Category: Psychologische teksten


Winterdip of depressie? 5 prangende vragen beantwoord

Getty Images
Iedereen voelt zich af en toe wel eens verdrietig of down. De lange donkere dagen in de herfst en winter doen daar meestal geen goed aan. Na regen komt echter telkens weer zonneschijn, en meestal klaart het na een tijdje vanzelf wel weer op in je hoofd. Maar wat als zo’n dip te vaak gebeurt en te lang aanhoudt? Enkele experts beantwoorden onze prangende vragen over depressie. Zo weet je of er reden is om aan de alarmbel te trekken.

1. Waar ligt de grens tussen een dipje en een depressie?

Patrick Luyten, hoogleraar psychologie (KU Leuven): “Eigenlijk is depressie een heel normaal fenomeen. Iedereen heeft weleens last van slapeloosheid, een verstoorde eetlust of lusteloosheid. De grote vraag is dan ook waar precies de ‘normale depressie’ stopt en de klinische depressie begint.”

De grens tussen een dip en een depressie is natuurlijk voor een stuk gebaseerd op de inschatting van een professional: je huisdokter, psycholoog of psychiater. Om makkelijker een lijn te trekken, bepaalde de medische wereld negen symptomen. “De eerste twee zijn de voornaamste: een continue sombere stemming en een verlies van interesse en plezier in de activiteiten die je vroeger leuk en ontspannend vond. Daarnaast zijn futloosheid, slaapproblemen, veranderingen in je eetlust, schuldgevoelens, concentratiemoeilijkheden, rusteloosheid of net vertraagd bewegen en suïcidale gedachten belangrijke signalen. Ervaar je minstens vijf van die symptomen en houden ze minimaal twee weken aan, dan spreken we van een depressie.”

En wat met de oplossing dan? Een ‘normale’ depressie of tijdelijke dip wijst je op wat je moet veranderen in je leven om opnieuw gelukkig te zijn. Een klinische depressie daarentegen is niet zomaar opgelost door een aantal zaken in je leven te veranderen. Je ontwikkelt een soort tunnelvisie en bent gefocust op de negatieve gevoelens.

2. Wat is het verschil tussen een burn-out en een depressie?

Lode Godderis, professor arbeidsgeneeskunde: “Een burn-out en depressie zijn soms moeilijk van elkaar te onderscheiden, omdat ze beide langdurige mentale problemen zijn. Het verschil zit ’m vooral in de oorzaak. Een burn-out is een werkgerelateerde energiestoornis: door langdurige stress op de werkvloer loopt de batterij helemaal leeg. Een depressie daarentegen is een stemmingsstoornis: er is geen levenslust meer, waardoor alle aspecten van je leven eronder lijden.

Toch zijn beide fenomenen vaak ook met elkaar verbonden. Als de klachten enkel te maken hebben met je werk en verdwijnen wanneer je een andere job zoekt of nieuwe taken toebedeeld krijgt, dan gaat het inderdaad om een apart fenomeen. Maar burn-outpatiënten hebben vaker al hun hele leven last van een vorm van perfectionisme: ze moeten zich bewijzen, want dan pas zullen ze graag gezien worden. Dat sijpelt natuurlijk door in andere aspecten van hun leven, en vormt zo de voedingsbodem voor een depressie.”

3. Welke rol speelt het ‘gelukshormoon’ serotonine?

Professor Patrick Luyten: “We noemen serotonine graag het ‘gelukshormoon’, maar de waarheid is helaas saaier: serotonine is een van de neurotransmitters die inwerken op onze hersenen en zo mee onze stemming bepalen. Heel wat antidepressiva zorgen ervoor dat je meer serotonine aanmaakt. Je stemming kan dus zeker biologisch beïnvloed worden, maar er zijn nog heel wat andere factoren, zoals je relaties en je werk, die een belangrijke rol spelen. Zo worden ‘zich niet geliefd voelen’ en ‘te weinig autonomie’ het vaakst aangeduid als triggers voor depressie.”

4. Ontstaat een depressie echt in onze darmen?

Jeroen Raes, professor microbiologie (VIB en KU Leuven): “De laatste jaren zijn er heel wat interessante studies gepubliceerd die wijzen in de richting van een verband tussen onze darmflora en onze gemoedstoestand – en bijgevolg ons risico op depressie. Zo zijn er studies die aantonen dat onze darmen bepaalde stofjes produceren die mogelijk op onze hersenen zouden kunnen inwerken. Ze zouden communiceren via de zenuwbaan die de twee organen verbindt. Of we depressie over tien à vijftien jaar dan zullen kunnen behandelen via onze darmflora? Dat denk ik wel, maar eerst is er nog veel meer onderzoek nodig.”

5. Welke behandeling werkt het best: praten of pillen?

Professor Patrick Luyten: “Een vraag met een ingewikkeld antwoord. Allereerst is een goede diagnose cruciaal: is het de eerste depressie, en wat is de aanleiding? Is er sprake van relatieproblemen of een ontslag? Of gaat het eerder om een chronisch probleem met een familiale achtergrond?”

“Daarnaast zijn er heel wat vooroordelen: zo zou je een zombie worden van pillen, terwijl ‘babbeltherapie’ nergens toe zou leiden. Antidepressiva hebben inderdaad invloed op de hersenen, maar het zombie-effect hebben ze tegenwoordig niet meer. Wat psychotherapie betreft: dat is een gestructureerde, op wetenschappelijke theorie gebaseerde methode van luisteren, praten en reageren.”

“Wat is precies het verschil in effect? Op korte termijn zullen pillen bepaalde symptomen – interesseverlies, ontmoediging en neerslachtigheid – net iets sneller verlichten dan therapie. Maar na een paar weken behandeling is er geen enkel verschil meer merkbaar. Bovendien zeggen alle onderzoeken hetzelfde: de ene oplossing is niet ‘beter’ dan de andere. Hoe goed een behandeling werkt zal van persoon tot persoon afhangen, maar over het algemeen kan je stellen dat antidepressiva en therapie elkaar aanvullen.”

Het platform depressiehulp.be bundelt alle informatie die over depressie bestaat. Wie vragen heeft over zelfdoding kan anoniem contact opnemen met de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 of via zelfmoord1813.be 

BRON: https://www.hln.be/nina/psycho/winterdip-of-depressie-5-prangende-vragen-beantwoord~a0d7799f/

Bepaalde die nu een inzicht krijgen op hun vragen. Wat ik belangrijk vind zijn de twee links onderaan in de tekst.
De donkere dagen zijn voor bepaalde de moeilijkste om door te komen. Ze genieten niet meer ze voelen zich eenzaam. Maar er is zoveel meer om ergens van te genieten.
Mensen geniet ook van deze donkere dagen ze kunnen ook heel veel mooie laten voelen.

Afbeeldingsresultaat voor winterdip

Afbeeldingsresultaat voor winterdip

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Advertenties

Hoogsensitief zijn: bestaat dat echt of ben je gewoon overdreven emotioneel?

Ze ervaren de omgeving veel intenser dan anderen, en ze zijn met velen. Terwijl rond hoogsensitiviteit een industrie is ontstaan, doet de wetenschap het meestal af als een modegril. Is het meer dan dat, en zo ja, is het ook een probleem?
Hypersensitief ©Aisha Zeijpveld

Cabaretière Karin Bloemen heeft het, actrice Liesbeth Kamerling en schrijver Arthur Japin hebben het, Dolores Leeuwin van Klokhuis, het buurjongetje op de hoek, die moeder van school, de cursiste op yogales, de collega op kantoor: hoogsensitiviteit. Het fenomeen dat sommige mensen – van jongs af aan – anders zijn dan anderen. Dat ze uitgeput raken van veel geluid en licht. Dat ze na een feestje minstens een dag moeten uitrusten. Dat ze vaker moeten huilen, meer tijd alleen nodig hebben. Dat ze de emoties van anderen net zo sterk ervaren als die van henzelf – en zich ook verantwoordelijk voelen voor het welzijn van anderen. ‘Stel je niet zo aan’, kregen ze als kind vaak te horen.

Sinds het begrip hoogsensitiviteit werd gemunt, door de Amerikaanse psychologe Elaine Aron in 1996, is er een hele industrie opgetuigd. Met gespecialiseerde arbeids- en organisatie-experts, coaches, congressen, cursussen, zelftesten en internetfora waar mensen met hoogsensitiviteit elkaar steunen. Er zijn stapels survivalgidsen voor volwassenen, ouders en kinderen: Help… ik voel zoveel, Overprikkeld, Leven zonder filter en elk nieuw boek maakt een goede kans een bestseller te worden. Ondertussen blijft het aantal ‘kliks’ op websites met artikelen over hoogsensitiviteit maar stijgen.

Zoveel weerklank als hoogsensitiviteit vindt in de samenleving, zo weinig belangstelling is er vanuit de wetenschap. Ook serieuze kranten schrijven nauwelijks over hoogsensitiviteit. En áls het een keer gebeurt, wordt het – door psychiaters – weggezet als pseudo-psychologie en een modegril. De hoogsensitieven onder ons zouden slechts op zoek zijn naar een excuus voor hun overgevoeligheid.

Dat de wetenschap zijn neus ophaalt voor hoogsensitiviteit, blijkt alleen al uit het aantal studies dat ernaar is verricht: zeventig. Wereldwijd. ‘Naar andere persoonlijkheidskenmerken als emotionele stabiliteit (neuroticisme) worden elke week zeventig studies gedaan’, zegt de psychologisch onderzoeker Bertus Jeronimus van de Rijksuniversiteit Groningen, die is gespecialiseerd in de persoonlijkheidsleer. Jeronimus heeft moeite met het ‘dedain’ dat de wetenschap tentoonspreidt. ‘Als iets zo sterk leeft, kun je het als wetenschap eigenlijk niet negeren’, vindt hij.

De grote vraag die boven de markt hangt: bestaat hoogsensitiviteit wel echt?

‘Het korte antwoord is: ja’, zegt Judith Homberg, neurobioloog aan het Radboudumc op haar werkkamer in het Donders Instituut in Nijmegen. ‘Het is een persoonlijkheidskenmerk dat we verder wetenschappelijk moeten onderbouwen’, nuanceert haar collega-onderzoeker psycholoog en gedragsgeneticus Corina Greven, eveneens van het Radboudumc. Homberg: ‘Net als je introverte en extraverte mensen hebt, zijn er hooggevoelige mensen. Het komt best veel voor, waarschijnlijk is ongeveer 20 procent van de mensen hoogsensitief.’

Hoogsensitiviteit is geen eenduidig begrip. Bij de een ligt de nadruk op overgevoeligheid voor licht, geluid en drukte. De ander is super empathisch, zoals schrijver Arthur Japin vorige week in deze krant vertelde: ‘Ik weet te goed wat er in een ander omgaat. Dat gebeurt ongewild, ook bij mensen die ik niet ken of alleen van verre zie.’ Ook als het om nieuws gaat, komt alles bij hoogsensitieve mensen harder binnen. Zo kijkt Liesbeth Kamerling geen nieuws, ze leest geen kranten en gebruikt geen sociale media. Vrijwel allemaal hebben ze regelmatig de behoefte om alleen te zijn. De neiging tot piekeren – of positiever uitgedrukt – om te reflecteren, is ook iets waar veel hoogsensitieve mensen zich in herkennen.

Dat al die dingen bij elkaar een apart persoonlijkheidskenmerk vormen, baseert Homberg deels op de dierenwereld. ‘Bij dieren is ook pakweg één op de vijf exemplaren gevoeliger voor signalen uit de omgeving, zoals geluiden en lichten. Als een kudde dieren gaat drinken, is het handig als een aantal dieren voorzichtiger is, gespitst op dreiging, beter in staat subtiele signalen te herkennen die op gevaar duiden. Maar als er nieuw territorium veroverd moet worden, heb je ook brutale dieren nodig. De twee vullen elkaar aan.’ Homberg onderzoekt sinds 2011 welk biologisch mechanisme maakt dat sommige ratten gevoeliger zijn voor hun omgeving en daardoor, bijvoorbeeld, sneller begrijpen of een lichtsignaal iets betekent dan andere soortgenoten. De dopamine-productie lijkt een rol te spelen. De hoop is dat die resultaten op termijn vertaald kunnen worden naar de mens.

Als het al bestaat, is hoogsensitiviteit geen stoornis, maar een extra persoonlijkheidskenmerk dat aan de bestaande ‘Big Five’ toegevoegd zou moeten worden. Die ‘grote vijf’ zijn: extraversie, verdraagzaamheid, ordelijkheid, emotionele stabiliteit en openheid voor nieuwe ervaringen. De Tilburgse hoogleraar psychologie Jaap Denissen, die persoonlijkheidsonderzoek doet, vindt dat er geen extra label nodig is voor hoogsensitiviteit. ‘Hoogsensitiviteit hangt sterk samen met lage emotionele stabiliteit en hoge openheid voor nieuwe ervaringen. Daarmee kun je het fenomeen al goed plaatsen.’

Ook de Groningse onderzoeker Jeronimus ziet veel overeenkomsten tussen hoogsensitiviteit, lage emotionele stabiliteit, hoge openheid voor nieuwe ervaringen en introversie. ‘Maar dat betekent niet dat we geen onderzoek meer hoeven te doen naar hooggevoeligheid. De overlap met andere kenmerken verklaart slechts deels waarom sommige mensen zoveel gevoeliger zijn voor afwijzing, stress en andere prikkels uit de omgeving. En wie zegt dat de Big Five zaligmakend zijn? De mate waarin mensen scoren op eerlijkheid/bescheidenheid verdient volgens nogal wat vakgenoten ook een plaats in het model.’

Een bewijs dat hoogsensitiviteit bestaat vormen de studies waaruit blijkt dat de hersenen van hoogsensitieve mensen anders werken. De Belgische klinisch psycholoog Elke van Hoof van de Vrije Universiteit Brussel vergeleek fMRI-scans van ruim vijftienhonderd volwassenen en zag dat de meesten van ons een filter hebben in het informatieverwerkingssysteem. Informatie die we op dat moment niet nodig hebben, filteren we weg. Mensen met hooggevoeligheid kunnen dat niet. Bij hen komen veel prikkels tegelijk binnen. Ook bij het uitvoeren van een opdracht zijn bij hooggevoelige mensen meer hersengebieden tegelijk actief. ‘Daardoor vindt er een diepere verwerking plaats’, concludeerde Van Hoof op basis van haar studie uit 2015, waarmee ze bedoelde dat hoogsensitieve mensen lang op een vraagstuk kauwen, het van alle kanten belichten. Negatief gezegd: dat ze dingen te complex maken, te veel piekeren.

In vergelijkbare fMRI-studies zagen andere onderzoekers dat hoogsensitieve mensen sneller en beter subtiele verschillen opmerken tussen twee plaatjes die op het eerste gezicht identiek lijken. En in rust blijkt het brein van hooggevoelige mensen actiever. ‘Ook in rust zijn ze waakzaam. Alert op gevaar’, zegt onderzoekster Homberg daarover.

Blijft de vraag wat er eerder was: de kip of het ei. Is hoogsensitiviteit het gevolg van afwijkende hersenactiviteit? Of is het andersom en is die hersenactiviteit juist het gevolg van hoogsensitiviteit?

Of iemand hoogsensitief is, wordt vastgesteld met een vragenlijst die is ontwikkeld door de Amerikaanse Aron. En vragenlijsten, dat blijft behelpen. Want iedereen is gevoelig voor zijn omgeving, anders kun je niet overleven. En dus herkennen we allemaal wel wat van onszelf in vragen als: schrik je snel, heb je een hekel aan harde geluiden, kun je slecht tegen ruzie in je omgeving, stelde je als kind altijd waarom-vragen en heb je vaak de behoefte om je even terug te trekken? De vragenlijsten worden steeds beter wetenschappelijk onderzocht, en er worden nieuwe elementen aan toegevoegd, maar honderd procent accuraat zijn ze beslist niet.

©Aisha Zeijpveld

Volgens de Amerikaanse expert Elaine Aron ben je ofwel hooggevoelig – of niet. Zo zwart-wit ligt het volgens de meeste andere experts niet. ‘Het is waarschijnlijk een glijdende schaal’, meent psycholoog en gedragsgeneticus Greven. ‘Maar we zijn nog wel op zoek naar een goede afkapwaarde om te weten wie wel en wie niet hoogsensitief is. Anders kun je geen diagnose stellen.’

Wacht even, een diagnose? Maar hoogsensitiviteit is toch geen ziekte? En we willen toch niet wéér een label? ‘Nee, klopt’, corrigeert Greven. ‘De term diagnose moeten we alleen gebruiken voor aandoeningen en daar is hier geen sprake van.’ Homberg: ‘Sommige mensen willen geen label, maar het is wel een manier om een probleem op de agenda te krijgen en onderzoeksvoorstellen gehonoreerd te krijgen.’ Greven: ‘De samenleving hongert naar kennis over hoogsensitiviteit en alles wat daarmee samenhangt en de wetenschap heeft hier een verantwoordelijkheid in.’

Hooggevoeligheid zelf is niet zozeer het probleem, benadrukken de twee onderzoekers. Wel de verhoogde kwetsbaarheid voor psychische problemen die ermee samenhangt. Hooggevoeligen lijken gevoeliger voor (werk)stress, depressie, angst en burn-out.

De hooggevoeligheid werkt waarschijnlijk twee kanten op. Niet alleen de ontvankelijkheid voor negatieve prikkels is groter, ook die voor positieve. Greven: ‘Het effect van een positieve film op de stemming is bij hoogsensitieve mensen groter. Uit onderzoek met 11-jarige schoolmeisjes blijkt dat een hogere score op sensitiviteit gepaard gaat met een groter effect van psychologische hulp door de school bij depressie. Hooggevoelige meisjes profiteerden meer van dat hulpprogramma. De gevoeligheid gaat dus twee kanten op.’

‘Life coach’ Annet de Zwart, opgeleid in Amerika door Elaine Aron, heeft de afgelopen jaren zo’n honderd cliënten begeleid die hoogsensitief zijn. ‘Er is prima te leven met zo’n persoonlijkheidskenmerk. Vooral als je weet waarom je je al van jongs af aan anders voelt. En als je begrijpt waarom je meer tijd nodig hebt om te herstellen en waarom andermans emoties zo hard binnenkomen.’ Meestal zijn vier tot twaalf sessies genoeg. Het is een kwestie van doorhebben dat je hoogsensitief bent. ‘En daarna moet de cliënt leren zijn grenzen te bewaken, soms zijn leven wat aan te passen’, aldus De Zwart.

Toen de Vrije Universiteit Brussel in 2015 een congres organiseerde over hoogsensitiviteit, dacht de Belgische psycholoog Elke van Hoof dat de academische scepsis overwonnen was. Maar niet dus. Greven wordt geregeld door collega’s gewaarschuwd om ‘voorzichtig’ te zijn met het thema omdat hoogsensitiviteit slechts een ‘uitvinding’ is van ouders die een vriendelijk etiketje zoeken voor hun kinderen met autisme.

©Aisha Zeijpveld

Wat niet helpt is dat er rondom hoogsensitiviteit een cultus is gebouwd van mensen die hun hoogsensitiviteit – en die van hun kinderen – koesteren als iets speciaals. ‘We zijn geen betere mensen’, zegt Elaine Aron in haar boek Hoogsensitiviteit, om vervolgens een citaat van de Britse romancier E. M. Forster af te drukken over de ‘aristocratie’ van ‘sensitieve en attente mensen die aan een half woord genoeg hebben’. Sommige new-agebewegingen menen dat hoogsensitieve kinderen zó empathisch kunnen zijn dat ze feitelijk helderziend zijn. Denk aan de zogenoemde Nieuwetijds- of Indigo-kinderen. Daar wil de wetenschap natuurlijk niet mee ‘besmet’ raken.

Wat ook niet helpt is dat het onderzoek naar hoogsensitiviteit veelal uitgevoerd wordt door onderzoekers die zelf ook hooggevoelig zijn, zoals de Amerikaanse Aron en de Belgische Van Hoof. Alleen al de terminologie in sommige studies stemt ongemakkelijk: een Britse wetenschapper noemt hoogsensitieve mensen in een recente studie ‘orchideeën’. Minder sensitieve stervelingen worden aangeduid als ‘paardebloemen’. Want paardebloemen groeien toch wel, ondanks de omstandigheden. Orchideeën niet.

De Groningse onderzoeker Jeronimus snapt wel dat hoogsensitieve mensen graag benadrukken dat deze karaktereigenschap ook voordelen heeft en niet alleen maar betekent dat je emotioneel instabiel bent. ‘Ze willen het als iets positiefs zien. Dat levert flauwe teksten op, maar het is natuurlijk wel waar. Als iemand emotioneel heel stabiel is, krijgt hij weinig van zijn omgeving mee. Dat is heel handig als je chirurg bent of straaljagerpiloot. Maar van de juf of meester die lesgeeft aan je kinderen hoop je wel dat ze empathisch zijn, dat ze het zien als je kind het moeilijk heeft. En aan je ziekenhuisbed wil je ook iemand die zich in jou kan inleven.’

BRON: https://www.topics.be/hoogsensitief-zijn-bestaat-dat-echt-of-ben-je-gewoon-overdreven-emotioneel-a10869532vk/857a805bf00bf26c55084596764e269e6397e663a86ebfa6b8fe95f03c867626/?referrerBrand=hln

Hoogsensitief deze die het hebben weten maar al te goed dat het niet altijd makkelijk is om ermee om te gaan. Je voelt veel meer aan dan iemand anders. Je kan allerlei testen gaan doen. En dan is het vaak zo dat iedereen wel een vorm heeft van hoogsensitief net als we allemaal op onze manier een vorm van autisme hebben. Dat ook bij het laatste bewezen is. Bepaalde psychologen en psychiaters willen daar niets van weten, spijtig genoeg. Het zou toch van belang zijn om dit sneller als diagnose te krijgen dan kan je hier ook verder mee. Ze voelen veel aan bij iemand maar nemen ook vaak heel wat prikkels over van de omgeving. Toch kan men er leren mee omgaan en dat is juist wat nodig is. Zeker bij kinderen kan men hierin helpen. Om te leren hoe ze ermee om moeten gaan. Soms kan je dat niet als ouder en moet je iemand inschakelen. Durf zeker dat aan te gaan. Het is in het belang van het kind maar ook van jezelf als ouder.
Volwassenen weten vaak zich even terug te trekken als ze het moeilijk hebben.
Als je de test eens wilt doen kan je dit via deze link.
https://www.hspvlaanderen.be/index.php?p=node0026

Afbeeldingsresultaat voor hoogsensitief

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Zo ga je beter om met stress en voorkom je een burn-out

Bijna 15 procent van de werknemers van 15 tot 75 jaar in Nederland zegt last te hebben van psychische vermoeidheid. Relatief meer vrouwen dan mannen ervaren dergelijke burn-outklachten, blijkt uit CBS-cijfers. Hoe kunnen mensen beter omgaan met stress en zo’n burn-out voorkomen? Psychomotorisch therapeut Niels Goudswaard vertelt.

1. Begrens jezelf

“Mensen hebben veel last van FOMO (Fear of Missing Out, red.). Dit komt doordat de afgelopen duizenden jaren ons sociale brein meer ontwikkeld is. Vroeger was er de angst voor tijgers, die is veranderd in angst voor verstoting uit de groep. Als je nu even geen contact met iemand hebt, geeft je sociale brein een signaal, waardoor je de telefoon pakt.”

“Vroeger stuurde je dan een brief en het duurde dan twee dagen totdat je wat hoorde. Nu kun je continu checken via sociale media of je contact met iemand hebt en nog bij de groep hoort. Als je niet oplet, heb je de halve dag je telefoon vast. Dat moet je dus zelf reguleren.”

2. Erken dat je lichaam een bioritme heeft

“Het leven verloopt volgens een circadiaan ritme: een biologisch ritme dat uit een cyclus van 24 uur bestaat en dat ook overdag zijn rustmomenten nodig heeft om in balans te blijven. Erken dat het lijf een bioritme heeft, het is niet goed om alleen maar door te gaan. Hou een relatief vast dag-nachtritme aan met min of meer vaste tijden voor ontbijt, lunch en avondeten. Neem vaste rustmomenten en beweeg om te ontspannen en te ontladen.”

3. Besef dat stress een perceptie van de situatie is

“Het is belangrijk om te beseffen dat stress een perceptie is van de situatie. Het brein en lijf interpreteren de situatie, waarvan stress het resultaat is. Drie dingen die daarbij meespelen, zijn je gedachtes over de situatie (positief of negatief), patroonherkenning – denk je de situatie te herkennen? – en de mate van spanning in je lichaam. Negatieve gedachtes zorgen voor een negatieve beleving, maar je kunt leren om daarbij stil te staan. Probeer dan ook te denken: is deze gedachte waar en helpt deze mij? Vaak is de gedachte maar deels waar en dan kan het helpen om een positieve gedachte te formuleren.”

“De mate van spanning in je systeem beïnvloedt ook je waarneming. Als je bijvoorbeeld gestrest bent en iemand komt ineens de kamer binnen, dan schrik je eerder dan wanneer je je gewoon rustig voelt. De hoeveelheid spanning in je systeem beïnvloedt dus de situatie. Door je spanning niet te hoog op te laten lopen, beïnvloed je dus ook je perceptie.”

4. Ontspan en doe leuke dingen

“Het is vooral belangrijk om niet alleen maar door te gaan, maar ook overdag regelmatig even ‘in te checken’ bij jezelf en jezelf even tot rust te brengen door af en toe eens bewust diep adem te halen. Daarnaast helpt het om regelmatig te bewegen en te ontspannen door leuke dingen te doen. Ook het doen van ontspanningsoefeningen of activiteiten, zoals yoga en mindfulness, kunnen helpen om meer tot rust te komen.”

5. Eet gezond: het heeft invloed op psychische klachten

“Er is nu ook meer bekend over de invloed van je darmsysteem op je welbevinden. Dit hangt onder andere samen met het sympathische en parasympathische zenuwstelsel. Het sympathische zenuwstelsel activeert je hartslag, zorgt voor spierspanning en de verhoging van de ademhaling. Het parasympathische zenuwstelsel zorgt voor rust en herstel. Als je in stressvolle situaties veel energie nodig hebt, wordt het herstel terzijde geschoven. Daarom hebben veel mensen die stress hebben ook last van darmklachten, wat bijvoorbeeld op de langere termijn kan leiden tot obstipatie.

Daarnaast zijn er meer verbanden gevonden tussen slechte voeding, zoals fastfood, en psychische klachten. Je kunt je psychische welbevinden dus ook nog beïnvloeden door regelmatig en gezond te eten.”

Niels Goudswaard is psychosomatisch fysiotherapeut en psychomotorisch therapeut bij Vitaalpunt, een behandelcentrum dat psychische zorg verleent aan mensen met complexe fysieke en psychische klachten, zoals depressie en angststoornissen.

BRON: https://www.nu.nl/gezondheid/5603723/zo-ga-beter-met-stress-en-voorkom-burn-out.html#coral_talk_wrapper

Ik noem het probleem van deze eeuw. Waar de meeste zelf schuldig aan zijn. Juist omdat ze maar doorgaan en niet nee of een stop kunnen zetten. Werk gaat voor alles en ze willen zoveel mogelijk bereiken. Ze luisteren niet naar hun lichaam, en als het te laat is zitten ze thuis. Geen fut meer voor niets meer zin. Nu is het niet alleen het werk dat iemand zo verdrijft maar een combinatie van. Vaak zijn het mensen die zich heel wat aantrekken, en niet meer de rust vinden in lichaam en geest. Eten komt er nauwelijks bij te kijken en als ze eten doen ze het vaak ongezond. Als ze maar iets binnen hebben. Ze blijven ook lang ergens op denken, tot zelfs in hun bed. Loslaten is voor hen heel moeilijk. Dus is verwerken nog moeilijker. Dat moeten ze terug leren, net als hun levensstijl aan te gaan passen. Dat zeker in het begin niet makkelijk is.

Afbeeldingsresultaat voor burn-out

Afbeeldingsresultaat voor burn-out

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Wenen werkt écht aanstekelijk: daarom snotter jij altijd mee

Getty Images
Je kent het wel, je zit op een trouwfeest of in de cinema naast iemand die na welgeteld 2 minuten begint te snotteren. Allemaal goed en wel, tot plots iedereen rondom jou begint te wenen. Gezellig. Is het puur toeval of werkt huilen ook écht aanstekelijk?

‘Catching’ feelings (vrij vertaald: het vangen van gevoelens) is een fenomeen dat onderzoekers al jaren bezighoudt. Emotionele aanstekelijkheid komt voor wanneer je omgaat met iemand die een heel sterk gevoel over iets heeft en je dat gevoel dan zelf ook overneemt, verklaart psycholoog Daniel Rempala. “Huilen is vaak aanstekelijker dan andere gevoelens, gewoon omdat het zo hard opvalt, of het nu over tranen van geluk, verdriet of angst gaat”, legt Rempala uit.

“Tijdens een gesprek is het niet abnormaal dat mensen automatisch de mimiek van de gesprekspartner beginnen na te bootsen. Ze kopiëren de gezichtsuitdrukking, stem, het postuur en de bewegingen”, stelt Elaine Hatfield, onderzoeker. Kortom, je houdt voortdurend de houding van mensen uit je omgeving in de gaten en neemt onbewust hun gedrag over, wat dus ook een effect heeft op je emotionele toestand. Sterker nog, onderzoek toont aan dat baby’s die vaker huilen, sneller empathie ontwikkelen dan baby’s die dat amper doen.

Hoe je persoonlijkheid de aanstekelijkheid bepaalt

Uiteraard, niet iedereen grijpt naar de zakdoekendoos bij het zien van een romantische scène. Velen blijven dan ook onberoerd als iemand plots begint te snotteren voor hun neus. De simpele verklaring daarvoor? Sommigen zijn gewoon minder snel aangedaan door de gevoelens dan anderen. Het is geen al te grote verrassing maar onderzoek toont aan dat vrouwen zich vaak sneller laten beïnvloeden door gevoelens dan mannen. Al wijst Dr. Hatfield erop dat los van geslacht, ook je persoonlijkheid bepaalt hoe gevoelig je bent voor emoties.

Onderzoek dat gepubliceerd werd in het tijdschrift The Journal of Nonverbal Behavior toont aan dat mensen met een goed zelfbeeld, die emotioneel en empathisch ingesteld zijn, sneller gevoelens gaan kopiëren. Mensen die assertief en een narcistisch kantje hebben, doen dat minder snel. “Mensen gaan sneller de emotionele toestand van hun gesprekspartner overnemen als ze echt luisteren naar de andere persoon, om die persoon geven of gewoon enorm empathisch zijn”, stelt Dr. Rempala.

Zit jij meteen te snotteren als je iemand ziet wenen? Dat is niet altijd even goed. Uiteraard is het een goeie eigenschap om empathisch te zijn, het helpt immers bij het creëren van een band en het vormen van relaties. Maar in een professionele context zijn de traantjes niet altijd gepast. Zo gaan volgens Rempale therapeuten, verplegers, dokters en sociaal werkers beter niet altijd in op de gevoelens van anderen. Als ze zich altijd laten meeslepen door de negatieve gevoelens van hun patiënt, gaat dat op termijn te veel op hen wegen waardoor ze uiteindelijk zelf in moeilijkheden komen.

BRON: https://www.hln.be/nina/psycho/wenen-werkt-echt-aanstekelijk-daarom-snotter-jij-altijd-mee~ae5d60ac/

Huilen is een van de gevoelens die bij de ander ook dat gevoel naar boven brengt. Zeker als de persoon nauw verbonden is aan je. Er is ook nog een gevoel dat vaak bij de ander ook dat gevoel naar boven brengt is boosheid. Tijdens een gesprek zoals hier beschreven gaat men vaak bewust of onbewust spiegelen. Nu je moet maar eens voor jezelf nagaan als een kind huilt wat het met jezelf doet. Of dat je partner huilt hoe je er dan mee omgaat. Je gaat troosten in eerste instantie maar ook eigenlijk voel je de emotie in jezelf.
Emotioneel is een gevoel dat heel sterk aangevoeld wordt.
Vind dit wel een duidelijke tekst over emotie. Die toch herkenbaar kan zijn in je omgeven.

Afbeeldingsresultaat voor emotioneel

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Rode neuzen xl

Afbeeldingsresultaat voor rode neuzen dag 2018

De inzet om jongeren zich bewust van te maken. Als ze met problemen zitten om erover te praten. Dit met een derde of met gespecialiseerde hulp. Er bestaan genoeg instantie waar men tegenwoordig terecht kan. Denk maar aan 106, 1813. Waar men als jongere terecht kan met bepaalde vragen of gewoon om gehoord te worden.
Jongeren wordt met heel wat blootgesteld in eerste instantie de druk van hun leven. Maar ook op sociaal vlak en op sociale media. Dat eigenlijk nog de grootste boosdoener is. Mocht men de jongeren daar al eens attent op maken dat sociale media er niet alleen is om te vergelijken of om elkaar te pesten. Maar dat dit ook helpt om iets te delen. We moeten hier aandacht aan blijven geven. Jongeren met problemen of met psychische problemen. Hebben het vaak moeilijk om te functioneren in het leven, en hebben vaak negatieve gedachten over zichzelf en in het slechtste geval gedachten van zelfmoord tot zichzelf pijn doen. Snijden maar ook niet eten. Ik ga zeker hier de wetenschappelijke namen niet voor gebruiken alleen omdat het moet begrepen worden door jongeren.
Jongeren en hun problemen. Kunnen gaan van thuis problemen, tot pesterijen en dat is ook een van de belangrijkste erin, maar ook door iets niet te kunnen verwerken van een gebeurtenis. Dit alles maakt het vaak zo moeilijk voor hen en gaan zich isoleren of afzonderen. Dan krijgen ze af te rekenen met een negatief gevoel dat kan gaan ik hou niet meer van mezelf, ik wil niet leven, ik wil dood.
Als je dit als ouder meemaakt dan denk je vaak ik heb gefaald. Of waar ben ik tekort gekomen. Ben ik als ouder wel goed geweest voor mijn kind. Allemaal vragen die komen doordat je kind het moeilijk heeft of zich het moeilijk maakt. Hulp zoeken kan beter als vroeger. Denk ook maar op school aan het clb of een leerkracht die naar je luisteren wilt. Dat was er allemaal vroeger niet. Ook ouders die je willen helpen maar vaak zien we dat een ouder een kind niet kan helpen. Ze zijn te nauw betrokken en staan te emotioneel te dichtbij.
Nu gisteren wat het in het sportpaleis de slotshow en die is uitgezonden op tv. Met ook de nodige commentaar van jongeren met een probleem en hoe ze erin zijn gesukkeld. Heel emotioneel dat kan ik wel zeggen.
De opbrengst van de rode neuzen organisatie heeft 4269073 € opgebracht. Een mooi centje dan men zeker voor dit goed kan gebruiken. En laat toch ook zien dat heel veel mensen ermee bezig zijn om jongeren gelukkiger te zien.

Afbeeldingsresultaat voor rode neuzen dag 2018

Op YouTube nog nog heel wat filmpje te bekijken. rode neuzenXL

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO

OM SHANTHI

Spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

 

AUM MANI PADME HUM

Kwart van leerlingen met psychische problemen vindt geen professionele hulp

Illusratiebeeld.
VTM Nieuws Illusratiebeeld.
Een kwart van de leerlingen zoekt geen professionele hulp wanneer ze met ernstige problemen zitten. Bijvoorbeeld als het thuis niet goed gaat, of als ze met psychische problemen worstelen. Dat blijkt uit onderzoek van de KU Leuven bij 500 leerlingen in de tweede graad, dat VTM NIEUWS kon inkijken. Er zijn verschillende redenen waarom jongeren die hulp niet vinden. En vaak willen ze die ook gewoon niet zoeken, zegt onderzoekster Isolde Buysse. De onderzoekers raden daarom scholen aan om hun leerlingen daar beter over te informeren.

De weg naar een hulpvraag is er in heel wat gevallen een met veel hindernissen. Meer dan een kwart van de bevraagde leerlingen (27 procent) geeft aan dat ze in het voorbije jaar professionele hulp nodig hadden, maar dat ze die niet hebben gezocht.

De redenen om die hulp niet te zoeken zijn divers en gevarieerd, maar tegelijk ook erg tekenend. Enerzijds nemen jongeren hun problemen vaak in eigen handen en proberen ze zelf op te lossen (54 procent). Het probleem zal volgens veel jongeren ook “vanzelf overgaan” (43 procent).

Anderzijds zegt bijna een jongere op de drie dat hij of zij geen hulp durft te vragen (32 procent) en is meer dan een kwart van de jongeren bezorgd om de mening van anderen (28 procent). Een deel van de jongeren geeft ook aan “niet te weten waar je hulp kan vinden” (11 procent).

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/kwart-van-leerlingen-met-psychische-problemen-vindt-geen-professionele-hulp~a236c06b/

Al te vaak hebben ze een angst om erover te praten. Bang dat ze niet gehoord worden door de ouders. Want het zijn deze die toch mee een rol spelen om mee hulp te zoeken. Ook weten ze vaak niet waar ze hulp moeten zoeken. Dat eigenlijk al in de school of bij de huisarts te vinden is. Jongeren die thuis met problemen zitten hebben het helemaal moeilijk om daarover te praten. Die problemen kunnen gaan van iets klein maar ook van ruzie dat in het gezin plaats heeft. Soms durven jongeren het onderling wel bespreekbaar maken maar ook daar vind men niet de hulp die nodig is.
Men zou beter de jongeren de nodige informatie geven via school of sociale media waar ze terecht kunnen. Er bestaat zoveel zelf ook anoniem maar men moet de stap durven nemen.

Afbeeldingsresultaat voor psychologische hulp jeugd

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Nog nooit zoveel jongeren op spoed na alcoholmisbruik: “Trek leeftijdsgrens op”

ANP XTRA
2.334 jongeren tussen 12 en 17 jaar belandden in 2017 in het ziekenhuis nadat ze te veel gedronken hadden. Dat is het hoogste cijfer in tien jaar tijd. Ook de groep van 18- tot 29-jarigen noteert een triest record. Dat blijkt uit cijfers van het Intermutualistisch Agentschap (IMA). “Een ernstig signaal dat het alcoholbeleid anders moet”, vindt CM-voorzitter Luc Van Gorp.

Sinds 2014 was er een lichte daling van het aantal jongeren dat met een alcoholintoxicatie op de spoed terechtkwam. Maar in 2017 wordt die positieve trend volledig tenietgedaan met een stijging van maar liefst acht procent op een jaar tijd. Een droevig record, sinds het IMA de cijfers bijhoudt. Nog een verontrustende statistiek: ook in de leeftijdscategorie tussen 18 en 29 jaar neemt het alcoholmisbruik toe met ruim twee procent op een jaar tijd, van 11.325 naar 11.554 gevallen.

Binge-drinking betekent, volgens de Vereniging voor Alcohol en andere Drugproblemen (VAD), voor een vrouw dat ze minstens vier glazen alcohol consumeert in twee uur tijd; voor een man zijn dat minstens zes glazen. Te veel drinken kan tot een alcoholintoxicatie leiden en tot een spoedopname in het ziekenhuis.

Opvallend: evenveel meisjes als jongens tussen 12 en 17 jaar ondergaan op de spoed een bloedafname omdat er alcoholintoxicatie vermoedt wordt. Jongeren met recht op de verhoogde tegemoetkoming worden vaker opgenomen dan jongeren zonder de verhoogde tegemoetkoming (42 per 10.000 tegenover 29 per 10.000).

Nefaste gevolgen

“Alcoholmisbruik op jonge leeftijd is allerminst onschuldig’, zegt Luc Van Gorp. “Wie dronken is, riskeert niet alleen dingen te doen waar hij de volgende dag spijt van heeft.” Overmatig alcoholgebruik kan ook de gezondheid van de jongeren op lange termijn ernstige schade toebrengen. “Het kan leiden tot hersenschade, met zwakkere studieresultaten en minder kansen op de arbeidsmarkt als gevolg. Wie vroeg begint te drinken, gaat later ook meer alcohol gebruiken”, aldus Van Gorp.

De nefaste gevolgen voor de gezondheid blijken pijnlijk duidelijk uit de geografische spreiding van alcoholintoxicatie. Vooral de provincies die grenzen aan Frankrijk (West-Vlaanderen, Henegouwen en Luxemburg) scoren slecht. Dat zijn net de provincies waar niet alleen vaker alcoholgerelateerde kankers voorkomen – zoals lever-, pancreas- en slokdarmkanker – maar er ook meer gevallen zijn van kanker aan hoofd en hals.

Van Gorp vindt de cijfers “alarmerend” en “een wake-up call”. Hij pleit voor het optrekken van de leeftijdsgrens voor de consumptie van alcoholische dranken als bier, wijn en schuimwijn. Die ligt in ons land nu nog op 16 jaar, maar “zowel de Hoge Gezondheidsraad als de VAD raden aan om de grens op 18 jaar te leggen”. Van Gorp zegt dat België achterophinkt: “In 22 van de 28 EU-landen ligt de leeftijdsgrens al op 18 jaar.”

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/nog-nooit-zoveel-jongeren-op-spoed-na-alcoholmisbruik-trek-leeftijdsgrens-op~a6ecef92/

Spijtig genoeg kennen ze de gevaren er niet van. Maar ook zal men het nauwelijks aan banden kunnen leggen. Dan mag je nog de leeftijd optrekken als men het wilt hebben komt men er wel aan. Zoals in de tekst geschreven is bij nefaste gevolgen daar staan ze niet bij stil. Vaak komt spijt te laat of hebben ze iets gedaan dat ze eigenlijk niet wilde doen. Ook het laten opdringen van alcohol zit daar voor een stukje in. Alcohol en sigaretten het zal moeilijk zijn om hier een leeftijd op te kleven. De leeftijd kan natuurlijk maar zoals ik al schreef als ze het willen hebben zullen ze het ook bemachtigen.
En we hebben het allemaal gedaan en sommige zullen het nog nuttigen en bepaalde kennen hun grens maar ook zijn er die de grens overgaan en dan zijn het volwassenen.
Ik ben blij dat ik niets van alcohol nog moet hebben.

Afbeeldingsresultaat voor alcohol

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Twee keer zo dodelijk als alcohol: eenzaamheid

niet-erkende ziekte – interview- Eenzaamheid is twintig procent dodelijker dan roken en dubbel zo dodelijk als drinken, betoogt de Duitse psychiater Manfred Spitzer in een nieuw boek. ‘In een tijd waarin iedereen online alleen de goede versie van zichzelf toont, is het een taboe om voor je eenzaamheid uit te komen.’
©Bram Petraeus

Eenzaamheid is een van de urgentste problemen van westerse samenlevingen, meent psychiater Manfred Spitzer (1958). Maar doordat dokters het beschouwen als een neveneffect van iets anders, een gevolg van ‘echte’ ziekten, is er weinig oog voor, betoogt hij. Met zijn boek ‘Eenzaamheid: de niet-erkende ziekte’, dat vandaag in Nederland verschijnt, wil hij dat veranderen. “Soms zeggen mensen tegen mij: ‘Herr Spitzer, u vindt hier ziekten uit’. Dan zeg ik: ‘Als iets pijn doet, besmettelijk is en zelfs dodelijk, ja, hoe wil je het dan noemen?'”

Hij lacht hard. De Herr Doktor Doktor zit in een vergaderzaaltje met laag plafond, donker-houten meubilair en tl-licht in de psychiatrische kliniek van Ulm, Zuid-Duitsland, die hij zelf opzette en waar hij al 21 jaar werkt. Hij werd bekend door ‘Digitale dementie’ uit 2012. Daarin waarschuwt hij voor de ziekelijke gevolgen van computergebruik en sociale media, met name bij kinderen: depressies, aandachtsstoornissen, geheugenverlies. Een boodschap die hij herhaalde in ‘Digiziek’ (2015).

Nu heeft u eenzaamheid als ziekte ontdekt. Hoe ging dat?

“In 2003 las ik een studie die me echt omver blies. Hersenonderzoekers ontdekten dat eenzaamheid zeer doet. Niet bij wijze van spreken, maar letterlijk: het pijncentrum in het brein licht op. Ik dacht: nu begrijp ik het. Waarom eenzame mensen ook vaak onder pijn lijden. Dat zeggen we natuurlijk al veel langer: het doet pijn dat je me verlaat. Iedereen dacht dat het metaforen waren, maar nu weten we: het is écht zo. De taal is wijs. Opeens begreep ik ook waarom zoveel depressieve mensen, die vaak heel eenzaam zijn, pijnstillers innemen. Artsen pakten die vroeger meteen van ze af, ik ook. We dachten dat ze de oorzaak niet bestreden, dat het onzinnig was. Nu weten we: ze namen die omdat ze merkten dat het werkte. Het is een zinvolle behandeling.”

Geeft u patiënten nu paracetamol tegen eenzaamheid?

“Nee, want pijnstillers hebben ook veel bijwerkingen. Maar ik pak ze niet meer meteen van ze af. De ontdekking dat eenzaamheid pijn doet, opende een heel nieuw onderzoeksgebied. Je kan het bijvoorbeeld ook omdraaien. Mensen kunnen pijn beter verdragen als ze in goed gezelschap zijn. Waarom hebben bijvoorbeeld alle mensen in het ziekenhuis op hun nachtkastje een foto van hun familie? Daar zie je nou nooit een voetbalelftal of acteur. Nee, alleen familie! Dat is pijntherapie. Die foto verlicht de pijn, letterlijk. Ook dat is nu wetenschappelijk aangetoond: leg mensen onder een scanner en dien ze pijn toe. Zodra je ze een foto van hun geliefden toont, vermindert de activiteit in het pijncentrum. Je kunt pijn door de herinnering aan je sociale netwerk verminderen.”

Maar wáár doet het nu precies pijn bij eenzaamheid?

“Dat is het probleem: pijn die niet lokaliseerbaar is het in het lichaam, hoe moet je die omschrijven? ‘Overal’, zeggen depressieve mensen als je ze vraagt waar ze pijn hebben. De omschrijvingen zijn vaag. Dat maakt de pijn niet minder echt. We weten inmiddels dat eenzaamheid bovendien stress geeft. En dat kun je meten. Hoe eenzamer je bent, hoe meer stresshormonen in je bloed circuleren. Hoe beter het sociale netwerk, hoe minder. Dat is begrijpelijk: het vangt existentiële onzekerheid op. Wanneer ik weet: er zijn mensen die mij opvangen, wat er ook gebeurt, maak ik me minder zorgen. Ik kan ziek of werkloos worden, maar ik zal niet meteen in de goot liggen.”

Eenzaamheid doet pijn en levert stress op, maar is het daarom ook een ziekte?

“Ik noem het een ziekte omdat het nog een paar andere eigenschappen heeft die recent ontdekt zijn. De eerste is: eenzaamheid is besmettelijk, net als een virale ziekte. Ook hier is de taal wijs. Men zegt vaak: die persoon haalt me neer. Dan bedoelen we: hij zorgt ervoor dat mijn stemming naar beneden gaat. Dat klopt. Mensen die eenzaam zijn, steken er anderen mee aan. Mijn eenzaamheid neemt toe naarmate ik meer contact heb met eenzame mensen. Dat ontdekte onderzoeker John Cacioppo toen hij de gegevens over het Amerikaanse stadje Framingham op eenzaamheid onderzocht, waar decennialang vijfduizend inwoners waren gevolgd. Zo kon Cacioppo hun sociale netwerken reconstrueren. Als iemand eenzaam is, blijkt zijn directe vriend een grotere waarschijnlijkheid te hebben later ook eenzaam ze zijn, en zelfs diens vrienden.”

Hoort eenzaamheid niet gewoon bij het leven? U maakt er iets abnormaals van – een ziekte.

“Ik zou zeggen: eenzaamheid is als kiespijn. Kent iedereen, heeft iedereen. Hoort erbij. Maar hoe meer je erover weet, hoe beter je het kunt vermijden. En je moet ook bedenken: eenzaamheid is niet hetzelfde als alleen zijn. Dat kan heel fijn zijn. Eenzaam is niemand graag. Eenzaamheid is het beleven van een gemis, en wel een gemis waaraan men smartelijk lijdt: ik heb niemand. Wie zegt dat hij graag eenzaam is, weet niet waar hij het over heeft.”

Is eenzaamheid niet van een andere orde dan kiespijn? Eenzaamheid gaat ook over menselijke begrenzingen, de ervaring nooit helemaal begrepen te worden, het feit dat jij en je geliefden eindig zijn. Iedereen sterft alleen…

“Maar niet altijd eenzaam! En dat wens ik iedere stervende toe, dat je je opgetild voelt in de familie of vriendenkring. Natuurlijk, het sterven zelf beleef je alleen, maar ik geloof toch dat er verschillen zijn. Er wordt veel eenzaam gestorven. Op de intensive care, om drie uur ’s nachts, overal piept het… Gelukkig is er ook een trend om vaker thuis te sterven, omringd door geliefden. Dat toont duidelijk waar het ook bij het sterven op aankomt: dat het niet eenzaam gebeurt.

“Natuurlijk, bij kiespijn denkt niemand aan zijn dood, maar het helpt om eenzaamheid eens op die manier te bekijken en weg te halen van die grote existentiële gedachten, hanteerbaarder te maken. Velen lijden eronder. En om dan alleen te zeggen: het hoort bij de menselijke conditie, moeten we mee leren omgaan, dat is zo intellectualistisch. Dat helpt niemand. Wacht, ik laat je iets zien.

Spitzer bladert in zijn boek. “Waar was het… Pampampam. Hier. Kijk.” Hij wijst naar een grafiek met staafjes. “Hier zijn 148 studies samengevat, het laat zien hoe dodelijk dingen als alcohol, roken en fijnstof zijn in onze westerse samenleving. En ja, ook eenzaamheid is meegeteld.” Het staafje van eenzaamheid is het hoogste, het schiet de lucht in. Eenzaamheid is twintig procent dodelijker dan roken en dubbel zo dodelijk als drinken. “Heftig, zeer heftig! Eenzaamheid is killer nummer een. Daarom is het zo belangrijk om die als ziekte te erkennen. Dan kan je die bestrijden.”

Hoe is eenzaamheid hier eigenlijk gedefinieerd?

“Daar zijn goede methoden voor in het onderzoek. Zo is er de ‘eenzaamheidsschaal’ van de Stanford-universiteit. Men vraagt mensen niet alleen: bent u eenzaam? Men kijkt preciezer: hoe vaak heeft iemand het gevoel eenzaam te zijn in een bepaalde tijdspanne, etcetera. Na zeven of acht vragen kan je goed onderscheiden of iemand nauwelijks, een beetje of zeer eenzaam is.”

Het onderzoek berust dus op een persoonlijke inschatting van de eigen eenzaamheid?

“Precies. Je moet eenzaamheid onderscheiden van sociale isolatie. Die is objectief te meten, maar eenzaamheid is een subjectieve ervaring. De twee hangen minder met elkaar samen dan je zou denken – ik was althans verbaasd over het zwakke verband. Maar eigenlijk kennen we dit uit ervaring. Sommigen zijn de hele tijd onder mensen en voelen zich toch eenzaam. Anderen zijn zeer geïsoleerd maar voelen zich niet eenzaam. Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn.”

Hoe wijdverbreid is de ‘ziekte’ van eenzaamheid?

“Het is een megatrend. En die zal niet verdwijnen, eenzaamheid zal alleen nog maar toenemen. Omdat de ontwikkelingen die het voeden verder toenemen, zoals individualisme en verstedelijking. Zulke fenomenen leiden niet direct tot eenzaamheid, maar vergroten wel de kans erop. Mensen leven steeds vaker alleen, het aantal een-persoonshuishoudens stijgt explosief.”

Bij welke groep is het probleem het grootst?

“Je zou denken: bij de ouderen. Onder ouderen komt veel sociale isolatie voor, vooral onder vrouwen wier mannen gestorven zijn – vrouwen leven langer en trouwen jonger. Toch kunnen ouderen daar vaak heel goed mee omgaan. Van de honderd weduwen lijden er misschien vijf of acht echt aan eenzaamheid. Dat geldt voor jonge mensen veel minder.

“Neem honderd jonge meisjes en er zijn misschien twintig heel erg eenzaam. De groep is wezenlijk voor hun definitie van wie ze zelf zijn. Ze kunnen er ook niet over praten. Wie dat wel doet – ik bedoel, hé, Facebook draait om likes krijgen. Als ik toegeef dat ik lijd onder eenzaamheid, dan krijg je die niet. In een tijd waarin iedereen online alleen de goede versie van zichzelf toont, is het een taboe om voor je eenzaamheid uit te komen. Dat voelt als het toegeven van een fout, een zwakte: ‘Ik ben mislukt’.”

Ziet u uw boek over eenzaamheid als een opvolger van uw boeken over computergebruik, en sociale media?

“Nee. Maar digitalisering speelt zeker een grote rol bij de groei van eenzaamheid.”

U geldt een beetje als een onheilsprofeet.

“Ze zeggen dat ik een angstzaaier ben, een cultuurpessimist. Dat stempel geven de voorstanders van digitale media me, zodat de mensen me niet meer serieus nemen. Weet u, ik heb niet alleen over digitalisering geschreven, ik schreef over van alles, over leren, over muziek. Ik verhelder graag dingen. Dan denk ik: hé, als de mensen dat eens wisten! Dan zouden ze nadenken en misschien hun gedrag veranderen, en wel ten goede. Ik wil geen angst zaaien, integendeel. Mijn vrienden zeggen vaak tegen me: Manfred, je hoeft de wereld niet te redden. Dan zeg ik: jawel! Wie anders? Hahaha.”

Hoe kunnen we kinderen en jongeren helpen tegen eenzaamheid?

“Ik denk dat we kinderen tot op zekere hoogte kunnen inenten tegen eenzaamheid op latere leeftijd. En wel door ze dingen bij te brengen die plezier geven als je ze gemeenschappelijk doet. Een kind dat viool heeft leren spelen, weet: in het orkest klinkt het nog veel mooier dan alleen. Dat kan later, in eenzame periodes, een toegang geven tot een sociaal netwerk.

“De belangrijke schoolvakken zijn wat mij betreft sport, muziek, theater en gemeenschappelijke projecten. Samen dingen doen. Dat is zo belangrijk. Maar dat zijn nu vaak de ‘zwakke’ vakken. Nu we weten dat eenzaamheid doodsoorzaak nummer 1 is, moeten we daar echt anders over gaan denken.”

Wat kunnen we verder tegen eenzaamheid doen?

“Het is allereerst belangrijk dat we het als een maatschappelijk probleem erkennen en erover leren praten. In de laatste twee hoofdstukken van mijn boek probeer ik lezers die zelf aan eenzaamheid lijden of die eenzame mensen kennen, wat suggesties aan de hand te doen. Dat vond ik niet makkelijk. Veel dingen werken namelijk niet. ‘Ga toch in het kerkkoor’ – zulke adviezen, hoe goedbedoeld ook, kunnen juist beledigend zijn, je toont dat je totaal niet begrijpt wat de ander doormaakt. Het vergt wijsheid om te helpen. Invoelingsvermogen.

“Wat weleens kan werken is een terloopse opmerking, zo van: wist je dat je nodig bent, dat anderen je missen? Dat zie ik ook in de kliniek, een goed woord op de goede tijd is niet slecht. Ik heb ook gekeken wat we uit empirisch onderzoek weten over wat werkt als je eenzaam bent. Bij veel therapieën is dat niet aangetoond. We weten wel dat het eenzaamheid vermindert als je anderen mensen helpt of dingen schenkt. Geven helpt. De natuur in gaan helpt. Zelfs als je dat alleen doet. In de natuur zijn geeft een gevoel van verbondenheid met iets groters. Dat is experimenteel bewezen! Dat is alvast iets.”

BRON: https://www.topics.be/twee-keer-zo-dodelijk-als-alcohol-eenzaamheid-a10896479trouw/80e1267f22e37a03f810d8adebfd2e9e1c8a68b9e3b238349cb360b44e033999/?referrerBrand=hln

Eenzaamheid is pijnlijk. Maar vaak rolt de persoon er zelf in. Door zich gaan te isoleren of nergens nog contact mee te leggen. Vaak komt het door een verlies dat de persoon moet verwerken. In dat proces komt deze niet buiten gaat zich opsluiten. En zo in de eenzaamheid valt. Dat op een moment pijn gaat doen. Als ze er niet uitkomen dan kan dit zelfs leiden tot zware gevolgen.
Dus ik vond deze tekst wel gepast om te delen.

Afbeeldingsresultaat voor eenzaamheid

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Wat je moet doen als je partner je niet steunt

Getty Images
Een gezonde relatie hebben, gaat hand in hand met elkaar respecteren, vertrouwen en steunen. Er is dan ook haast niets zo frustrerend als een partner hebben die het niet voor jou opneemt.

“Als je partner het niet voor jou opneemt, dan steken er automatisch problemen de kop op in jullie relatie”, stelt relatie expert April Masini. “In een relatie moet je op elkaar kunnen rekenen. Wanneer jouw partner het niet voor jou opneemt – of dat nu in het openbaar of privé is – dan wordt het moeilijker om elkaar te vertrouwen. Verdwijnt het vertrouwen? Dan is de kans groot dat dat zich vervangt door woede en frustratie. In een echte en goede relatie verdedig je elkaar.”

Het zou geweldig zijn mocht iedereen altijd perfect met elkaar overeenkomen, maar de realiteit is nu eenmaal anders. Of het nu de moeder van jouw liefste is die het oneens is of de beste vriend. Het is cruciaal dat je partner laat weten dat hij jouw kant kiest.

De negatieve effecten

Het duurt vaak een tijdje voor we sterk genoeg in onze schoenen staan om het op te nemen tegen onze familie of vrienden. Toch is het een bijzonder goede skill om te hebben. Als een van de twee partners zich steeds minderwaardig en onbegrepen voelt, leidt dat al vaak tot de gedachte dat er meer mis is.

“Als iemand er telkens in faalt om het voor jou op te nemen, dan is het logisch dat je twijfelt aan hoe begaan ze met je zijn, snel daarna volgen frustraties”, legt Amica Graber, relatie expert, uit. “Als iemand je niet kan beschermen tijdens conflict, dan gaan ze dat waarschijnlijk ook niet doen in de toekomst. Stel jezelf de vraag of zo’n situatie het waard is voor jou.”

“Vertrouwen creëren is de manier om emotionele, fysische en intellectuele steun te geven”, meent Hanalei Vierra, therapeut. “Als dit soort steun ontbreekt in een relatie, dan zal het vertrouwen zakken en iemand zich al snel eenzaam voelen.”

Hoe vertel je aan je partner dat je niet genoeg steun krijgt?

Hoewel elke situatie anders is, en de steun daaraan aangepast moet worden. Het belangrijkste is dat je voelt dat je partner je begrijpt en voor je op wil komen. Volgens Vierra is de beste manier om te leren ruziemaken, door je stem te laten horen en je partner aan te spreken op zijn of haar gevoelens. “Laat ze weten dat je hun begrijpt, en vertel achteraf pas dat je niet dezelfde mening deelt, moest dat het geval zijn.”

Kortom: begrijpen, empathisch zijn en tonen dat je iemand steunt, is alles wat er nodig is om aan te tonen dat je relatie goed zit. Heb je het gevoel dat je onbegrepen bent? Spreek je partner hier dan op aan. Vertel hoe jij je voelt wanneer hij of zij niet je kant niet kiest.

BRON: https://www.hln.be/nina/seks-relaties/wat-je-moet-doen-als-je-partner-je-niet-steunt~a1a07dab/

Dit komt niet alleen in een relatie voor. Ook op sociaal vlak maar ook op het werk. Het gevoel hebben niet gesteund te worden. Soms is dat echt nodig. Een steun kan op zo een moment een hulp zijn om iets door te zetten. In een relatie geeft een steun ook dat gevoel dat je begrepen wordt. Een steun kan ook je kracht bijzetten. En als iemand je daarin kan helpen dan kan je het vaak ook doorzetten. Voel je dat je toch ergens geen steun in krijgt dan moet je een keuze gaan maken.
In een relatie zoekt men vaak een steun als het gaat over de kinderen, of iets financieel. Op sociaal vlak is het meestal dat je iets wilt veranderen. Op het werk heeft het vaak te maken dat je ergens niet over eens bent.

Gerelateerde afbeelding

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Nieuwe website geeft ggz-patiënt meer inzicht in behandeling

Een samenwerkingsverband met daarin onder meer zorgverzekeraars en de ggz-sector lanceert donderdag de website kiezenindeggz.nl, zodat mensen met psychische klachten die op zoek zijn naar de juiste behandeling en behandelaar gemakkelijker de juiste informatie daarover kunnen krijgen en een psychiater of psycholoog in de buurt kunnen vinden.

Patiënten, maar ook verwijzers als huisartsen, kunnen op de website terecht voor onder meer wachttijden per ggz-aanbieder en de hoogte van de vergoeding voor een behandeling.

De bedoeling van de site is dat mensen die op zoek zijn naar therapie meer inzicht en houvast krijgen en dat de transparantie van de geestelijke gezondheidszorg ermee wordt vergroot, aldus in de initiatiefnemers.

Onderzoek wijst uit dat de wachttijden voor mensen met autisme, trauma’s of persoonlijkheidsstoornissen en voor mensen met een combinatie van een licht verstandelijke beperking en een psychische aandoening veel te lang is.

“De website maakt mensen sterker in hun zoektocht naar zorg en geeft ze informatie over wachttijden en aanbod per behandelaar, waardoor ze beter in gesprek kunnen gaan met bijvoorbeeld hun verwijzer”, zegt staatssecretaris Paul Blokhuis van Volksgezondheid over de nieuwe website.

‘Problemen stapelen zich op door lang wachten’

Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport is ook een van de partners in het samenwerkingsverband. Blokhuis: “Het is heel naar als iemand in geestelijke nood maanden op een behandeling moet wachten. Lang wachten betekent dat de problemen zich opstapelen; baanverlies, schulden, relatieproblemen.”

Volgens de initiatiefnemers kunnen patiënten nu vaak hun weg niet vinden in het “oerwoud van verschillende informatiesites in de geestelijke gezondheidszorg”.

BRON: https://www.nu.nl/gezondheid/5559833/nieuwe-website-geeft-ggz-patient-meer-inzicht-in-behandeling.html

Doordat mensen zo lang moeten wachten stapelen de problemen zich op. Deze problemen begint bij de persoon zelf maar ook wat erbij komt kijken. Baanverlies financiële problemen vaak en de relatie waar het niet goed in blijft gaan. Zo maak je de patiënt zijn leven naar een hel. Juist alleen omdat de tijden zo lang zijn.
Dat is niet overal zo natuurlijk.

Afbeeldingsresultaat voor ggz doorverwijzing

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Hotstuffforladies

Shop blogs, reviews en heerlijke recepten alles voor Dames😁💅👄👗👜👝🛍👛Welkom. Snuffel lekker rond en leuk als je een reactie achterlaat

Bewustzijnenzo

Druppeltje humor, scheutje spiritualiteit, schepje bewustheid, allemaal in een blender..en tadaaa

Crohn & ik

mijn leven met de ziekte van Crohn

They Call Me Jelke

But do I call them back

GROW YOUR MIND NOW.

PLEUN VAN DEN AKKER

Buiten en Binnen Zinnen

Vliegoefeningen van Maria

Het zwarte monster

Een gevecht tegen alles wat ik heb

Balans in sport en leven

Mental coaching & Life coaching by Wiena Robert

volwassenwordenmetadhd

schrijfsels hyperkinetisch en emotioneel tot menselijkheid gebracht

AquariusPolitiek

De nieuwe wereld

Tinkerbell's House of Magic

Spiritueel , reiki , orakel kaarten en edelstenen

Wu Cares!

nobody cares

Morgana Brighid

Waarzeggerij en Healing. Voor raad en daad.

Debbythechocoholic

FOOD⎢YOGA⎢ LIFE

YogaDagboek

Yoga • Voeding • Lifestyle

HARME BLOGT

marginale blogs van een 71 jarige

Phuro! Be inspired!

Van inspiratie tot transformatie

Dirk Pieters

schrijver, boeddhist, yogi / writer, buddhist, yogi

Healthy & Travel T(r)ips

Blog van een Gezondheids - & Reisfreak

WishMeAvril

Gezond en Gelukkig

struikuiltje

Persoonlijk blog

Beejoie

Bits & ends

LiefsCarolien.nl

Inner beauty, Food, Lifestyle and a sparkle personal

Dagboek van een leerkracht

Passie voor schrijven. Kleuterjuf. Positief denken

Wil je beter omgaan met narcisme?

Omgaan met een narcist(e) en zelfliefde ontwikkelen. 0032-49452-4817

Marianne's Life

ZOMAAR EEN BLOG MET VAN ALLES

Maria de Ridder

Durf de uitdaging aan te gaan om jezelf opnieuw uit te vinden

Onderweg na kanker

over omgaan met kanker en hoe het in al die grote kleine dingen sporen vraagt

Personal Plus Training

Personal training op locatie

The Desires of Living

De verlangens in je leven

Zebrazonderstrepen

Mamablog Zebrazonderstrepen - Alles over mini's en voor mama's, want achter iedere mini staat een sterke mama

Femke's dagboek

Een kijk op dagelijkse beslommeringen

%d bloggers liken dit: