig hebben. Ze struinen alle winkels af met een vriendin en geven zichzelf de toestemming om geld uit te geven.”

Aankopen rechtvaardigen

Cliché, maar waar: funshoppen is inderdaad iets wat bijna elke vrouw wel leuk vindt. Maar tot op welk punt kunnen impulsaankopen worden weggelachen? En wanneer gaat men echt van een verslaving spreken? “We noemen iemand verslaafd als hij meer geld uitgeeft dan hij eigenlijk van plan was te doen”, verklaart Gheskiere. “Als een persoon systematisch de bedragen die hij kan en mag uitgeven overschrijdt, kunnen we het een verslaving noemen. Er wordt vaak ook veel tijd besteed aan het shoppen zelf, omdat die persoon er een goed gevoel van krijgt. Men kan simpelweg niet weerstaan aan de spanning om iets te kopen.”

Mensen kunnen heel creatief zijn om zichzelf of hun partner te overtuigen dat een aankoop zinvol wasPaul Gheskiere, Klinisch psycholoog en therapeut

“Kenmerkend zijn ook de schuldgevoelens die achteraf de kop opsteken. De persoon in kwestie probeert zichzelf te overtuigen dat het een goede aankoop was. Vaak laten ze de bewijsstukken verdwijnen, verstoppen ze hun aankopen of liegen ze tegen hun partner. Je hoort dan uitspraken zoals ‘Dat hangt al lang in mijn kast’ of ‘Ik heb dat gekocht tijdens de solden aan 70 procent korting’. En ze willen vooral niet toegeven dat iets hen veel geld gekost heeft, en dat ze dat zomaar gekocht hebben. Mensen kunnen heel creatief zijn om zichzelf of hun partner te overtuigen dat een aankoop zinvol was. Ze beginnen bijvoorbeeld nu al met kopen voor de lente of zomer, in de hoop dat de horeca dan terug open is. Daarvoor mogen ze zich toch wel echt een nieuw kleedje aanschaffen, zeggen ze dan tegen zichzelf.”

Positieve doelen stellen

“Meestal proberen we een koopverslaving op te lossen met cognitieve gedragstherapie. We gaan kijken naar waar dat koopgedrag precies vandaan komt. Helaas moeten we dan vaak vaststellen dat het kopen geen probleem op zichzelf is, maar dat het samenhangt met andere problemen. Denk aan depressieve gevoelens, stemmingsstoornissen of een bipolaire aandoening. Of, ze voelen zich niet leuk of mooi genoeg en willen allerlei dingen aan hun uiterlijk laten veranderen (Body Dysmorphic Disorder), dat kan ook.”
“Tijdens de behandeling kiezen we samen met de patiënt een positief doel. Wat zou je kunnen doen om een goed gevoel te krijgen in plaats van shoppen? En wat zou je met dat geld kunnen doen dat je over de toonbank smijt? Zou een vakantie met de partner geen goede motivatie kunnen zijn om minder uit te geven? Sommige mensen die ik behandel, moeten nog een aantal keer terugkomen omdat ze hervallen. Maar heel veel mensen laten het ook onbehandeld en komen zwaar in de schulden terecht.”
Weet je niet zeker of je koopverslaafd bent, maar voel je het die kant op gaan? “Hou een paar maanden je boekhouding bij, om te zien waar al je geld in feite naartoe gaat”, zegt Gheskiere. “Vraag iemand die op de hoogte is van je ‘probleem’ om je daarmee te helpen. Spreek vervolgens samen een vast bedrag af dat maandelijks mag worden uitgegeven. Overschrijdt dat bedrag in geen geval. Zet daarnaast elke maand een bedrag op je spaarrekening, zodat je er minder makkelijk aan kan.”

Enkel cash, geen kaarten

“Een goede tip is ook om zonder bankkaarten, met enkel cash geld, op stap te gaan. Dat klinkt misschien vervelend, maar wie slechts een briefje van vijftig euro bijheeft, kan niet thuiskomen met winkeltassen ter waarde van enkele honderden euro’s. En wie maar vijftig euro heeft, gaat dat bedrag waarschijnlijk ook niet volledig uitgeven aan één aankoop. En vermijd kredietkaarten!”
“Vergelijk jezelf ook zeker niet met anderen. Het is niet omdat je vriendin een bepaald kleed heeft of een specifiek merk draagt, dat jij dat ook nodig hebt. En, simpel, maar effectief: voel je de drang om iets te kopen? Gewoon niét doen. Verbiedt jezelf niks, maar stel de aankoop een dag of twee uit. En stel jezelf erna opnieuw de vraag: ‘Heb ik dat nu eigenlijk echt nodig? Hoe vaak ga ik dat aandoen? Wil ik daar echt  zoveel aan besteden?’ Vaak ga je zien dat je interesse in de aankoop na enkele dagen al is afgenomen, wat het een goede zaak maakt dat je gewacht hebt met het te kopen.”

BRON: https://www.hln.be/carriere/verslavingspsycholoog-over-de-gevaren-van-emotioneel-kopen-voel-je-de-drang-om-iets-te-kopen-gewoon-niet-doen~a3cdc640/

Iedere verslaving voelt in het begin goed en nadien voel je niet goed. Hier speelt dan nog eens de financiële zorgen nadien. Je voelt je goed als je het aan het kopen bent, maar heb je het echt nodig. Vaak niet en dan blijft het liggen of hangen. Je haalt op het moment van kopen er een goed gevoel van maar nadien komen de kopzorgen. Zeker als het gaat over grote bedragen of dat je kaartlimiet niet in het oog houd. Mocht je zo een verslaving hebben zou ik zeggen zoek snel hulp. Voorkom problemen. Want deze kunnen zwaar komen te staan. Waar je vaak zelf geen uitweg meer voor ziet. Al spijtig genoeg mensen gekend die dan op het laatste overgaan naar zelfmoord. Omdat ze geen uitweg meer zien.

Geld, Euro, Valuta, Europa, Dollar Bill

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Cheesy pop uit de jaren 80 is de beste remedie tegen stress, volgens studie

Muziek, Concert, Aap, Gitaar, Stadium, Versterker

Stress, stress will tear us apart, again … Stressis een gekende boosdoener, zowel voor ons mentale als voor ons fysieke welzijn. De positieve effecten van muziek hebben we allemaal al eens ervaren: je favoriete nummer opzetten en luidkeels meezingen kan een wereld van verschil maken voor hoe je je voelt. Een recente studie heeft onderzocht welke muziekgenres nu precies het beste helpen tegen stress, en jaren 80 popmuziek kwam uit als grote winnaar. 

Een cosmetisch centrum in Turkije, gespecialiseerd in haartransplantatie, Vera Clinic,  heeft het verband tussen muziek, stress en haarverlies onderzocht en kwam uit op verrassende resultaten. 

Techno maakt stress erger

De studie gebeurde bij 1.540 volwassen vrijwilligers van 18 tot 64 jaar. De onderzoekers onderwierpen hen aan een reeks mentale tests terwijl ze naar Spotify-afspeellijsten luisterden. Van de ‘golden oldies’ uit de jaren zestig, de rock uit de jaren zeventig, R&B uit de jaren negentig tot jazz, techno, klassieke muziek en zelfs dubstep, geen enkel genre werd uitgesloten.
Wat bleek? De afspeellijsten met geliefde cheesy hits uit de jaren 80 werkte het meest kalmerend. Een van de Spotify-afspeellijsten die de onderzoekers gebruikten, was er eentje met soundtracknummers van de film “It’s A Sin” (hier te beluisteren), met onder andere ‘Love Will Tear Us Apart’ van Joy Division en ‘Call Me’ van Blondie. 96 procent van alle vrijwilligers vertoonden een verlaagde bloeddruk na het luisteren van jaren 80 muziek (praktisch iedereen dus), bij 36 procent vertraagde ook de hartslag.
Een zeer goede score vergeleken met de effecten van technomuziek, die van alle genres het slechtst scoorde: 78 procent van de participanten vertoonde een verhoogde bloeddruk na het luisteren van de ‘bonkmuziek’. Je zou dus op zijn zachtst kunnen zeggen dat deze muziek niet bepaald ontspannend werkt. Verrassend: luisteren naar heavy metal was ook erg doeltreffend tegen stress. 89 procent ervoer een verlaagde bloeddruk, 18 procent had een verlaagde hartslag. Andere genres die het goed deden waren hits uit het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw, de ‘noughties’, en de Bridgerton-soundtrack met klassieke uitvoeringen van moderne liedjes.
Volgens dr. Ömer Avlanmış kan je de positieve effecten van jaren 80 muziek verklaren door de nostalgie die eraan verbonden is voor veel mensen. “De vrolijke klanken kunnen in de hersenen endorfine en serotonine vrijmaken, die zowel gevoelens van geluk als van kalmte versterken.” Kortom: we mogen de kracht van muziek dus écht niet onderschatten. Wij weten wat te doen de volgende keer dat we onze stresslevels niet de baas kunnen. 

BRON: https://www.hln.be/vrije-tijd/cheesy-pop-uit-de-jaren-80-is-de-beste-remedie-tegen-stress-volgens-studie~a0411017/

Als je al met stress zit kan bepaalde muziek je nog dieper je erin laten gaan. Het is dan goed om rustige muziek te beluisteren of muziek dat niet op je geest werkt. Techno of hard rock zou ik dan ook niet voorstellen om te luisteren. Van muziek kan je vrolijk worden maar ook heel diep gaan. Het is juist naar welke muziek je op zo een moment luistert. Muziek speelt een grote factor in ons leven en onze gevoelens. Kan ook goed gebruikt worden om iets te verwerken. Om emoties los te maken. Daarom iedereen is niet hetzelfde als het aankomt op muziek. Maar het is wel gebleken dat bepaalde muziek beter helpt dan andere.

Vrouw, Gitaar, Muziek, Gitaar Spelen, Meisje

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Het ‘alter ego-effect’: hoe je je zelfvertrouwen boost door jezelf een andere persoonlijkheid aan te meten. “Je komt los van wie je bent en ziet wie je kan zijn”

Meisje, Spiegel, Portret, Karakter, Studio, Zittend

Actrice Norma Jeane ging door het leven als sekssymbool Marilyn Monroe. Zangeres Beyoncé doopte zichzelf om tot podiumbeest Sasha Fierce om haar verlegenheid te overwinnen. En als Batman durft Bruce Wayne wél het kwaad bestrijden. Een alter ego is geen fabeltje: het helpt je echt je angsten te verminderen en je zelfvertrouwen te boosten, stellen psychologen. “En dat heeft niks te maken met ‘fake it till you make it’. Een alter ego is net een hulpmiddel om karaktereigenschappen los te maken die al in je zitten.” Hoe zo’n alter ego je precies kan helpen om te zijn wie je wil zijn en hoe je er eentje voor jezelf creëert, zetten twee experts voor ons op een rijtje. 

Superheld of superster: in onze jeugd transformeren we onszelf maar al te graag naar een personage dat tot onze verbeelding spreekt. Even lijkt het dan alsof we zelf superkrachten hebben. Helaas laten we als volwassenen die verbeeldingskracht varen: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg, geldt dan als adagium. Een fout van formaat, vindt Amerikaans businesscoach Todd Herman. 
Al meer dan twintig jaar lang begeleidt hij atleten, ondernemers en artiesten. Tijdens zijn gesprekken met de sportmannen en -vrouwen viel hem één ding op. De sporters die het succesvolst waren, maakten allemaal gebruik van dezelfde tool: op het veld waanden ze zich iemand anders. Die andere persoon was niet toevallig de betere versie van henzelf. Zelfverzekerder, onbevreesder, sneller, verbetener: in de huid kruipen van die betere persoon hielp de atleten om hun hindernissen te overwinnen en hun doel te behalen. Todd verdiepte zich in de materie en schreef er een boek over: ‘The Alter Ego Effect’. Daarin poneert hij dat zo’n alter ego hebben helemaal geen gek idee is. Sterker nog: het zit ingebakken in de menselijke persoonlijkheid. 

Het ‘Batman-effect’ onderzocht

Psychologen Rachel White, Emily Prager en Ethan Kross vroegen 180 kleuters om zo lang mogelijk aan een saaie maar belangrijke computertaak te werken. Ze mochten zelf bepalen wanneer ze pauzeerden.
De kinderen werden opgedeeld in drie groepen. Groep één kreeg de opdracht zichzelf regelmatig af te vragen: ben ik hard aan het werk? Groep twee moest zich die vraag stellen vanuit de derde persoon: werkt Jantje hard? Aan groep drie werd gevraagd om een superheld uit te kiezen. Zij kregen een cape aan en moesten zich afvragen: is Batman hard aan het werk? 
De kinderen die zich voordeden als superheld lieten zich het minst afleiden: de verklede kleuters besteedden 20 procent meer tijd aan hun taak dan hun leeftijdgenoten uit de eerste groep. De onderzoekers vermoeden dat kinderen in de rol van superheld meer afstand konden nemen van hun eigen impulsen en meer doorzettingsvermogen toonden. Dat ze ‘hun’ superheld niet wilden teleurstellen, is ook een mogelijkheid.

Je eigen niet te stoppen held

Het ontstaan van het alter ego – Latijn voor ‘andere ik’ – hebben we te danken aan de Romeinse filosoof Cicero. Die lanceerde de term in een brief naar zijn vriend en raadsman Atticus: “Jij bent als een tweede broer voor me, een alter ego aan wie ik alles kan vertellen.” Van daaruit evolueerde de betekenis van ‘een persoon met wie je zo close bent dat hij bijna een essentieel deel van je lijkt’ tot ‘een tweede persoonlijkheid waarmee je je onderscheidt van je werkelijke identiteit’.

Als kind gebruiken we onze verbeel­dings­kracht tegen typische ‘volwassen’ kwalen als faalangstBusinesscoach Todd Herman

Een goed, recent voorbeeld hiervan is Sasha Fierce, de alternatieve persoonlijkheid van superster Beyoncé. Een sensueel loopje, een go-gettermentaliteit, een zelfverzekerde attitude: Sasha Fierce was alles wat de Amerikaanse zangeres voorheen niet helemaal durfde te zijn, namelijk een rasechte diva en podiumbeest. Als Sasha durfde ze dat wel. Haar verhaal inspireerde zangeres Adele: als zij Sasha Carter werd, had ze geen plankenkoorts. Alleen iets voor popdiva’s? Nee, hoor. Basketballer Kobe Bryant creëerde zijn niet te stoppen, onverschrokken ‘Black Mamba’-alter ego in een periode dat hij privé door een zwaar dal ging: “Op het veld moest ik mezelf kunnen afscheiden van ‘Kobe met de problemen’.”
“Toch hoef je geen beroemdheid of topatleet te zijn om jezelf zo’n alter ego aan te meten”, zegt Todd. De kans is trouwens groot dat je er al ervaring mee hebt, vanuit je kindertijd. “Voor faalangst, uitstelgedrag en allerlei andere typische ‘volwassen’ kwalen, gebruikten we als kind onze verbeeldingskracht: even waren we iemand anders – een superheld, een piloot, een ontdekkingsreiziger – en konden we proeven van diens talenten. Als volwassene neemt de angst en het ‘wat als’-denken het echter van ons over.” Terwijl net daar het alter ego van pas kan komen: verandering van perspectief helpt je om emoties en stress onder controle te houden, stellen zowel Todd Herman als Ethan Kross, een hoogleraar psychologie die onderzoek deed naar het alter-ego-effect bij kinderen.
‘Met ‘fake it till you make it’ heeft dat niks van doen, onderstreept Todd. “Het alter ego is net een hulpmiddel om bepaalde karaktereigenschappen los te maken die al in je zitten. Heel wat mensen zien eigenschappen als iets vaststaands. Je persoonlijkheid is geen onveranderlijke kern, het is een multifaceted self: vele verschillende aspecten samen vormen je persoonlijkheid. Afhankelijk van de context wordt een bepaald deel meer naar de voorgrond geschoven, terwijl een ander deel dan minder aan bod komt. Met een alter ego kom je los van wie je bent, en zie je wie je kunt zijn. Het is géén verandering van persoonlijkheid, wel van mindset: het is alsof je in Spotify switcht tussen verschillende afspeellijsten.”

Uitzoomen helpt

Op eigen bodem noemt psychologe Penelope Makris het alter-ego-effect een verregaande vorm van ‘selfdistancing’, een techniek die mensen vaak (onbewust) toepassen. Stel je een potentieel stressvolle situatie voor, zoals een ­videocall met de voltallige directie. Stotteren, rode vlekken, technische problemen: je ziet het scenario al helemaal voor je … en even later wordt het een selffulfilling prophecy, net omdat je zo gefocust bent op je angsten. 
“In zo’n situatie kan het helpen om uit te zoomen. Selfdistancing, dus. Je kijkt dan niet langer naar dat ene struikelblok, maar naar het totaalplaatje. En dan besef je opnieuw wat er echt toe doet: de inhoud. Hoe verder je jezelf buiten de situatie plaatst, hoe meer overzicht, en hoe rationeler je alles kan bekijken. Zo voel je je minder zenuwachtig en kan je efficiënter te werk gaan.”

Vaak zijn we voor onszelf de strengste recensent. Een perspec­tief­wis­sel kan een eind maken aan die zelfsabota­gePsychologe Penelope Makris

“Je inbeelden dat je niet jezelf maar een vriend(in) adviseert, is ook een voorbeeld van selfdistancing of het alter-ego-effect. Deze techniek wordt vaak gebruikt om de strijd met onze innerlijke criticus aan te gaan”, vervolgt de psychologe. ‘Voor onszelf zijn we vaak de strengste recensent: we focussen op negatieve gedachten en blijven hangen bij alles wat niet lukt. Maar net daardoor steken we onszelf stokken in de wielen. Een perspectiefwissel helpt een eind te maken aan deze vorm van zelfsabotage. Nog een stap verder dan een vriend(in) adviseren, is in de huid kruipen van een ander personage. Geef je verbeelding dus gerust een kans, en waan je eens Beyoncé of Batman.”

Zo kweek je je eigen alter ego

1. Benoem wat je wil 
Todd Herman: “Onzekerheid, angst voor wat anderen van je zullen denken: dat is je vijand aan het werk. Hij zorgt ervoor dat je minder goed presteert dan je zou kunnen en geen risico’s durft te nemen. En wat je niet ziet, is altijd enger – denk maar aan de film ‘Jaws’. Het is dus belangrijk om dingen concreet te maken. Zowel datgene waar je bang voor bent als datgene wat je wil ­bereiken, krijgen vorm als je het durft te benoemen.”
Penelope Makris: “Door afstand te nemen van jezelf en jezelf even door de ogen van iemand anders te bekijken, word je milder en leer je jezelf beter inschatten. Mensen denken in verhalen. Er is geen snellere manier om een emotie op te roepen en iets te visualiseren dan door een sterk verhaal te vertellen. Wat wil je bereiken? Hoe wil je jezelf veranderen? Geef jezelf de hoofdrol in je eigen verhaal en bepaal hoe je je voelt en gedraagt.”

2. Baken je speelveld af 
Todd Herman: “Iedereen speelt meerdere rollen in het leven: werknemer, vriend(in), partner … Er is dus geen ene authentieke ‘ik’, maar er zijn verschillende ‘ikken’, afhankelijk van de situatie en de rol die je op dat moment speelt. Als moeder komt bezorgdheid van pas, als bedrijfsleider iets minder. Waarom zou je dan op je werk de zorgende mama uithangen? Een alter ego helpt je schakelen: je kunt bepaalde eigenschappen ‘lenen’ van dat personage en inzetten in een specifieke context. Een ‘totem’ – zoals een accessoire of kledingstuk – kan helpen schakelen tussen de verschillende rollen. Denk maar aan de kenmerkende coltrui van Steve Jobs of de rode lipstick van Marilyn Monroe.”

3. Kies je superkrachten
Todd Herman: “De eigenschappen van je alter ego bepaal je zelf: selecteer de krachten die jij nodig hebt om ervoor te zorgen dat je als je beste zelf naar voren komt in een specifieke rol. Begin bij bijvoeglijke naamwoorden die je nodig hebt, bijvoorbeeld assertief of extravert. Bedenk daarna op wie je je alter ego wil baseren: wie bewonder je, en waarom?”
Penelope Makris: “Een belangrijke voetnoot is dat je eerst goed moet reflecteren over wat die specifieke eigenschap precies betekent voor jou: als je assertiever wil worden, hoe uit zich dat dan concreet? Wat doe je dan wel of niet? Hoe gedraag je je dan? Mensen hebben vaak een onrealistisch ideaalbeeld van een bepaalde eigenschap, waardoor ze vastlopen in hun plannen. Stel stapsgewijze doelen: Wat betekent deze eigenschap voor mij? In welke context wil ik mijn alter ego inzetten? Op welke manier ga ik deze eigenschap trainen? Ga ermee aan de slag, maar geef jezelf tijd om het te leren. Succeservaringen geven je zelfvertrouwen een boost en counteren zo het automatische negativisme.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/het-alter-ego-effect-hoe-je-je-zelfvertrouwen-boost-door-jezelf-een-andere-persoonlijkheid-aan-te-meten-je-komt-los-van-wie-je-bent-en-ziet-wie-je-kan-zijn~a5bf6891/

Een alter ego is. Een tweede persoonlijkheid waarmee een persoon zich onderscheidt van zijn werkelijke identiteit. Dit zie je vaak bij kinderen die spelen. Bij volwassenen vind ik het niet echt een goed idee. Omdat men kan gaan leven naar twee persoonlijkheden. En dan vaak in het alter ego blijft hangen dan je eigen persoonlijkheid te durven uiten. Het kan je misschien sterk maken. Maar kun je dan ook dat ego loslaten op een moment. Je zelfvertrouwen kan je perfect een boost geven door vanuit jezelf je sterk te maken. Je grenzen aangeven opkomen voor jezelf.
Denk maar aan vrouwen die zich opmaken met make-up. Ze gaan in wijze van ook hun eigen persoonlijkheid niet laten zien en op een moment komt dat wel. Hoe ga je er dan mee om. Dit kan voor veel problemen zorgen. Als je op een moment je eigen persoonlijkheid moet laten zien kan dit een negatief effect geven op je zelfvertrouwen.
Als kinderen het doen is dat normaal omdat ze in een bepaalde fase van hun zoektocht zitten en zich willen laten zien. Maar als volwassenen het doen moeten ze op een moment hij ware ik naar boven halen. Zelfvertrouwen krijg je door echt jezelf te blijven. Dat is wat ik denk.
Er zijn genoeg mensen die (on)bewust een alter ego aannemen. En daar ook goed mee overweg kunnen. Maar eens met de echte ik te voorschijn komen en dan is het ook maar zo hoe sterk ben je dan.
Dus beter geloven in jezelf en zo ook leven.

Kat, Spiegel, Leeuw, Reflectie, Vertrouwen, Motivatie

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

We vieren Internationale Knuffeldag: waarom knuffels zo belangrijk zijn en hoe we ze kunnen compenseren in een lockdown

Vrouw, Bedrijf, Kat, Huisdier, Gelukkig, Vrouwelijke

Slapen moeten we. Eten moeten we. Drinken moeten we. Maar knuffelen evenzeer. Dat is intussen wel duidelijk, want in coronatijden hebben we allemààl huidhonger. Hoe komt dat eigenlijk? Naar aanleiding van de Internationale Knuffeldag leggen een dokter, psycholoog, relatietherapeut en seksuoloog uit waarom aanrakingen zo belangrijk zijn. En vooral: hoe we het gemis aan fysiek contact kunnen compenseren. “Extra zelfzorg kan dan tijdelijk verlichting brengen.”

Knuffelen is een basisbehoefte. Dat ontdekte de Amerikaanse psycholoog Harry Harlow al in de jaren zestig van de vorige eeuw. Hij wilde onderzoeken hoe groot de rol van de moeder was bij de
ontwikkeling van aapjes en zette een controversieel experiment op. Harlow sloot een babyaapje op in een kooi met twee metalen ‘soortgenoten’. De ene surrogaatmama was van stof en had geen voedsel te bieden. De andere bestond uit een constructie van metaaldraad. Daarin zat wel een fles melk. Harlow veronderstelde dat het diertje voor de mama met het voedsel zou kiezen. Maar dat was niet zo: het aapje wilde de pluchen moeder niet loslaten, zelfs als dat verhongering betekende.

Warmte en kalmte

Uit die testcase concludeerde Harlow dat niet voedsel de belangrijkste factor is voor gehechtheid, maar aanraking. En dat liefde en affectie het allerbelangrijkste zijn voor de ontwikkeling van een kind. De term ‘huidhonger’ was geboren. Ruim vijftig jaar later blijft zijn besluit overeind. Niet voor niets hanteren materniteiten de mantra ‘zo snel mogelijk, zolang mogelijk’ als het over huid-op-huidcontact gaat. Het lichaam van mama of papa biedt naast warmte ook kalmte.

Met het eerste huid-op-huidcon­tact start de dialoog tussen ouder en kind: ze raken op elkaar ingesteldNeonatologe Julie Lefevere en psychologe Eva Van Bocxlaer

Neonatologe Julie Lefevere en psychologe Eva Van Bocxlaer (beiden verbonden aan het UZ Brussel) leggen uit waarom kangoeroeën, het dragen van baby’s met huid-op-huidcontact, een must is. “Bij de geboorte komt een baby plots in een totaal andere omgeving. Terwijl hij daarvoor veilig en warm ingekapseld zat in de baarmoeder en dankzij het vruchtwater geluiden en bewegingen gedempt waarnam, komen er ineens allerlei prikkels op de baby af. Licht, geluid, koude: de schok is groot, en die abrupte verandering veroorzaakt stress. Met het eerste huid-op-huidcontact start de dialoog tussen ouder en kind: ze raken op elkaar ingesteld. We weten dat die vorm van aanraking impact heeft op allerlei fysiologische processen bij beide partijen. De hartslag vertraagt, de ademhaling wordt rustiger en het stressniveau neemt af. Bovendien komt op die manier het hechtingsproces op gang. De baby voelt dat er iemand is die hem graag ziet en voor hem wil zorgen. Regelmatig knuffelen versterkt het veiligheidsgevoel, wat belangrijk is voor de verdere ontwikkeling.”

Sngl zkt knffl

Seksuoloog Wim Slabbinck ziet in zijn praktijk wat huidhonger met een volwassen mens kan doen. “Een knuffel is het ideale medicijn tegen verdriet of stress. Als je die armen om je heen durft toe te laten, tenminste. Bij heel wat cliënten die problemen hebben met intimiteit, bevindt de oorsprong zich in hun jeugd. Ze hebben te weinig nabijheid ervaren, toen ze jong waren en schieten daardoor in een kramp, als iemand te dichtbij komt. In een relatie kan dat binnen en buiten de slaapkamer tot een mismatch leiden: de ene wil bijvoorbeeld knuffelen en laat de optie tot meer open, de ander wil rechttoe rechtaan seks wegens de ontspanning die het biedt. Soms wordt een simpele streling als ongemakkelijk ervaren. Kortom: wie als kind te weinig aangeraakt werd, begint zijn relationele leven met een achterstand.”

We strelen vaker onze smartphone dan onze dierbareRelatietherapeut Wim Slabbinck

Vanaf het moment dat we ter wereld komen, is aanraking essentieel voor ons gevoel van geluk, veiligheid en voldoening. Maar de hunkering stopt nooit, onderstreept Wim Slabbinck: “In onze individualistische samenleving verliezen we steeds meer uit het oog dat we zoogdieren zijn. In dat woord zit met ‘zogen’ de behoefte aan bescherming vervat. De primaten, die in wezen niet zoveel verschillen van ons, knuffelen erop los, omdat ze bij elke aanraking beloond worden met het knuffelhormoon oxytocine. Dat doet ontspannen, maakt socialer, scherpt de concentratie aan en vermindert angst. Het verlaagt de hartslag en bloeddruk, verbetert de spijsvertering en versterkt het immuunsysteem. Maar vooral: het maakt gelukkig. Net daar hebben we een enorme behoefte aan. De eenzaamheid stijgt, het aantal depressies piekt en stress is de stoflong van de eenentwintigste eeuw. We strelen vaker onze smartphone dan onze dierbare. Onderzoek bewijst: wie meer dan twee uur per dag scrollend doorbrengt, voelt zich minder verbonden met de echte wereld. Alle technologische hoogstandjes ten spijt, intimiteit beleef je met ál je zintuigen. Blijft aanraking uit, dan ook geluk. Mensen kan je nu eenmaal niet vervangen door schermen.”

Echte mannen knuffelen

“Als het over aanraking gaat, tellen er voor mannen en vrouwen heel andere standaarden”, zegt Slabbinck. “In de puberteit betekent man worden fysieke afstand nemen, want boys don’t cry en echte mannen knuffelen niet. Laat staan dat ze elkaar een kus op de wang geven. De meisjes die vrouwen geworden zijn, blijven elkaar wel vastpakken. Nochtans hebben beiden dezelfde behoeften: uit
recente onderzoeken blijkt dat zowel mannen als vrouwen bij onenightstands eerder hunkeren naar intimiteit dan naar seks.”
De tweede verandering dringt zich op in de laatste fase van ons leven. Wat ooit bekendstond als een rusthuis, kreeg nu de iets actievere naam ‘woon-zorgcentrum’ mee. Maar willen we dat tweede deel van de samenstelling respecteren, dan moet dat ‘zorgen’ uitgebreid worden, meent de seksuoloog. “We blijven nog te sterk steken bij de puur medicinale en hygiënische behoeften. Mensen zijn patiënt, en vaak niet meer dan dat. Zoiets raakt aan de essentie van menselijkheid: sociaal contact. Daar heeft de gemiddelde hulpverlener te weinig tijd voor. Een schouderklopje of een goed gesprek kunnen die andere klachten deels verlichten. Zoals ik al zei: een knuffel is het ideale medicijn. Hoog tijd om het vaker toe te dienen.”

Gemis

Door corona zitten we al maanden opgescheept met afstandsregels en social distancing. Terwijl we meer dan ooit nood hebben aan troost, veiligheid, geborgenheid, rust en zekerheid. “De huidhonger die erdoor ontstaat, heeft een negatief effect op de gezondheid. Extra zelfzorg kan dan tijdelijk verlichting brengen”, zegt psychologe en seksuologe Patricia Meyntjens. 

Het klinkt wat ouderwets, maar het helpt om weer te leren ‘cocoonen’.Psychologe en seksuologe Patricia Meyntjens

“Gelukkig is daar nu ook meer tijd voor. Het is een goed idee om wat meer niet-functionele tijd in je badkamer door te brengen: een heerlijk lang bad nemen, gedurende enkele minuten een warme vochtige handdoek op je gezicht leggen, je lichaam pamperen en liefdevol masseren met bodycrème … Allemaal simpele dingen die huidhonger kunnen stillen. Ook onder een warm dekentje kruipen, je huisdier aaien, jezelf knuffelen, zachte kleding aantrekken, zorgt voor aanraking. Het klinkt wat ouderwets, maar het helpt om weer te leren ‘cocoonen’.” 
En wat met al die digitale tools die we inzetten om toch maar het sociaal contact te onderhouden? Meyntjens: “Je kunt uren met iemand online praten, maar dat zal nooit een knuffel vervangen. Mooi dat men aandacht heeft voor hun eenzaamheid en het contact met ouderen via videochats onderhoudt, maar voor een grote groep ouderen is dit te abstract of vluchtig, omdat hun geheugen en tijdsbesef niet even adequaat meer zijn. Concreter is het aanreiken van een tastbare herinnering, zoals een oude foto van hen met de (klein)kinderen. Die kunnen ze vastnemen — het geeft letterlijk iets om aan te raken ­— en helpt om terug te denken aan die fijne periode. Zo komen herinneringen en gelukkige gevoelens naar boven die ze in hun geheugen associeerden met dat moment. Velen van ons zijn dit verleerd en verlangen instant behoeftebevrediging. Maar door te fantaseren en visualiseren, kunnen we onszelf projecteren in een situatie met aangename aanrakingen en fijne gevoelens. Misschien moeten we ons dus meer focussen op uitstel van verlangen? Zoals een knuffelbeestje bij een kind kortstondig de geruststellende uitstraling van een betekenisvolle andere kan compenseren, geeft het dragen van een zomerjurkje dat je herinnert aan die leuke datenight een geborgen, veilig gevoel dat stress vermindert.”

Concrete tips wanneer je fysiek contact mist:

• Je lichaam liefdevol masseren met bodycrème
• Onder een warm dekentje kruipen
• Zachte kleding aantrekken
• Jezelf knuffelen
• Gedurende enkele minuten een warme, vochtige handdoek op je gezicht leggen
• Een heerlijk lang bad nemen
• Je huisdier aaien

BRON: https://www.hln.be/dossier-nina/we-vieren-internationale-knuffeldag-waarom-knuffels-zo-belangrijk-zijn-en-hoe-we-ze-kunnen-compenseren-in-een-lockdown~a811804f/

Gisteren was het weer knuffeldag. Maar eigenlijk zou men dat dagelijks moeten kunnen geven en doen. Zelfs bij jezelf. Dat bijna nooit gedaan wordt. Het brengt een gevoel over. Als baby en kind worden we vaak en veel geknuffeld op een moment gaat dat eruit. Maar voor wat eigenlijk? Want het wordt meestal gedaan als iemand emotioneel is of bij tragische gebeurtenissen. Maar een knuffel geven mag altijd. En denk niet voor anderen. Zoals wat gaan ze wel niet denken als ik dat doe. Nee het is jouw gevoel dat je op zo een moment met iemand wilt delen. Daar hoeft totaal niets achter gezocht te worden. Kinderen die dat nooit gekend hebben zullen dit ook moeilijk kunnen geven. We knuffelen allemaal zelfs kinderen.
Spijtig genoeg zijn weinig mensen die zichzelf een knuffel kunnen geven. Dat heb je wel nodig in bepaalde gevallen. Dan ben ik ook helemaal eens met de laatste tips die hier beschreven staan. Ook je huisdier een lekker aaien of vastnemen kan al veel teweeg brengen in je lichaam. Daarom mensen durf niet alleen op knuffeldag iemand of iets te knuffelen maar doe het ganse jaar door. Soms moet je wel de vraag stellen. Mag ik je een knuffel geven.

Vergeet ook niet dat knuffelen ook als therapie wordt gedaan. Het kan zelfs pijnen verzachten.
Ook mogen we niet vergeten dat er oxytocine (knuffelhormoon) aangemaakt wordt. Dit is een belangrijk stofje in je hersenen dat verantwoordelijk is voor een gevoel van intimiteit en verbondenheid.

Paar, Knuffelen, Jongen, Meisje, Vrouw, Man, Zwart Haar

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Waarom je niet altijd blij hoeft te zijn

Mooie Meid, In Het Park, Gooien Bladeren, Herfstportret

Blijdschap wordt vaak gezien als één van de belangrijkste dingen in het leven. Veel mensen verlangen en streven ernaar, maar is het wel goed voor je om constant blij te zijn of je er de hele tijd mee bezig te houden?

Variatie

Blijdschap is slechts één emotie en hoewel het wellicht het fijnst aanvoelt, is er een scala van andere emoties die je leven ook kunnen verrijken. Bedenk bijvoorbeeld dat je door nooit verdriet te voelen ook minder empathie voelt voor anderen. Door met andere mensen mee te leven, kun je een beter mens worden. Bedenk dat verdriet ook een natuurlijke functie heeft. Zo schijnt het dat huilen beter dan lachen is om stress te verminderen.

Geen keuze

Het is bovendien vrijwel onmogelijk om jezelf te dwingen om altijd blij te zijn en nooit verdrietig. Door je verdriet te onderdrukken gaat het meestal niet weg, maar verberg je het alleen maar. Je negeert dan je problemen in plaats van ze te verwerken, wat op lange termijn slecht voor je kan zijn.

Pas dus op dat je niet geobsedeerd raakt met blijdschap. Natuurlijk wil je gelukkig zijn, maar je geluk kan bestaan uit verdriet, blijdschap en alles ertussenin. Extremen zijn op lange termijn vaak slecht voor je, dus je kunt beter op zoek gaan naar een gezonde balans.

BRON: https://www.msn.com/nl-be/lifestyle/nieuws/waarom-je-niet-altijd-blij-hoeft-te-zijn/ar-BB1cPqyn?li=AAdeqpu

We hebben nu allemaal wel eens van die dagen dat we niet blij rond kunnen lopen. Denk maar dat men iets niet na kan komen of dat er toch iets zou moeten komen dat maar niet komt. Dan mag men dat ook aangeven. Dat het niet een dag is om leuk van te worden. Dat men liever huilt of emotioneel is dan een lach te hebben. Als men dan een gemaakte lach op het gezicht zou zetten of zeggen dat het goed gaat. Ben jezelf maar pijn aan het doen. Dan kan je beter zeggen vandaag even niet. Het gaat me niet af. Mensen proberen maar al te vaak te zeggen dat het goed gaat. Om echt niet over het probleem te praten. Maar soms kan dat echt opluchten.
Dus zet jezelf niet voor gek om te zeggen het gaat goed ik ben blij vandaag.

Volwassene, Asia, Vrouwen, Mooi, Meisje, Hoeden, Dame

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

LEEF IN HET MOMENT

Hoe kom je een lockdown door die maar blijft duren? Stop met tellen en leef in het moment

Slapende Kat, Geen Zorgen, Kat Slaapt Op De Rug

Geruisloos heeft de federale regering de coronamaatregelen opnieuw verlengd, zo vernamen we uit het Staatsblad. Plannen maken op langere termijn blijft moeilijk, zo niet onmogelijk. Misschien is dit het uitgelezen moment om wat meer ‘in het hier en nu te leven’. Maar hoe?

“In het moment leven: dat is exact hoe ik de combinatie lockdown en een nog steeds niet doorslapende baby overleef.” Annick (36) merkte hoe down ze ervan werd “om ver vooruit te kijken en geen perspectief te zien”. “Niet vooruitblikken naar morgen of volgende week, maar kop in kas en ‘this too shall pass’ denken helpt dan wel. Anders word ik instant depressief.”
Kunt u Annick ongelijk geven? Maand na maand worden de coronamaatregelen voortgezet. Tijdens de eerste lockdown werd er nog lustig gepland: een badkamerrenovatie hier, een e-pero daar… Maar nu we stilaan de tel kwijtraken van hoelang we alweer in lockdown twee vertoeven, raakt de inspiratie op.
Voeg daar nog aan toe dat binnenlandminister Annelies Verlinden (CD&V) met een ministerieel besluit de maatregelen opnieuw heeft verlengd – zonder daarover te communiceren – en een verjaardagsweekend plannen voelt verder dan ooit. De oproep van enkele specialisten in de Nederlandse krant Trouw klinkt dan ook aannemelijk: “Mensen, leer wat meer in het hier en nu leven.”

Geen controle

Het idee daarachter: mochten we minder vasthangen aan allerlei langetermijnplannen, dan zouden deze lockdowns beter te overbruggen zijn. Hoogleraar psychologie Filip Raes (KU Leuven): “In het hier en nu leven betekent dat je je niet te veel zorgen maakt over het verleden of schrik hebt voor de toekomst.”

We maken allemaal dezelfde storm door, maar de ene vertoeft op een luxejacht en de ander zit in een gammel bootjeHoogleraar psychologie Filip Raes (KU Leuven)

Het is de enige zekerheid die we hebben, zegt topneuroloog Steven Laureys: “We hebben geen controle over wat de overheid beslist, maar wel over hoe we daarmee omgaan.”
Al erkent Raes de uitzonderlijke situatie die de coronacrisis vormt: “Zeg alsjeblieft niet aan mensen die nu fameus in de problemen zitten: ‘Leef in het hier en nu’. We maken allemaal dezelfde storm door, maar de ene vertoeft op een luxejacht en de ander zit in een gammel bootje.”
Presentator Luc Appermont (71) probeert met vallen en opstaan meer in het moment te leven. “Soms lukt dat vrij aardig, soms minder”, zegt hij. “Met ouder worden leer je natuurlijk ook wat meer aanvaarden wat er gebeurt in het nu. Als twintiger, dertiger zou dat voor mij echt onmogelijk geweest zijn.”
Iedere ochtend spreekt Appermont zich hetzelfde zinnetje toe: “Aanvaard wat er gebeurt in het moment”. Het inzicht om meer op die manier te gaan leven is er gekomen na het lezen van de wereldwijde bestseller De kracht van het nu van de Duits spirituele schrijver Eckhart Tolle. Hij kwam met de uitdrukking ‘in het nu zijn’ op de proppen.

Niet zweverig

De populairste methode om in het moment te leven, is meditatie. U ziet misschien wierookstokjes en yogamatten voor u, maar dat hoeft het niet te zijn.
Filip Raes: “Mediteren is heel eenvoudig: iedere keer dat je merkt dat je gedachten afglijden naar gepieker, merk je dat vriendelijk op bij jezelf en richt je je focus opnieuw op het hier en nu. Er is niets zweverigs aan. Het is gewoon jezelf doorheen de dag tot de orde roepen, met de nodige mildheid.”
Bent u aan het ontbijten en al aan het stressen over een Zoom-vergadering, focus uw aandacht dan gewoon weer op uw boterham. En geen schrik, na twintig seconden zullen uw gedachten waarschijnlijk weer bij de Zoom-horror zitten. Het is des mensen dat onze gedachten om de haverklap afglijden. “De kunst is om dat telkens op te merken en onze aandacht weer te richten op onze activiteit, opnieuw en opnieuw”, zegt Raes.
En natuurlijk draait het om evenwicht, zegt Appermont. Zonder een minimum aan plannen kan hij niet leven: “De première van mijn theatertour met Bart (Kaëll, FVD) staat nog altijd gepland in november. Die houvast hebben we nodig.”
En soms mag je ook toegeven dat het moment zelf gewoon abominabel is. Annick: “Mijn dieptepunt was tijdens de eerste lockdown, toen mijn dochtertje een fles wijn over de livingvloer had laten vallen. Ik ben helemaal hysterisch geworden. Toen wilde ik overal zijn behalve in het hier en nu.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/hoe-kom-je-een-lockdown-door-die-maar-blijft-duren-stop-met-tellen-en-leef-in-het-moment~a7ce84ee/

Helemaal in het begin van de eerste lockdown kon iedereen het nog relatief plaatsen. Wat klusjes in huis doen en noem maar op. Maar ook dan kwamen negatieve punten naar boven. Het 24/7 samen zijn met partner en kinderen. Daar komt dan nog bij het thuis werken. Men kent geen afwisseling. Ruzies ontstonden maar ook familiaal geweld werd met de dag erger. En hoelang gaat het nog aanhouden. Het wordt het nieuwe leven. Thuis werk en als ouder ook leraar spelen en therapeut spelen voor je kinderen.
Maar stop even met voor jezelf de lat zo hoog te leggen. Stop met je pc op te laten staan na een dag taak. Stop met je te irriteren aan kleine dingen. En dan zegt men stop de tijd. En geniet. Dat kan alleen als je daar zelf toe aanzetten. Gaan wandelen beweging heb je nodig. Doe iets leuks thuis met het gezin. Probeer niet te denken als. Mijn woning is mijn bureau. Nee niet doen. Dat ga je in het moment leven. Nemen wat je op dat moment kan en goed voelt. Dat zit in kleine dingen. Dat kan een lach zijn dat je juist ziet passeren in een filmpje of gelijk wat. Dat geeft een positief gevoel en laat je niet stil staan bij de problemen die rond onze oren vliegen.
Wij mensen leven teveel aards. We willen vrij zijn en op reis kunnen gaan. Er is maar een reis mensen die we ooit echt maken. Dat is de reis om van het aardse hoger te gaan. Als je stopt met al dat aardse in je leven zo toe te laten dan pas kan je leven. Dan wordt je herboren en geniet je. Dan ga je merken wat hier aan de hand is, wuif je niet weg. Omdat je ermee geconfronteerd wordt. Lijden en de dood. Verweg soms, soms heel kortbij. Dan kom je bij de vier edele waarheden. Waar we nu allemaal iets van kunnen leren. Dat kan je dan doen door eens te gaan kijken bij het achtvoudige pad. Dan ga je merken mensen dat wij of sommigen moeten gaan leren wat we hier zien niet ons kan pijn doen maar ook gelukkig kan maken. Maar het zijn momenten. Daarom is het leven hier vaak een moment opname. Daar men door moet.
Wat we nu meemaken is ook niet blijvend. En kent een oorzaak. Spijtig genoeg hangen we hier vast aan geleerde om informatie te krijgen. Die we dan maar aannemen als waarheid. Maar is ze waarheid kan je met de informatie leven. Misschien en misschien ook niet. Daarom is het om vanuit jezelf te gaan leven. Gezond leven op allerlei vlakken. Genieten van jouw leven. En dat kan ook al zit je midden in een bepaald proces van verwerking. Dan nog kan je genieten en het voor jezelf gezellig maken.
Mensen alles kent een keerpunt ook dit.

Vrouw, Vrijheid, Bos, Wandelen, Gelukkig, Vrouwelijke


Is het leuk plannen te maken en die je niet kan waarmaken. Nee toch.
Maak een vooruitzicht voor jezelf maken hier en nu. Dat voelt goed aan.

Mensen, De Oude Man, Vissen

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Deze vijf signalen wijzen erop dat je dichtbij een burn-out zit

Burnout, Lettertype, Brand, Vlam, Stress, Tekst

Steeds meer werknemers krijgen af te rekenen met burn-out, blijkt uit onderzoek van de Onafhankelijke Ziekenfondsen. Voor corona kon 1 op de 4 arbeidsongeschikten niet werken door psychische problemen, en het stresserende jaar dat we achter de rug hebben voorspelt helaas geen beterschap in de cijfers. Tijdig burn-out herkennen én actie ondernemen is dus belangrijker dan ooit. Ook tijdens het telewerken. Jobat.be vroeg aan professor arbeidsgeneeskunde Lode Godderis wat de belangrijkste symptomen zijn.

De kwaliteit van je werk gaat achteruit

“Studies tonen aan dat werknemers thuis doorgaans geconcentreerder kunnen werken dan op kantoor”, weet Lode Godderis, professor aan de KU Leuven en directeur van IDEWE. “Zeker taken die de volle aandacht vereisen lukken vlotter, omdat je minder gestoord wordt. Natuurlijk zijn er thuis ook afleidingen, zoals andere gezinsleden, de televisie of huishoudelijke taken. Maar eens je aan je bureau gaat zitten, zou je goed werk moeten kunnen leveren. Merk jij echter dat je je hoofd er nooit bij kan houden? Lukt het niet om helder na te denken, waardoor de kwaliteit van je werk op den duur achteruitgaat? Begin je een afkeer te krijgen van je taken en moet je je altijd naar je bureau slepen? Dan is er mogelijk meer aan de hand.”

Je slaapt slecht

Als je moet telewerken ben je thuis nooit ver van je werk verwijderd. Je gedachten gaan er dus sowieso sneller naartoe. Bovendien is de kans groter dat je vaak langer doorwerkt of op vrije momenten aan de slag gaat. Toch moet je ook afstand kunnen nemen van je to do’s. Probeer je dat, maar blijft je werk door je hoofd spoken waardoor je onmogelijk kan relaxen? Dat is ook een alarmsignaal. Zeker als dat leidt tot slaapproblemen. Niet in slaap raken omdat je ligt te piekeren over het werk, ’s nachts nerveus wakker worden, of ‘s morgens niet uitgerust opstaan zegt veel over je mentale toestand.

Je reageert emotioneel

Gaan bovenstaande zaken gepaard met oncontroleerbare hevige reacties, zoals opvliegendheid of plotse huilbuien? “Weet dat zulke emotie-ontregeling ook een kernsymptoom is van burn-out”, vervolgt de professor. “Tijdens het telewerken kan dat vlugger tot uiting komen, omdat je minder contact hebt met collega’s en leidinggevenden. Hun steun is daardoor minder voelbaar.”

Het gaat van kwaad naar erger

Veel mensen zullen de omschreven symptomen herkennen. “In eerste instantie wijzen ze op een langdurige vermoeidheid, vaak samen met een gevoel van spanning die niet meer weggaat”, verduidelijkt Godderis. “Als je je een tweetal weken zo voelt, ga je duidelijk door een stresserende periode. Men spreekt dan van overspanning. Als deze gevoelens wekenlang aanslepen en van kwaad naar erger gaan evolueer je verder richting een burn-out. Voorkomen dat je in een neerwaartse spiraal terechtkomt is dus essentieel.”

Grijp tijdig in

Een gesprek met je leidinggevende is volgens de professor een eerste stap in de goede richting. “Veel mensen genieten van de extra autonomie die gepaard gaat met telewerk. Maar de veranderde werkomstandigheden brengen ook onzekerheid met zich mee. Zal ik mijn job kunnen houden? Doe ik wel genoeg? Wat verwacht mijn baas precies? Kaart die gevoelens aan als je hiermee te kampen krijgt. Ook als bepaalde taken zijn weggevallen en je niet zo veel omhanden hebt laat je dat best weten, zodat je samen op zoek kunt gaan naar een oplossing. Een bore-out leunt tenslotte dicht aan bij een burn-out.”

Daarnaast raadt Lode Godderis nog aan om zeker voldoende te ontspannen tijdens de werkweek, op de manieren dat het nu kan. Maak er bijvoorbeeld een gewoonte van om de kinderen te voet naar school te brengen. Ga elke dag even wandelen na het telewerken, zodat het voelt alsof je ‘naar huis gaat’ en je werk achter jou kan laten. Of plan een wekelijkse fietstocht of boswandeling met een collega, om ook eens te ventileren over het werk. Zo merk je dat je er niet alleen voor staat.

BRON: https://www.hln.be/jobs/deze-vijf-signalen-wijzen-erop-dat-je-dichtbij-een-burn-out-zit~a9d81bb3/

In je nabije omgeving zal er al zeker iemand zijn die rond een burn-out zit. Het heeft gewoon allemaal te maken met alle veranderingen en niet echt vrije tijd voor jezelf te nemen. Men voelt zich emotioneel maar ook wordt naar zichzelf de vraag soms gesteld ben ik nog wel goed bezig. Men begint deze tijden vaker aan zichzelf te twijfelen. Thuis werk kan dan wel de nieuwe werkplek zijn, maar men staat er niet bij stil dat thuis werken niet hetzelfde is als op kantoor. Vaak zit je nog niet alleen thuis. Dat maakt dat je met je partner 24/7 doorbrengt. Dat ook voor wrijving kan zorgen. Net zoals de omgeving. Meer mensen hebben het daar ook moeilijk mee. Dat hun kamer woning hun leefruimte is maar ook hun werkplek. Als je dit alles niet kan plaatsen ga je op een moment over de rode streep. Laat het zover niet komen en zoals hier al geschreven is. Praten is een van de belangrijkste factoren erin. Zeker al met je leidinggevende als deze dan ook oor heeft naar je woorden. Durf in het slechtste geval een arts te raadplegen. Zodat je toch niet in een burn-out hoeft terecht te komen. Voor alles is er een oplossing alleen ligt die oplossing bij jezelf.
Laat je vlam in je branden en laat ze niet uitdoven.

Standbeeld, Sculptuur, Een, Bomen, Lichaam, Schaduw

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

keşif yolculuğum 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

KA SRY magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

Inner Power

Blog over spiritualiteit, persoonlijke groei, bewustwording en gezondheid.

WorldsApart 2.0

So Close & Yet So Far...

Life in Copenhagen

Life in Copenhagen, Denmark, after moving during Covid-19.

crazyhormonenhome.wordpress.com/

Hormonen issues en alles wat je moet weten over je schildklier!

Yolanda - "Det här är mitt privata krig"

Att vara annorlunda/att inte passa in i samhällets ramar

Fit 'N' Inch

Fitness,food,fashion

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

allisone

we are all connected

VOICE

To bring out the best in you ...

amankumar000

A storyteller with a poetic heart

The Eternal Words

An opinionated girl penning down her thoughts.🌸❤

Essexworldliteraturesite

Towards a Read/Writ/ing of World Literature

Roses and Brimstone

❧ A Little Heart With Extraordinary Passion

de wereld door mijn ogen

verhalen of poezie met foto's

A.&V.travel

WHEREVER YOU GO, GO WITH ALL YOUR HEART.

Storyteller's Eye Word

immagina un mondo di amore teatrale

Sunshiny SA Site

Kavita Ramlal, Proudly South African

Mooi Leven, by De Gans

Fotografie en Schrijverijen

Dogmavrij

Een liefdevolle vinger op de zere plek, omdat heling begint met (h)erkenning.

Droomvlucht...living your dream 🌏💚

You say I dream too big, I say you think too small!

Straf Verhalen

Verhalen over discipline en straf (en meer...)

%d bloggers liken dit: