Category: pesterijen


GEPEST WORDEN DOOR HAARKLEUR

“Hij haat zijn haarkleur en voelt zich lelijk”: moeder van gepest jongetje (7) trekt aan alarmbel

 Sanne Nederlof
Moeder Sanne Nederlof uit het Nederlandse dorp Lekkerkerk is het beu dat haar zoontje Julian (7) wordt gepest wegens zijn haarkleur. Op Facebook deelde ze haar woede en verdriet. “Ik dacht dat dit gebeurde in 1950, niet anno 2019.” Aan haar oproep om Julian wat liefde te tonen, is massaal gehoor gegeven.

“Ik plaatste een Facebookbericht en het liep vervolgens volledig uit de hand. Het overvalt me gewoon”, vertelt Sanne aan onze Nederlandse collega’s van Algemeen Dagblad. “Je beseft niet dat het zo breed wordt gedeeld als je zoiets online zet. Maar het wordt nu zelfs wereldwijd gedeeld.” Het bericht van Sanne is inmiddels ruim 150.000 keer gedeeld op Facebook.

De reacties onder het bericht stromen binnen. “Niet alleen de haarkleur is prachtig, Julian is 100 procent oké zoals hij is. Van hem is er maar één”, schrijft Ineke Linssen onder het bericht. En Nele de Mondt schrijft: “Je mag fier zijn op deze knappe gast…you rock kerel!”

Haar zoontje Julian heeft “prachtige rossige haren”, maar zo denkt hij er zelf niet over. “Hij haat het, wil het liefst naar de kapper om het af te knippen óf te verven. Hij voelt zich lelijk en heeft er dagelijks verdriet om”, schrijft Sanne in haar bericht. Julian wordt gepest om zijn haarkleur en mag volgens de boze moeder soms zelfs niet mee doen met buitenspelen. “Ik dacht dat dit gebeurde in 1950, niet anno 2019.”

De maat is vol

Gisteren gebeurde dat opnieuw: Julian kwam thuis na het buitenspelen en vertelde zijn moeder dat hij weer was gepest. “Dan is opeens de maat vol. Toen heb ik dat bericht geschreven.” Haar doel was om haar zoon en andere roodharigen te laten zien dat hun haarkleur juist heel mooi is. Dat doel is behaald.

Het raakt moeder Sanne: “De hele dag door heb ik Julian wat reacties laten lezen. Hij zei: ‘Ik wist niet dat er zo veel mensen zijn die rood haar mooi vinden!’” Maar de moeder van het jongetje blijft kritisch. “Het probleem is hiermee niet opgelost. Pesten, op welke manier en om welke reden dan ook, kan iemand echt kapot maken.”

BRON: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/-hij-haat-zijn-haarkleur-en-voelt-zich-lelijk-moeder-van-gepest-jongetje-7-trekt-aan-alarmbel~a98a334f/#comments

Hoe erg is het tegenwoordig niet gesteld. Dan men afgerekend wordt op haarkleur. Wat is er mis met een haarkleur die niet bruin, zwart of blond is. Niets want het is even mooi. Net als sproetjes een pracht zijn op iemands gezicht. Maar dan zie je maar weer hoe diep men iemand kan raken. En voor wat? Want aan iedereen is wel iets aan te merken. 
Je mag trots zijn als ik je zo zie staan op de foto.

Gerelateerde afbeelding

Afbeeldingsresultaat voor lichamelijk pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO

OM SHANTHI

Spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

 

AUM MANI PADME HUM

Advertenties

Meisje (14) dat uit schoolraam sprong gepest omdat ze te mager was: expert waarschuwt voor de gevaren van thinshaming

 Getty Images/iStockphoto
Gisteren sprong een 14-jarig meisje tijdens de wiskundeles in het Don Bosco-college in Sint-Lambrechts-Woluwe uit het raam van een klaslokaal. “Ze werd gepest omdat ze te mager was en huilde af en toe op school”, vertelt een medeleerling. Wij gingen praten met klinisch psycholoog-psychotherapeut en praktijkhoudster van het Centrum voor Eetstoornissen Sophie Pollock.

“Mager zijn wordt al snel in verband gebracht met een eetstoornis”, steekt Sophie Pollock, klinisch psycholoog-psychotherapeut en praktijkhoudster van het Centrum voor Eetstoornissen, van wal. Toch hoeft dat volgens haar helemaal niet zo te zijn. “Een eetstoornis heeft te maken met verstoord eetgedrag in combinatie met obsessieve gedachten en gevoelens over eten. Iemand die slank of mager is, kan echter een perfect normaal eetpatroon hebben zonder dat hij of zij zich ergens zorgen over maakt.”

Hoewel volgens haar zowel mensen met een maatje minder als meer harde en ongezouten opmerkingen te verduren krijgen, zijn we soms wel minder verontwaardigd bij thinshaming. “Er is een grotere maatschappelijke bewustwording dat iemand aanspreken op iemands overgewicht not done is dan bij mensen die mager zijn. Toch is dat net hetzelfde en even pijnlijk als je er niets kan aan doen dat je zo slank bent.”

Niet te onderschatten gevolgen

Bodyshaming kan immers een behoorlijke impact hebben op het slachtoffer. “Bodyshaming kan leiden tot schaamte waarbij je je lichaam niet meer durft te tonen omdat je bang bent voor de gedoodverfde reacties, isolering, een negatief zelf- en lichaamsbeeld, eetstoornissen, zelfverwonding en depressie tot zelfs zelfdoding”, aldus Pollock. Maar hoe hard kritische opmerkingen erop inhakken bij iemand hangt van een aantal sociale en psychologische factoren af. “Een goed zelfbeeld, een steunende omgeving, de context en het hebben van een groot relativeringsvermogen dragen allemaal bij aan de impact op het slachtoffer”, vertelt de psychologe.

Ze pleit dan ook voor een minder kritisch discours. “Iedereen is anders. Daarom is het ook niet oké als we één bepaald figuur naar voren schuiven als dé norm die voor iedereen moet gelden. Dat betreft zowel voor het slankheidsideaal, maar evenzeer voor de vollere figuren en rondingen die we als tegenreactie naar voren schuiven. Anders gaan er altijd mensen buiten de boot vallen die hier misschien zelf heel weinig aan kunnen doen. Laten we dus vooral een beetje lief blijven voor elkaar en elkaar accepteren, waarderen, steunen en versterken. Een positief zelfwaardegevoel en een gevoel van controle zijn immers het belangrijkst om je te beschermen tegen een eetstoornis”, besluit Pollock.

Wie vragen heeft over zelfdoding, kan anoniem contact opnemen met de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 of op www.zelfmoord1813.be.

BRON: https://www.hln.be/nina/psycho/meisje-14-dat-uit-schoolraam-sprong-gepest-omdat-ze-te-mager-was-expert-waarschuwt-voor-de-gevaren-van-thinshaming~a9de48ce/

Iedere normale ouder en kind spreekt erover. Het meisje dat onlangs uit het raam sprong van de school. De wanhoopsdaad. Geen weg meer weten te vinden omdat het zo erg is. Hier gaat het nu om het gewicht van het meisje. Maar zelf ken ik er ook die mager zijn maar zeker niets speciaals ervoor doen, net als de andere kant ervan. Die iets zwaarlijvig zijn en daar ook niet echt iets kunnen aan doen. Het laatste komt vaak door medicatie. En deze worden dan zo hard aangepakt in onze maatschappij dat ze maar een weg nog zien om zich gelukkig te voelen. Spijtig genoeg is dat zeker en vast niet de juiste weg. Ga praten, praat over je probleem over het pesten is school tegen je ouders. Zodat ze je kunnen helpen. Zodat ze weten wat er aan de hand is. 
Spijtig genoeg begint het al van heel jonge leeftijd met pesten en elkaar negatief te benaderen. Voor wat eigenlijk? Zijn we eigenlijk niet beter af om elkaar te beschermen te helpen?
Ook gaat het pesten vaak ook door als men de persoon niet ziet, via pc of gsm. Dat ook nog eens het ergste is. Men kent geen rust meer.

Afbeeldingsresultaat voor pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO

OM SHANTHI

Spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

 

AUM MANI PADME HUM

 

Cassidy (15) pleegde zelfmoord na pesterijen die zelfs tot verkrachting leidden. De brief van haar moeder zorgt voor enorme krop in de keel

Cassidy Trevan met haar moeder Linda.
Facebook Cassidy Trevan met haar moeder Linda.
Eerst zwaar gepest door medestudentes, daarna ook nog eens in de val gelokt en verkracht door twee jongens: Cassidy Trevan kon de mentale pijn niet langer aan en pleegde exact drie jaar geleden zelfmoord in Melbourne. Amper vijftien was ze toen. Naar aanleiding van dat emotionele herdenkingsmoment schreef moeder Linda nu een pakkende brief naar haar overleden dochter.

Cassidy was amper 13 jaar oud toen enkele meisjes van haar leven een ware hel maakten. “Het begon met simpele pesterijen: ze beledigden haar en sloegen haar in het gezicht”, aldus Linda. “Maar het werd snel veel erger. Of Cassidy nu op sociale media zat of naar de winkel ging, nergens was ze nog veilig. Zelfs hier bij ons thuis werden er vernielingen aangebracht.”

Het liep zodanig de spuigaten uit dat Cassidy een lange tijd niet meer naar school ging. Toen ze terugkeerde -twee dagen per week- leek alles op het eerste zicht opnieuw koek en ei: de pestkoppen verontschuldigden zich voor hun gedrag en wilden weer ‘vriendjes’ met haar zijn. Sterker nog: op een bepaald moment werd Cassidy zelfs uitgenodigd om samen met hen naar een festival te gaan.

In werkelijkheid namen ze haar echter mee naar een verlaten huis om haar te laten verkrachten. “Daar waren twee oudere jongens die Cassidy niet kende. Zij gingen hun gangen met haar, terwijl de twee aanwezige meisjes in stilte wachtten. Een derde jongen stond op de uitkijk”, weet Linda.

Facebook

“Te bang voor represailles”
Cassidy stapte daarna samen met haar moeder naar de politie. “Maar ze durfde geen officiële klacht in te dienen, ze was té bang voor represailles. En ze vreesde ook dat ze over het randje geduwd zou worden als ze die lijdensweg bewust moest herbeleven.”

“Ik heb mijn schatje 22 maanden lang zien lijden door wat die duivels aangericht hebben. Ze maakte zich constant zorgen dat ze haar opnieuw te pakken zouden krijgen. En zelfs na de verkrachting bleef ze gepest worden via telefoon of sociale media. Ze had flashbacks en nachtmerries. Ze leed aan slapeloosheid, angstaanvallen en een posttraumatische stressstoornis.”

“Ik heb mijn kind voor mijn ogen zien wegkwijnen -zowel mentaal als fysiek- tot op het punt dat ze nog amper uit bed raakte. Ze kon de pijn en het lijden niet langer aan. Wat die pesters gedaan hebben, was de rechtstreekse aanleiding voor haar zelfmoord op 12 december 2015.”

Facebook

“Hoe kon je nu al vier uur dood zijn zonder dat ik dat voelde?”
De schuldigen werden tot nu toe nog altijd niet gestraft, een bittere vaststelling voor Linda. Gisteren richtte ze zich via een ontroerende brief tot haar dochter. “Cassidy, lieverd. Het is vandaag exact drie jaar geleden. Er werd op onze deur geklopt en mijn wereld stortte in”, klinkt het daarin.

“Ik dacht eerst nog dat je teruggekeerd was van het strand. Je vader had je twee dagen meegenomen, met de bedoeling om je gedachten te verzetten. Maar toen ik opendeed, stonden er twee agenten voor mijn neus. Ik was in de war. Ze vroegen of ze mochten binnenkomen en wilden dat ik zou gaan zitten. Ik weigerde. Mijn eerste idee was dat er een ongeluk met de auto gebeurd was en dat je vader gewond geraakt was. ‘Zeg me nu maar wat er gebeurd is’, zei ik.”

“Toen kreeg ik het vreselijke nieuws te horen. Mijn lichaam weigerde dienst. Ik moest ondersteund worden, mijn wereld stortte in elkaar. Het was 20.30 uur, maar blijkbaar was je al doodverklaard om 18.10 uur. En je zou effectief gestorven zijn om 16.30 uur, op bijna honderd kilometer van mij vandaan. Hoe kon je nu al vier uur dood zijn zonder dat ik daar ook maar iets van voelde? Hoe bestáát het dat ik niet bij jou was in je laatste momenten?”

Facebook

“Het voelt alsof we met twee gestorven zijn”
“Soms lijkt het alsof het gisteren gebeurd is, op andere momenten lijkt het wel eeuwen geleden. Maar de pijn blijft altijd even diep. Nooit meer een knuffel, nooit meer samen lachen met jou, nooit meer over je rugje wrijven om je in slaap te wiegen,…”

“Het voelt aan alsof we met twee gestorven zijn. Ik weet niet of ik zonder jou ooit nog een zinnig leven zal kunnen leiden. Ik mis je enorm, elke seconde van elke dag. Je zit nog constant in mijn gedachten.”

“Gisteren heb ik een kaars van 55 uur doen branden, zodat je de weg naar mij kan vinden. Kom me bezoeken in mijn dromen, alsjeblieft. Ik moet je zien, ik wil nog één blij moment met jou.”

“Ik zit nog niet in de fase van de aanvaarding. Hoe kan ik er ooit mee leven dat mijn dierbaar kind zo verraden en in de steek gelaten werd? Niet alleen door de maatschappij, maar ook door zogezegde experts. Zelfs na je dood is niemand erin geslaagd om je te beschermen. Je was zo kapot dat je geen andere uitweg meer zag om die pijn te doen stoppen, hoe kan ik dat ooit aanvaarden? Het besef dat je zo hard hebt moeten afzien, maakt me kapot.”

Facebook

“Het was een eer om je mama te zijn”
“Het spijt me zo erg dat ik het niet kon voorkomen, als moeder was dat mijn plicht. Dan hadden we nog samen kunnen zijn.”

“Mijn verdriet is zo overdonderend. Maar ik moet sterk blijven, zodat ik jouw naam en jouw herinneringen levendig kan houden. Ik zal me blijven inzetten in de strijd tegen pesten, zodat andere levens wel gered kunnen worden.”

“Je was een droom die werkelijkheid geworden was. Mijn prachtige baby. Ik hou van je en mis je enorm. Het was een eer en een genoegen om jouw mama te mogen zijn. Ik moet mezelf blijven inpeperen dat je nu niet langer lijdt en eindelijk vrede gevonden hebt. Vlieg nu maar, mijn grenzeloos kind. Ik wou dat je kon zien wat voor liefde en steun je nu krijgt. Je zal blijven verder leven. Niet alleen in mijn hart, maar in dat van duizenden mensen over de hele wereld.”

Wie met vragen zit over zelfdoding kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de site www.zelfmoord1813.be.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/cassidy-15-pleegde-zelfmoord-na-pesterijen-die-zelfs-tot-verkrachting-leidden-de-brief-van-haar-moeder-zorgt-voor-enorme-krop-in-de-keel~a8877752/

Meer en meer lees ik het en hoor ik het. Dat deze personen vaak met zelfmoord gedachten rondlopen. Ze zien het leven helemaal niet meer zitten. Angsten die ze dagelijks dragen en de bovenhand nemen van hun dagelijks leven. Nu hier gaan ze dan nog een stapje verder dat ook het huis er onder moet leiden. Op zo een moment moet men sneller aangifte doen. En dossier laten opmaken en blijven hameren dat dit niet kan. De persoon in kwestie kan altijd hulp zoeken en zich zeker niet gaan verstoppen in wijze van. Want dan pas zullen de problemen blijven en ze weten je toch te vinden. Is het niet fase to fase dan is het wel op sociale media. Dat in deze eeuw zeker de grootste boosdoener is van het niet stoppen van pesterijen.
Mensen we mogen niet vergeten het is niet alleen onder jongeren ook volwassenen krijgen ermee te maken. Maar blijf niet zitten praat er over met een derde. Er zijn er altijd die je helpen willen. En heb je bepaalde zwarte gedachten durf te bellen of te chatten met de zelfmoordlijn.

Afbeeldingsresultaat voor pesterijen

Afbeeldingsresultaat voor pesterijen

IK BLIJF ER AANDACHT AANGEVEN IK PROBEER DAN OOK ALTIJD MEE TE GEVEN. ALS HET JE OVERKOMT PRAAT ER OVER.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Celine kiest voor drastische transformatie nadat ze jarenlang op school gepest werd: “Niemand kan me nu nog pijn doen”

Celine Centino, voor en na de transformatie.
Instagram Celine Centino, voor en na de transformatie.
https://www.instagram.com/cestlactu/?utm_source=ig_embed
Jarenlang gepest worden op school? Onderschat de gevolgen nooit. Celine Centino zette zelfs de stap om haar uiterlijk drastisch te veranderen, zodat ze in niets meer zou lijken op dat kwetsbare meisje van weleer. Haar vlucht richting plastische chirurgie kostte haar al ruim 42.000 euro. Niet iedereen reageert echter even enthousiast. “Vroeger was het veel beter, er scheelde toch niets met haar? En als je zo’n moeite doet om anderen te plezieren, dan hebben de pestkoppen in feite gewonnen”, luidt de teneur.

‘Het lelijke eendje’, noemden ze haar vroeger. Maar het bleef niet bij woorden alleen, ook met vechtpartijen ging het van kwaad naar erger. De acties van de pesters hakten er zodanig in dat Celine zich vaak ziek meldde.

Na haar studies ging de jongedame uit Zurich aan de slag als kapster, dat geld gebruikte ze om eindelijk haar grote droom waar te maken. Drie borstvergrotingen, een neus- en kaakcorrectie, lip- en kinfillers,… In vier jaar tijd maakte de meid korte metten met haar oude look. “En nu voel ik me gelukkiger dan ooit”, klinkt het.

“Ik was altijd positief ingesteld, maar voelde me niet goed in mijn vel. Ik werd constant lelijk genoemd en dat stemde me droevig. Ik wilde opnieuw gelukkig zijn, vandaar dat ik alles wat me dwarszat aan mijn lichaam liet veranderen. We leven in een tijd waarin dat mogelijk is, dus waarom geen gebruik maken van die kans?”

“Ik werd dagelijks gepest. Ze vonden altijd wel iets nieuws. Soms leek ik volgens hen op een jongen omdat ik geen borsten had, een andere keer was mijn achterwerk te dik. Ik kreeg te horen dat mijn gezicht op een vuilbak leek en dat mijn stijl op niets trok. Ik kon niets goeds doen voor hen, ze waren allemaal gemeen.”

“Daarnaast werd ik soms in elkaar geslagen en sloten ze me uit. Ik kreeg de kans niet om te tonen hoe leuk ik kan zijn, ze zagen enkel maar de ‘lelijke Celine’. Het enige wat ik kon doen, was weglopen. Ik heb nooit gedurfd om mijn probleem op tafel te leggen, want ik schaamde me te veel. Hoe vaak heb ik niet gedaan alsof ik ziek was, om toch maar niet naar school te hoeven?”

“Ik heb veel geld gespaard toen ik jong was. Tot mijn achttiende ben ik nooit uitgegaan. Ik werkte hard, zodat ik mijn operaties kon betalen. Nu kan ik eindelijk het leven leiden dat ik altijd gewild heb. Ik voel me ook veel sterker. Als iemand nu iets slechts over me zegt, kan het me niet meer schelen. Niemand kan me nog pijn doen.”

Facebook

“Die eerste borstvergroting was een fantastisch gevoel. Als kind keek ik vaak naar Pamela Anderson in ‘Baywatch’, borsten zoals de hare heb ik altijd gewild. Ik had dan ook een sterke look nodig, zoals een mythisch wezen haast. Een vrouw die niet gekwetst kan worden omdat ze zo stevig in haar schoenen staat. Een man? Niet nodig, maar alle venten kicken wel op haar. Dat soort figuur dus.”

“Ik krijg uiteenlopende reacties. Sommigen vinden dat ik er geweldig uitzie, anderen vinden mijn uiterlijk puur plastic. Maar de positieve commentaren halen het, mannen gaan nu uit hun dak voor mij.”

Wat als Celine nu nog eens haar vroegere pestkoppen tegen het lijf zou lopen? “Dan negeer ik hen. Ze hebben mij nooit een kans gegeven, waarom zou ik hen dan nog een blik waardig gunnen?”

BRON: https://www.hln.be/bizar/celine-kiest-voor-drastische-transformatie-nadat-ze-jarenlang-op-school-gepest-werd-niemand-kan-me-nu-nog-pijn-doen~a405c698/#comments

Dit meisje gaat wel heel ver. En gaat ze gelukkiger zijn of nu door het leven kunnen gaan? Als ik het meisje bekijk dan zie ik een warm iemand. En dan had ze zeker zo geen veranderingen moeten laten doen aan haar lichaam. Dat zeker ook zijn afkeer zal hebben. Ze had beter iets gedaan om te leren omgaan met pesters.
Nu schrijft ze alle venten kicken op haar. Wel spijtig dat je zoiets moet schrijven maar ik kick er zeker niet op.

Afbeeldingsresultaat voor pesten

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Sommige slachtoffers van pesten op het werk vroegen erom? 10 procent van de collega’s zegt ja

KU Leuven en vacature.com analyseren reactie van collega’s bij pesten op werk

Stel dat een collega gepest wordt, grijpen we dan in of kijken we gemakshalve de andere kant op?
Shutterstock Stel dat een collega gepest wordt, grijpen we dan in of kijken we gemakshalve de andere kant op?
Een opvallend aantal werknemers in ons land rekenen wekelijks af met pesterijen. Ongeveer 3,5 procent gaat er zelfs mentaal aan onderdoor. Nochtans zou veel ellende kunnen vermeden worden als collega’s en leidinggevenden alerter reageren. Vaak is het immers hun reactie die ervoor zorgt dat pesterijen stoppen dan wel escaleren. Sommige collega’s geven vandaag al het goede voorbeeld, zo blijkt uit een rondvraag van KU Leuven in samenwerking met vacature.com.

We hebben ze allemaal al wel eens gezien of gelezen, de getuigenissen van mensen die fysiek of verbaal worden aangevallen terwijl omstaanders doen alsof hun neus bloedt. Sociaal psychologen noemen dit het ‘omstaander- of bijstaandereffect’: hoe meer mensen er bij elkaar zijn, hoe kleiner de kans dat er hulp geboden wordt. Talrijke verklaringen hiervoor zijn al onderzocht, maar de meeste plausibele is die van de gedeelde verantwoordelijkheid. Zodra er verschillende mensen betrokken zijn, voelt niemand zich nog echt verantwoordelijk. “De anderen zullen wel reageren”, redeneren we. Of we denken dat het allemaal niet zo erg is, “omdat niemand iets doet.”

Niet wegkijken

Hoe vertaalt zich dit nu naar de werkvloer? Stel dat een collega gepest wordt, grijpen we dan in of kijken we ook dan gemakshalve de andere kant op? Om dat te onderzoeken, lanceerden KU Leuven-professor Elfi Baillien en doctoraatsonderzoeker Katrien Vandevelde eind januari samen met vacature.com een oproep tot getuigenissen. Alles samen ontvingen we ruim 200 ingevulde formulieren. Circa honderd deelnemers vulden de enquête puur als slachtoffer in. Hun antwoorden werden in deze analyse niet verder onderzocht.

De resultaten dan. In tegenstelling tot de verwachtingen van de onderzoekers gingen de meeste collega’s wel degelijk tot actie over. Sommigen kaartten hetgeen ze gezien hadden aan bij hun leidinggevende of vertrouwenspersoon (63%), anderen boden het slachtoffer een luisterend oor aan (56%) en nog anderen spraken de dader op zijn gedrag aan (52%). Slechts een derde van de werknemers had helemaal niks gedaan. Collega’s die zelf al pesterijen hadden meegemaakt, reageerden opvallend vaker dan andere collega’s.

vacature.com en KU Leuven

“Dit zijn hoopgevende resultaten”, vindt onderzoekster Katrien Vandevelde. “Het pessimistische beeld dat uit eerdere onderzoeken naar boven kwam, blijkt niet te kloppen. Het is helemaal niet zo dat collega’s wegkijken als ze pesterijen vaststellen. Uit de reacties die wij hebben verzameld, blijkt net dat getuigen zich positief tegenover slachtoffers opstellen.”

Dat deze studie eerdere bevindingen weerlegt, heeft volgens de doctoraatsstudente met de manier van onderzoeken te maken. “De meeste studies vertrekken vanuit een experimentele setting. Deelnemers krijgen bepaalde situaties voorgelegd en moeten aangeven hoe ze erop zouden reageren. Ze moet het zich proberen voor te stellen, ook al hebben ze er niet per se ervaring mee. Voor ons onderzoek zijn we expliciet op zoek gegaan naar getuigen, mensen die in hun eigen omgeving een of andere vorm van pesten hebben meegemaakt. Dat leidt blijkbaar tot andere resultaten.”

Victim blaming

Tot diezelfde conclusie komen we wanneer we de antwoorden rond de oorzaken van de pesterijen analyseren. Anders dan in voorgaande onderzoeken leggen de getuigen de schuld niet – of slechts in geringe mate – bij de slachtoffers. Zeker bij wie zelf ooit al gepest is geweest, is dat zo.

vacature.com en KU Leuven

“Het bevestigt het vermoeden dat de oorzaak van pesterijen eerder bij werkomstandigheden moet gezocht worden dan wel bij de persoonlijkheidskenmerken”, reageert professor Elfi Baillien, die al veertien jaar met onderzoek naar pesten op het werk bezig is. “Zo weten we intussen dat stress een belangrijke trigger is. Hoger werkritme, nakende herstructureringen, weinig autonomie, onduidelijkheid over het takenpakket, te weinig uitdaging. Al wat werknemers onder druk zet, blijkt een voedingsbodem voor pesterijen.”

Toch gaan slachtoffers ook in deze studie niet helemaal vrijuit. Hun ‘anders zijn’ ligt voor twee op de drie getuigen/collega’s mee aan de basis van de pesterijen. Vandevelde: “Dat anders zijn, is iets wat slachtoffers zelf dikwijls aanhalen als verklaring voor de pesterijen. Helaas hebben we vanuit het onderzoek nog nooit exact kunnen benoemen wat dat anders zijn dan precies is. Deze studie, die vertrekt vanuit het standpunt van de omstaanders en dus een nieuw licht op de zaak werpt, heeft op dat vlak geen verheldering kunnen brengen.”

Volgens de getuigen klopt het in elk geval niet dat het slachtoffer niet bij de organisatie past of ongeschikt is voor de functie. Ongeveer negen op de tien collega’s geven aan dat het slachtoffer goed met de organisatie en de job matcht. Een kwart vindt ook dat het slachtoffer qua persoonlijkheid en waarden complementair met het team is. “Van deze resultaten staan we eerlijk gezegd zelf een beetje te kijken”, reageert Katrien Vandevelde. “Want als we diezelfde vragen aan de slachtoffers voorleggen, dan komen we net tot de omgekeerde conclusie. Zij vinden juist dat ze minder goed bij het team, de job en/of de organisatie passen. Mogelijk wijzen deze resultaten erop dat de blik van de slachtoffers door die pesterijen bezoedeld is. Het kan goed zijn dat werknemers zich door de pesterijen minder zeker over hun werk voelen en zichzelf daarom een lagere score geven.” In de toekomst hopen de onderzoekers ook meer vat op de motieven van de dader te krijgen, want misschien moet ‘het anders zijn’ wel aan die kant gezocht worden. Mogelijk wijken de waarden van de dader sterk af van die van de groep en/of het slachtoffer.

De baas heeft het gedaan?

Alles bij elkaar bevat de studie heel wat waardevolle inzichten voor wie met preventie bezig is. Dat zoveel deelnemers de leidinggevende als dader aanduiden – 87 procent in deze studie – is bijvoorbeeld een opvallende noodkreet van de getuigen in dit onderzoek. Zij verwachten dat managers hun rol spelen en verantwoordelijkheid nemen als het uit de hand loopt. “Ik denk, in lijn met internationaal wetenschappelijk onderzoek, dat dat hoge cijfer voor een stuk uit ontgoocheling voortkomt”, reageert Baillien. “Werknemers gaan ervan uit dat hun leidinggevende ingrijpt wanneer er op de werkvloer iets fout loopt. Gebeurt dat niet, dan gaan ze hem als een deel van het probleem zien, als een dader zeg maar. Bedrijven zouden dus gerust nog meer mogen inzetten op coaching en psychosociale vorming van leidinggevenden. Managers moeten leren om signalen van werknemers tijdig te zien en juist te interpreteren. Pesterijen in de kiem smoren, is voor hen een belangrijke opdracht.”

vacature.com en KU Leuven

Maar ook collega’s kunnen hierin hun steentje bijdragen. Dat velen sympathie hebben voor het slachtoffer – zoals blijkt uit deze studie – betekent dat er ruimte is om hen bij het beleid te betrekken. Van de getuigen in deze studie trok een ruime helft aan de bel bij een leidinggevende of een vertrouwenspersoon. “Dat kan je als organisatie verder stimuleren door nog meer over je antipestbeleid en je preventiemaatregelen te communiceren”, vertelt Vandevelde. “Zorg ervoor dat iedereen weet waar hij met zijn verhaal terecht kan. Elke werknemer zou de contactgegevens van de vertrouwenspersoon of de externe preventiedienst moeten kennen of tenminste weten waar hij ze kan vinden. Hang het uit in de refter, communiceer erover op je intranet of wijs er eens op tijdens een informeel gesprek.” Ook naar de dader en het slachtoffer toe vindt ze dat collega’s nog meer uit hun schelp zouden mogen komen. “Het lijkt erop dat werknemers nog niet goed beseffen welk effect hun tussenkomst kan hebben. Aangezien veel daders verder bouwen op de reactie van anderen, kun je als collega wel degelijk het verschil maken.”

BRON: https://www.hln.be/geld/vacature-com/sommige-slachtoffers-van-pesten-op-het-werk-vroegen-erom-10-procent-van-de-collega-s-zegt-ja~a158603a/

Wie vraagt erom om het zwart schaap in de kudde te zijn? Niemand. Het is pesten en vaak wilt het slachtoffer dat niet maar probeert ook het nodige eerst om een dag goed door te komen. Er zou nog meer aandacht aan gegeven moeten worden. Want net als bij jongeren gaat het op een werkvloer er ook soms zo aan toe. Dat er bepaalde van de collega’s gepest worden. Dat gaat dan vaak op een heel andere manier dan bij jongeren. Meer psychisch maar ook ongewenste aanrakingen.
Als je met dit geconfronteerd wordt durf dan ook te handelen zodat een slachtoffer van pesten weet dat deze hulp kan krijgen. Praten kan helpen met beide. Trek nooit iets uit elkaar want dan kan je het probleem nog erger maken.
Dit komt niet alleen voor bij vrouwen ook mannen worden hier slachtoffer van. Ook vrouwen die mannen pesten of het leven zuur maken op een werkvloer.

Afbeeldingsresultaat voor pesten op het werk

Afbeeldingsresultaat voor pesten op het werk

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Straffe cijfers: bijna helft van Vlaamse jongeren slachtoffer van (cyber)pesten

ANP XTRA
Bijna de helft van de Vlaamse jongeren zegt slachtoffer te zijn van pesten of cyberpesten. Dat blijkt uit nieuw onderzoek aan de UGent bij 1.600 Vlaamse scholieren tussen 12 en 18 jaar. Achttien procent geeft toe zelf iemand te hebben gepest. De jongeren geven ook aan dat ze zelf vragende partij zijn voor preventie, sensibilisering en ondersteuning.

Uit het UGent-onderzoek, dat in 2017 en 2018 is uitgevoerd, blijkt dat 48 procent van de leerlingen in het secundair aangeeft al gepest te zijn en 18 procent bekent zelf al iemand gepest te hebben. “Straffe cijfers, waar men niet naast kan kijken”, vindt Pieter Denayer van de organisatie Vlaams Netwerk Kies Kleur tegen Pesten. “We vragen de Vlaamse overheid dan ook om een straf beleid.”

“Pesten blijft een onderschat probleem”, zegt voorzitter Gie Deboutte. “De menselijke en maatschappelijke kost loopt hoog op. Net daarom houden we een pleidooi om sterker in te zetten op preventie.” Als er gepest wordt, loopt er ook in de omgeving waar het gebeurt wat fout. “Scholen, sportclubs en jeugdorganisaties dragen een belangrijke verantwoordelijkheid. Ze verdienen extra steun om te kunnen doen wat nodig is”, klinkt het.

Angst om tussen te komen

Ook opvallend: 39 procent van de jongeren is bereid zelf hulp te bieden, maar ze hebben angst om tussen te komen. De bijstander of getuige van pestgedrag kan een cruciale rol spelen om pesten te verminderen, maar die doet dat vandaag veelal niet bij een gebrek aan sensibilisering of aanmoediging. Pestdeskundigen stellen dat het stoppen of voorkomen van pesten en cyberpesten het best lukt door jongeren die toeschouwer zijn van (cyber)pesterijen bewust te maken van hun rol en verantwoordelijkheid.

Jongeren hameren vooral op het mentale leed dat (cyber)pesten teweeg brengt en wijzen op het ‘aanhoudende’ aspect ervan: pesten is een vorm van agressie die niet stopt, zelfs al geeft het slachtoffer aan dat het genoeg is geweest. Jongeren kennen de pijn van pesten en dringen aan op meer en permanente aandacht maar ook op acties om (cyber)pesten te voorkomen en te helpen terugdringen.

Beleidsaanbevelingen

Uit de studie trekt het Vlaams Netwerk Kies Kleur tegen Pesten enkele beleidsaanbevelingen. Zo vraagt het om de oprichting van een ‘kenniscentrum grensoverschrijdend gedrag’. Wie met kinderen en jongeren omgaat zou tijdens zijn opleiding een basiscursus moeten krijgen met inzicht in pestgedrag en de mogelijke gevolgen ervan. Omdat de praktijk leert dat pestsituaties vaak escaleren , is er ook nood aan een centraal crisismeldpunt voor kinderen, jongeren, ouders, opvoeders, scholen, sportclubs en jeugdorganisaties. Daar krijgen ze dan hulp en advies bij ernstige, acute problemen. Maar ook de gekende sensibilisatiecampagnes via klassieke en nieuwe media bewijzen hun nut, besluit het Vlaams Netwerk Kies Kleur tegen Pesten.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/straffe-cijfers-bijna-helft-van-vlaamse-jongeren-slachtoffer-van-cyber-pesten~ab6b766d/

Denk zelf dat het beter zou zijn dat er een meldpunt komt waar jongeren zich kunnen aanmelden en dat er naar geluisterd wordt en ook overgegaan kan worden naar handelen. Want er zijn meldpunten genoeg die luisteren maar na alles moet men de persoon loslaten. Spijtig genoeg zal het een moeilijk iets blijven om het te laten stoppen. Zeker cyber pesten. Want het begint in de loop van de dag het pesten en het gaat gewoon door. Omdat iedereen een gsm en laptop heeft die continue aan staat. Ook het nadeel van cyber pesten het blijft heel de tijd maar doorgaan, tot zelfs ’s nachts toe.
Het is ook zo dat het niet alleen bij jongeren is maar volwassenen krijgen hier ook mee te maken.
https://www.kieskleurtegenpesten.be/
http://www.centraalmeldpuntpesten.org/
https://www.tele-onthaal.be/aanbod
https://www.cyberpesten.be/

Afbeeldingsresultaat voor meldpunt tegen pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

 

Bikers uit heel België escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen

Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen
rv Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen
Dertig motards uit heel België hebben een minderjarig gepest meisje naar haar school in Luik geëscorteerd. Ze stopten ook aan haar vorige school, van waaruit nog steeds pesterijen komen. “Zo willen we het meisje steunen en haar zelfvertrouwen een boost geven.”

Pauline*, een 17-jarig meisje, wordt al ongeveer drie jaar gepest. Zo erg dat de tiener begin deze maand probeerde om een einde te maken aan haar leven. Toen de vzw Bikers For Children hiervan hoorde, besloten ze iets te ondernemen. Ze trommelden vanmorgen vroeg zo’n dertig leden op uit heel België om het meisje te escorteren naar school. “Er waren motards bij uit Limburg en Aalst, maar ook uit Brussel en Luxemburg”, vertelt Eric Wemmel van de vzw. “Op de school van Pauline slaagden we erin om een van de pesters samen te brengen met Pauline voor een gesprek. Ook een leerkracht en de moeder van Pauline waren erbij. Op het einde gaven de meisjes elkaar zelfs een knuffel. Heel mooi vond ik dat.”

Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen
rv Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen

Daarna reden de motorrijders door naar de vorige school van Pauline, van waaruit ze momenteel nog steeds gepest wordt. “We hadden er een goed gesprek met de nieuwe directrice”, vervolgt Eric Wemmel. “Het pestende meisje konden we niet spreken, omdat ze nog minderjarig is en omdat er geen toestemming van de ouders was. Maar eventueel zou het later wel nog kunnen.”

Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen
rv Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen

Intimiderend

Of het allemaal niet te intimiderend overkomt, zo met dertig stoere motards aan een middelbare school? “Ja, misschien wel”, zegt Eric. “Maar dat was ook de bedoeling. Het moet effect hebben natuurlijk. Waar ik heel fier op ben, is dat Pauline op het eind van de dag met een glimlach de school buiten stapte. Daarmee was ons eerste doel bereikt. Verder ben ik blij dat we een dialoog op gang hebben kunnen brengen. Hopelijk geeft dit ook een boost aan haar zelfvertrouwen.”

Het was de eerste keer dat de Bikers For Children een dergelijke actie deden voor een gepest meisje. “Meestal richten onze acties zich op mindervalide kinderen, of op kinderen die op een of andere manier gestraft zijn door het leven.”

* Pauline is een fictieve naam.

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de site www.zelfmoord1813.be.

Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen
rv Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen
Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen
rv Bikers escorteren gepest meisje naar school nadat ze zelfmoord wilde plegen

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/bikers-uit-heel-belgie-escorteren-gepest-meisje-naar-school-nadat-ze-zelfmoord-wilde-plegen~a5e35956/

Ze worden gezien als een harde kern, maar vaak met het hart op de juiste plaats. En zeker als het gaat over kinderen die gepest worden. Ik heb er respect voor en hopen dat het meisje weet dat ze niet met bepaalde negatieve gedachten moet rondlopen. Heb je als jongeren toch bepaalde gedachten praat erover blijf er niet mee zitten. En wil je dit niet met een bekende doen doe het anoniem via de zelfmoordlijn of 106 tele onthaal of awel. In Nederland zullen zeker ook van die instanties bestaan. Even gegoogeld en denk dat dit voor Nederland is https://www.kindertelefoon.nl/Afbeeldingsresultaat voor jongeren en pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Andy (12) pleegde zelfmoord na zware pesterijen van klasgenoten. Zijn moeder deelt nu bikkelharde foto om schuldigen te confronteren met hun daden

Facebook
Een twaalfjarige jongen heeft in Southaven (Mississippi) zelfmoord gepleegd na maandenlange pesterijen van zijn klasgenoten. Naar verluidt noemden ze Andy Leach constant “dik, lelijk en waardeloos”. Ook zijn biseksuele voorkeur zou in slechte aarde gevallen zijn. Moeder Cheryl Hudson wil nu scherpe actie ondernemen tegen ‘dat soort ettertjes’. Om de schuldigen te confronteren met hun daden deelde ze zelfs een bikkelharde foto van haar zoon in zijn doodskist. “Dit mag niet geruisloos passeren. Nooit mag een ouder nog de pijn voelen die wij nu voelen. Ik ben aan een kruistocht begonnen waar het einde nog lang niet van in zicht is.”

Het was de vijftienjarige broer van Andy die vorige week dinsdag de vreselijke ontdekking deed. “Hij heeft enkele briefjes achtergelaten, hij was er dus duidelijk al een tijdje mee bezig”, stelt Cheryl. “Hij maakte zelfs een tekening van hoe hij dacht dat zijn lichaam gevonden zou worden.”

De vermoedelijke aanstokers worden nu ondervraagd door de politie. “Ze scholden Andy altijd uit en bedreigden hem ook fysiek. We hebben het probleem verschillende keren bij de school aangekaart, maar ze deden er niet veel tegen. Hij was ook niet het eerste slachtoffer, er heerst een echte pestcultuur op die school. Sommige kinderen kunnen zelfs niet zonder schrik naar het toilet gaan.”

Facebook

Samen met haar ex heeft Hudson nu een antipestcampagne gelanceerd. “Andy hield van plezier maken. Hij was slim, grappig en sarcastisch. Hij was een scout en een heus mama’s kindje, ik was zo trots op hem. Ik ben er kapot van, maar we gaan niet opgeven. De stem van Andy moet gehoord worden, zijn dood mag niet tevergeefs zijn.”

“De pesterijen werden nog erger nadat hij op school verteld had dat hij misschien wel biseksueel was”, voegt vader Andy Leach toe. “Hij lag overhoop met zichzelf en zijn seksuele geaardheid. Zijn klasgenoten zeiden dat ze hem wel te pakken zouden krijgen en dat hij de wc niet meer levend zou verlaten.”

Facebook

“Alle meldingen rond pesterijen worden prioritair behandeld”, reageert de schooldirectie in kwestie. “Studenten en ouders worden aangemoedigd om de verantwoordelijken op de hoogte te brengen, dat kan zelfs anoniem via een link op onze website. We kunnen verzekeren dat elke claim tot op het bot onderzocht zal worden. We leven mee met de vrienden en familieleden van de overleden jongen.”

Wie vragen heeft over zelfdoding, kan anoniem contact opnemen op het gratis nummer 1813 of via http://www.zelfmoord1813.be.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/andy-12-pleegde-zelfmoord-na-zware-pesterijen-van-klasgenoten-zijn-moeder-deelt-nu-bikkelharde-foto-om-schuldigen-te-confronteren-met-hun-daden~a4535907/

Als ik een bericht lees over pesten zal ik het nooit voorbij laten gaan en het plaatsen. Er moet aandacht aan besteed worden. Er moet aandacht aan blijven gegeven worden. Men zal het nooit kunnen weg denken in onze maatschappij. Van klein tot groot zal men ermee geconfronteerd worden. Maar laat het niet gebeuren. Als je weet dat iemand gepest wordt geef hem/haar hulp. Dat kan je al door gewoon mensen te verwittigen of door https://www.tele-onthaal.be/aanbod te contacteren of zelfs de politie.
Spijtig dat het soms tot het uiterste gaat en dan men niet weet ermee om te gaan.

Afbeeldingsresultaat voor pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

“Liefste mama en papa, ik kan het niet meer aan”: moeten ouders altijd verwittigd worden als hun kind op school gepest wordt?

Jacobe Taras.
AP Jacobe Taras.
Richard en Christine Taras wisten dat hun twaalfjarige zoon gepest werd op de schoolbus. Dat Jacobe het ook nog eens in de klas zelf hard te verduren kreeg, was een goed bewaard geheim. Tot op de dag dat hij besliste uit het leven te stappen. Nu -drie jaar later- strijden de ouders in Moreau (New York) nog steeds voor gerechtigheid. Ze willen een wet door het parlement krijgen die scholen zou verplichten om ouders in te lichten als hun kind getreiterd wordt.

“Liefste mama en papa. Het spijt me, maar ik kan het niet meer aan”, schreef de jongen in zijn afscheidsbrief. “Ik kan die pestkoppen niet meer verdragen. Ze noemen mij een homo en zeggen dat ik zelfmoord moet plegen. Al dat slaan en duwen, ik heb er genoeg van. Ik zie jullie graag.” Daarna maakte Jacobe er een eind aan met het jachtgeweer van zijn vader.

“We hadden geen idee van de ernst van de situatie”, betreurt Richard. “Mijn zoon zei er niets over. De school wist wel wat er aan de hand was, maar bracht ons niet op de hoogte.”

Wet-Jacobe
En daar wil hij nu samen met zijn vrouw wat aan doen. De wet-Jacobe werd vorige week unaniem goedgekeurd door de senaat van de staat New York, nu moet het parlement nog volgen.

In Amerika zijn er al acht staten die zo’n wetgeving in de praktijk doorvoeren. Felle tegenkanting komt er echter van holebi- en transgenderbewegingen. Want wat als het gepest voortvloeit uit de seksuele geaardheid of een identiteitscrisis? In dat geval zouden kinderen niet meer zelf zullen kunnen beslissen wanneer ze uit de kast willen komen.

AP

Kortere middagpauze
In ons land verkortte een school in West-Vlaanderen vorig jaar de middagpauze om de kans op pesten te verkleinen. In plaats van een uur en veertig minuten moesten de leerlingen van basisschool De Stap het met een uur ‘speeltijd’ stellen. Pestexpert Gie Deboutte noemde die beslissing in ‘De Standaard’ toen een zwaktebod.

Of de scholen in Vlaanderen over het algemeen goed bezig zijn? “Er zijn Vlaamse scholen die met specifieke programma’s tegen pesten werken. En er zijn er andere die dertig jaar achterlopen. Ik krijg soms mails van ouders van een kind dat zwaar gepest wordt en suïcidaal is. Ze zeggen dat de school het probleem blijft ontkennen en het CLB hen niet helpt. Ik sta er wel eens van versteld, ook als je ziet dat de scholen pas in actie schieten als de situatie escaleert en ze de brand moeten blussen.”

“Voelt aan alsof je hem niet kon beschermen”
In New Jersey -een van de Amerikaanse staten waar de wetgeving ingevoerd werd- wordt overwogen om zelfs weer een stapje terug te zetten. “Een schooldirecteur kan niet zomaar eender wat tegen ouders gaan vertellen. Zo belandt die persoon zelf in een zeer netelige situatie”, luidt de redenering

Richard wil toch doorzetten, al was het maar om zijn overleden zoon de laatste eer te betuigen. “Jacobe was een bijzonder lieve en beleefde jongen. Als zo iemand beslist om uit het leven te stappen, is dat een mokerslag. Het voelt aan alsof je hem niet kunnen beschermen hebt.”

BRON: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/-liefste-mama-en-papa-ik-kan-het-niet-meer-aan-moeten-ouders-altijd-verwittigd-worden-als-hun-kind-op-school-gepest-wordt~a8c07277/

Aandacht moet hier aan besteed blijven. Gelijk in welk land pesten zou niet mogen voorkomen. Toch zal men het nooit uit het leven kunnen nemen. Men heeft een dader(s) en een slachtoffer. En spijtig genoeg kan het voor het slachtoffer tot een ultieme daad leiden. Het gebeurd niet alleen bij jongeren ook volwassenen worden ermee geconfronteerd. Op een werkvloer maar ook soms in vriendenkring of sportschool. Vaak durft het slachtoffer er niet over praten angst om uitgelachen te worden angst om nog meer problemen te krijgen. Toch kan het helpen. Maar het is natuurlijk hoe de ander naar het slachtoffer luistert. Want begin niet met te zeggen ach maak je eens sterk en vecht terug dat is geen boodschap voor deze. Ook de dader heeft een probleem en ook dat moet aangepakt worden. Daar zien we vaak dat het misloopt. Het slachtoffer daar proberen ze het nodige voor te doen en terecht, maar de dader laten ze en zal zijn pesten verder zetten.

Afbeeldingsresultaat voor pesten

Afbeeldingsresultaat voor pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Antwerpse studente: “Vanbinnen werd ik beetje bij beetje meer vermorzeld. Gepest worden heeft me klein gekregen”

Rv
Een Antwerpse studente getuigt in een dappere blogpost hoe ze vroeger in het middelbaar zwaar gepest geweest werd. Leen Gijs (24) werd gekleineerd op de speelplaats, er werd een ‘hatertjesclub’ tegen haar opgericht en ze schaamde zich dood voor een foto die op laffe wijze bewerkt werd. Zelfs thuis bleven de treiterijen -in volle MSN-tijd- haar achtervolgen. Door openhartig over haar ervaringen te vertellen, hoopt ze lotgenoten een hart onder de riem te steken. “Ik koppel er niet langer positieve gevolgen aan”, klinkt het. “Gepest worden heeft me klein gekregen.” U leest hieronder het hele verhaal dat ook terug te vinden is op haar blog. De titel spreekt alvast boekdelen: ‘Ja, ik ben gepest geweest en dat wens ik zelfs mijn pesters niet toe’.

“Zo, het is eruit. Ik ben gepest geweest. En nee, ik kan en wil niet zeggen dat het me sterker heeft gemaakt. Ik heb altijd heel positief in het leven gestaan en dat doe ik uiteraard nog steeds, maar ik stop met aan die ervaring positieve gevolgen te koppelen. Die erkenning verdient het niet. Gepest worden heeft me klein gekregen. Het verwerkingsproces achteraf, dat heeft me misschien sterker gemaakt. Maar daar heb ik zelf jaren voor moeten vechten.”

“Sinds 4 à 5 jaar kan ik praten over wat er toen gebeurd is, zonder dat ik mij hier te hard over schaam en zonder dat de tranen mij onmiddellijk in de ogen springen. Het heeft acht jaar geduurd om alleen nog maar tot dat punt te komen. Nu is het ondertussen twaalf jaar geleden dat de pesterijen op hun hoogtepunt waren. Ik neem jullie even mee door mijn verhaal.”

De Leen-hatertjesclub
“Ik zat in het 6de leerjaar. Op een bepaalde dag kwam er tijdens de middagpauze een klasgenoot naar mij gelopen. Die zei dat hij lid was geworden van een club over mij, die tijdens de pauze was opgericht. Het hebben van een eigen club klinkt misschien wel fancy, maar helaas was dat hier allesbehalve. De naam van de club was de DLHC, wat een afkorting was voor de Leen-hatertjesclub. Zo open als ze er tegen mij over waren, zo snel kwam dat nieuws ook terecht bij mijn juf. Die namiddag werd daar een klasgesprek over gehouden. Al snel bleek dat heel wat ‘clubleden’ gewoon dachten dat het om te lachen was, dus werd die club de kop ingedrukt. Zo vergevingsgezind ik was, vergaf ik het hen allemaal snel. No hard feelings dus voor de toenmalige ‘leden’. Zelfs met ‘het brein’ achter die club raakte ik de rest van het schooljaar best nog bevriend (dacht ik).”

“Het jaar daarna ging ik naar het middelbaar, een spannend moment waar ik enorm naar uitkeek. Ik ging altijd graag naar school en wilde net als mijn broers naar de grote school gaan. Maar dat jaar veranderde al snel in een nachtmerrie. Ik zat in Piustien in Antwerpen, waar in het eerste middelbaar zo’n 14 klassen zijn. Nu moest het toch lukken dat ik net met dat ene meisje, dat in het 6de leerjaar de DLHC-club oprichtte, in de klas zat. Allemaal geen probleem, want voor mij was dat verleden tijd. Helaas was zij helemaal klaar voor een heroprichting van mijn persoonlijke club en het moest en zou een groter succes worden dan voordien.”

“In mum van tijd heel de klas tegen mij opgezet”
“Het schooljaar was nog maar net gestart, ik zat met allemaal nieuwe mensen in de klas die ik nog niet kende en zij mij dus ook niet. Die kans greep ‘het brein’ met beide handen. In een mum van tijd was bijna heel de klas tegen mij opgezet, want zij wisten niet beter. DLHC beleefde haar glorietijd. Naar school gaan werd verschrikkelijk, want in de klas werd ik uitgescholden, achter mijn rug (maar net luid genoeg) werd geroddeld over mij en ze maakten mij zwart. Op alles kreeg ik commentaar, op de speelplaats kwamen ze in groep naar mij om mij te kleineren en noem maar op. Dit alles toch subtiel genoeg dat leerkrachten het niet opmerkten.”

“Jammer genoeg hield het daar niet op. Ik kreeg namelijk de eer om een eigen website te krijgen. Ja, cyberpesten begon toen zijn weg te vinden in onze maatschappij en dlhc.be was daar het levende bewijs van. Op die site stond niet heel veel, uiteraard was dat toen allemaal nog heel primitief. Wel prijkte er een foto van mezelf in Boeddha-houding -die ze van mijn toenmalig Netlog-account hadden gehaald- met daarboven een slogan. Het beeld van de foto staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Die was prachtig ‘professioneel’ bewerkt in Paint. Zo werd ik voorzien van een mooie fluogroene penis, een snor, etc. Geloof mij: als je als 12-jarig meisje zo’n link open klikt is dat toch wel even serieus slikken.”

“Schaamte te groot”
“Het was ook de tijd dat MSN zijn hoogdagen beleefde, maar ook daar wisten ze me te vinden. De link werd duizend keer doorgestuurd, ik werd uitgescholden, kreeg telkens te lezen hoe hard iedereen mij haatte, enzovoort. Het ergste was: ik was naast de schooltijd nu ook in mijn eigen huis niet meer veilig voor pesterijen. De schaamte was te groot om het aan iemand te vertellen.”

“Ik probeerde het overal te laten lijken alsof er niets aan de hand was en alsof de pesterijen mij niet raakten, maar vanbinnen werd ik beetje bij beetje meer vermorzeld. Tot er op een dag weer een hele groep rondom mij was verzameld en het allemaal te veel werd. Een vriendin van een andere klas merkte dat toen op en nadat ik haar vertelde wat er allemaal aan de hand was, heeft zij mij gedwongen naar de klastitularis te gaan. De school is er onmiddellijk heel serieus mee aan de slag gegaan, de directeur werd erbij betrokken en in samenspraak met mij en mijn ouders zochten ze de beste manier om de pesterijen aan banden te leggen.”

Facebook

“Waarom ik?”
“Maar goed, wat gebeurd was kon niet ongedaan gemaakt worden en jarenlang heb ik mij hierover geschaamd. IK werd gepest, dus IK was de loser. Het feit dat ik het jaar erna weer het mikpunt werd van enkele klasgenoten deed er zeker geen goed aan. Jarenlang heeft dit alles me achtervolgd en mij het leven nodeloos moeilijker gemaakt. Ik moest een weg zoeken om hiermee om te gaan, maar kon er amper over praten… Schaamte. Dus ja dat gepest worden heeft me beïnvloed, maar alleen in het negatieve. Het heeft ervoor gezorgd dat ik onzeker ben over dingen waar dat niet voor zou moeten, het heeft ervoor gezorgd dat ik voortdurend bezig was met wat anderen van mij denken,… Dat heeft me allemaal niet sterker gemaakt, maar net belemmerd.”

“Wat me vooral al die jaren en ook nu nog bezig houdt: waarom ik? Niet dat ik het een ander toewens, maar wat had ik hen misdaan om zo het mikpunt te worden? Al die jaren dacht ik dus dat het aan mij lag. Dat het mijn fout was, dat ik het zelf gezocht had. Maar sinds mijn 20/21 jaar heb ik daar verandering in kunnen brengen. Ik leerde om erover te praten met vrienden en door hun reacties ben ik beginnen beseffen dat ik mij daar niet over moet schamen. Diegene die zich moeten schamen zijn de pesters, maar die zullen daar waarschijnlijk niet meer van wakker liggen.”

“Mijn ziel blootgelegd”
“Erover praten was al een enorme overwinning voor mezelf. Na acht jaar mocht dat ook wel. Maar een nog grotere overwinning gebeurde in het laatste jaar van mijn lerarenopleiding, nu drie jaar geleden. Ik deed mijn eindstage in het zesde leerjaar in een geweldige klas enthousiaste, mondige leerlingen. Daar gaf ik les over de gevaren van het internet, waaronder cyberpesten. Ik was niet zeker of ik het zou doen of niet, maar op dat moment heb ik toch beslist om mijn verhaal aan die kinderen te vertellen. Je kan ze wel vertellen van ‘doe het niet’ en ‘ooh, pas op’, maar van concrete situaties leren ze het meest. Ik heb toen echt even mijn ziel blootgelegd, daar werden ze muisstil van. Hun reacties erna waren hartverwarmend. ‘Kom, vertel wie dat waren, dan slaan we die in elkaar’, zeiden sommigen zelfs. Geweld is natuurlijk nooit de oplossing, maar ik hoop dat ik hen tenminste heb kunnen weerhouden van dit zelf ooit te doen. Of als ze zelf slachtoffer worden, dat ze beseffen dat ze zich niet moeten schamen, want ze zijn niet alleen.”

“Een jaar later ben ik ook naar een psycholoog beginnen gaan, want ik deed een voorbereidend jaar musical en botste daar op heel wat grenzen. Ik kwam tot het inzicht dat die voor een groot deel ook voortkwamen uit de pesterijen.”

“Durf erover praten”
“Ik wil hiermee wel duidelijk maken dat het niet iets is waar ik me achter zal gaan verschuilen en ik wil zeker ook geen medelijden opwekken. Het enige dat ik wil is dat mensen beseffen dat ze zich nooit moeten schamen dat ze gepest worden en dat pesters beseffen wat voor een impact ze kunnen hebben op iemands leven. Bij mij is het nu al een proces van twaalf jaar. Hoewel ik het altijd wel een beetje zal meedragen heb ik het er -denk ik- best wel goed vanaf gebracht. Maar pijnlijk genoeg zijn er ook té veel verhalen die eindigen in mineur.”

“Ik zou hier nog boeken over kunnen volschrijven omdat dit onderwerp mij zo hard raakt. Dat zal ik jullie besparen, maar één ding wil ik nog meegeven: als je zelf ooit zoiets meemaakt(e), durf erover te praten! Jij moet je voor niets schamen. De enigen die zich moeten schamen zijn zij, want niemand heeft het recht op zo’n manier jouw leven te beïnvloeden.”

Wie meer over haar te weten wil komen, kan terecht op deze blog.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/antwerpse-studente-vanbinnen-werd-ik-beetje-bij-beetje-meer-vermorzeld-gepest-worden-heeft-me-klein-gekregen~aaf7566ec#comments

Hartverscheurend als men zoiets leest en moet meemaken. Dat ze op een moment erover kan praten en schrijven daar heb ik respect voor. Want pesten is niet zomaar iets. Ga zeker haar blog ook eens bezoeken.
Laat ons er echt aandacht aan besteden zodat wel samen proberen om pesten te voorkomen. Alhoewel pesten altijd zal bestaan en niet gerelateerd is aan leeftijd.

Afbeeldingsresultaat voor pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

PETRA SPARK

SCHRIJVERSBLOG

Mellissify

Live the life you love, love the life you live.

HSP, wat moet je ermee?

Jong en hoogsensitief. Maken we het onszelf niet te moeilijk?

La Bella Bora

A bohemian lifestyle, travel, inspiration and mindset blog

easydiet.blog

Mental diet is very important for successful and healthy life. Here you can find many tips to improve your life and make it easier.

Moments of Inspiration

momenten van inspiratie zijn ín ons en om ons heen

Moda-Creative thinking

Moda-Creative thinking

Wij godinnen

Dé taboedoorbrekende blog voor zelfbewuste, spirituele en holistisch ingestelde vrouwen van vandaag

- EXPLORE YOUR MOON -

own YOUR life - KNOW your MOON

Hotstuffforladies

everything for ladies

Bewustzijnenzo

Schepje bewustheid, scheutje spiritualiteit, druppeltje humor allemaal in een blender..en tadaaa

They Call Me Jelke

But do I call them back

GROWYOURMINDNOW

PLEUN MARIA JOHANNA

Het zwarte monster

Een gevecht tegen alles wat ik heb

Balans in sport en leven

Mental coaching & Life coaching by Wiena Robert

AquariusPolitiek

De nieuwe wereld

Wu Cares!

nobody cares

Morgana Brighid

Waarzeggerij en Healing. Voor raad en daad.

HARME BLOGT

marginale blogs van een 71 jarige

Phuro! Be inspired!

Van inspiratie tot transformatie

Dirk Pieters

writer, buddhist, yogi / schrijver, boeddhist, yogi

Healthy & Travel T(r)ips

Reis - en gezondheidsfreak

WishMeAvril

Gezond en Gelukkig

LiefsCarolien.nl

Inner beauty, Food, Lifestyle and a sparkle personal

Dagboek van een leerkracht

Passie voor schrijven. Kleuterjuf. Positief denken

Leren omgaan met narcisme?

Omgaan met een narcist en zelfliefde ontwikkelen.

Marianne's Life

ZOMAAR EEN BLOG MET VAN ALLES

Maria de Ridder

Durf de uitdaging aan te gaan om jezelf opnieuw uit te vinden

Onderweg na kanker

over omgaan met kanker en hoe het in al die grote kleine dingen sporen vraagt

Personal Plus Training

Personal training op locatie

The Desires of Living

De verlangens in je leven

Zebrazonderstrepen

Mamablog Zebrazonderstrepen - Alles over mini's en voor mama's, want achter iedere mini staat een sterke mama

%d bloggers liken dit: