Category: Psychologische teksten


Niet bang om je angst te laten zien: ‘Klaar met doen alsof ik een succesverhaal ben’

Alleen, Triest, Depressie, Eenzaamheid, Jong

Nee, je bent geen loser als je kampt met angst. Sterker nog, je bevindt je in goed (en succesvol) gezelschap. Bovendien ben je lang niet de enige: maar liefst 1 op de 5 mensen heeft een angststoornis. Dus laten we er dan maar gewoon open en eerlijk over zijn, net zoals Mandy, Rosan en Amanda.

Hoogleraar klinische neuropsychologie Erik Scherder heeft vliegangst, faalangst en is als de dood voor de dood. YouTuber Dylan Haegens heeft last van paniekaanvallen en acteur en columnist Joy Delima heeft een sociale angststoornis. Zomaar een greep uit de BN’ers die in het kader van de campagne #openoverangst van Psychologie Magazine, een boekje open doen over hun angsten. Toch niet de minsten.
Dat het desondanks nodig is om te gaan praten over onze angsten, laten de cijfers zien. Uit een online poll van Psychologie Magazine blijkt namelijk dat ruim de helft van de mensen (54 procent) in het dagelijks leven last heeft van angsten. En 1 op de 5 heeft er zelfs zoveel last van dat er sprake is van een angststoornis. In dat geval beheerst een angst of meerdere angsten en paniek je leven. Tegelijkertijd geeft ruim 75 procent toe niet openlijk over zijn of haar angsten te durven praten en 70 procent voelt zich zelfs weleens ‘raar’ vanwege zijn of haar angst.

Ook Mandy, Rosan en Amanda hebben last van angsten, maar willen deze niet meer voor zichzelf houden.

‘Ik brulde zo lang totdat iemand me kwam halen’

Mandy (28) heeft last van claustrofobie.

“Mijn oma woont op dertig minuten rijden afstand van mij en in die dertig minuten ben ik bezig met de lift waarin ik moet stappen. Dan zeg ik tegen mezelf: ‘Ok, je gaat zo meteen met de lift. Je kan dit.’ Als ik mijn claustrofobie moet uitleggen aan mensen, dan zeg ik: stel, je bent als de dood voor spinnen en beeld je dan eens in dat je een ruimte instapt die gevuld is met spinnen. Zo voelt het voor mij om een lift of andere kleine ruimte in te stappen.
Mijn lichaam neemt het op zo’n moment over van mijn hoofd. Ik weet dat ik moet relaxen en rustig moet blijven ademhalen, maar mijn lichaam schreeuwt: ‘Ga weg. Nu. Niet doen.’ Ik krijg geen lucht, mijn hart gaat sneller kloppen en krijg het warm. Dat gevoel kan ik ook krijgen als iemand me een stevige knuffel geeft. Ook al is het een knuffel van mijn man of van mijn moeder, op zo’n moment wil ik die armen wegduwen en kan ik boos reageren. Dat voelt later heel gek, omdat het mensen zijn van wie ik houd, maar ik kan er niets aan doen.”
“Ik ben zeven jaar samen met mijn man. Vanaf het begin ben ik open geweest over mijn claustrofobie. Hij houdt er heel goed rekening mee. Een tijd geleden bezochten we een concentratiekamp in Tsjechië. Hij waarschuwde me voor de smalle gang waar we doorheen moesten. Maar ik wilde per se door die gang. Mijn man ging me voor. Dat ging goed totdat er mensen achter me kwamen lopen waardoor ik geen licht meer achter me zag. Toen voelde ik weer de paniek en wist ik: ik moet nú weg.
Er zijn twee ervaringen waardoor mijn claustrofobie kan zijn ontstaan of is verergerd, want zover ik me kan herinneren heb ik er altijd al last van gehad. Toen ik een jaar of zeven was en verstoppertje speelde in het huis van mijn oma, verstopte ik me in de meterkast die mijn neefje vervolgens op slot draaide. Ik heb zolang gebruld totdat iemand me uit die kast kwam halen. En toen ik twaalf jaar was, heb ik een keer opgesloten gezeten in een lift. Het leek toen alsof ik geen lucht kreeg. En dat gevoel heb ik steeds als ik een kleine ruimte instap: ik krijg niet genoeg zuurstof.”
“Ik moet de controle hebben. Ik daag mezelf uit door wel in een lift te stappen, maar dan wil ik wel vooraan staan en op het knopje kunnen drukken. Gek genoeg vind ik vliegen niet eng of het bezoeken van een concert ook niet. Zet me in de Ziggo Dome neer en ik weet precies waar de uitgangen zijn. Als ik dat maar weet. Op een kermis of een braderie waar veel mensen zijn, weet ik dat niet, dus dan kan ik in paniek raken.
Ik weet inmiddels ook hoe ik moet reageren om weer rustig te worden en dat is: heel bewust ademhalen. Snel een jas of vestje uitdoen om het wat koeler te krijgen en mijn longen vullen met lucht. Als ik voel ‘he, er is weer lucht’, dan voel ik me alweer rustiger.”

‘Ik wil alledaagse dingen kunnen doen’

Rosan van der Zee (24) heeft faalangst, (beeld)belangst en een angst voor drukke (onoverzichtelijke) plekken.

“Het klinkt misschien vreemd maar ik ben niet snel bang. Zet me maar op een podium neer, laat me een hoge berg beklimmen, paardrijden, noem maar op. Dat vinden mensen dan vaak knap, terwijl ik heel graag het alledaagse zou willen doen. Maar daarin word ik juist belemmerd door mijn angsten.
Ik kijk juist op tegen mensen die op jonge leeftijd al op zichzelf wonen, zelf de was doen, zelf schoonmaken, koken en de boodschappen doen. Ik woon nog bij mijn ouders en ontwijk drukke. onoverzichtelijke plekken omdat ik dan in paniek kan raken. Daardoor kan ik bijvoorbeeld niet goed boodschappen doen. Het hele proces van iets zoeken, rondlopen waar veel andere mensen zijn: ik wil er zo snel mogelijk weg. Zeker in coronatijd. Ik heb een verklaring dat ik geen mondkapje hoef te dragen, maar ik draag ‘m toch omdat ik niet weet hoe mensen op me gaan reageren als ze zien dat ik er geen draag. Dat vind ik zo mogelijk nog erger.”
“Mijn angsten hebben allemaal met onoverzichtelijkheid te maken. Ik kan heel goed leren. Ik weet dat ik slim ben. Maar ik heb al vijf opleidingen geprobeerd en nog geen enkele afgemaakt omdat ik de druk van school en de beoordelingen te hoog vind. Ik weet ergens wel dat ik het kan, maar door de druk raak ik in paniek en ben ik zo bang om te falen, dat ik het ook niet haal. Of ik heb door mijn eerdere hoge cijfers en mijn verschrikkelijke perfectionisme de lat zo hoog gelegd, dat ik bezwijk onder de druk.”

Beeldbellen wordt één grote brij

“Als ik word gebeld door een onbekend nummer, dan neem ik niet op. Ook niet als een bekende belt en ik weet niet waar het gesprek over kan gaan. Eerder belde ik nog wel eens met vrienden omdat zij het leuk vonden om zomaar te bellen. Dat vond ik doodvermoeiend. Ik wist niet wat er ging komen, wat ik moest zeggen en of ik niets geks zei. Nu weten ze: Rosan houdt niet van bellen.
Helaas gaat dat niet op voor beeldbellen tijdens mijn opleiding. Ik ben er toe verplicht maar het vreet zoveel energie. Dat komt omdat ik me niet goed kan focussen op de les. Er gebeurt zoveel op het scherm, maar tegelijkertijd ook in mijn eigen ruimte. Dit wordt één grote brij waardoor het voelt alsof het niet echt is en ik het op een gegeven moment niet meer weet.”
“Door deze angsten ga ik niet echt uit en – ook al houd ik erg van muziek – ga ik niet naar concerten. Dan ben ik toch alleen maar bezig met wat anderen om me heen gaan doen, wat ik moet doen, of iemand niet vervelend tegen me gaat doen en of ik niet bestolen word. Kortom: van de muziek krijg ik dan helemaal niets mee.
Ik heb de neiging om heel veel te doen, om de werkelijkheid te ontvluchten. Ik ga klimmen, schrijf het script en de muziek van een animatiefilm, ga acteren, echt van alles. Ik heb geen grenzen, want ik weet: zodra ik stilsta en een grens voel, dan kan het misgaan en kan ik in paniek raken.”

Niet meer het succesverhaal 

“Ik ben ervan overtuigd dat je je angsten moet confronteren. Daarom heb ik ook toegezegd dat je me kon bellen voor dit interview. Bovendien weet ik wat het doel is van dit gesprek. Ook ga ik volgend jaar beginnen met een opleiding verpleegkunde en krijg ik sinds een jaar ‘levensloopbegeleiding’ om me te helpen met het doen van dagelijkse dingen. Ook ben ik open over mijn angsten, want die zijn nu eenmaal onderdeel van wie ik ben. Vroeger verborg ik alles. Ik wilde het succesverhaal zijn dat ik volgens mijn hoge cijfers was. Daar was ik klaar mee.”

‘Het voelt alsof er een olifant op mijn borst zit’

Amanda (37) heeft angst om ‘nee’ te zeggen en daardoor mensen teleur te stellen en kwijt te raken.

“Ik lijd aan een bindweefselziekte waardoor ik minder energie heb en pijn doordat mijn gewrichten te los zitten. Hierdoor kan ik minder dan veel andere mensen. En daardoor moet ik ook vaker ‘nee’ zeggen. Maar ook al is deze ziekte een aangeboren aandoening, ik kreeg pas heel laat de diagnose. Tot die tijd stuitte ik op veel onbegrip. ‘Waarom doe je niet mee?’, ‘Je hebt toch niets?’ en ‘Is het niet psychisch?’ Als kind werd ik daardoor gepest en had ik geen vrienden.
Ik denk dat al het onbegrip uit mijn verleden tot mijn littekens en deze angst heeft geleid. Ik was altijd het probleem: ik kon niet meedoen. En als ik nu een ‘nee’ moet verkopen, bekruipt me de angst weer dat mensen boos worden, teleurgesteld zijn in mij en me uiteindelijk laten zitten. Ik wil niemand tot last zijn, door iedereen aardig gevonden worden en heb veel zelfreflectie. Op zich een goede eigenschap, maar mensen proeven deze zelfrelativering en daardoor walsen veel mensen over me heen.”
“Op dit moment ben ik alweer twee weken onrustig. Dat komt omdat ik laatst tot de conclusie ben gekomen dat een vrijwilligersfunctie waarop ik had gesolliciteerd, toch niet zo goed bij mij past. Ik had besloten: dit ga ik niet doen. Ik kan dan letterlijk wakker liggen van het feit dat ik deze functie per mail heb moeten afwijzen. Ik voel druk op mijn borst alsof er een olifant op zit, heb een rusteloos gevoel in mijn hele lijf en een ongemakkelijke kriebel in mijn keel. Het is een heel vervelend gevoel, dus probeer ik me te ontspannen om hier vanaf te komen maar dat vind ik lastig.
Door mijn angst ga ik vaak over mijn lichamelijke grenzen heen. Een voorbeeld: ik heb twee wandelmaatjes. Laatst deed de situatie zich voor dat beide vrouwen op dezelfde dag met me wilden wandelen. Omdat ik beiden niet wil teleurstellen, ben ik twee keer gaan wandelen terwijl ik door mijn ziekte daarvoor geen energie heb en dus over mijn grenzen ga. Maar liever lichamelijke pijn dan het moeten onderdrukken van dat rusteloze, ongemakkelijke gevoel.”

Minder taboe, meer begrip

“Om beter met mijn angst te leven heb ik met een coach gesproken. Zij zei: ‘laat het er zijn en geef het geen aandacht. Blijf vertrouwen dat het weggaat.’ Maar ik wil juist ook open zijn over mijn angst. Juist door er over te praten, wordt het taboe minder en leidt dit hopelijk tot meer begrip. Bovendien heb ik nu al een paar keer meegemaakt dat mensen me begrepen als ik ergens ‘nee’ op zei. Dat is dan letterlijk een verademing. Helaas lukt het me dan niet om op een volgende keer daarop te vertrouwen.”

Meest voorkomende angsten

  • Faalangst – om fouten te maken of iets niet goed te doen (71 procent)
  • Sociale angst ­ ­– voor de reactie of kritiek van anderen (70 procent)
  • Angst voor spreken in het openbaar (64 procent)
  • Angst voor de dood – dat een naaste ziek wordt of een ongeluk krijgt (62 procent)
  • Hoogtevrees (55 procent)
  • 30 procent van de mensen heeft last van angst voor eenzaamheid, kleine ruimten (claustrofobie), zelf ziek worden, autorijden, telefoneren en/of vliegangst.

BRON: https://www.msn.com/nl-be/gezondheid/medisch/niet-bang-om-je-angst-te-laten-zien-klaar-met-doen-alsof-ik-een-succesverhaal-ben/ar-BB1gqDwE?li=BBDNPrw

Men zou meer moeten praten over angsten. Als men ergens een angst voor heeft en men kan dit zeggen kan er rekening mee gehouden worden. Allemaal hebben wel een bepaalde angst. Maar niet bij iedereen neemt de angst de bovenhand. Zoals in het artikel voorkomt een angst hebben om nee te zeggen. Dat maakt dat men een speelbal wordt. Omdat ze weten dat je altijd klaar staat ongeacht hoe jezelf voelt. Juist dat maakt dat jezelf niet echt kan zijn. Angsten hebben zal het lichaam aan je laten voelen. Zweten geen lucht krijgen alert zijn. Als dit je lichaam gaat overmeesteren kom je terecht in een stoornis. Daar komt dan nog eens bij dat je eigenlijk jezelf ziek aan het maken bent. Je krijgt je lichaam niet onder controle. In de tekst komen de meeste voorkomende voor. Maar weet ook angst voor bepaalde dieren spinnen slangen. Maar ook smetvrees komt heel vaak voor. Ook jonge kinderen kampen vaak met angsten. En al zeker dat de ouders ergens een angst voor hebben. Dan wordt dit (on)bewust doorgegeven. Daar staan ouders vaak niet bij stil. Dat ze hun eigen angsten door kunnen geven aan hun kinderen. Waar ze later problemen door kunnen krijgen.
Als men een angst heeft moet men dit niet wegcijferen. Maar er over praten en soms hulp zoeken. Hoe om te gaan met je angsten. Vaak heeft het te maken met je ademhaling onder controle te krijgen. Zodat je de rust voelt in je lichaam. Of beter gezegd je de rust voelt wederkeren in je lichaam. Dat zeker niet makkelijk is en niet zomaar op een twee drie te leren is.
Als je als volwassenen kampt met een angst is het dus van belang om er over te praten en aan te geven. Zodat er rekening mee gehouden kan worden.

Auto, Coaching, Geestelijke, Mount, Coruña, Het Trilt

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

“Pas weken later besefte ik: shit, ik ben wel mama”: 3 vrouwen over hun abortus

Abortus, De Hand, Handen, Beschermende Hand, Foetus

“Voor andere vrouwen kan ik meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.” Ieder jaar kiezen duizenden vrouwen ervoor om een zwangerschap af te breken. Toch voelen ze zich vaak alleen. Want what happens in de abortuskliniek, stays in de abortuskliniek. Om meer begrip en openheid te creëren, schreef journalist Eline Delrue het boek ‘Onverwachting’, dat sinds deze week in de rekken ligt. Ook Noémie, Hanne en Kim doen hun verhaal. Ze vertellen over hun moeilijke beslissing en de stevige naweeën.

Eén op de vijf vrouwen in ons land laat ooit een zwangerschap afbreken. Dat zijn er meer dan 18.000 per jaar. Het zijn cijfers die doen duizelen. Toch blijft abortus, ondanks die grote aantallen, de moeder aller taboes. Eentje dat bovendien gepaard gaat met heel wat vooroordelen. De bekendste: het gebeurt haast altijd bij tienermeisjes. Niet dus. Volgens cijfers is het aantal zwangerschappen en abortussen bij tieners de voorbije jaren flink gedaald. Veel vaker zijn het twintigers en dertigers, al dan niet in een gelukkige relatie, die ervoor kiezen om hun zwangerschap af te breken.

Noémie besloot haar zwangerschap stop te zetten door een experimentele medische behandeling

Dat geldt ook voor Noémie (33). In de zomer van 2019 landde de ooievaar plots onuitgenodigd bij haar op de stoep. “Aan de ene kant was ik blij, want ik heb al lang een grote kinderwens. Aan de andere kant dacht ik: verdorie, dit is niet de bedoeling. Niet nú. Mijn vriend en ik waren twee jaar samen, maar waren allebei nogal gefocust op ons werk. Bovendien heb ik een chronische ziekte en onderging ik op dat moment een innovatieve medische behandeling. Het was erg onduidelijk of die therapie gevolgen kon hebben voor mijn vrucht. Ik was er als de dood voor dat mijn kind door mijn toedoen een afwijking zou oplopen. Medisch gezien was een kind op dat moment geen optie.”

Door mijn grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen.Noémie

Dat gaf Noémie een bevreemdend gevoel. “Door die grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen. Niet dat ik daar ooit tegen ben geweest. Maar je denkt toch vooral dat het alleen maar anderen overkomt.”

“Mijn vriend zat die periode in het buitenland voor zijn werk. Ik nam me voor om hem pas te bellen na mijn eerste bezoek aan de abortuskliniek. Dan kon ik hem tenminste al wat meer uitleg geven. ‘Ik ben zwanger, schat’, dat is niet bepaald iets wat je in een voicemail achterlaat. (lacht) De stap naar het abortuscentrum voelde op zich niet zo vreemd. Ik dacht er snel bij te zijn en was er dus gerust in: ‘No stress Noémie, je bent hooguit vijf of zes weken ver’. Tot ik daar op het schermpje keek en een klein mensje zag, met alles erop en eraan. ‘Elf weken’, zei de gynaecologe.”
Volgens onze wet mag een abortus maar tot twaalf weken vanaf de bevruchting. “Die deadline heeft een hoop extra druk op mij gelegd. Plots voelde ik wel een gigantische druk om mijn vriend zo snel mogelijk in te lichten. Ook al was het telefonisch. Mijn lief is natuurlijk helemaal beginnen te flippen. Hij wilde zo snel mogelijk terugkeren, zei hij, diezelfde avond nog zou hij bij me thuis staan. Hij haakte in met de woorden: “Sorry schat, ik ga nu neerleggen, want ik moet even gaan kotsen.” Gewoon van de stress. Om maar te zeggen: dat kwam geweldig hard binnen.”
“We hadden die avond om 18 uur afgesproken en om klokslag 18 uur belde hij aan. Wij zijn anders nochtans niet de meest stipte mensen. (lacht) Hij kwam binnen, pakte me vast en liet me niet meer los. Dat was zo’n knuffel van: Ik ga je beschermen. Een beetje later is hij echt gecrasht: met tránen. Hij kon het niet plaatsen dat ik dit hele proces zonder hem had moeten doormaken, dat hij er niet was geweest.”

Pas weken na de abortus heb ik beseft: shit, ik ben wel mama. Het voelt echt als mijn eerste kind.Noémie

“Bij mij zijn die emoties er pas na de abortus gekomen. Het heeft een paar weken geduurd voor ik daar ruimte voor maakte, voor ik dacht: shit, ik ben wél mama. En dat gevoel heb ik nog altijd. Het voelt echt als mijn eerste kind.” Rond 15 augustus, wanneer Antwerpenaren Moederdag voeren, is Noémie voor het eerst zelf gecrasht. “Ik kreeg een berichtje van een bevriende collega: ‘Ik denk vandaag aan jou’. Zo rationeel als ik al die tijd ervoor was geweest, zo hard moest ik toen huilen. Mijn vriend troostte en steunde me, onze relatie kende toen echt een heel goeie periode. ‘Wat er ook gebeurt’, beloofde hij me toen, ‘ik zal er altijd voor je zijn als het op ons kind aankomt.’ Uitgerekend op dat vlak heb ik mij achteraf in de steek gelaten gevoeld, en toen kwam het alsnog tot een breuk.”
“Ook al zijn we nu uit elkaar, we zullen dat altijd meedragen. Want hoe raar dat misschien ook klinkt, het is en blijft ons eerste kind. Het bindt ons voor het leven. Hij is en blijft de vader van mijn eerste kind. Op die manier zal ik ook altijd van hem blijven houden. Wat wij hebben is speciaal.”

Hanne ging van ongewenst kinderloos naar ongepland zwanger

Ook Hanne (37) en Tim (51), fiere ouders van een dochter van elf en een zoon van acht, ontdekten een dik jaar geleden dat ze in verwachting waren. “Toen ik overtijd was, was ik er nog gerust in”, vertelt Hanne. “Ik had al eerder schommelingen gehad. Toch deden een aantal dingen een belletje rinkelen. We waren thuis de keuken aan het verbouwen en ik zat op mijn hurken. Toen ik weer rechtop ging staan, voelde ik een duizeling. Dat had ik anders nog nooit gehad, behalve die keer toen ik net zwanger was geweest van mijn dochter. Dus daar, in de keuken, dacht ik al: oei.”

Anticoncep­tie nam ik niet. We hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.Hanne

“Een paar dagen later ben ik op mijn man afgestapt en zei hem: ‘Jij gaat nu naar de apotheker om een zwangerschapstest.’ Ik zag de schrik in zijn ogen. Zodra hij terug thuiskwam, ging ik naar de badkamer. Ik plaste, en ik moest zelfs geen twee minuten wachten: die tweede streep stond daar meteen. Wat er dan gebeurde? Alles stopte. Die test gaf me het gevoel dat mijn wereld stopte met draaien.”
Het verschil met haar twee vorige positieve tests had niet groter kunnen zijn, meent Hanne. “Toen was ik dolgelukkig, we hadden ook zo veel geduld moeten oefenen om zwanger te geraken. Onze twee kinderen zijn er gekomen met hormoontherapie. Anticonceptie nam ik niet, nu met die derde zwangerschap. Want we hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.”
De overgang van één kind naar twee vonden Hanne en Tim heel zwaar. “Dat had ons doen inzien: oké, zo is het genoeg geweest. We hebben ons gezin en daar houden we het bij”, vertelt ze. “Mijn man was daar best radicaal in – geen derde.” Tim knikt: “Voor mij was het onmiddellijk duidelijk: 95 procent liever niet. Voor haar was het eerder fiftyfifty, denk ik. Maar er is geen tussenoplossing natuurlijk. Spijtig genoeg. Ik had wel begrip voor hoe Hanne zich daarbij voelde. Dat vruchtje zat tenslotte in haar buik. En dat groeide. Hanne gaf zelf ook aan dat we niet te lang konden wachten omdat ze zich er anders te hard aan zou hechten. Daar was ik ook wel bang voor.”

De anesthe­sist wist zich geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit.Hanne

Uiteindelijk was Hanne zeven weken ver toen ze haar abortus onderging. Als verpleegkundige kon ze terecht in het ziekenhuis waar ze werkte. “Normaal moest ik naar het dagziekenhuis, maar ik wilde niet op mijn eigen afdeling gaan liggen. Ik wilde niet dat mijn collega’s iets over mijn abortus te weten kwamen.” Toen ze vertrok naar het operatiekwartier, zag ze toch de verantwoordelijke van haar afdeling. “Ik heb daar zitten wénen. De anesthesist die mij kende, wist zich ook geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit. Een beetje ongelukkig geformuleerd. Maar hij wilde me troosten, zeker?”
De periode die volgde, bleef zwaar voor Hanne. “Ik kan voor andere vrouwen meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Wij hadden het op zich goed. Ons verhaal is er eentje van een gelukkig getrouwd koppel met twee prachtige kinderen, en dan die abortus. Dat maakt dat ik nogal streng ben voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.”
“Of het de juiste beslissing was, dat weet je toch nooit? Beide scenario’s – houden of niet – zijn beslissingen voor het leven. Een kind is voor het leven. Maar ook die abortus zal ik mijn hele leven meedragen. Dat het zo’n impact zou hebben, had ik niet gedacht. Ik heb een leven ervoor en een leven erna. Vroeger was ik een vlotte babbelaar, ik bruiste van de energie. Nu ben ik een ander mens geworden: veel stiller en terughoudender. Ik weet niet of ik ooit weer de oude kan worden.”

Kim heeft in de maanden en jaren na haar abortus nog last van shaming

Een abortus kan wegen op een relatie, zeker als twee partners niet op dezelfde lijn zitten. Kim (29) kan erover meespreken. Een goeie vijf jaar geleden vermoedde de toenmalige studente dat ze zwanger was, en ging ze samen met haar vriend een test halen bij de apotheek. “Terug thuis trok ik me meteen terug in de badkamer. Mijn lief zat ondertussen tv te kijken, The Sky is the Limit stond op. Hoe gek is dat, dat ik me nog herinner welk programma er opstond? Al die details zie ik nog zo voor me, die zijn glashelder. Zelfs al werd het me daar, in de badkamer, al snel zwart voor mijn ogen. Ik zag een tweede streep verschijnen. Shit. Dat was het enige wat ik kon denken.”

Tegenover vrouwelij­ke collega’s die over hun abortus vertellen, was mijn lief ruimden­kend. Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.Kim

Ze weet nog precies hoe het voelde. Hoe haar hoofd begon te tollen en de stenen vloer drijfzand werd. “Mijn lief daarentegen, reageerde dolenthousiast. Het verschil tussen ons kon niet groter zijn. Ik ben beginnen te wenen, en kon alleen maar nee schudden. Onze relatie zat niet goed, ik studeerde nog, ik moest mijn stage nog doen.”
De weinige twijfels die ze nog had, maakten zich de week nadien uit de voeten. Kim werd ziek, zwaar ziek. De diagnose: hyperemesis gravidarum, ofwel extreme zwangerschapsmisselijkheid. “Ik wist: dít hou ik echt niet vol.”
Het lief van Kim vond die beslissing niet oké. En dat zette druk op hun relatie. “Hij had het moeilijk met het idee van een abortus. Kwam dat door onze interculturele relatie, doordat hij moslim is? Hij kwam nochtans uit een heel progressief milieu. Op zijn werk, in de zorg, hoorde hij weleens vrouwelijke collega’s openlijk over hun abortus vertellen. Tegenover hen was hij ruimdenkend. ‘Sterk dat jij die beslissing neemt en verdergaat met je leven.’ Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.” Het meningsverschil leidde uiteindelijk, jaren later nog, tot een breuk tussen de twee.

Met zestien vrienden gingen we op babybezoek. Die baby heeft op elke schoot gezeten, behalve de mijne.Kim

Dat steun uit de omgeving niet voor de hand ligt, blijkt ook uit het verhaal van Kim. Zelfs haar huisarts bood geen luisterend oor. Laat staan dat ze er haar gedachten op een rijtje kon zetten en zich kon laten informeren. “Ik ging naar mijn huisarts om bloed te laten trekken om zeker te zijn. Maar toen ik hem vertelde dat ik aan abortus dacht, zei hij vlakaf dat hij daar ‘keihard tegen’ was. Ik wist niet waar ik het had en stond aan de grond genageld. ‘Wil je alsjeblieft niks aan mijn papa zeggen?’ heb ik toen nog gestameld. Ik wilde echt niet dat hij het te weten zou komen. Alleen mijn mama was op de hoogte.”
Tijdens de maanden en zelfs jaren die volgden, hakte de shaming er hard in. “Op een bepaald moment zaten mijn ouders samen naar tv te kijken toen het onderwerp ineens aan bod kwam: de abortuswet was 25 jaar oud. Ik hoorde hoe mijn papa volop commentaar aan het spuien was. Het bevestigde alleen maar mijn idee: ik zou dit niet aan mijn vader vertellen.”
“Weet je, je maakt zo’n abortus mee en je denkt: oké, nu is het ergste achter de rug. Maar eigenlijk was het daarna ook nog erg moeilijk. Jaren later heeft de moeder van een van m’n vriendinnen me nog opgebeld om me te intimideren. Ze dreigde ermee dat ze mijn vader zou inlichten en dat ze alles ging rondvertellen. Of toen een vriendin van me bevallen was en we op babybezoek gingen, zaten we daar met zestien vrienden. Die baby is de hele kring rondgegaan en heeft op elke schoot gelegen, behalve op de mijne. Mij sloegen ze over. Ik kon wel door de grond zakken.”
“Weet je waar ik bang voor ben? Hoe de mensen die van mijn abortus afweten, zullen reageren als ik hen ooit vertel dat ik zwanger ben. Misschien zullen ze dan heel veroordelend zijn, nooit even blij voor mij als voor een ander. Misschien zullen ze me afschilderen als een harteloze mama. Terwijl het net harteloos was geweest om dat kind wél te laten komen. Ik vond dat echt niet verantwoord, ik had dat niet gekund. Maar dat is een perspectief dat in onze samenleving nog te vaak ontbreekt. Zelfs in de 21e eeuw.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/pas-weken-later-besefte-ik-shit-ik-ben-wel-mama-3-vrouwen-over-hun-abortus~afcbd514/

Niemand kan een oordeel hebben over dit. Maar als men de 20 gepasseerd is dan zou men toch beter moeten weten. Dan dat men een klein leventje stop moet zetten. Men heeft erop dat moment misschien niet bij stil gestaan omdat men aan het genieten was. En wat er dan na enkele dagen zichtbaar wordt bij een zwangerschapstest daar staat men niet bij stil. Er zijn vrouwen die spijtig genoeg niet zwanger kunnen geraken en snakken naar een ukje in hun armen.
Wanneer het om medische redenen gaat of door een verkrachting dan liggen de kaarten anders. Maar om gewoon de kracht te vinden als vrouw om zoiets te ondergaan dat is moeilijk te vatten. Ook nadien voor de vrouw kan het psychische gevolgen hebben. Daar ze vaak niet bij stil staan. Vaak lopen ze nadien met een schuldgevoel rond. Dat voor hen zelf moeilijk te verwerken is. Ook soms een angst om erover te praten.
Er is zoveel om niet zwanger te worden voor wat dan een risico nemen.

Foetus, Ongeboren, Menselijke, Nog Steeds, Geboorte

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Psycholoog over de opkomst van zelfhulpapps: “Therapie is duur en wachttijden zijn lang, mensen zoeken dus naar alternatieven”

Raadpleging Van, Geestelijke Gezondheid, Gezondheid

Anno 2021 komen mensen er vaker openlijk voor uit als ze zich niet goed in hun vel voelen.“Mensen durven meer hulp te zoeken dan vroeger en zijn daar ook open over”, stelt klinisch psycholoog Tom Van Daele. Het enige probleem: er zijn ellenlange wachttijden voor therapie en het prijskaartje is niet min. Dus schieten zelfhulpapplicaties als paddestoelen uit de grond. Sommige mensen lijken hiermee geholpen. Is het echt een goed alternatief, of is het toch oppassen geblazen? Tom Van Daele licht toe. 

Tom Van Daele is onderzoeksleider aan de expertisecel Psychologie, Technologie & Samenleving aan Thomas More. Hij bestudeert al tien jaar lang verschillende vormen van technologie en de toegevoegde waarde aan geestelijke gezondheidszorg. “Met zelfhulpapps kan je volledig zelfstandig aan de slag, zonder enige vorm van bijkomende ondersteuning van een hulpverlener. We zien de laatste tijd een toegenomen interesse in dit type apps”, begint hij. “Dit valt enerzijds te verklaren door de groeiende aandacht voor welzijn en mentale gezondheid. Anderzijds hebben we allemaal een lastige periode achter de rug. Mensen die zich altijd goed hebben gevoeld, werden het afgelopen jaar misschien voor het eerst geconfronteerd met depressieve gevoelens.”
“Mensen dúrven meer hulp te zoeken dan vroeger en zijn daar ook open over. Het probleem is dat er een heel grote vraag is, maar een relatief beperkt aanbod. Er zijn zoveel mensen met klachten die hulp zoeken dat er wachtlijsten ontstaan. Je geraakt niet meer zo makkelijk binnen bij bestaande voorzieningen of organisaties, waardoor je richting de privémarkt moet gaan, maar dat is nog duurder. Mensen zoeken dus logischerwijze naar alternatieven. Iedereen heeft een smartphone, dus de drempel om met een zelfhulpapplicatie te experimenteren, is heel laag.”

De voor- en nadelen

“Zelfhulpapps bestaan al een hele tijd, maar door corona krijgen ze meer aandacht, om vanzelfsprekende redenen. Vooral mensen die niet goed in hun vel zitten of met angst- of stemmingsstoornissen kampen, zoeken hun heil erin. Volgens verschillende studies op internationaal niveau blijken ze goed te werken, indien de psychische klachten nog niet te ver geëscaleerd zijn. Mensen met een zware depressie moeten niet gaan verwachten dat hun klachten zonder persoonlijk begeleiding opgelost zijn. Maar zo’n app kan wel voor een zekere ondersteuning zorgen”
“Mensen die zeer oplossingsgericht zijn en van aanpakken weten, blijken het meeste uit zulke apps halen. Zij kunnen de informatie die wordt meegegeven makkelijk op hun eigen situatie toepassen. En nog belangrijker: ze kunnen goed overweg met aangereikte tools, zoals ademhalingsoefeningen of het bijhouden van hun stemming.”

Minder dan vijf procent van de mensen die zo’n app op hun eentje gebruiken, houdt het vol.Tom Van Daele , Klinisch psycholoog

“Hoewel dit soort apps al heel lang onderzocht worden, bleek dat men in sommige studies de positieve effecten ervan wat overschat had. Omdat studies zich voordoen in gecontroleerde settings, met onderzoekers die je opvolgen, blijf je de app gebruiken. En laat dat nu juist de achilleshiel zijn: mensen haken snel af. Er langdurig mee aan de slag gaan en dat volhouden, blijkt extreem moeilijk. Minder dan vijf procent van de mensen die zo’n app op hun eentje gebruiken, houdt het vol.”
“Een tweede nadeel is het vinden van de juiste, betrouwbare apps. Er zijn heel veel goede applicaties op de markt, maar het blijkt moeilijk om in te schatten welke apps kwalitatief de moeite waard zijn en welke niet. De website van onlinehulp-apps geeft een overzicht van toegankelijke apps waarvan je een kwaliteitsgarantie hebt. Er staan zowel Engelse als Nederlandstalige platformen in de lijst en er is een breed aanbod van apps die werken rond welzijn en geestelijke gezondheid, of je nu kampt met autisme of alcoholisme.”
“Een derde nadeel is dat een deel van het grote aanbod betalend is en mensen betalen niet zo graag voor apps. Een jaarabonnement voor Headspace kost nog geen 60 euro: minder dan één sessie bij een psycholoog. Toch zien we dat mensen dit vaak te veel vinden. Terwijl 60 euro geen exuberante kost is. Toen we nog op restaurant gingen gaven we daar een veelvoud van uit om eens te gaan eten. Gelukkig zijn er ook een aantal kwalitatieve gratis apps online beschikbaar.”

Minfullnesscomponent

“De buitenlandse apps Headspace en Calm zijn ongetwijfeld de populairste. Deze applicaties focussen vooral op mindfullness en meditatie, maar de grens met zelfhulp is heel dun. De meeste applicaties die rond angst- en stemmingsstoornissen werken, hebben tegenwoordig een mindfullnesscomponent.”

Wereldwijd gebruikt meer dan de helft van alle mensen met angst- of stemmings­stoor­nis­sen Headspace.Tom Van Daele, Klinisch psycholoog

“Meer dan de helft van alle mensen die wereldwijd een app gebruiken voor hun angst- of stemmingsstoornissen, gebruikt Headspace. Hallucinant hoe goed die app het doet. Ik heb er zelf ook een abonnement op (lacht). Het is ook een van de weinige applicaties die niet louter voor onderzoek is ontwikkeld, maar wel frequent onderzocht wordt. Het grootste probleem voor ons Belgen? De taaldrempel: Headspace is volledig in het Engels.”
“Als je een Vlaamse equivalent zoekt, kan je terecht op vaardigleven.be. Volledig in het Nederlands, gratis én onderbouwd, waardoor de drempel wat lager ligt. De toolkit werd ontwikkeld door het centrum voor geestelijke gezondheidszorg met geld van de Vlaamse overheid. Ook hier ligt de focus op relaxatie, mindfullness, … Het is zeer eenvoudig om mee aan de slag te gaan. De website Depressiehulp.be biedt ook goed onderbouwde tools.”

Welke app is voor mij?

Hoe weet je nu of zo’n app iets voor jou is, en welke app is het beste? “Therapie en hulpverlening zijn heel persoonlijk. Net zoals je met een therapeut een klik moet hebben, geldt dat ook voor apps. Het is een kwestie van op zoek te gaan naar een app waar jij je goed bij voelt, aan de hand van verschillende aspecten zoals de look en feel. Meestal is er een gratis proefperiode van twee weken. Als je jezelf na die twee weken de app langdurig ziet gebruiken, is het zeker de moeite om een abonnement te nemen.”
“Het is tenslotte belangrijk om een onderscheid te maken tussen zelfhulpapps die je installeert en waarbij je niemand hoort of ziet, en apps waarbij je virtueel met een echte therapeut in contact wordt gebracht, zoals de Amerikaanse app BetterHelp. In België hebben we een soortgelijk platform: Bloomup. Perfect als je geholpen wilt worden door iemand, maar er niet fysiek heen wilt of kunt. Bloomup werkt met online videoconferenties en de tarieven zijn ongeveer hetzelfde als voor een echte afspraak. En dat is terecht: de kwaliteit is hetzelfde online en de sessies zijn voor de therapeut zeker niet makkelijker of minder intensief. Bij Bloomup is je eerste sessie gratis.”

De top 3 van Tom

– Headspace: De aanpak van Headspace blijkt bij velen goed te werken: het is de meest gebruikt zelfhulpapp ter wereld. Meer weten? Op Netflix kan je nu een documentaire bekijken van Headspace.

– Houvast: Deze applicatie het Rode Kruis werd in het leven geroepen om je eigen welzijn en dat van anderen te versterken.

– Breathe Think Do:  Deze app leert kinderen op jonge leeftijd nuttige vaardigheden zoals zelfbeheersing en probleemoplossing.

BRON: https://www.hln.be/psycho/psycholoog-over-de-opkomst-van-zelfhulpapps-therapie-is-duur-en-wachttijden-zijn-lang-mensen-zoeken-dus-naar-alternatieven-br-br~adb5e3c5/

Ik heb zeker geen ervaring met zulke apps. Natuurlijk de wachttijden zijn vaak heel lang en dat maakt dat je opzoek gaat. Maar of nu zo een app uitkomst bied dat zou ik niet durven zeggen. Men is altijd beter dat men met iemand kan praten. Al is het via internet of via telefoon. Dat vaak goed kan helpen. Maar als men echt in een diep dal zit is het alsnog beter om toch goede hulp te gaan zoeken.
Als iemand ervaring heeft met deze apps mag dit gedeeld worden. Ik ben er wel nieuwsgierig naar.

Patiënt, Psycholoog, Counseling, Psychotherapie, Stress

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Deze 7 fobieën komen het meest bij vrouwen voor

Crusader Tuin, Vrouw, Arachnid, Raagbol, Insect, Dieren

Herken jij een van deze zeven angsten?

Bijna iedereen is wel ergens bang voor. Maar wist je dat vrouwen maar liefst twee keer zo snel angsten ontwikkelen dan mannen? Althans, als we een onderzoek mogen geloven. Waar we precies bang voor zijn? Dat is nogal verschillend, maar wij zetten de zeven meest voorkomende fobieën die bij vrouwen voorkomen voor je op een rij. Van hoogtes tot spinnen: welke herken jij?

1. Acrofobie

Misschien heb je er nog nooit van gehoord, maar acrofobie is een wetenschappelijke term voor hoogtevrees. Als je vaak met klamme handjes en trillende benen op grote hoogte staat, zit de kans er dik in dat jij hier last van hebt.

2. Ofidiofobie

We geven toe: het zijn niet de meest makkelijke woorden. De betekenis is echter vrij simpel: ofidiofobie is de angst voor slangen. Het is zelfs een van de meest voorkomende dierenfobieën. Ben jij ook bang voor slangen? Dat is helemaal niet gek. Angst is een aangeboren reactie om gevaar te voorkomen — en slangen kunnen best gevaarlijk zijn.

3. Claustrofobie

De angst voor kleine of afgesloten ruimtes, oftewel claustrofobie, is een van de meest bekende fobieën. Claustrofobie gaat vaak gepaard met andere fobieën, zoals liftangsten en vliegangst. Deze fobie kent verschillende vormen, bij de een is het heel mild, terwijl de ander ernstige klachten ervaart.

4. Arachnofobie

Arachnofobie is de angst voor spinnen, iets waar veel mensen bang voor zijn. De angst voor spinnen en spinachtigen is naast ofidiofobie waarschijnlijk de meest voorkomende dierenfobie. Bij sommigen kan het zien van een spin of de gedachte dat er ergens een spin zit al tot een lichte paniekaanval leiden.

5. Nyctofobie

Mensen met nyctofobie zijn bang voor het donker. Dit zijn dus niet bepaald nachtdieren. Donkere plekken en nachtelijke activiteiten zullen mensen met nyctofobie dan ook zoveel mogelijk vermijden. Veel mensen hebben al innerlijke paniek wanneer het licht uit gaat. Gelukkig hebben we nachtlampjes!

6. Hypochondrie en nosofobie

Hypochondrie en nosofobie zijn angsten om ziek te worden. Mensen met hypochondrie denken een levensbedreigende ziekte te hebben omdat ze symptomen opmerken. Iemand die nosofobie heeft is bang om een specifieke ziekte op te lopen. Hij of zij is er juist van overtuigd bepaalde symptomen te hebben. Het kan moeilijk zijn om deze mensen gerust te stellen, maar er zijn inmiddels verschillende therapieën en behandelingen voor.

7. Mysofobie

Mysofobie is beter bekend als smetvrees. Mensen met mysofobie zijn bang voor bacteriën en ziektekiemen. Hierdoor hebben zij vaak de drank om alles schoon te maken. Deze fobie komt erg vaak voor, zowel bij mannen als vrouwen.

BRON: https://www.msn.com/nl-be/gezondheid/medisch/deze-7-fobie%c3%abn-komen-het-meest-bij-vrouwen-voor/ar-BB1eNdRs?li=BBDNPrw

Zelf denk ik dat de meeste vrouwen een angst hebben voor spinnen en kruipende dieren. Als ik dat ga opzoeken komt die toch het meeste voor. Dan krijg je angst voor hevig onweer. Bepaalde zullen ook smetvrees kennen. Zowel in lichte maten dan heel extreem. Toch kan je er iets aan doen. Zodat je niet de angst de bovenhand laat nemen. Er bestaan heel goede therapieën voor. Die je leren om met je angst overweg te kunnen mocht je in zo een situatie bevinden.
We mogen ook niet vergeten dat heel wat mannen ook kampen met fobieën. Maar die zich sterk houden om het niet te laten zien of te laten opvallen.
Ook hebben veel mensen een angst om ’s avonds of ’s nachts buiten te lopen.

Alley, Street, S Nachts, Avond, Stad, Stedelijke

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Verzwijg jij aankopen voor je partner? Financieel vreemdgaan is evengoed bedriegen. Zo praat je over geld als koppel

Vrouw, Winkelen, Levensstijl, Mooie, Volwassene, Tassen

De nieuwste vorm van overspel heeft niets vandoen met verliefdheid of lust, wel met je portemonnee. Verzwijg jij aankopen voor je partner? Hou je schulden achter? Of heb je een geheime spaarrekening? Dan ga je financieel vreemd. Een op de vijf noemt ‘financiële ontrouw’ het grootste relationele struikelblok. En toch vindt een kwart van de koppels het lastig om over geld te praten. Niet gezond, weten relatietherapeute Chloé De Bie en budgetcoach Sara Van Wesenbeeck. Ze lichten toe hoe en waarom je het met je partner over centen moet hebben. “Voor seks en geld gaat ­dezelfde gulden regel op: gooi je ideeën op tafel voor er zich problemen voordoen.”

Het viel de Amerikaanse wetenschapster Emily Garbinsky op dat leugens over inkomsten en uitgaven tot heel wat echtelijke ruzies en breuken leiden. Met haar onderzoek uit 2019 zette ze de term ‘financieel overspel’ definitief op de kaart: dat houdt in dat je met geld omgaat op een manier die je partner zou afkeuren en daar niet open of eerlijk over bent. Zo’n veertig procent van de getrouwde of samenwonende Amerikanen zou zich er al schuldig aan gemaakt hebben. Stiekeme dure aankopen, geheime spaarrekeningen en verzwegen schulden voeren de top drie van financiële geheimhouderij aan. Hoewel er geen lijfelijk of emotioneel bedrog in het spel is, blijken we toch erg zwaar aan deze vorm van vreemdgaan te tillen.

Deurwaarder aan de lijn

Een weggemoffeld kasticketje hier, een ontbrekend prijskaartje daar: er zijn heel wat slinkse manieren om aankopen verborgen te houden. Niet zelden helpen (online)retailers je een handje, indien gewenst. Zo kan je bij e-commercebedrijf Amazon voor een neutrale, merkloze verpakking kiezen. Om iemand te verrassen, of om te verbergen dat je geshopt hebt: de keuze is volledig aan jou. Waar houdt de creativiteit op en begint de leugen? 
Volgens Chloé De Bie bestaat er op die vraag geen universeel antwoord. Ze ziet een parallel met die andere vorm van bedrog. “Overspel – in welke vorm dan ook – laat zich niet in standaardregels gieten. Alles draait om de vraag: in hoeverre is mijn vertrouwen geschaad? Dat gevoel is erg individueel. Zo vinden sommigen een ‘like’ geven op Instagram al een vorm van bedrog, terwijl anderen zich pas verraden voelen als er fysiek contact in het spel is. Idem wat de financiën betreft.” 
“Ooit had ik hier een vrouw voor me die door haar man ‘betrapt’ werd op stiekem shopgedrag. Ze had haar vele winkelzakken onder de autozetel verstopt, omdat ze geen zin had om zich te verantwoorden tegenover hem. Wat ze niet wist, was dat manlief net die dag de auto wilde poetsen. Betrapt! Die man schrok zich haast een ongeluk, maar daarna zag hij er de humor wel van in. Heel anders verging het koppel B: plots kreeg de man telefoon van een deurwaarder. Blijkbaar had zijn vrouw nog heel wat openstaande schulden, die ze verborgen had om conflicten te vermijden. Voor hem voelde dat als een messteek in het hart. ‘Als ze zelfs zoiets belangrijks verzwijgt, waarover liegt ze dan nog?’, vroeg hij zich af.’”

Het laatste taboe

Over verzwijgen gesproken: geliefden mogen dan wel lief en leed delen, toch zijn lang niet alle partners een open boek voor elkaar als het over geldzaken gaat. Ter illustratie: 62 procent van de vrouwen praat nog liever over hun gewicht dan over het bedrag dat op hun rekening staat, ontdekte Emily Garbinsky. Dat centen en schroom vaak met elkaar gepaard gaan, merkt ook Chloé De Bie regelmatig. “Geldkwesties zijn op zich geen veelvoorkomende klacht in mijn praktijk, maar ze komen wel vaak naar boven tijdens de therapeutische sessies. Het blijft me verbazen dat ik koppels over de vloer krijg die absoluut geen idee blijken te hebben van elkaars maandelijkse inkomsten en uitgaven.”

Twintig procent van alle geliefden weet niet hoeveel hun partner exact verdient of op de spaarreke­ning heeft staan, zo blijkt uit een online-enquête.Kenniscentrum ILIV

Een percentage kan de relatietherapeute er niet op plakken. Kenniscentrum ILIV doet dat wel. Twintig procent van alle geliefden weet niet hoeveel hun partner exact verdient of op de spaarrekening heeft staan, zo blijkt uit een online-enquête. Een kwart van de koppels vindt het dan ook lastig om over geld te praten. Waarom doen cijfers ons zo weifelen? Budgetcoach en professional organizer Sara Van Wesenbeeck wijst op de maatschappelijke context errond. “Onze ongemakkelijkheid komt voort uit het feit dat we geld zien als een privékwestie. Dat idee wordt nog steeds van generatie op generatie doorgegeven: niet alleen tussen partners onderling, maar ook naar de kinderen toe is er amper financiële transparantie. Bovendien schuilen er heel wat emoties achter de cijfers. Door over geld te praten, stel je je toch kwetsbaar op. Voor heel wat mensen zegt hun loonstrookje namelijk ook iets over hun persoonlijke waarde. En niemand wil onderdoen voor een ander.”
“Geld heeft nu eenmaal een betekenis”, vult Chloé De Bie aan. “Een inkomen zorgt voor stabiliteit, zekerheid en onafhankelijkheid. Maar als de ene meer blijkt te verdienen dan de ander, dan leidt dat tot onevenwicht. Want wat is dan een ‘eerlijke’ verdeling? Hoe meer geld, hoe meer macht: die overtuiging zit nog rotsvast in ons brein verankerd. Daardoor gaan we discussies over geld uit de weg, of blazen we ze op tot enorme proporties.”

Las een boekhoudmoment in

Hoe voorkomen we dat de centen ons scheiden? “Het is oké om je hart te volgen, maar daarvoor hoef je je brein niet uit te schakelen. Voor seks en geld gaat ­dezelfde gulden regel op: gooi je ideeën en verlangens op tafel voor er zich problemen voordoen”, tipt Chloé De Bie. “De kans is klein dat je verliefd bent geworden op je partner omdat hij of zij zo goed een budget kan beheren”, stelt Sara Van Wesenbeeck. “Maar in een gezin is het wel belangrijk dat je op dezelfde golflengte zit.” 
“Makkelijk is dat niet: we hebben ­allemaal wel wat financiële bagage in onze rugzak zitten, en houden er andere normen en waarden opna. Daarom is het zo ­belangrijk dat je geldzaken bespreekbaar maakt. Van de liefde alleen kan je nu eenmaal niet leven. Leg niet alleen je inkomsten en uitgaven, maar ook je financiële attitudes op tafel: waar geef jij graag (en veel) geld aan uit? Hoeveel probeer je maandelijks te sparen? Hoe zie jij de gezamenlijke ­financiën? Vanuit die verschillende normen en waarden kan je een gemeenschappelijke visie uitwerken waarin je spaardoelen vastlegt en de ­gemeenschappelijke kosten afbakent.”

Zeven op de tien koppels beschikken over een gemeen­schap­pe­lij­ke rekening. Bij de helft is die gezamenlij­ke pot ook de enige ­rekening.JOE – iVOX

In opdracht van radiozender JOE bracht iVOX vorig jaar de bankzaken van de ­Vlaming in kaart. Zeven op de  tien koppels beschikken over een gemeenschappelijke rekening. Bij de helft is die gezamenlijke pot ook de enige ­rekening. De andere helft houdt er nog een individuele bankrekening op na. “Er bestaat geen magische ‘one size fits all’-formule”, benadrukt de budgetcoach. “Het belangrijkste is dat de regeling voor allebei fair aanvoelt en dat beide partners een zicht hebben op de gemeenschappelijke financiën. Zo smoor je wantrouwen, geldstress en financiële ontrouw in de kiem. Las dus regelmatig een ‘boekhoudmoment’ in. Hoe onsexy dat ook mag klinken. (lacht)”

De loonkloof

Chloé De Bie: “Net omdat er met geld zoveel emoties gepaard gaan, kan een loonverschil weleens uitmonden in een relatiekloof. De persoon die minder verdient, kan zich dan afhankelijk en minderwaardig voelen. De kloof overbrug je door het gelijkwaardigheidsgevoel te herstellen. Vaak draait het hier rond wederzijds respect voor elkaars prestaties – zeker als een van de twee deeltijds werkt voor de kinderen, of thuisblijfouder is. Kijk verder dan het loon en breng de huishoudelijke taken mee in rekening, want die hebben ook allemaal hun waarde. Zoek bijvoorbeeld eens op hoeveel een poetsvrouw, een kok, een bijlesleerkracht, een tuinman en het aan huis laten leveren van boodschappen kost, en tel die bedragen bij het loon van de persoon die deze taken op zich neemt. ­Wedden dat je ze nooit meer als vanzelfsprekend zal ­beschouwen?”
Sara Van Wesenbeeck: “Kijk bij het opstellen van een financieel plan niet alleen naar het nu, maar ook naar de toekomst. Degene die halftijds gaat werken voor de kinderen, levert niet alleen een deel van zijn of haar loon in, maar ook van het pensioen. Maak daar dus goede afspraken rond en werkt eventueel een compensatie uit.”

Andere prioriteiten

Volgens het Nibud-onderzoek is bijna 20 procent het niet altijd eens met de aankopen van de partner. 15 procent geeft toe dat die mening omgekeerd ook geldt. Een huishoudboekje – digitaal of oldskool op papier – kan deze ergernissen voorkomen, legt de budgetcoach uit. “Eigenlijk zit er in ieders hoofd een mentale boekhouder die onze uitgaven en inkomsten bijhoudt. Per categorie legt hij een budget vast en voor elke categorie gelden andere regels. Alleen is onze denkbeeldige accountant soms nogal ‘creatief’.” 
“Stel: in de reclamefolders spot je een hypermoderne koffiemachine, die op de koop toe afgeprijsd is. Je partner vindt het een onnodige aankoop, want jullie oude koffietoestel is toch goed genoeg? Op dat moment schiet onze mentale boekhouder in actie: je gaat op zoek naar achterpoortjes die een aankoop toch rechtvaardigen. Als thuiswerker verdien je toch de allerbeste koffie? Voor jezelf lijkt de aankoop heel logisch, maar voor je partner allerminst. Daardoor kan dit een twistpunt worden. Wie zijn mentale boekhouder een hak wil zetten, legt de budgettaire afspraken best zwart-op-wit vast per categorie. Dat vergemakkelijkt het overzicht, en maakt het moeilijker om smoesjes te verzinnen.”

BRON: https://www.hln.be/seks-en-relaties/verzwijg-jij-aankopen-voor-je-partner-financieel-vreemdgaan-is-evengoed-bedriegen-zo-praat-je-over-geld-als-koppel~ade46535/

Verzwijgen van aankopen die je doet tegen je partner kan voor zware gevolgen leiden. Vaak gaat het over kleding of schoenen of accessoires die gekocht worden. En waar men liever over zwijgt. Het nadeel is het komt toch boven water en dan gaan de poppen aan het dansen. Want op een moment zal je partner het vertrouwen verliezen naar je toe. Ook zal men het kunnen zien op een moment aan de rekening. Dit zeker als je beide een rekening hebt. Ook wordt er vaak een leugen gegeven van de lonen. Het is altijd goed dat je ook hier eerlijk over bent naar elkaar toe. Is er dan eens iets dan kan je dit samen oplossen voordat er iets aan het licht komt.
Nu ook met het vele thuiswerk kopen velen online. Staan dan soms verteld als ze naar hun bankrekening gaan kijken. Daar dan een uitleg op moet volgen tegen de partner.

Portemonnee, Credit Card, Cash, Investeringen, Geld

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Ellenlange wachttijden in de mentale zorg kunnen schrijnende gevolgen hebben: “Klachten worden erger en soms escaleert de situatie tot een suïcide”

Wanhopig, Triest, Terneergeslagen, Voeten, Handen

Terwijl corona verder woedt, gaan steeds meer alarmsignalen af. Want het aantal Belgen met mentale problemen neemt toe, maar onze mentale zorg kan niet volgen. Dat kan het al een hele tijd niet: hulpbehoevende jongeren en volwassen kwamen al voor de pandemie op lange wachtlijsten terecht. Met het gevolg dat hun problemen verergeren of ze elders suboptimale hulp zoeken. “Zelfs voor een ernstig suïdale jongere is er nergens plaats. ‘Probeer volgende week nog eens’, krijgt dat gezin te horen.”

Elk jaar kampt in ons land maar liefst 1 op de 5 minderjarigen en 1 op de 7 volwassenen met een mentale stoornis. Tegelijk krijgen maar 4 op de 10 volwassenen en 3 op de 10 jongeren binnen het jaar (!) een professionele behandeling. In Vlaanderen alleen al gaat dat jaarlijks naar schatting om 69.000 jongeren en 351.000 volwassenen die een psychische stoornis hebben maar niet op tijd worden behandeld. Het zijn schrijnende cijfers van Zorgnet-Icuro, de koepelorganisatie voor betere zorg.

Halfjaar wachten

Er schort van alles aan de geestelijke gezondheidszorg in ons land, zeggen professionals al een hele tijd. Therapie blijft voor veel Belgen onbetaalbaar. Maar zeker ook de ellenlange wachttijden zijn een groot probleem. Bijna 1 op de 2 hulpbehoevende minderjarigen (44,6 procent) staat op één of meer wachtlijsten, blijkt uit een onderzoek bij 1.600 Belgen van Universiteit Antwerpen. Bij volwassenen is dat 1 op de 6. 
In sommige gevallen zijn die hulpbehoevenden binnen een maand geholpen: volwassenen die naar een psychiater (53,8 procent) of psycholoog (67,2 procent) gaan, bijvoorbeeld. In andere gevallen loopt de wachttijd op tot een half jaar: onder meer bij de Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg (23,2 procent) of de psychosociale revalidatiecentra (22,5 procent). Bij kinderen tot en met 18 jaar zijn de cijfers nog slechter. 7 op de 10 hulpbehoevende kinderen kunnen pas na drie maand bij de psycholoog terecht. Een kwart wacht een halfjaar op een psychiater. 2 op de 5 wacht een halfjaar bij een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg. Een derde wacht een maand op een crisisopname. 

Ondertussen worden de klachten erger

In een interview met NINA dit weekend geeft Ilse Van Loy, vrouw van Peter Van de Veire en kinder- en jeugdpsychiater, een treffende getuigenis. “Recent had een ernstig suïcidale jongere in de praktijk dringend een opname nodig. Maar er bleek nergens plaats te zijn. Probeer het volgende week nog eens, krijgt dat gezin dan te horen. Maar dan kan het al te laat te zijn. Kan je je voorstellen dat je kind met een gebroken arm op spoed te horen krijgt dat het enkele dagen later maar moet terugkomen? Het verschil tussen de middelen die worden vrijgemaakt voor lichamelijke en geestelijke zorg is schrijnend.”
Gedragstherapeut en onderzoeker Kris Van den Broeck werkte mee aan de studie van de Universiteit Antwerpen. “We blijven inderdaad aanmodderen, terwijl niet in het minst steeds meer kinderen en jongeren lijden onder de coronamaatregelen. Het is een oogst die we in België al lang zaaien, door jaren gebrekkig te investeren in onze geestelijke gezondheidszorg. De wachttijden blijven een groot probleem op het veld, en toch bestaat er amper infrastructuur om patiënten ondertussen op te vangen. Veel hulpbehoevenden moeten die wachttijd eenzaam uitzitten, met alle gevolgen van dien.” 

Alternatieve hulp opzoeken?

Het lange wachten zorgt er immers vaak voor dat de klachten van de hulpbehoevende erger worden. Dat gebeurt bij maar liefst 43,8 procent van de volwassenen en de helft van de kinderen. Veel van hen geven aan dat ze ondertussen gaan twijfelen of ze de hulp wel willen verderzetten en verliezen de motivatie. Ze voelen zich in de steek gelaten, niet zelden ontstaan er ook spanningen in het gezin en soms escaleert de situatie tot een suïcidepoging of een andere noodkreet. 
Ook omdat er inderdaad amper professionele ondersteuning is tijdens de wachttijd. 6 op de 10 volwassenen zoeken steun bij vrienden of familie, de helft klopt aan bij de huisarts of een andere professional, waar ze soms medicatie krijgen. Anderen gaan wanhopig op zoek naar alternatieve vormen van therapie, zoals spirituele healers, lifecoaches of homeopathie. Het verklaart ook het succes van ‘Onbespreekbaar’, het project van de Gentse dj Jef Eagl en Nicolas Overmeire dat mentale gezondheid bespreekbaar wil maken. Vorige maand kreeg het hevige kritiek, omdat de ongediplomeerde mannen jongeren gingen laten betalen voor consultatiesessies met hen. Maar zonder een grondige opleiding iemand mentale hulp verschaffen, kan meer kwaad doen dan goed. In een Instagram Live (die later offline werd gehaald) stelde Eagl een jongere die anorexia overwon bijvoorbeeld vragen die erg triggerend konden zijn, voor de jongere én voor luisterende anorexiapatiënten. 
Natuurlijk zijn niet alle alternatieve hulpvormen problematisch. Maar het probleem is ook: we weten niet welke dat wél zijn. “Mensen zoeken ze wel op, maar we hebben niet altijd zicht op hun werkzaamheid”, zegt Van den Broeck. “Een professional is zwaar gereglementeerd. Psychiaters moeten elf jaar studeren, psychologen tien en ze moeten bijkomende opleidingen volgen. Kan je een lifecoach die 4 weken studeert daaraan gelijkstellen? Het is belangrijk dat we de werkzaamheid van die alternatieve behandelingen onderzoeken. Zo kunnen huisartsen er ook over waken dat hun patiënten geen nefaste behandelingen opstarten. En we moeten hun veiligheid in de gaten houden. Weet zo’n alternatieve hulpverlener wanneer het zijn petje te boven gaat en hij zijn cliënt moet doorverwijzen?” 
“Soms is er geen kwaad geschied als een alternatieve behandeling niet werkzaam is. Soms kan een alternatieve hulpverlener zelfs meer tijd vrijmaken voor zijn patiënt dan een klassieke hulpverlener. Maar dat het de verkeerde kant opgaat, is ook mogelijk.”
Beter zou volgens Van den Broeck zijn dat we hulpbehoevenden meer opvolgen tijdens de wachttijd. “Een organisatie die een wachtlijst heeft, zou aan wachtlijstmanagement moeten doen. Op geregelde tijdstippen alle wachtenden opbellen om te vragen hoe het gaat en eventueel de prioriteit aanpassen. Hier en daar gebeurt dat al, maar dat moet nog meer. Die infrastructuur moet beter.”

Buddy’s en een netwerk

Deel van die infrastructuur zijn de Centra voor Algemeen Welzijnswerk (CAW). Zij werken hard om overbruggingshulp aan te bieden aan hulpbehoevenden op wachtlijsten en zijn een goed voorbeeld van hoe het beter kan. “Soms komen die wachtenden zo hard in een tunnelvisie terecht. ‘We staan er alleen voor en niemand wil ons helpen’, denken ze. Dan is alternatieve hulpverlening niet altijd slecht”, zegt directeur Anita Cautaers. “Zolang een patiënt zich maar geholpen en gehoord voelt. Maar zulke mensen zijn ook kwetsbaar. Het gebeurt weleens dat een ongediplomeerde therapeut een financiële afhankelijkheid bij de patiënt creëert. Als hulpbehoevende moet je echt kritisch blijven.”
Dan is een CAW een veiligere optie voor wachtenden. “We vangen hen bijvoorbeeld op door samen met hen te onderzoeken bij wie ze in hun netwerk in tussentijd terechtkunnen. Mensen die ze kunnen opbellen als ze het moeilijk hebben. Of we geven hen vrijwillige buddy’s, een hulpverlener die de onderliggende sociale problemen aanpakt, of leiden hen naar een zelfhulpgroep. Afhankelijk van de situatie en het probleem. Wij proberen hen te helpen in de dagdagelijkse context. Want dat is de realiteit van veel hulpbehoevenden: zij moeten elke dag zien te overleven in hun moeilijke situatie.” 

Wacht je op hulp? Je kan professionele hulp krijgen bij het CAW: bel gratis 0800 13 500. Of bel voor een goed gesprek naar Tele-Onthaal op het nummer 106.
Wie met vragen zit rond zelfdoding, kan terecht op de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op http://www.zelfmoord1813.be.

BRON: https://www.hln.be/psycho/ellenlange-wachttijden-in-de-mentale-zorg-kunnen-schrijnende-gevolgen-hebben-klachten-worden-erger-en-soms-escaleert-de-situatie-tot-een-suicide~a0fd4dfc/

Bij heel wat mensen zit de coronamoeheid erin. Het wordt bij jongeren zwaar. Omdat ze eigenlijk heel veel moeten veranderen in hun leven en dagelijks leven. En dat zie je ook bij volwassenen terug keren. Juist omdat ze het leven anders kennen en niet weten hoe ze nu om moeten gaan met bepaalde dingen. De wachtlijsten zijn lang en het belangrijkste van al is blijven praten. Men kan eigenlijk nog veel doen. Maar ik begrijp ook dat de jeugd terug wilt gaan sporten wilt gaan feesten wilt gaan reizen en noem maar op. Men kan het ook anders bekijken. Je kan gaan wandelen je kan het dan ook gezellig maken. De natuur heeft veel te bieden alhoewel velen door niet bij stil staan. Men mag niet vergeten dat ouders met kinderen vaak de ouders zijn die het probleem nu projecteren om hun kinderen. Thuis werk kinderen die thuis zijn een partner die ook thuis werk is nooit gekend. Daar heel wat problemen door kunnen ontstaan. Daar vaak niet bij stilgestaan wordt. Probeer als ouder er voor je kind te zijn. Luisteren kan al heel veel opleveren.
Voel je zeker niet alleen met een bepaald probleem en durf dan ook hulp in te schakelen.

Man, Lonely, Park, S Nachts, Donker, Mysterie, Alleen

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Hoe alleen zijn ook goed voor je kan zijn. Psycholoog Veerle Meurs: “Het is gezond voor je hele lichaam”

Stad, Man, Persoon, Solo, Venster, Alleen, Denken

Eenzaamheid neemt in 2020 epidemische vormen aan. Gezondheidsexperts noemen het een van de grootste uitdagingen van deze tijd. Ze linken eenzaamheid aan depressie, hart- en vaatziekten en zelfs vroegtijdig overlijden. Het wordt overduidelijk: we kunnen niet zonder menselijk contact en hebben angst om alleen te zijn. Maar ‘alleen zijn’ en ‘eenzaamheid’ mogen we niet als hetzelfde beschouwen, zegt filosoof en therapeut Veerle Meurs. Want alleen zijn kan ook positieve effecten hebben. “Je wordt creatief. En je valt meer samen met wie je bent.”

Veerle Meurs: “Eenzaamheid heeft niet alleen te maken met het aantal mensen om je heen. Je kan best eenzaam zijn op kantoor, tijdens een feestje of in een mensenmassa. De reden? We stemmen ons af op de systemen waarin we functioneren, zoals de school of het werk. Dat is niet zo evident als we denken. Alles gaat goed als het systeem past bij wie we zijn. Is dat niet het geval, dan wordt het moeilijk. Dan gedragen we ons niet zoals we ons voelen, maar zoals we denken dat we ons moeten gedragen. Dat wringt. Dat zie je vaak gebeuren, op het werk en elders. Mensen passen zich aan, knikken ja, terwijl ze er diep vanbinnen ­anders over denken. Als dat vaak gebeurt bij zaken die voor ons waardevol zijn, dan zorgt het voor eenzaamheid, stress en zelfs burn-out of depressie.”

Dus: eenzaamheid is niet zomaar alleen zijn.

“Ik zou eenzaamheid veeleer definiëren als ‘niet verbonden zijn’. Niet verbonden met de wereld om je heen, of niet verbonden met jezelf.”

Wat is het gevolg dan?

“Als je verbonden bent met jezelf, keer je spontaan af en toe de blik naar binnen voor zelfonderzoek. Je stelt jezelf dan de vraag wie je bent, wat je wil, wat je waarden zijn en hoe je die in de wereld wil uiten. Zo herstel je telkens de balans tussen wat het leven van jou wil en wat jij van het leven wil. Lukt dat niet, dan moet je dieper graven, keuzes durven te maken – bijvoorbeeld voor een andere job – of nieuwe dingen leren. Het is niet altijd makkelijk om uit je comfortzone te treden en situaties anders aan te pakken.”

Het vinden van die balans, is dat wat je bedoelt met de pluspunten van alleen zijn?

“Zeker! Wie op een goede manier alleen is, voelt zich net wel verbonden met zichzelf en de wereld. Jammer genoeg is het in onze maatschappij niet gemakkelijk om even op jezelf te zijn. Alles moet snel, efficiënt en gestructureerd gebeuren. Zelfs in de kleuterklas moet je al presteren en word je beoordeeld. Daardoor blijft er amper tijd over om eens alleen te zijn, stil te vallen, te mijmeren … Dat is jammer, want die geestesgesteldheid heeft veel gunstige gevolgen.”

Als je niets doet en zomaar wat mijmert of dagdroomt, komen je hersenen in een creatieve­re modus terecht.Psycholoog Veerle Meurs

Op welke manier?

“Er gebeurt dan iets speciaals in de hersenen. Als er veel sterke prikkels van buitenaf binnenkomen, wordt een specifiek netwerk van hersengebieden geactiveerd. Neurologen noemen dat het ‘saliencenetwerk’ of opvallendheidnetwerk. Dat helpt om snel te oordelen en een goede oplossing voor de situatie te vinden. Als je niets doet en zomaar wat mijmert of dagdroomt, komen je hersenen in een heel andere modus terecht: het ‘defaultnetwerk’ of terugvalnetwerk. Dat netwerk van hersengebieden wordt actief wanneer je rustig en in jezelf gekeerd bent, in plaats van gefocust op de buitenwereld. Op dat moment word je creatief. Er komen dan ideeën en denkpatronen naar boven waar je geen idee van had. De psycholoog Mihaly Csikszentmihalyi noemt dat de ‘flow’.”

Hoe voelt dat aan, die flow?

“Je bent meer in het hier en nu dan normaal. En je valt meer samen met wie je bent: het ego en het gevoel van identiteit treden op de achtergrond en versmelten met je omgeving. Je ervaart ook een gevoel van verbinding, alsof alles samenhangt en samenwerkt. In de flow zijn is trouwens gezond voor het hele lichaam. De amygdala, de hersenklier die onder andere het stresshormoon produceert, wordt dan minder actief. Dat geeft een signaal aan het brein dat alle organen in balans mogen komen, zodat ze zichzelf rustig kunnen herstellen. Daarom voel je je altijd lekker opgeladen na zo’n flowmoment.”

Alleen zijn wil niet zeggen dat je automatisch in de flow komt. Hoe pak je dat aan?

“Zelf ben ik een grote fan van ademhalingsmeditatie, meer bepaald van hartcoherent ademen. Dat wil zeggen dat je zo ademt dat je ademritme en hartslag voor jou optimaal zijn. Bij de meeste mensen komt dat neer op vijf à zes ademhalingen per minuut. Dit zet het defaultnetwerk in de hersenen op gang en brengt je lichaam in balansmodus. Ook wat men tegenwoordig mindfulness noemt, kan je in de flow brengen. Of je nu wandelt, kookt of gewoon in de zetel ligt: je doet het vanuit een bepaalde tevredenheid dat je mag doen wat je aan het doen bent. De ideeën borrelen dan vaak vanzelf naar boven.”

Neem regelmatig de tijd om je eigen gezelschap te zijn en voel dan wat er in je wakker wordt. Wat je dan ervaart, kan je richting geven.Psycholoog Veerle Meurs

Ideeën stellen niet veel voor als je ze niet uitvoert.

“Je kan inderdaad niet blijven hangen in dat defaultnetwerk. Je moet je gedachten kunnen terugkoppelen aan de realiteit. Doe je dat niet, dan kom je vast te zitten in gepieker en reageer je niet meer accuraat op prikkels van buitenaf. Het omgekeerde bestaat eveneens: mensen die helemaal vastzitten in dat saliencenetwerk. Zij zijn altijd alert en constant onderhevig aan externe prikkels. Daardoor ervaren ze veel stress. Onze maatschappij maakt ons soms een beetje zo.”

En nu ga je zeggen dat je de twee moet combineren?‘

“Helemaal juist. (lacht) Gezonde mensen kunnen schakelen tussen het saliencenetwerk en het defaultnetwerk. De écht creatieve mensen stimuleren die twee hersennetwerken zelfs parallel: terwijl ze in de flow van dat defaultnetwerk zijn, kunnen ze oordelen welke ideeën en gedachtepatronen zinnig genoeg zijn om te bewaren en er daadwerkelijk iets mee te doen.”

Kan je dat vermogen aanscherpen?

“Ja! Door goed alleen te leren zijn. Neem regelmatig de tijd om je eigen gezelschap te zijn en voel dan wat er in je wakker wordt. Wat je dan ervaart, kan je richting geven.”

3x inspiratie voor de flow

Alleen zijn geeft je de kans om juist te ademen, stilte toe te laten en uit te zoeken hoe je je leven wil leiden. Veerle Meurs selecteerde drie boeken die je op weg kunnen helpen.

‘Het nieuwe ademen’ kwam begin januari in een Nederlandse vertaling op de markt. In dit boek combineert James Nestor wetenschappelijke inzichten over het belang van ademen met concrete oefeningen. Zelfs kleine wijzigingen in je ademhaling hebben een grote impact op je gezondheid, mentale fitheid en creativiteit.

In ‘The Power of the Heart: Laat je hart je gids zijn’ doet Baptist de Pape verslag van 18 gesprekken met toonaangevende spirituele leiders, wetenschappers en denkers. Dit wordt aangevuld met contemplaties die je helpen om stil te worden en te weten wat het leven van jou wil.

Peter Bieri is de echte naam van Pascal Mercier, die als fictieschrijver bekend werd met Nachttrein naar Lissabon. In ‘Hoe willen wij leven?’ ­(Wereldbibliotheek) gaat Bieri na wat er nodig is om autonoom en waardig te leven. De rode draad door dit ­filosofische pareltje is het motto ‘ken jezelf’: wie zichzelf begrijpt, kan beter over zichzelf ­beschikken, ook in relatie tot andere mensen.

BRON: https://www.hln.be/psycho/hoe-alleen-zijn-ook-goed-voor-je-kan-zijn-psycholoog-veerle-meurs-het-is-gezond-voor-je-hele-lichaam~a70d17ff/

Met deze zin wil ik toch even beginnen die hier geschreven staat.
Eenzaamheid; Niet verbonden met de wereld om je heen, of niet verbonden met jezelf. Je sluit je voor heel veel af of uit. Juist doordat ga je ergens in je eentje zitten staan of thuis blijven. Dat zie je dus heel vaak bij oudere mensen. Juist daardoor sluimert zacht de eenzaamheid in deze.
Maar alleen zijn wilt nog niet zeggen dag je eenzaam bent. Het is zelfs al eens goed om alleen te kunnen zijn. Denk maar als men iets belangrijks moet doen. Waar je even niemand rond je heen wilt hebben. Wij mensen zijn nog al snel geneigd om contacten te leggen en die te houden. Dat op zich geen probleem is. Maar op een moment moet je dan ook kunnen zeggen tegen jezelf nu wil ik gewoon even alleen zijn. Door juist je open te stellen om alleen te durven zijn leer je heel veel van jezelf. Het is ook tijd nemen voor jezelf. Dat je ook al eens nodig hebt om je werk of helders. Juist door die tijd te nemen ga je merken dat je iets op een rustige manier kan doen. Vergeet daarom dat alleen zijn niet altijd eenzaam moet zijn. Het is tijd geven aan jezelf.
Wanneer mensen alleen komen te staan door omstandigheden en dit niet gewoon zijn geweest die vallen pas in een gat. Omdat ze vaak alles samen gedaan hebben. Ook zie je dat vaak op een werkvloer. Mensen die niet zonder collega’s kunnen. En als ze dan iets alleen moeten doen dan breekt het koud zweet uit.
Ga voor jezelf een nadenken of je goed alleen kan zijn.

En als je alleen bent hoe je dit ervaart.

Vrouw, Asia, Buiten, Vietnamees, Thailand, Vergadering

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Psychologen hadden het nog nooit zo druk: “Ook voor ons wordt de situatie soms uitzichtloos”

Raadpleging Van, Geestelijke Gezondheid, Gezondheid

Het is druk in de praktijk van de psycholoog: onder meer door corona voelen mensen zich neerslachtig, bang of afgesneden van de samenleving. De overrompeling is zelfs zo groot dat heel wat therapeuten niet anders kunnen dan hun wachtlijsten sluiten. “Ik maak steeds de afweging: help ik deze cliënt nú, of bewaak ik mijn grenzen?”

Al bij het begin van de coronacrisis rezen bezorgdheden over de mentale impact van de maatregelen op de bevolking. Hoewel de eerste lockdown voor velen nog als een welkome adempauze kwam, worden de gevolgen bijna een jaar later duidelijk: heel wat zelfstandige psychologen worden overspoeld door aanmeldingen, zo horen we in het werkveld en bij de Vlaamse Vereniging van Klinisch Psychologen (VVKP). De agenda’s raken verzadigd en wachtlijsten worden afgesloten, ook al is een consultatie vaak enkel weggelegd voor mensen met voldoende financiële middelen. De meest gehoorde problemen zijn depressieve klachten, de angst om het virus op te pikken of door te geven, en een gevoel van uitzichtloosheid en afzondering – voornamelijk door telewerk. Vaak legden de lockdowns ook sluimerende problematieken bloot, zoals relatieproblemen en moeilijke thuissituaties. “Dan als psycholoog – opgeleid om mensen te helpen – moeten zeggen dat je zelfs niet weet wannéér je iemand kan helpen, is ethisch enorm zwaar”, zegt Koen Lowet van VVKP. “Dat komt nog bovenop de rol die zij moeten spelen in de vaccinatiestrategie en kleine irritaties, zoals het gebrek aan premies om de beschermingsmaatregelen te kunnen uitvoeren. Er rust heel wat druk op hun schouders.” Ook vacatures om deeltijdse psychologen meer uren te laten werken in een praktijk geraken amper ingevuld.
Julie Ivaldi (35) heeft als psycholoog een eigen groepspraktijk in Wemmel en ziet, na een rustige zomer, het aantal aanmeldingen sinds de tweede lockdown stijgen. Zelf besloot ze een patiëntenstop in te lassen. “Ik ken mijn grens, en vol is vol”, vertelt ze. “Na de geboorte van mijn tweede kindje zou ik normaal gezien halftijds terugkeren. Maar collega’s konden er niets meer bijnemen, dus werkte ik al snel weer voltijds. Er zijn ook niet veel mensen die genoeg hebben aan één of twee gesprekken.”

Ik spreek de laatste maanden vaker met een collega. Zij is mijn klankbord. En voor mezelf mag de lat wel wat minder hoog. Ik laat de was sneller staan, besteed de strijk uit en kook wat minderJulie Ivaldi, Psycholoog

Tsunami

“Het is continu dansen op de rand”, bevestigt ook psychologe en psychotherapeut Isabelle Desegher (42), die in Gent zowel in haar privépraktijk als in een groepspraktijk met kinderen, jongeren, studenten en volwassenen werkt. Ook zij neemt intussen geen nieuwe patiënten meer aan. “Soms denk ik dat het even normaliseert. Maar dan zijn er toch dagen waarop ik zes à zeven nieuwe aanmeldingen krijg, en ik dus helaas moet weigeren. Dat er een tsunami aan mentale problemen komt? Die tsunami overspoelt ons nú al. Bij elke nieuwe aanmelding maak ik dezelfde afweging: neem ik deze cliënt er meteen bij of bewaak ik mijn grenzen? Voor een gekende cliënt zou ik me schuldig voelen als ik hem of haar zou moeten doorverwijzen. Intussen is er ook meer telefonisch overleg met dokters, psychiaters, CLB’s en mobiele crisisteams. Ik voel soms – meestal door fysieke klachten aan het eind van een zware dag, zoals hoofdpijn, rugpijn en nekpijn – dat ik mijn grens bereikt heb. Dan helpt yoga, wandelen of tijd met mijn gezin. Gelukkig kan ik terecht bij mijn echtgenoot, net als bij mijn intussen dertig collega’s in de groepspraktijk. Op een forum ventileren we over ons welbevinden.”

Taboe

Ook de aard van de klachten stelt psychologen immers voor uitdagingen. “Bij collega’s merk ik dat het heftig is of dat ze eronderdoor gaan”, vervolgt Desegher. “Maar kwetsbaarheid bij psychologen lijkt nog taboe, terwijl de uitzichtloosheid van de cliënt ook bij ons binnenkomt. Je wil stappen vooruit zetten, maar dat proces lijkt langer te duren in een context die soms weinig perspectief biedt, en da’s frustrerend. Al blijf ik me verbazen over de creativiteit van mensen om naar oplossingen te zoeken.”

Er zijn dagen waarop ik zes à zeven nieuwe aanmeldin­gen krijg, en ik dus helaas moet weigerenIsabelle Desegher, Psycholoog

“Iedereen zit in hetzelfde schuitje, ook wij”, vult Julie Ivaldi aan. “Zelf had ik het moeilijk toen ik thuiszat met mijn kinderen, net bevallen van de jongste terwijl de oudste niet meer naar school kon. Ook social distancing is niets voor mij. Dus spreek ik de laatste maanden vaker met een collega. Zij is mijn klankbord. En voor mezelf mag de lat wat minder hoog. Ik laat de was sneller staan, besteed de strijk uit en er hoeft niet altijd vers gekookt eten op tafel te staan. Ik besef dat ik me gelukkig mag prijzen. Daardoor, en door de samenhorigheid in het team, weet ik dat ik het zal volhouden, en dat ik nog op een degelijke manier therapie kan geven. Maar vergeet niet dat enkel financieel krachtige mensen de weg naar ons vinden. Wat met de lange wachtlijsten bij de CAW’s (Centra Algemeen Welzijnswerk, red.), CGG’s (Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg, red.), psychiatrische voorzieningen en mobiele crisisteams, die al jaren blijven toenemen?”

Chronische klachten

Enkel een verhoging van de capaciteit kan de huidige druk op psychologen verlagen. Nu werken heel wat zelfstandigen slechts deeltijds in een privépraktijk. Koen Lowet: “Structurele financiering, gelijkaardig aan wat de overheid vandaag voorziet voor tandartsen en kinesisten, zou meer psychologen toelaten een voltijdse praktijk uit te bouwen. Dat budget zouden we ook preventief kunnen inzetten, met grootschalige programma’s voor kinderen in bepaalde buurten en voor werknemers in bedrijven.” Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (sp.a) kondigde een paar maanden geleden aan budget vrij te maken om de eerstelijnszorg te versterken met 1.500 psychologen. De besprekingen daarover lopen. “Een significante eerste stap”, aldus Lowet. “Maar onvoldoende. Ik vrees dat de klachten van cliënten die niet aan hulp geraken en bij de al overbevraagde huisartsen blijven zitten, zullen etteren en uiteindelijk chronisch worden.”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/psychologen-hadden-het-nog-nooit-zo-druk-ook-voor-ons-wordt-de-situatie-soms-uitzichtloos~a68ad060/

De druk wordt groot. Maar ook bij sommigen psychologen ligt de druk bij hen zelf hoog. Ze moeten ook heel wat verwerken en moeten dan nog eens het goede doen voor hun cliënte. Als men zelf niet goed in het vel zit hoe kan men dan iemand goede raad geven? Dan mag men nog kunnen ventileren met collega’s dan nog is er een onderscheid tussen thuis en werk. Ook voor hen is het dus zwaar. En de mensen die op een wachtlijst worden gezet is ook niet altijd goed. Want het is een roep om hulp en als deze dan moeten wachten dan kan dit wel eens de verkeerde weg opgaan. Mensen hebben het vaak moeilijk om met iemand te praten en soms laten voelen dat je er bent kan al genoeg zijn om te helpen. Zo neemt men de druk ook af van de psychologen.
In het begin van heel de problematiek corona kon iedereen het nog plaatsen. Maar nu begint het bij de meeste genoeg te worden. Daar zou men ook eens rekening mee moeten gaan houden. Zeker als het zonnetje begint te schijnen komen de meeste ook weer buiten. Dat het dan ook weer moeilijk maakt om je aan de regels te houden. Waardoor men ook weer stress van kan krijgen. Het is een vicieuze cirkel en die moet doorbroken worden. Zeker naar jongeren toe. Ze hebben al heel wat verloren als je het zo kan beschrijven en willen leven. Juist doordat komen ze vaak in de problemen en weten geen uitweg meer. Een therapeut of psycholoog wordt dan aangewezen. Maar de wachttijden zijn vaak heel lang zodat ze het op een moment niet meer zien zitten.

Psycholoog, Therapie, Problemen, Ziek, Arts

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Verslavingspsycholoog over de gevaren van emotioneel kopen: “Voel je de drang om iets te kopen? Gewoon niét doen”

Credit Card, Master Card, Visa-Kaart

We maken ons allemaal wel eens schuldig aan het zogenaamde funshoppen en online winkelen. In een wereld waarin we gebombardeerd worden met op maat gemaakte advertenties, kunnen we nu eenmaal niet anders dan soms bezwijken. En dat nieuwe aankopen slechts één druk op de knop van ons verwijderd zijn, maakt het er ook niet makkelijker op: je hoeft je huis niet eens te verlaten voor de nieuwste trends of gadgets. Wij vroegen aan gedragspsycholoog Paul Gheskiere wanneer je van een echte koopverslaving kan spreken en hoe je dat gat in je hand aanpakt. “Kenmerkend zijn de schuldgevoelens die achteraf de kop opsteken.”

Een studie van Barclaycard die in juli verscheen, wees uit dat de gemiddelde Brit dat jaar in totaal 770 pond (ofwel 883 euro) besteedde aan niet-essentiële uitgaven. De populairste aankopen waren takeawaygerechten en drankjes, kledij voor de zomer, planten en bloemen voor buiten, bakingrediënten, sterke drank, loungewear en schilderspullen. In ons land is maar liefst een half miljoen Belgen verslaafd aan shoppen. Daar moet de lockdown en het feit dat veel dagen monotoon waren wel voor iets tussen zitten, denken wij dan. Maar volgens Gheskiere, die in zijn praktijk verschillende soorten verslavingen (waaronder koopverslaving) behandelt, is koopverslaving echt iets van álle tijden.

Opgelucht gevoel

Zit jij sommige dagen ook reikhalzend uit te kijken naar het moment dat de postbode je langverwachte pakje komt leveren (en de mini-endorfineboost die daarmee gepaard gaat)? Het vullen van een (virtueel of echt) winkelmandje is voor velen een welkome afleiding. Zeker in tijden van corona. Maar zien we ook echt een toename van emotioneel kopen? “Emotioneel kopen is een tendens die eigenlijk altijd bestaan heeft”, begint Gheskiere. “Al komt het iets meer voor bij vrouwen dan bij mannen. Ik weet niet of het nu meer voorkomt door corona. Veel mensen zitten namelijk in financiële onzekerheid en letten wat op hun geld. Maar toch is er ook nog een heel grote groep mensen die zegt: ‘We mogen toch wel iéts hebben in deze tijd?’. Zij gaan op schattenjacht en, inderdaad, emotioneel shoppen. Omdat het kan.”

Zoals bij elke verslaving is er achteraf en goed of opgelucht gevoel, al blijft dat niet lang durenPaul Gheskiere, Klinisch psycholoog en therapeut

“We spreken over emotioneel kopen als er dingen gekocht worden die men in feite niet nodig heeft. Er is een drang om iets te kopen, een spanning waartegen men zich niet kan verzetten. Achteraf is er, zoals bij elke verslaving, een goed of opgelucht gevoel, al blijft dat niet zo lang duren. Dat alles online kan tegenwoordig maakt verslaafd geraken natuurlijk des te makkelijk. Maar we mogen het goede gevoel van winkels in- en uitlopen ook zeker niet onderschatten. Vrouwen vinden dat fantastisch, dat zogenaamde funshoppen. Dat gebeurt ook heel doelbewust: ze gaan dan echt op pad omdat ze een kleed, jas of tas nodig hebben. Ze struinen alle winkels af met een vriendin en geven zichzelf de toestemming om geld uit te geven.”

Aankopen rechtvaardigen

Cliché, maar waar: funshoppen is inderdaad iets wat bijna elke vrouw wel leuk vindt. Maar tot op welk punt kunnen impulsaankopen worden weggelachen? En wanneer gaat men echt van een verslaving spreken? “We noemen iemand verslaafd als hij meer geld uitgeeft dan hij eigenlijk van plan was te doen”, verklaart Gheskiere. “Als een persoon systematisch de bedragen die hij kan en mag uitgeven overschrijdt, kunnen we het een verslaving noemen. Er wordt vaak ook veel tijd besteed aan het shoppen zelf, omdat die persoon er een goed gevoel van krijgt. Men kan simpelweg niet weerstaan aan de spanning om iets te kopen.”

Mensen kunnen heel creatief zijn om zichzelf of hun partner te overtuigen dat een aankoop zinvol wasPaul Gheskiere, Klinisch psycholoog en therapeut

“Kenmerkend zijn ook de schuldgevoelens die achteraf de kop opsteken. De persoon in kwestie probeert zichzelf te overtuigen dat het een goede aankoop was. Vaak laten ze de bewijsstukken verdwijnen, verstoppen ze hun aankopen of liegen ze tegen hun partner. Je hoort dan uitspraken zoals ‘Dat hangt al lang in mijn kast’ of ‘Ik heb dat gekocht tijdens de solden aan 70 procent korting’. En ze willen vooral niet toegeven dat iets hen veel geld gekost heeft, en dat ze dat zomaar gekocht hebben. Mensen kunnen heel creatief zijn om zichzelf of hun partner te overtuigen dat een aankoop zinvol was. Ze beginnen bijvoorbeeld nu al met kopen voor de lente of zomer, in de hoop dat de horeca dan terug open is. Daarvoor mogen ze zich toch wel echt een nieuw kleedje aanschaffen, zeggen ze dan tegen zichzelf.”

Positieve doelen stellen

“Meestal proberen we een koopverslaving op te lossen met cognitieve gedragstherapie. We gaan kijken naar waar dat koopgedrag precies vandaan komt. Helaas moeten we dan vaak vaststellen dat het kopen geen probleem op zichzelf is, maar dat het samenhangt met andere problemen. Denk aan depressieve gevoelens, stemmingsstoornissen of een bipolaire aandoening. Of, ze voelen zich niet leuk of mooi genoeg en willen allerlei dingen aan hun uiterlijk laten veranderen (Body Dysmorphic Disorder), dat kan ook.”
“Tijdens de behandeling kiezen we samen met de patiënt een positief doel. Wat zou je kunnen doen om een goed gevoel te krijgen in plaats van shoppen? En wat zou je met dat geld kunnen doen dat je over de toonbank smijt? Zou een vakantie met de partner geen goede motivatie kunnen zijn om minder uit te geven? Sommige mensen die ik behandel, moeten nog een aantal keer terugkomen omdat ze hervallen. Maar heel veel mensen laten het ook onbehandeld en komen zwaar in de schulden terecht.”
Weet je niet zeker of je koopverslaafd bent, maar voel je het die kant op gaan? “Hou een paar maanden je boekhouding bij, om te zien waar al je geld in feite naartoe gaat”, zegt Gheskiere. “Vraag iemand die op de hoogte is van je ‘probleem’ om je daarmee te helpen. Spreek vervolgens samen een vast bedrag af dat maandelijks mag worden uitgegeven. Overschrijdt dat bedrag in geen geval. Zet daarnaast elke maand een bedrag op je spaarrekening, zodat je er minder makkelijk aan kan.”

Enkel cash, geen kaarten

“Een goede tip is ook om zonder bankkaarten, met enkel cash geld, op stap te gaan. Dat klinkt misschien vervelend, maar wie slechts een briefje van vijftig euro bijheeft, kan niet thuiskomen met winkeltassen ter waarde van enkele honderden euro’s. En wie maar vijftig euro heeft, gaat dat bedrag waarschijnlijk ook niet volledig uitgeven aan één aankoop. En vermijd kredietkaarten!”
“Vergelijk jezelf ook zeker niet met anderen. Het is niet omdat je vriendin een bepaald kleed heeft of een specifiek merk draagt, dat jij dat ook nodig hebt. En, simpel, maar effectief: voel je de drang om iets te kopen? Gewoon niét doen. Verbiedt jezelf niks, maar stel de aankoop een dag of twee uit. En stel jezelf erna opnieuw de vraag: ‘Heb ik dat nu eigenlijk echt nodig? Hoe vaak ga ik dat aandoen? Wil ik daar echt  zoveel aan besteden?’ Vaak ga je zien dat je interesse in de aankoop na enkele dagen al is afgenomen, wat het een goede zaak maakt dat je gewacht hebt met het te kopen.”

BRON: https://www.hln.be/carriere/verslavingspsycholoog-over-de-gevaren-van-emotioneel-kopen-voel-je-de-drang-om-iets-te-kopen-gewoon-niet-doen~a3cdc640/

Iedere verslaving voelt in het begin goed en nadien voel je niet goed. Hier speelt dan nog eens de financiële zorgen nadien. Je voelt je goed als je het aan het kopen bent, maar heb je het echt nodig. Vaak niet en dan blijft het liggen of hangen. Je haalt op het moment van kopen er een goed gevoel van maar nadien komen de kopzorgen. Zeker als het gaat over grote bedragen of dat je kaartlimiet niet in het oog houd. Mocht je zo een verslaving hebben zou ik zeggen zoek snel hulp. Voorkom problemen. Want deze kunnen zwaar komen te staan. Waar je vaak zelf geen uitweg meer voor ziet. Al spijtig genoeg mensen gekend die dan op het laatste overgaan naar zelfmoord. Omdat ze geen uitweg meer zien.

Geld, Euro, Valuta, Europa, Dollar Bill

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Cheesy pop uit de jaren 80 is de beste remedie tegen stress, volgens studie

Muziek, Concert, Aap, Gitaar, Stadium, Versterker

Stress, stress will tear us apart, again … Stressis een gekende boosdoener, zowel voor ons mentale als voor ons fysieke welzijn. De positieve effecten van muziek hebben we allemaal al eens ervaren: je favoriete nummer opzetten en luidkeels meezingen kan een wereld van verschil maken voor hoe je je voelt. Een recente studie heeft onderzocht welke muziekgenres nu precies het beste helpen tegen stress, en jaren 80 popmuziek kwam uit als grote winnaar. 

Een cosmetisch centrum in Turkije, gespecialiseerd in haartransplantatie, Vera Clinic,  heeft het verband tussen muziek, stress en haarverlies onderzocht en kwam uit op verrassende resultaten. 

Techno maakt stress erger

De studie gebeurde bij 1.540 volwassen vrijwilligers van 18 tot 64 jaar. De onderzoekers onderwierpen hen aan een reeks mentale tests terwijl ze naar Spotify-afspeellijsten luisterden. Van de ‘golden oldies’ uit de jaren zestig, de rock uit de jaren zeventig, R&B uit de jaren negentig tot jazz, techno, klassieke muziek en zelfs dubstep, geen enkel genre werd uitgesloten.
Wat bleek? De afspeellijsten met geliefde cheesy hits uit de jaren 80 werkte het meest kalmerend. Een van de Spotify-afspeellijsten die de onderzoekers gebruikten, was er eentje met soundtracknummers van de film “It’s A Sin” (hier te beluisteren), met onder andere ‘Love Will Tear Us Apart’ van Joy Division en ‘Call Me’ van Blondie. 96 procent van alle vrijwilligers vertoonden een verlaagde bloeddruk na het luisteren van jaren 80 muziek (praktisch iedereen dus), bij 36 procent vertraagde ook de hartslag.
Een zeer goede score vergeleken met de effecten van technomuziek, die van alle genres het slechtst scoorde: 78 procent van de participanten vertoonde een verhoogde bloeddruk na het luisteren van de ‘bonkmuziek’. Je zou dus op zijn zachtst kunnen zeggen dat deze muziek niet bepaald ontspannend werkt. Verrassend: luisteren naar heavy metal was ook erg doeltreffend tegen stress. 89 procent ervoer een verlaagde bloeddruk, 18 procent had een verlaagde hartslag. Andere genres die het goed deden waren hits uit het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw, de ‘noughties’, en de Bridgerton-soundtrack met klassieke uitvoeringen van moderne liedjes.
Volgens dr. Ömer Avlanmış kan je de positieve effecten van jaren 80 muziek verklaren door de nostalgie die eraan verbonden is voor veel mensen. “De vrolijke klanken kunnen in de hersenen endorfine en serotonine vrijmaken, die zowel gevoelens van geluk als van kalmte versterken.” Kortom: we mogen de kracht van muziek dus écht niet onderschatten. Wij weten wat te doen de volgende keer dat we onze stresslevels niet de baas kunnen. 

BRON: https://www.hln.be/vrije-tijd/cheesy-pop-uit-de-jaren-80-is-de-beste-remedie-tegen-stress-volgens-studie~a0411017/

Als je al met stress zit kan bepaalde muziek je nog dieper je erin laten gaan. Het is dan goed om rustige muziek te beluisteren of muziek dat niet op je geest werkt. Techno of hard rock zou ik dan ook niet voorstellen om te luisteren. Van muziek kan je vrolijk worden maar ook heel diep gaan. Het is juist naar welke muziek je op zo een moment luistert. Muziek speelt een grote factor in ons leven en onze gevoelens. Kan ook goed gebruikt worden om iets te verwerken. Om emoties los te maken. Daarom iedereen is niet hetzelfde als het aankomt op muziek. Maar het is wel gebleken dat bepaalde muziek beter helpt dan andere.

Vrouw, Gitaar, Muziek, Gitaar Spelen, Meisje

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Body-Moving-Theo-Herbots

Gedachten over levensstijl en gezondheid (You can translate any page and message into 110 languages with the GOOGLE-TRANSLATE-WIDGET under each message and page)

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Ruelha

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

Direct words from Sunita Nanda's heart...No Fear, Express dear

keşif yolculuğum 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry Magie & Fancy

Mala's magie en Fancy pareljuwelen

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

bijonsinhuissen.wordpress.com/

Op zoek naar groot geluk in kleine dingen

WorldsApart 2.0

So Close & Yet So Far...

Life in Copenhagen

Life in Copenhagen, Denmark, after moving during Covid-19.

crazyhormonenhome.wordpress.com/

Hormonen issues en alles wat je moet weten over je schildklier!

Yolanda - "Det här är mitt privata krig"

Kreativ text, annorlundaskap, dikter, bipolaritet, aspergers syndrom, samhällsdebatt

Fit 'N' Inch

Fitness,food,fashion

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

%d bloggers liken dit: