Category: Psychologische teksten


Omarm je fouten met open armen…

We zijn allemaal (wel eens) bang om fouten te maken en willen het liefst alles in één keer goed doen. Onzin, want het maken van fouten is een leerproces en kan juist het beste in onszelf naar boven te halen.

1

Een ‘foutje maken’ betekent slechts een kleine oponthoud. Een onderbreking. Door er anders naar te kijken, bereik je (eerder)  makkelijker je doel. Eigenlijk is het een raar idee dat er onderscheid is in goed en fout.  Wat ‘goed’ is mag blijven en wat ‘fout’ is moet worden aangepakt. De focus ligt daardoor te veel bij wat ’niet goed gaat’. Als iets niet lukt, kun je het idee krijgen dat je faalt. Iets niet kunt. Het kan je een rotgevoel geven.  Aan de andere kant lopen er mensen rond die beweren dat het maken van fouten mag. Dat het helemaal niet erg is zolang je er maar van leert. Want als jezelf kunt accepteren zoals je bent, voel je jezelf goed en maakt het niet uit als je af en toe een uitglijder maakt.

1

Fouten maken is dus helemaal niet erg… Iedereen maakt ze. Dat wil niet zeggen dat het soms knap moeilijk is om je fouten toe te geven. Besef de volgende keer dat je ze nodig hebt om te kunnen groeien. Je leert namelijk het beste van je eigen fouten.  Hoe vaak komt het voor dat er iets mis gaat en dat je bang bent om de volgende keer weer een fout te maken.. ? Draai het eens om. Maak maar eens een fout en zie wat het met je doet.  Als je er voor openstaat, merk je dat het een enorm leerproces kan zijn en dat je binnen de kortste keren enorm kunt groeien. Ben niet bang voor kritiek, maar omarm het met open armen. Want het enige dat je bereikt als je het blijft negeren, is dat je er niet van leert en fouten blijft maken. Behoor je tot de categorie van  mensen die nooit fouten (wilt) maken, besef dan goed dat je uiteindelijk ook minder leert. Je hebt dus meer kans op succes als je leert van je fouten.

BRON: http://paranormaal.blog.nl/general/2015/04/20/omarm-je-fouten-met-open-armen

Weten dat je fout zit is er iets mee leren doen. Het is niet altijd makkelijk of een fout toe te geven, maar eens je het kan zal je ook beter voelen. Het is van de fouten die we maken dat we moeten leren. Maar je moet ze wel inzien of men moet het wel kunnen zeggen tegen je. Dan is het ook nog om dat te aanvaarden. Het is soms moeilijk als iemand je op een fout wijst. Maar het kan leerzaam zijn.
En we maken allemaal fouten daar zijn we mensen voor.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

CONFLICTEN BEHEREN IN 6 LESSEN

Conflicten beheren in 6 lessen

Een bepaald gedrag of enkele zinnen uitgesproken door een vriend, partner, kind, collega, baas… kunnen soms leiden tot een onaangename en aanhoudende situatie. U kan conflicten vermijden door gebruik te maken van de technieken van de conflictvrije communicatie, die geïnspireerd is op de geweldloze communicatie. Door u deze technieken eigen te maken, zal u in staat zijn om op een positieve manier met de mensen om te gaan.

1) Neem de tijd om uw gevoelens en uw denkwijze te analyseren

Soms zijn we niet al te objectief of hebben we moeite om te nuanceren. Dat is bijvoorbeeld het geval met de dichotomische redenering (waarbij telkens tussen ‘alles’ en ‘niets’ moet gekozen worden) of met oververalgemeningen (“niets lukt me in het leven”). Soms concentreren we ons ook op een detail en vergeten daarbij rekening te houden met de andere gegevens van de context. Of we formuleren overhaaste en onterechte conclusies. Het overkomt ons soms ook om automatisch storende gedachten te hebben of om een overdreven persoonlijke betrokkenheid te ontwikkelen.
Als uw gevoelens niet toe te schrijven zijn aan een van deze ‘cognitieve vervormingen’, intens blijven en na verschillende dagen nog steeds aanwezig zijn, dan moet u zich voorbereiden om een conflict op te lossen.

2) Knoop een gesprek aan met de persoon die aan de basis ligt van uw onaangename gevoelens

Zorg ervoor dat u zich niet van persoon vergist! Denk goed na, want de situatie is niet altijd wat ze op het eerste gezicht lijkt te zijn. Iemand kan bijvoorbeeld gewoon een gerucht overbrengen of een tussenpersoon of collega zijn die een hiërarchische mededeling doorgeeft.

3) Kies het juiste ogenblik om te praten

Omdat de andere persoon beschikbaar moet zijn en bereid om met u te praten, kan het nuttig zijn te wachten of zelfs een afspraak te maken. Een afspraak maken geldt ook wanneer u wil praten met een kind of met uw partner. Zeg gewoon dat u iets wil bespreken dat voor u belangrijk is en vraag wanneer het de andere persoon past.
Zorg ervoor dat ook u iets positiefs wil bereiken. Om het gesprek tot een goed einde te brengen, mag u zich niet laten meeslepen door negatieve gevoelens. Als u woedend bent, voelt de andere zich aangevallen, gaat u de andere sowieso veroordelen en gaat u niet naar hem of haar kunnen luisteren. Aarzel dus niet om indien nodig het gesprek uit te stellen.

4) Bereid uw gesprek goed voor en wees duidelijk en direct!

Draai niet om het probleem heen: dit zou angst en wantrouwen kunnen uitlokken bij uw gesprekspartner. Zeg duidelijk en zonder omwegen waarover u wenst te praten, waarom en met welk doel. Verwacht geen mirakels en bereid u goed voor. Soms is het zelfs nuttig om op te schrijven wat u wil zeggen en vooral goed na te denken over de manier waarop u het woord zal nemen: zoek de meest oprechte en conflictvrije formulering. U kan misschien alles vooraf eens inoefenen, eventueel met een vriend die niet bij de situatie betrokken is.

5) Enkele minuten voor het gesprek, doet u er goed aan diep in te ademen

Probeer u enkele minuten voor het gesprek wat te ontspannen. Aanbevolen zijn de diepe ademhaling of de buikademhaling: de buik zet uit bij het inademen en ontspant bij het uitademen. Herhaal de oefening een aantal keren. Adem in terwijl u tot vijf telt en adem vervolgens uit terwijl u eveneens tot vijf telt.

6) Wees vriendelijk

U moet vriendelijk zijn en blijven. U moet echt de bedoeling hebben om de zaken met z’n tweeën op te lossen. Daarvoor moet u een positief beeld hebben van uw gesprekspartner. Indien nodig, kan u een beroep doen op positieve herinneringen of u concentreren op een van zijn/haar kwaliteiten. Als dat moeilijk lukt, kunt u zich de andere voorstellen in een vertederende context, als kind bijvoorbeeld.
Blijkt dit voor u onmogelijk, met andere woorden, als u ondanks alles de andere blijft beschouwen als een ‘vijand’, moet u dit beeld vooraf proberen te desactiveren. Vertel bijvoorbeeld aan een familielid of kennis wat u dwarszit en waarom u dat vijandelijk beeld niet van u kan afzetten. Het volstaat dat die persoon aandachtig naar u luistert, zonder u tegen te spreken, maar ook zonder uw woorden te beamen. Doe daarna de omgekeerde oefening: stel een positief portret op van uw ‘vijand’ en maak daarvoor gebruik van andere gedeelde ervaringen. U zal op deze manier de intensiteit van uw gevoelens en het gewicht van wat u van de andere denkt, verminderen, terwijl u beter zal begrijpen wat u gekwetst heeft. U zal tevens een positiever beeld van de andere opgebouwd hebben.

Deze conflictvrije communicatie kan aangeleerd worden. Hoe vaker u deze regels toepast, des te doeltreffender en natuurlijker deze techniek voor u zal worden.

BRON: http://www.e-gezondheid.be/conflicten-beheren-in-6-lessen/actueel/905

We worden er allemaal mee geconfronteerd en hoe ga je om met een conflictsituatie. Meestal komen negatieve gevoelens naar boven in zo een situatie. Probeer dat juist niet aan te voelen. Dan zou je het conflict uit de weg gaan maar zal het je blijven achtervolgen. Durf de confrontatie aan met de persoon of personen. Je kan je erop voorbereiden maar soms kan het helemaal anders lopen dan jezelf verwacht. Een ding is van belang je grens stellen en ze niet tot je gevoel laten binnen dringen. Dat wordt het meeste gedaan in een conflict. Dit omdat er met woorden gegooid wordt en meestal kritische woorden. Op zo een moment voel je die harder binnen komen dan anders. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Eindelijk toegestaan: het belang van flirten (ja, ook als je een relatie hebt)

© Shutterstock.

Kan jij ook al eens de wenkbrauwen optrekken als je partner net iets te vriendelijk is tegen iemand anders? Dan heb je ongelijk, want het is wel degelijk belangrijk om met anderen te flirten, ook als je in een relatie bent. Opgelet, telefoonnummers uitwisselen is in alle instanties een no go, maar wat onschuldig flirten moet door de beugel kunnen.

Hoe je het ook draait of keert, mensen zijn seksuele wezens en we zijn ons maar al te goed bewust van die seksualiteit. Relaties betekenen echter niet dat je een contract tekent waarbij je voor altijd afstand doet van die seksualiteit. Integendeel, af en toe flirten met iemand anders kan je relatie net ten goede komen.

Opgesloten voelen
Vaak wordt een relatie hebben geassocieerd met een gevoel van ‘opgesloten zijn’. Zodra de eerste vlinders in de buik zijn gaan liggen, komt het verstikkende besef dat je nooit meer naar iemand anders mag kijken. Gevoelens voor een ander zijn immers mentaal of emotioneel overspel. Maar als je je met iemand settelt, betekent dat niet dat je een ander helemaal niet meer aantrekkelijk mag vinden. Integendeel, natuurlijk heb je een unieke band met je partner, maar om het met een cliché te zeggen: het is niet omdat je op dieet bent, dat je niet naar de menukaart mag kijken.

Psychologisch
Zodra je met iemand anders praat, zal je merken dat je interesse na afloop van de conversatie een stuk minder is. We kennen het liedje immers allemaal maar al te goed: wat je niet kan krijgen, wil je des te harder. Dat is meteen ook de grootste reden waarom we interesse krijgen in iemand anders wanneer we zelf een relatie hebben. We geloven dat we niet meer mogen praten of flirten met iemand anders, waardoor de gedachte van vreemdgaan steeds weer de kop op steekt en we op zoek gaan naar een uitweg. De oplossing? Flirten. Zodra je ermee begint, zal je begrijpen dat dat gevoel van ‘opgeslotenheid’ enkel en alleen in je hoofd zat.

Onafhankelijkheid
In een relatie zijn, betekent niet dat jullie plots één en dezelfde persoon zijn. Je bent nog steeds vrij om te praten met andere mensen. Dat mag je dan ook doen. Door met anderen te flirten kan je zelfvertrouwen een serieuze boost krijgen. Je beseft immers dat je nog steeds ‘begeerlijk’ bent en niet gevangen zit bij je partner. Die onafhankelijkheid is de sleutel tot een succesvolle relatie. Pas wel op, de grens tussen flirten en vreemdgaan berust grotendeels op respect. Als je je partner genoeg respecteert, dan besef je dat je je vrijheid zelf wat moet beknotten.

Het is een test
In sommige gevallen zal het flirten met anderen ervoor zorgen dat je je eigen partner net meer gaat appreciëren. Na verloop van tijd beschouwen we onze partner immers als vanzelfsprekend en vergeten waarom we destijds ooit verliefd werden. Flirten met anderen kan als een soort indirecte test fungeren om te zien of je nog steeds toegewijd bent aan je partner. Als dat het geval is, zal je nooit de neiging voelen om de grens tussen flirten en vreemdgaan over te steken.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/10/Seks-en-Relaties/article/detail/2287429/2015/04/15/Eindelijk-toegestaan-het-belang-van-flirten-ja-ook-als-je-een-relatie-hebt-.dhtml

Op mijn blog heb ik al meermaals geschreven over flirten en de voor en nadelen ervan. Nu bij deze wil ik toch vermelden. Als je een jaloerse partner hebt zou ik toch uitkijken. En ja wat voor jezelf onschuldig is of lijkt in flirten kan voor de ander helemaal anders overkomen, zowel voor je partner als de persoon waarmee je flirt. Flirten is een vorm van uitdagen van kijken hoever men kan gaan. Maar de persoon die flirt heeft misschien een grens, maar wat bij de andere.
Tussen gewoon praten met iemand, of flirten zit toch een verschil. Natuurlijk als men praat spreekt de lichaamstaal boekdelen en dat hebben weinig mensen door. En dat kan al gevoeld worden als een vorm van flirten. Je ogen die het lichaam gaan scannen woorden die zachter worden tot zelfs bepaalde aanrakingen die gedaan worden in een gesprek kunnen voor je partner aangevoeld worden als flirten. Als deze dan jaloers is kan het ook voor problemen zorgen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Vetrollen of niet: red het zelfbeeld van onze jeugd

© thinkstock. Een gezond zelfbeeld voor onze kinderen, daar moeten we naar streven.

Zwarte tijden voor het zelfbeeld. De hele heisa rond #ImNoAngel, de campagne waarin vrouwen met een maatje meer zich afzetten tegen het slanke schoonheidsideaal, is u wellicht niet ontgaan. Opiniestukken voor en tegen de mollige dames in lingerie springen als paddenstoelen uit de grond, maar de kern van het probleem wordt gewoon genegeerd: zelfhaat zit ingebakken, tenzij we er iets aan doen. Als jonge mama van een dochtertje van net geen zeven maanden oud wil ik maar één ding: dat ze deze deprimerende discussies over blubberbillen versus bonenstaken niet meer hoeft te voeren.

Een gezond zelfbeeld kan je niet vroeg genoeg kweken.
Een gezond zelfbeeld kan je niet vroeg genoeg kweken. © Endbodyhate
Lieve Lena, ik hoop dat jij complexloos mag opgroeien tot een zelfzekere vrouw.
Lieve Lena, ik hoop dat jij complexloos mag opgroeien tot een zelfzekere vrouw. © Lynn Formesyn

Een zelfzeker, complexloos mens zou steekspelen over schoonheidsidealen moeten kunnen lezen en denken: “Het doet mij niets, he-le-maal niets”.

Anno 2015 hebben we onszelf nog steeds niet verheven boven het ‘bitchfighten’ over maatjes meer en minder, over het (onbestaande) perfecte lichaam. Of je nu sukkelt met onder- of overgewicht, de kans is groot dat jij net als ik alleen maar heel diep kan zuchten wanneer het zoveelse steekspel over schoonheidsidealen door je strot wordt geramd. In plaats van de boodschap te benadrukken dat uiterlijk je eigenwaarde niet bepaalt, blijven we onszelf in kampen verdelen en onze complexen in stand houden.

Het echte probleem is namelijk dat complexloos leven een utopie blijkt te zijn. Zelfs gestrand op een onbewoond eiland zonder toegang tot odes aan het schoonheidsideaal en zonder soortgenoten met de macht om me op te zadelen met schaamte, zou ik de frustraties over mijn eigen lijf wellicht niet kunnen loslaten. Het lijkt wel ingebakken in de mens om aan zelfhaat te doen. Hoewel het voor mij misschien (voorlopig) een eindeloze strijd lijkt, hoop ik met heel mijn hart dat komende generaties gezegend mogen worden met een gezond zelfbeeld. Bijna zeven maanden geleden werd ik mama van een prachtige dochter. Het laatste wat ik wil, is dat ze in mijn voetsporen treedt op vlak van destructieve zelfkritiek.
Toen het een klein jaar geleden echt begon door te dringen dat ik een klein mensje op de wereld ging zetten, was ik vastberaden om te stoppen met negatieve praat over mijn lichaam en dat van anderen. Een positief zelfbeeld kan je namelijk niet vroeg genoeg kweken, maar dan moet je natuurlijk wel het goede voorbeeld geven. Missie allesbehalve geslaag. Ik probeer op mijn tanden te bijten in haar buurt, maar vrede nemen met mijn mamalijf lukt voorlopig écht niet, zelfs niet wanneer ik stellingen lees als “Mensen met een vetrolletje zijn ook mensen. En mensen, die behandel je met respect”. Het effect van dergelijke hoopgevende boodschappen duurt altijd maar eventjes, meestal tot ik de eerste spiegel passeer.

Om te eindigen nog even naar de aanleiding van heel de heisa. Campagnes als #ImNoAngel kan ik alleen maar toejuichen, maar toch niet helemaal. Yes, voor het normaliseren van verschillende lichaamstypes, alleen jammer dat het tegelijkertijd toch altijd een uithaal moet zijn naar andere vrouwen. Leef, en laat leven (en leer jezelf graag zien).

Hoera voor het normaliseren van verschillende lichaamsvormen. © Lane Bryant.
Het is gewoon erg dat er zoveel cumul over is. En dan is het toch te begrijpen dat het zelfbeeld omlaag gaat. Dat al begint bij heel jonge mensen. Waarvoor moet iemand boeten dat ze niet graad mager is. En deze mensen die in de mode zitten zijn die dan wel gezond, of leven ze hun eigen leven wel. Ze worden geleefd omdat ze angst hebben bij te komen en geen werk meer te hebben.
Hier kan je het stukje ervan lezen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Zie jij er ‘s avonds ook vijf jaar ouder uit?

Het leven van een werkende mama is niet gemakkelijk, en dat bewijst dit filmpje maar al te goed. Na een lange dag vol kinderen, was, werk en koken, wordt de vrouw minstens vijf jaar ouder geschat dan aan het begin van de dag.

Cosmeticamerk Garnier liet het experiment uitvoeren door een onafhankelijk bureau. Een Frans model werd de hele dag gevolgd, waarbij er ‘s ochtends een foto werd gemaakt bij het opstaan, en ‘s avonds na de lange dag nog eens. Vervolgens werd aan mensen gevraagd hoe oud ze de vrouw op beide foto’s schatten.

‘s Ochtends om zeven uur, fris gewassen en opgemaakt, werd de parisienne zo rond de dertig geschat. Vervolgens maakt ze ontbijt voor haar kinderen en dropt ze aan de schoolpoort, gaat ze een dag werken, waarna ze nog inkopen doet, eten maakt en tussendoor nog wat was wegwerkt. Om iets voor tien uur ‘s avonds wordt opnieuw een foto gemaakt, waarin de dame minstens vijf jaar verouderd blijkt te zijn. Sommige voorbijgangers schatten haar zelfs 40.

Of de producten die Garnier voorstelt om dit fenomeen te bestrijden echt de oplossing zijn, laten we hier in het midden, maar het demonstreert perfect dat het leven van een werkende mama niet gemakkelijk is.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/11/Psychologie/article/detail/2281258/2015/04/09/Zie-jij-er-s-avonds-ook-vijf-jaar-ouder-uit-.dhtml

Een dag uit ons leven laats ons ‘s avonds afzien. We takelen in wijze van af naar gelang een dag ten einde loopt. Ook daar moeten we als mens rekening mee houden. Want ‘s morgens voelen we ons kwik en fit we kunnen alles aan buiten natuurlijk de stress die sommige hebben. Maar dan staat er nog een volledige dagtaak te wachten die soms heel zwaar kan zijn voor bepaalde. Dan moet je ook jezelf op een moment de rust kunnen geven, tijd nemen voor jezelf. Dat schiet bij heel wat mensen te kort en blijven doorgaan tot ze naar bed gaan eigenlijk. Ze leven niet echt meer maar worden geleefd in hun eigen bestaan.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

“Honderden kinderen in Nederland jaarlijks ziek gemaakt door ouders”

© anp.

GEZONDHEID Jaarlijks zijn mogelijk honderden kinderen in Nederland het slachtoffers van een of twee ouders die aan het syndroom van ‘Münchhausen by proxy’ lijden. Bij deze ziekte maakt meestal de moeder haar kind opzettelijk ziekt of praat zij het een ernstige aandoening aan. Dat meldt nrc.nl.

De daders komen meestal ongestraft met de kindermishandeling weg

Vanavond is de problematiek in Nederland het programma ‘Brandpunt Reporter’ op KRO te zien. Volgens de officiële statistieken worden in Nederland ieder jaar gemiddeld zestig kinderen ziek gemaakt door een ouder. De Nederlandse arts Anne-Marie Raat denkt echter dat de werkelijke omvang veel groter is: “Er is sprake van enorme onderrapportage. Ik denk dat het werkelijke aantal slachtoffers tien keer zo hoog ligt. Er is heel veel dat wij niet zien.”

Het syndroom van ‘Münchhausen by proxy’ kan zich op verschillende manieren uiten, maar vaak worden kinderen vergiftigd met medicijnen. Dat leidt tot situaties waarin kerngezonde kinderen zelfs in een rolstoel kunnen belanden.

Vaak kunnen artsen niet de juiste diagnose stellen aangezien ze ervan uitgaan dat ouders het beste met hun kinderen voor hebben.

De daders komen meestal ongestraft met de kindermishandeling weg, zo meldt ‘Brandpunt Reporter’ nog.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2277115/2015/04/05/Honderden-kinderen-in-Nederland-jaarlijks-ziek-gemaakt-door-ouders.dhtml

Dit is niet te onderschatten. Want het gebeurd spijtig genoeg. Meestal is het de moeder die het kind ziek maakt of zo inspeelt dat het kind ziek is en medicatie toedient. Meestal wordt het ook in het begin nog niet gezien door artsen. Maar op een moment spijtig genoeg meestal te laat wordt het gezien. Alleen zoals hier in de laatste zin beschreven wordt, komt de dader er ongestraft uit. Omdat deze zo gezegd handelt naar haar alwetendheid en in goede zorgen. Ook kan het komen door overbezorgdheid en gaat men als moeder medicatie geven of andere dingen, waardoor het kind niet beter maar slechter wordt. Er is een prachtige film over waar ik nu even niet op de titel kan komen. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Kunnen we onze oren wel vertrouwen?

© thinkstock.

We weten allemaal dat onze ogen snel om de tuin te leiden zijn, maar geldt datzelfde ook voor onze oren? Kunnen we misleid worden om iets te horen dat er eigenlijk niet is?

Deze video toont aan dat we inderdaad misleid kunnen worden om dingen te horen die er niet zijn.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/2275438/2015/04/04/Kunnen-we-onze-oren-wel-vertrouwen.dhtml

Onze ogen kunnen ons misleiden dat weten we allemaal. Maar ook ons gehoor kan ons misleiden. Het nadeel is soms vragen mensen niet wat iemand bedoeld en zo misleiden ze zichzelf. Zoals in het filmpje goed te zien is. En juist dat zouden we moeten leren vragen of je het begrepen hebt of verstaan hebt of kan je het nog eens zeggen. Zelf mag je vragen om iets harder te praten of juist zachter. Ook zijn er mensen die teveel geluiden binnen krijgt en zo de persoon dan ook moeilijk begrijpt zodat er misverstanden door ontstaan. 
Onze ogen worden soms om de tuin geleid maar ook onze oren en daar moet je voor jezelf maar eens opletten. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

25 jaar Belgische abortuswet: deze vrouwen kozen ervoor

Door: Annick De Wit
© Thinkstock.

LongreadVandaag precies 25 jaar geleden keurde het parlement de abortuswet goed. Een zeer liberale wet, vergeleken met de buurlanden, en toch is het Belgische abortuscijfer een van de laagste ter wereld. Wij spraken met een abortusarts van het Gentse centrum en met twee vrouwen die ooit kozen voor een abortus. Anoniem. “Omdat het een stuk intimiteit is dat je niet op straat legt. Verder is abortus niks om je over te schamen. Het is een prachtig recht.”

© Thinkstock.

Elk jaar plegen zo’n 20.000 Belgische vrouwen een abortus. Niet losgeslagen tienermeisjes zijn het doornsee profiel, maar de gemiddelde leeftijd is 27. Kijk rond je naar alle vrouwen van vijftig die je kent: één op de vijf heeft ooit een zwangerschap afgebroken. Vrouwen van alle leeftijden, in alle mogelijke situaties. Tussen 2002 en 2011 (recentste cijfer) steeg het aantal van 7,5 tot 9,3 per duizend vrouwen, wat vermoedelijk vooral te maken heeft met een betere regisratie in de abortuscentra en de ziekenhuizen. In ziekenhuizen gebeuren er trouwens weinig geregistreeede abortussen: 96% van de ingrepen gebeuren in een van de abortuscentra. Voor Vlaanderen zijn dat Oostende, Gent, Antwerpen, Hasselt en er is er ook een Nederlandstalig in Brussel.

Abortusarts: “Het is een ingreep als alle andere, die boodschap moeten we uitsturen”
“Het zijn cellen als alle andere, die je wegzuigt bij een abortus. Het is een medische interventie als alle andere. Dat is de boodschap die wij als hulpverleners moeten uitsturen, ook naar onze patiënten, om de zaken voor hen niet onnodig zwaar te maken. Dat is wat er volgens mij nog nodig is, na 25 jaar legaliteit.”, zegt dokter Pedro De Seranno (50), zelf al zestien jaar abortusarts.

Hij kent ze, de tegenstanders, nog steeds. Soms haast bij naam. “Bij het abortuscentrum in Gent, waar ik meestal werk, staat regelmatig een groepje mensen, met religieuze achtergrond, te protesteren. Ze stoppen soms folders in de handen van de vrouwen die binnenkomen. Voor het centrum in Hasselt, waar ik soms vervangingen doe, staat elke dag iemand met grote pancartes, ook uit de pro-life hoek. Ik heb wel eens geprobeerd met hen in gesprek te gaan. Maar dat levert enkel zwart-witdiscussies op.”

Maar in de zestien jaar dat hij werkt als abortusarts, heeft dokter De Serrano een evolutie gemerkt. “We moeten abortus als een doodnormale zaak beschouwen en het ook zo aanpakken. Daar ben ik als arts meer en meer van overtuigd geraakt. Dit om de procedure voor de patiëntes niet te verzwaren. Een zwaar gesprek is niet altijd nodig. Vaak hebben vrouwen, of koppels, al heel goed nagedacht voor ze naar ons toekomen. Negen kansen op tien is de beslissing al genomen. Soms zijn ze eerst al naar de huisarts geweest, die hen doorverwijst naar een gyneacoloog, die op zijn beurt nog eens doorverwijst naar een abortuscentrum. Dat neemt allemaal tijd. Een dan volgt nog eens de zes dagen verplichte bedenktijd. Zo duurt de procedure soms onnodig lang. Ik zou ervoor pleiten dat de arts inschat en de wettelijke bevoegdheid krijgt om te beslissen of de ingreep meteen kan uitgevoerd worden of niet. Maar de ingreep op zich blijft een emotionele gebeurtenis, mensen blijven vaak erg overrompeld door wat ze meemaken. Sommige vrouwen hebben wel degelijk nood aan psychologische begeleiding, dus ik banaliseer nooit. Daar moet ik in mijn vak nauwlettend over waken.”

© Thinkstock.
Leven en dood
Dokter De Seranno is na zijn studies eerst in Afrika gaan werken, in de ontwikkelingshulp. Nadien werkte hij enkele jaren in de fertilitietskliniek van de VUB, in de hoogdagen van de grote uitvindingen in de vruchtbaarheidsbehandeling zoals ICSI, bij de pioniers-professoren Van Steirteghem en Devroey. Hij hielp koppels zwanger worden. Later hielp hij ze van ongewenste zwangerschappen af.

“Contradictorisch, ja. Maar ik had de technische handeling al. Na misgelopen zwangerschappen moesten ook in de fertiliteitskliniek curretages worden uitgevoerd. En ik geraakte, kort nadat ik later ging werken in het Gentse abortuscentrum, erg overtuigd van de noodzaak van het recht op abortus door de vrouw die daar werkte en me onder haar hoede nam. Lucie Van Crombrugge was een Dolle Mina met heel feministische ideeën die me heel waarachtig in de oren klonken. De eerste abortus die ik uitvoerde, deed ik wellicht met een ander gevoel dan dat ik het vandaag doe. Maar niet uit een vorm van weerzin of iets dergelijks tegenover de handeling op zich. Ik was als beginnend abortusarts soms erg aangegrepen door de schrijnende situaties waar mensen in terecht kunnen komen, vandaag trouwens nog steeds. Mensen in heel complexe relaties, die zijn het vaakst reden voor een abortus. Naast anticonceptie die toch niet feilloos blijkt of verkeerd gebruikt is. Ook mensen die altijd tegen abortus geweest zijn, die zeggen ‘Nooit gedacht dat ik hier ooit terecht zou komen’, zitten soms plots voor me. Ik wil iedereen kunnen helpen die de nood heeft.”

“De cellen die ik weghaal, zijn ook ‘maar’ cellen. Je moet de zaken soms wat wegrelativeren om ze lichter te maken. Zeker als je bedenkt: binnen vijftig jaar maakt men klonen van een paar huidcellen. Of een andere bedenking: wat is het verschil met, of de meerwaarde tegenover de dierlijke cellen die je vanavond misschien op je bord hebt liggen, of zelfs de plantaardige? Het is een moeilijk denkproces. Maar niet meer voor mij, anders zou ik deze beroepskeuze niet hebben kunnen maken. Ik filosofeer ook soms graag, over de ethische kwesties. Over leven en dood. Maar ook over de kwaliteit van het leven. De kwaliteit van het leven van een ongewenst kind, is niet per se gegarandeerd. Die van het leven van een vrouw die een ongewenst kind moet grootbrengen ook niet. Dat laatste is een even legitiem argument”

© Thinkstock.
Verzoek
Vanuit de abortuscentra zal vandaag een verzoek worden ingediend bij gezondheidsminister Maggie De Block om de jarige wet aan te passen en abortus wettelijk te maken, ook nà twaalf weken zwangerschap. Dokter De Serrano staat daar achter. “De reden om een abortus te willen, blijft namelijk dezelfde. Soms stellen mensen uit. Omdat ze ontkennen, of omdat ze echt niet gemerkt hebben dat ze zwanger zijn. Nu sturen we elk jaar minstens vijfhonderd vrouwen naar Nederland of Engeland die we niet kunnen helpen. Abortus in het tweede, soms zelfs derde trimester, dat lukt niet meer met medicatie en/of curretage. Voor dat laatste moet de vrouw onder narcose en moet de vrucht worden verbrijzeld – morcellatie heet die techniek. Niet prettig om te doen, getuigen hulpverleners. Maar goed, ook hier ben je met ‘maar’ weefsel bezig en in de orthopedie of andere chirurgie moet je soms ook minder aangename ingrepen doen. Ik zou zeker bereid zijn ze uit te voeren. Ook tegen het misprijzen waarmee sommige gynaecologen ook na een kwarteeuw legaliteit toch nog altijd doorverwijzen, ook daartegen wil ik een blijvend tegenwicht te bieden.”

Dokter De Seranno is in de minderheid, als man in de abortushulpverlening, en heeft zelf geen kinderen. “Acht op tien van mijn collega’s zijn vrouw, schat ik. En ik heb nooit een kinderwens gehad. Daar zijn objectieve en emotionele redenen voor en misschien speelt ook mee dat ik vijftien jaar abortusarts ben. Maar dat laatste is maar een veronderstelling.”

© Thinkstock.
“Een prachtig recht, maar nooit, nooit simpel”
Helene (38) verwerkte een net stukgelopen relatie toen ze vijf jaar geleden een abortus koos. “Het was een complete verrassing voor me, toen mijn partner het na een relatie van drie jaar plots uitmaakte. Ik had gedacht: dit is de man met wie ik oud word. Een paar maanden voordien hadden we ook samen beslist: er mag een kindje van ons twee komen. Ik had al een dochter van vijf, hij had nog geen kinderen. Het was het moment om ervoor te gaan. Maar toen kondigde hij aan: ik ga er vandoor. Een week later bleek ik pril zwanger.”

“Ik heb het hem onmiddellijk laten weten. Zijn reactie was al net zo’n zware klap als de aankondiging van zijn vertrek: dit was voor hem geen reden om terug te komen, zei hij, en dat ik maar moest doen wat ik vond dat ik moest doen, want ìk was tenslotte de zwangere.”

“Het was emotie op emotie. En loodzwaar. Ik had ook in mijn beslissing – wat doe ik? – heel exteme gevoelens. Op maandag dacht ik: ik ben zéker, dit kind kan ik niet houden. Op dinsdag werd dat: komaan, moedig voorwaarts, al is het alleen, dit moet blijkbaar gebeuren. Er was geen pijl op te trekken. Ik heb een paar goede vrienden verteld wat er gebeurde, dat had ik nodig om mijn gedachten te ordenen. Ik ben naar een abortuscentrum gegaan, precies omdat ik een gesprek wilde met een psycholoog. Ik had nood aan iemand neutraal, die mij niet kende, om de complexe situatie waarin ik zat mee te overschouwen. Complex, want intussen liet mijn ex-partner me ook weten dat hij een abortus dan toch afkeurde, dat hij tòen niet kon beloven dat hij ooit zou terugkeren, maar misschien, ooit…? Ik was zo boos, zo teleurgesteld. Dat gesprek met de psychologe heeft me een nieuwe kijk gegeven op alvast één aspect waar ik zelf raar genoeg nog niet was opgekomen: wat met het kind dat je al hebt? En de invloed op haar leven van een nieuwe baby die wél full time bij mij zou zijn, terwijl zij afwisselend haar papa en mij woonde? Dat, onder meer, heeft mijn beslissing mee bepaald.”

“Nam ik nu een rationele of een emotionele beslissing? Ik kan daar slecht op antwoorden. Mijn hart en hoofd waren niet te scheiden op dat moment. De beslissing nemen was ook veel zwaarder dan het uitvoeren van de abortus zelf, vond ik. De zwangerschap was pril, dus het kon nog medicinaal. Met een eerste pil die het hartje doet stoppen en een tweede die de samentrekkingen van de baarmoeder opwekt om het vruchtje af te drijven. Die heb ik ingenomen bij mij thuis. Ik heb daar echt een ritueel van gemaakt. Ben heel bewust aan tafel gaan zitten op het uur dat ik vooraf had bepaald. Heb nog een kwartier gestaard, naar dat pilletje dat voor me lag, niet in vertwijfeling – totaal niet meer op dat moment, de beslissing was genomen – maar om heel bewust in het moment te stappen en in de handeling die ik zou gaan uitvoeren. Ik heb toen heel hard stilgestaan bij het leven, tout court. Toen de bloeding kwam opzetten, en het verlies ook fysiek zichtbaar werd, heb ik een uur lang heel erg gehuild. Tot op vandaag kan ik niet zeggen of dat was van verdriet of van opluchting. Een abortus is ook een afscheid van een leven dat je nìet gekozen hebt. Je ziet deuren dichtschuiven die je nìet zal nemen.”

“Maar, heel vreemd: in mijn leven is intussen dat gebeurd wat ik nooit dacht dat ging gebeuren. Ik ben getrouwd met de vriend die ik toen heb ingelicht. Waardoor ik post factum denk: het was de juiste beslissing genomen. Ik voel ook geen haat of slechte gevoelens meer tegenover de persoon die me toen zo zwaar had gekwetst en teleurgesteld. Ik denk nu: hij heeft me een doos vol drek en duisternis gegeven, maar achteraf bleek het een geschenk.”

“Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik er op teruggeworpen word. Maar de tijd doet zijn werk en er is die goede afloop. Het recht op abortus is een prachtig recht. Wat absoluut niet wil zeggen dat vrouwen er licht mee omspringen. Geen enkele vrouw, dat weet ik zeker. ‘Het taboe blijft’, lees ik nu overal in de pers naar aanleiding van de 25-jarige wet. Maar ik vind taboe een raar woord in deze context. Ik ga ook niet met naam en toenaam in de krant met dit verhaal, omdat een abortus een deel is van je intimiteit die je niet zomaar op straat gooit. ‘What matters most is how well you walk trough the fire‘, zeg ik vaak – het is een uitspraak van schrijver Bukowski. Hoe ga je op de best mogelijke manier door een probleem, dus. Maar alle vrouwen die het meemaakten weten: abortus is nooit, nooit simpel.”

© Thinkstock.
“Blij dat de kans bestond”
Suzanne (46) was een gescheiden moeder met twee jonge kinderen toen ze acht jaar geleden voor een abortus koos. “Het had niet mogen gebeuren. Hij was getrouwd, had pas een baby gekregen. Ik kende hem niet. Maar het gebeurde toch, tijdens een weekend weg met vrienden en vrienden van vrienden. Achteraf spraken we nog een keer af: om onze verbazing te delen over het gebeurde, om te zeggen dat het mooi was geweest maar dat het hier echt zou bij blijven. Pas nadien bleek: ik was zwanger.”

“Ik had geknoeid met mijn anticonceptie, maar had daar weinig acht op geslagen. Ik had toch al een eeuwigheid geen relatie. Ook geen losse. Maar toen. Was het dus te laat. En het was mijn schuld.”

“Ik wist meteen: neen. Allereerste argument: zijn baby. Kindje dat amper geboren was en al een gebroken gezin riskeerde. Dat kon niet zijn. Ik die de droom van een jong gezin kapot zou slaan met dit nieuws. Ook niet. Ik was zelf gescheiden met zeer jonge kinderen en had er zelf veel pijn van. En nog: het kindje dat hier uit zou voortkomen, zou al op voorhand zonder vader zijn? En ik? Hoe zou ik dat bolwerken, nog een kind om alleen op te voeden? Dus: neen, neen, neen. Ik heb meteen gebeld naar mijn gyneacoloog. Ze zou me helpen. Een dag later zat ik op haar kabinet. We praatten. Ook de psychologe kwam met me spreken. Of ik zeker was. Er kwam veel pijn naar boven. Maar: ja, ik was absoluut zeker.”

“Mijn hoofd was heel rationeel. Maar mijn lichaam helemaal niet. Het deed wat het moest doen: blooming zwanger zijn. Grotere borsten, opgezette buik. Gloeiende bal in je onderbuik, hormonenstorm door al je aders. Ik had al mijn twee kindjes. Ik had tussen hen in een miskraam gehad en had daar maandenlang erg van afgezien. Het geheugen van het lichaam is sterk. De zes dagen wachttijd duurden lang, slingerden me door een donker woud van zware emoties, maar – ik durf het bijna niet te zeggen, want het klinkt mogelijk heel twisted voor buitenstaander – tegelijk heb ik er toen ook van genoten even weer zwanger te ‘mogen’ zijn.”

“Maar intussen moet je afstand nemen. Afscheid. Van iets dat nog niet is. Van weinig cellen – het was nog een pril stadium. Ik was altijd een progressief meisje. Ben altijd voor abortus geweest. Maar toch. Als je er zelf voorstaat, is het anders.”

“Ik keek enorm op tegen de zevende dag. Ik zou dan teruggaan naar het kabinet, de afdrijvende medicatie nemen. Het voelde alsof ik de gifbeker moest gaan drinken. Ik voelde me in die dagen heel slecht. Sprak tegen het vruchtje in mijn buik. Vroeg vergiffenis – terwijl ik alles behalve katholiek ben opgevoed. Ik koos een liedje uit, voor de baby. ‘Say a little prayer’cvan Aretha Franklin. Vandaag nog, als ik het hoor op de radio, springen de tranen me instant in de ogen. Ik voelde me zo hardvochtig. Maar was toch vastbesloten.”

“Tijdens die tweede consultatie bleek het vruchtje spontaan te zijn afgestorven. Een opluchting, enerzijds. Ik zou het dan toch niet zelf doden door de medicatie te nemen. Maar anderzijds: ik had de beslissing wel genomen. Ik voelde me hypocriet.”

“Ik heb in die dagen ook erg getwijfeld of ik de man in kwestie zou inlichten. Eerst zei ik: no way, dat heeft geen enkele zin. Toen heb ik het toch gedaan. Ik zou hem mogelijk nog tegen het lijf lopen in de stad, hij zou dan met heel andere ogen naar mij kijken dan ik naar hem, wegens een andere herinnering. Dat strookte niet voor mij. En ik vond dat hij er ergens toch recht op had te weten. Ik belde hem. Hij was geschokt. Hij was meteen akkoord met de abortus. Belde me elke dag hoe het ging. Zou me terugbellen na de curretage, die ik ook nog moest krijgen. Maar ik heb hem nadien nooit meer gehoord.”

“Na de ingreep moest ik in het ziekenhuis nog een papier ondertekenen dat ik voortijdig vertrok, wat eigenlijk niet mocht zo snel na de narcose, maar ik moest mijn kindjes van de opvang gaan halen. Ik was de straat nog niet uit of ik moest gaan zitten en mijn vriendin bellen om me op te halen, wegens fysiek te zwak. Verder had ik niemand ingelicht. Ook mijn moeder niet. Ik schaamde me niet voor de abortus. Vandaag nog altijd niet. Maar wel voor wat ik had uitgestoken om ongepland zwanger te geraken.”

“De abortus heeft me erg geraakt. Omdat ik me echt geraakt voelde in mijn kern. Maar ik ben heel blij dat de kans bestaan heeft. Het heeft me jarenlang heel dwars gezeten. Ook dat hij niets meer had laten weten. Tot ik hem tegenkwam, op een receptie. We hebben twee uur staan praten, tot iedereen rondom ons al lang naar huis was. Alleen daarover. En toen nog de stad ingetrokken en verder gepraat. Tot het licht was. Over het leven. Over de abortus. Over zijn schaamte om zijn stilzwijgen. Over mijn pijn. En toen was het verteerd. Ook voor mannen is abortus niet iets waar je licht over gaat.”

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/38/Familie/article/detail/2274898/2015/04/03/25-jaar-Belgische-abortuswet-deze-vrouwen-kozen-ervoor.dhtml

Het is een keuze en het mag zeker niet weggeschreven worden. Maar er mag geen misbruik van gemaakt worden, want er zijn genoeg voorbehoedsmiddelen die zwangerschap tegenhoud. En men moet ook wel goed geïnformeerd worden als je denkt aan abortus. Je stopt tenslotte een leven.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

 

Wachttijd in centra voor geestelijke gezondheidszorg op vier jaar met 20 procent gestegen

 
Bron: Belga © anp.

Psychiatrie De gemiddelde wachttijd om hulp te krijgen in Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg (CGG) is op vier jaar met 20 procent gestegen. Volgens N-VA-parlementslid Björn Anseeuw moet dat beter kunnen, ook in budgettair moeilijke tijden. Minister van Welzijn Jo Vandeurzen belooft alvast een betere verspreiding van good practices, meer afstemming tussen de verschillende voorzieningen en onderzoek naar nieuwe werkvormen.

“In 2013 moesten cliënten gemiddeld 40 dagen wachten op een eerste gesprek. Voor een tweede gesprek was het nog eens anderhalve maand wachten. In vergelijking met 2009 is dat 2 weken langer wachten op broodnodige hulp,” zegt N-VA-politicus Anseeuw.

Volwassenen wachten nu gemiddeld 37 dagen op hun eerste gesprek, ouderen 20 dagen en mensen met een verslaving 40 dagen. Kinderen en jongeren moeten het langst wachten: iets meer dan 51 dagen. “Daarom zou het ook goed zijn om meer capaciteit binnen de Centra te verschuiven richting kinderen en jongeren”, aldus Anseeuw.

Vraag en aanbod

De N-VA’er wijst ook op de grote verschillen tussen de centra onderling. Zo zijn er centra waar de wachttijd met een derde afneemt. Maar er is ook één centrum waar de gemiddelde wachttijd voor het eerste intakegesprek is gestegen met 140 procent.

Volgens Anseeuw moet er dringend werk gemaakt worden van een betere afstemming van het aanbod op de vraag. “Vandaag is er een grote diversiteit in het aanbod van Geestelijke Gezondheidszorg. We stellen echter vast dat het aanbod van de verschillende voorzieningen vaak niet optimaal op elkaar is afgestemd. Zo kom je ongewild tot bottlenecks waar vroegdetectie en -interventie nochtans erg belangrijk zijn,” aldus Anseeuw.

Ook nieuwe werkvormen kunnen het bestaande aanbod versterken. Anseeuw verwijst naar Nederland waar men online hulpverlening toepast in combinatie met face-to-face gesprekken. Dat verbetert volgens Anseeuw niet alleen de productiviteit van de hulpverlening, maar ook het effect.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/2271468/2015/03/31/Wachttijd-in-centra-voor-geestelijke-gezondheidszorg-op-vier-jaar-met-20-procent-gestegen.dhtml

Men roept om hulp je hebt de kracht om naar je arts te stappen en die stuurt je nogmaals door. En dan krijg je te horen spijtig maar er is een wachttijd van zoveel dagen tot maanden ga maar terug naar huis. En dit is ook voor de jeugd zo. Is dat niet erg om met je probleem dan huiswaarts gestuurd te worden. Of zoals ze bij de jeugd doen bij de volwassenen plaatsen.

Hoe een dagboek bijhouden helpt tegen stress

© thinkstock.

We weten allemaal dat praten over stress helpt om alles in perspectief te plaatsen. Maar soms hebben we nood aan iets extra’s om onze gedachten te ordenen. Een dagboek, bijvoorbeeld.

Met een dagboek bedoelen we echter geen ‘liefste dagboek’, gevolgd door een ellenlang verslag van je levensverhaal, maar korte kattebelletjes over de gebeurtenissen van de dag en enkele emoties. Op die manier wordt je dagboek een handige tool om over de dagelijkse gebeurtenissen maar ook je eigen acties en emoties te reflecteren.

Bovendien heeft zo’n persoonlijk dagboek het voordeel dat je ook bepaalde factoren van stress kan behandelen waarover je liever niet praat met anderen. Hier zijn enkele tips om ermee te beginnen (én het vol te houden):

– Welke onderwerpen behandel je? Focus je op de actuele stressfactoren. Schrijven over stress helpt je om meer afstand te nemen en de verschillende opties beter te beoordelen.

– Welke techniek gebruik je? Om stress te verminderen moet je toch zeker met twee zaken rekening houden. Eerst schrijf je wat er precies gebeurde (de feiten over de objectieve gebeurtenis). Vervolgens ga je na hoe je je precies voelde bij die gebeurtenissen en waarom.

– Wat is de inhoud? Hou je zeker niet in. Schrijf een vijftiental minuten non stop zonder enige vorm van censuur, totdat je alles hebt kunnen neerschrijven. Spellingsfouten en grammatica zijn niet van belang, het hoeft immers geen literaire roman te zijn.

Wanneer moet je schrijven? Probeer het iedere dag te doen, maar het belangrijkste is en blijft dat je vooral schrijft wanneer je er nood aan hebt.

– Moet je het delen met anderen? Het is aan te raden om je dagboek voor jezelf te houden. Wanneer je schrijft met de gedachte dat je het aan iemand zou laten lezen, bestaat het gevaar dat je voor die ander gaat schrijven. En een dagboek is net voor en door jezelf.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/11/Psychologie/article/detail/2270098/2015/03/30/Hoe-een-dagboek-bijhouden-helpt-tegen-stress.dhtml

Een dagboek bijhouden of gewoon dagelijks wat dingen opschrijven op een vel papier is zeker goed. Door te schrijven kan je dingen loslaten, maar ook kan je ze na het schrijven even terug lezen en ga je bepaalde inzichten eruit halen die dan weer je sterk kunnen maken. Schrijven is een therapie om dingen snel een plaats te geven. Men spreekt dan van schrijf het uit je gevoel, dan uit je denken lees het na schrijf wat je eruit hebt gehaald aan inzicht en gooi het weg of leg het weg. En bij heel wat mensen helpt dit ook.
Juist veel mensen doen het nu op computer en niet meer echt in een boek. Want als je schrijft in een boek kan je ook de emoties of het gevoel zien aan de woorden de zinnen die de persoon schrijft. Hoe iemand schrijft daar is al veel uit te halen en dan gaat het zeker niet om de tekst.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

frankyremtlaaaat!

Een auto[sport]gek aan het woord!

BASISBEGRIP

WEETJES EN ADVIEZEN OVER JEUGD EN COMMUNICATIE

van dichtbij

over het zout op m'n huid, spruitjes met spiegels en de rammelende rest

Woolywoot

Kom, zullen we stilstaan? | weblog

Redesign your life

Life Coaching

Moedertara's Blog

Just another WordPress.com site

De Lotusvijver

Blog rond Chinese Divinatie & Filosofie met een vleugje tarot- & orakelkaarten.

(kinder)psychologie en pedagogiek

liefde en respect brengen je bij het geluk

Persona

zorg voor je geest en lichaam

denkgedachten

het levenspad

DettiKet

Leven als ASS-ADHD-NT

De dingen des levens !

Dagdagelijkse dingen die je nergens anders leest.

janariebuijs

All what's in a man's mind....

BURN-OUT RAAKT JE

behoefte aan nieuwe inzichten, meer tijd en ruimte voor jezelf

survivor huiselijk geweld

de kracht zit in jou

Leneke's dagboek

over lezen, kruiden, en andere leuke dingen

Mijn (kanker) gevecht

(Over)leven in dit leven na kanker

Thomas Pannenkoek

Een Simpele Ziel ondergaat zijn leven

Beaunino

GEWOON DOOR-ROEIEN

BiologischNatuurlijk

Biologisch eten, gezondheid, puur en onbewerkt, glutenvrij en vanaf nu ook bio-mom

Beauty,Mind&Lifestyle

Nyx

Een blog over slaap

Call it Sonja

Schrijfster, brugwachter, moeder, huisvrouw, schilderes, kapitein binnenvaart, gescheiden en sinds 2010 een andere levensweg ingeslagen. (See links for english version)

droomblog

Just another WordPress.com site

Miss Spock

Story telling

Blogs Leven met kanker

Lichaams en huidverzorging bij kanker - www.huidverzorgingbijkanker.nl - @tips_bij_kanker

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

De wereld van Anna

Over een sluipmoordenaar is ons leven

Miekjes mijmeringen

mijn leven met ups en downs

Evie Bee

Welcome to my world....

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Trendy Goodies

Een site/blog waarin ik over ons leven, onze dieren, mijn creatieve ideetjes, mijn webwinkel Trendy Goodies en mijn leven met fybromyalgie schrijf.

Power Praat

Lekker in je vel

hansstellingsma

living life as it roll,s on by

Sattva Healing ~ Zielherkenner -

bewustzijn, innerlijke en eigen kracht, persoonlijke ontwikkeling en transformatieprocessen

Hollen of Stilstaan

Over ADHD en andere chaotische zaken

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 157 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: