Tag Archive: zwangerschap


“Pas weken later besefte ik: shit, ik ben wel mama”: 3 vrouwen over hun abortus

Abortus, De Hand, Handen, Beschermende Hand, Foetus

“Voor andere vrouwen kan ik meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.” Ieder jaar kiezen duizenden vrouwen ervoor om een zwangerschap af te breken. Toch voelen ze zich vaak alleen. Want what happens in de abortuskliniek, stays in de abortuskliniek. Om meer begrip en openheid te creëren, schreef journalist Eline Delrue het boek ‘Onverwachting’, dat sinds deze week in de rekken ligt. Ook Noémie, Hanne en Kim doen hun verhaal. Ze vertellen over hun moeilijke beslissing en de stevige naweeën.

Eén op de vijf vrouwen in ons land laat ooit een zwangerschap afbreken. Dat zijn er meer dan 18.000 per jaar. Het zijn cijfers die doen duizelen. Toch blijft abortus, ondanks die grote aantallen, de moeder aller taboes. Eentje dat bovendien gepaard gaat met heel wat vooroordelen. De bekendste: het gebeurt haast altijd bij tienermeisjes. Niet dus. Volgens cijfers is het aantal zwangerschappen en abortussen bij tieners de voorbije jaren flink gedaald. Veel vaker zijn het twintigers en dertigers, al dan niet in een gelukkige relatie, die ervoor kiezen om hun zwangerschap af te breken.

Noémie besloot haar zwangerschap stop te zetten door een experimentele medische behandeling

Dat geldt ook voor Noémie (33). In de zomer van 2019 landde de ooievaar plots onuitgenodigd bij haar op de stoep. “Aan de ene kant was ik blij, want ik heb al lang een grote kinderwens. Aan de andere kant dacht ik: verdorie, dit is niet de bedoeling. Niet nú. Mijn vriend en ik waren twee jaar samen, maar waren allebei nogal gefocust op ons werk. Bovendien heb ik een chronische ziekte en onderging ik op dat moment een innovatieve medische behandeling. Het was erg onduidelijk of die therapie gevolgen kon hebben voor mijn vrucht. Ik was er als de dood voor dat mijn kind door mijn toedoen een afwijking zou oplopen. Medisch gezien was een kind op dat moment geen optie.”

Door mijn grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen.Noémie

Dat gaf Noémie een bevreemdend gevoel. “Door die grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen. Niet dat ik daar ooit tegen ben geweest. Maar je denkt toch vooral dat het alleen maar anderen overkomt.”

“Mijn vriend zat die periode in het buitenland voor zijn werk. Ik nam me voor om hem pas te bellen na mijn eerste bezoek aan de abortuskliniek. Dan kon ik hem tenminste al wat meer uitleg geven. ‘Ik ben zwanger, schat’, dat is niet bepaald iets wat je in een voicemail achterlaat. (lacht) De stap naar het abortuscentrum voelde op zich niet zo vreemd. Ik dacht er snel bij te zijn en was er dus gerust in: ‘No stress Noémie, je bent hooguit vijf of zes weken ver’. Tot ik daar op het schermpje keek en een klein mensje zag, met alles erop en eraan. ‘Elf weken’, zei de gynaecologe.”
Volgens onze wet mag een abortus maar tot twaalf weken vanaf de bevruchting. “Die deadline heeft een hoop extra druk op mij gelegd. Plots voelde ik wel een gigantische druk om mijn vriend zo snel mogelijk in te lichten. Ook al was het telefonisch. Mijn lief is natuurlijk helemaal beginnen te flippen. Hij wilde zo snel mogelijk terugkeren, zei hij, diezelfde avond nog zou hij bij me thuis staan. Hij haakte in met de woorden: “Sorry schat, ik ga nu neerleggen, want ik moet even gaan kotsen.” Gewoon van de stress. Om maar te zeggen: dat kwam geweldig hard binnen.”
“We hadden die avond om 18 uur afgesproken en om klokslag 18 uur belde hij aan. Wij zijn anders nochtans niet de meest stipte mensen. (lacht) Hij kwam binnen, pakte me vast en liet me niet meer los. Dat was zo’n knuffel van: Ik ga je beschermen. Een beetje later is hij echt gecrasht: met tránen. Hij kon het niet plaatsen dat ik dit hele proces zonder hem had moeten doormaken, dat hij er niet was geweest.”

Pas weken na de abortus heb ik beseft: shit, ik ben wel mama. Het voelt echt als mijn eerste kind.Noémie

“Bij mij zijn die emoties er pas na de abortus gekomen. Het heeft een paar weken geduurd voor ik daar ruimte voor maakte, voor ik dacht: shit, ik ben wél mama. En dat gevoel heb ik nog altijd. Het voelt echt als mijn eerste kind.” Rond 15 augustus, wanneer Antwerpenaren Moederdag voeren, is Noémie voor het eerst zelf gecrasht. “Ik kreeg een berichtje van een bevriende collega: ‘Ik denk vandaag aan jou’. Zo rationeel als ik al die tijd ervoor was geweest, zo hard moest ik toen huilen. Mijn vriend troostte en steunde me, onze relatie kende toen echt een heel goeie periode. ‘Wat er ook gebeurt’, beloofde hij me toen, ‘ik zal er altijd voor je zijn als het op ons kind aankomt.’ Uitgerekend op dat vlak heb ik mij achteraf in de steek gelaten gevoeld, en toen kwam het alsnog tot een breuk.”
“Ook al zijn we nu uit elkaar, we zullen dat altijd meedragen. Want hoe raar dat misschien ook klinkt, het is en blijft ons eerste kind. Het bindt ons voor het leven. Hij is en blijft de vader van mijn eerste kind. Op die manier zal ik ook altijd van hem blijven houden. Wat wij hebben is speciaal.”

Hanne ging van ongewenst kinderloos naar ongepland zwanger

Ook Hanne (37) en Tim (51), fiere ouders van een dochter van elf en een zoon van acht, ontdekten een dik jaar geleden dat ze in verwachting waren. “Toen ik overtijd was, was ik er nog gerust in”, vertelt Hanne. “Ik had al eerder schommelingen gehad. Toch deden een aantal dingen een belletje rinkelen. We waren thuis de keuken aan het verbouwen en ik zat op mijn hurken. Toen ik weer rechtop ging staan, voelde ik een duizeling. Dat had ik anders nog nooit gehad, behalve die keer toen ik net zwanger was geweest van mijn dochter. Dus daar, in de keuken, dacht ik al: oei.”

Anticoncep­tie nam ik niet. We hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.Hanne

“Een paar dagen later ben ik op mijn man afgestapt en zei hem: ‘Jij gaat nu naar de apotheker om een zwangerschapstest.’ Ik zag de schrik in zijn ogen. Zodra hij terug thuiskwam, ging ik naar de badkamer. Ik plaste, en ik moest zelfs geen twee minuten wachten: die tweede streep stond daar meteen. Wat er dan gebeurde? Alles stopte. Die test gaf me het gevoel dat mijn wereld stopte met draaien.”
Het verschil met haar twee vorige positieve tests had niet groter kunnen zijn, meent Hanne. “Toen was ik dolgelukkig, we hadden ook zo veel geduld moeten oefenen om zwanger te geraken. Onze twee kinderen zijn er gekomen met hormoontherapie. Anticonceptie nam ik niet, nu met die derde zwangerschap. Want we hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.”
De overgang van één kind naar twee vonden Hanne en Tim heel zwaar. “Dat had ons doen inzien: oké, zo is het genoeg geweest. We hebben ons gezin en daar houden we het bij”, vertelt ze. “Mijn man was daar best radicaal in – geen derde.” Tim knikt: “Voor mij was het onmiddellijk duidelijk: 95 procent liever niet. Voor haar was het eerder fiftyfifty, denk ik. Maar er is geen tussenoplossing natuurlijk. Spijtig genoeg. Ik had wel begrip voor hoe Hanne zich daarbij voelde. Dat vruchtje zat tenslotte in haar buik. En dat groeide. Hanne gaf zelf ook aan dat we niet te lang konden wachten omdat ze zich er anders te hard aan zou hechten. Daar was ik ook wel bang voor.”

De anesthe­sist wist zich geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit.Hanne

Uiteindelijk was Hanne zeven weken ver toen ze haar abortus onderging. Als verpleegkundige kon ze terecht in het ziekenhuis waar ze werkte. “Normaal moest ik naar het dagziekenhuis, maar ik wilde niet op mijn eigen afdeling gaan liggen. Ik wilde niet dat mijn collega’s iets over mijn abortus te weten kwamen.” Toen ze vertrok naar het operatiekwartier, zag ze toch de verantwoordelijke van haar afdeling. “Ik heb daar zitten wénen. De anesthesist die mij kende, wist zich ook geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit. Een beetje ongelukkig geformuleerd. Maar hij wilde me troosten, zeker?”
De periode die volgde, bleef zwaar voor Hanne. “Ik kan voor andere vrouwen meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Wij hadden het op zich goed. Ons verhaal is er eentje van een gelukkig getrouwd koppel met twee prachtige kinderen, en dan die abortus. Dat maakt dat ik nogal streng ben voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.”
“Of het de juiste beslissing was, dat weet je toch nooit? Beide scenario’s – houden of niet – zijn beslissingen voor het leven. Een kind is voor het leven. Maar ook die abortus zal ik mijn hele leven meedragen. Dat het zo’n impact zou hebben, had ik niet gedacht. Ik heb een leven ervoor en een leven erna. Vroeger was ik een vlotte babbelaar, ik bruiste van de energie. Nu ben ik een ander mens geworden: veel stiller en terughoudender. Ik weet niet of ik ooit weer de oude kan worden.”

Kim heeft in de maanden en jaren na haar abortus nog last van shaming

Een abortus kan wegen op een relatie, zeker als twee partners niet op dezelfde lijn zitten. Kim (29) kan erover meespreken. Een goeie vijf jaar geleden vermoedde de toenmalige studente dat ze zwanger was, en ging ze samen met haar vriend een test halen bij de apotheek. “Terug thuis trok ik me meteen terug in de badkamer. Mijn lief zat ondertussen tv te kijken, The Sky is the Limit stond op. Hoe gek is dat, dat ik me nog herinner welk programma er opstond? Al die details zie ik nog zo voor me, die zijn glashelder. Zelfs al werd het me daar, in de badkamer, al snel zwart voor mijn ogen. Ik zag een tweede streep verschijnen. Shit. Dat was het enige wat ik kon denken.”

Tegenover vrouwelij­ke collega’s die over hun abortus vertellen, was mijn lief ruimden­kend. Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.Kim

Ze weet nog precies hoe het voelde. Hoe haar hoofd begon te tollen en de stenen vloer drijfzand werd. “Mijn lief daarentegen, reageerde dolenthousiast. Het verschil tussen ons kon niet groter zijn. Ik ben beginnen te wenen, en kon alleen maar nee schudden. Onze relatie zat niet goed, ik studeerde nog, ik moest mijn stage nog doen.”
De weinige twijfels die ze nog had, maakten zich de week nadien uit de voeten. Kim werd ziek, zwaar ziek. De diagnose: hyperemesis gravidarum, ofwel extreme zwangerschapsmisselijkheid. “Ik wist: dít hou ik echt niet vol.”
Het lief van Kim vond die beslissing niet oké. En dat zette druk op hun relatie. “Hij had het moeilijk met het idee van een abortus. Kwam dat door onze interculturele relatie, doordat hij moslim is? Hij kwam nochtans uit een heel progressief milieu. Op zijn werk, in de zorg, hoorde hij weleens vrouwelijke collega’s openlijk over hun abortus vertellen. Tegenover hen was hij ruimdenkend. ‘Sterk dat jij die beslissing neemt en verdergaat met je leven.’ Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.” Het meningsverschil leidde uiteindelijk, jaren later nog, tot een breuk tussen de twee.

Met zestien vrienden gingen we op babybezoek. Die baby heeft op elke schoot gezeten, behalve de mijne.Kim

Dat steun uit de omgeving niet voor de hand ligt, blijkt ook uit het verhaal van Kim. Zelfs haar huisarts bood geen luisterend oor. Laat staan dat ze er haar gedachten op een rijtje kon zetten en zich kon laten informeren. “Ik ging naar mijn huisarts om bloed te laten trekken om zeker te zijn. Maar toen ik hem vertelde dat ik aan abortus dacht, zei hij vlakaf dat hij daar ‘keihard tegen’ was. Ik wist niet waar ik het had en stond aan de grond genageld. ‘Wil je alsjeblieft niks aan mijn papa zeggen?’ heb ik toen nog gestameld. Ik wilde echt niet dat hij het te weten zou komen. Alleen mijn mama was op de hoogte.”
Tijdens de maanden en zelfs jaren die volgden, hakte de shaming er hard in. “Op een bepaald moment zaten mijn ouders samen naar tv te kijken toen het onderwerp ineens aan bod kwam: de abortuswet was 25 jaar oud. Ik hoorde hoe mijn papa volop commentaar aan het spuien was. Het bevestigde alleen maar mijn idee: ik zou dit niet aan mijn vader vertellen.”
“Weet je, je maakt zo’n abortus mee en je denkt: oké, nu is het ergste achter de rug. Maar eigenlijk was het daarna ook nog erg moeilijk. Jaren later heeft de moeder van een van m’n vriendinnen me nog opgebeld om me te intimideren. Ze dreigde ermee dat ze mijn vader zou inlichten en dat ze alles ging rondvertellen. Of toen een vriendin van me bevallen was en we op babybezoek gingen, zaten we daar met zestien vrienden. Die baby is de hele kring rondgegaan en heeft op elke schoot gelegen, behalve op de mijne. Mij sloegen ze over. Ik kon wel door de grond zakken.”
“Weet je waar ik bang voor ben? Hoe de mensen die van mijn abortus afweten, zullen reageren als ik hen ooit vertel dat ik zwanger ben. Misschien zullen ze dan heel veroordelend zijn, nooit even blij voor mij als voor een ander. Misschien zullen ze me afschilderen als een harteloze mama. Terwijl het net harteloos was geweest om dat kind wél te laten komen. Ik vond dat echt niet verantwoord, ik had dat niet gekund. Maar dat is een perspectief dat in onze samenleving nog te vaak ontbreekt. Zelfs in de 21e eeuw.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/pas-weken-later-besefte-ik-shit-ik-ben-wel-mama-3-vrouwen-over-hun-abortus~afcbd514/

Niemand kan een oordeel hebben over dit. Maar als men de 20 gepasseerd is dan zou men toch beter moeten weten. Dan dat men een klein leventje stop moet zetten. Men heeft erop dat moment misschien niet bij stil gestaan omdat men aan het genieten was. En wat er dan na enkele dagen zichtbaar wordt bij een zwangerschapstest daar staat men niet bij stil. Er zijn vrouwen die spijtig genoeg niet zwanger kunnen geraken en snakken naar een ukje in hun armen.
Wanneer het om medische redenen gaat of door een verkrachting dan liggen de kaarten anders. Maar om gewoon de kracht te vinden als vrouw om zoiets te ondergaan dat is moeilijk te vatten. Ook nadien voor de vrouw kan het psychische gevolgen hebben. Daar ze vaak niet bij stil staan. Vaak lopen ze nadien met een schuldgevoel rond. Dat voor hen zelf moeilijk te verwerken is. Ook soms een angst om erover te praten.
Er is zoveel om niet zwanger te worden voor wat dan een risico nemen.

Foetus, Ongeboren, Menselijke, Nog Steeds, Geboorte

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

CBD olie gebruiken tijdens je zwangerschap

Zwangere, Baby, Moeder, Zwangerschap, Verwachten

CBD olie wordt gebruikt bij veel kwaaltjes, van het verminderen van pijn tot het tegengaan van stress, angst en om beter te slapen. Gebruik jij CBD olie en ben je benieuwd of je dit kunt blijven gebruiken tijdens je zwangerschap? Wij hebben alle CBD olie en zwangerschap info voor je op een rij gezet.

Verschil marihuana en hennepplanten

Allereerst is het handig om het verschil te weten tussen marihuana en hennepplanten. Beide planten komen uit de cannabisfamilie maar ze produceren zeker niet dezelfde effecten. Zo produceren marihuanaplanten een stuk meer THC, dit is het bestanddeel dat psychoactieve effecten veroorzaakt en voorkomt in wietolie. Ten opzichte van marihuanaplanten heeft de hennepplant een hogere concentratie aan cannabinoïden. Deze hebben een zeer nuttige werking op het functioneren van het lichaam. Hier wordt veel wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en meerdere studies hebben al uitgewezen dat CBD uit de hennepplant vele klachten kan verminderen.

CBD olie is legaal in Nederland

Omdat de hennepplant niet meer dan 0,3% THC bevat is het zo goed als onmogelijk om high te worden door het consumeren van CBD olie. Deze cannabisplant is dan ook in de meeste landen legaal en de druppels, crèmes en capsules met CBD zijn veilig voor ouderen, kinderen en zelfs huisdieren. Ongemakkelijke zwangerschapssymptomen kun je ook met CBD behandelen. Hier heerst echter nog wel een stigma op, omdat je natuurlijk niet voorzichtig genoeg kunt zijn tijdens de zwangerschap. Tot op heden zijn er nog geen klinische onderzoeken over het gebruik van CBD olie tijdens de zwangerschap.

Hoe geeft CBD olie verlichting tijdens de zwangerschap?

CBD heeft het vermogen om krampen en samentrekkingen te verminderen. Daarnaast heeft het natuurlijke middel hetzelfde effect als geneesmiddelen die gebruikt worden om vroegtijdige weeën te verminderen of te stoppen. Er is onderzoek gedaan naar misselijkheid en overgeven, waaruit blijkt dat het gebruik van CBD olie dit flink kan verminderen. Ten slotte heeft cannabinoïde een pijnbestrijdende werking en kan het angsten en stress verminderen. Het gaat in dit geval altijd om CBD en niet om wietolie, waar THC in zit. 

Olie is de beste vorm

De beste manier om CBD binnen te krijgen tijdens de zwangerschap is in de vorm van olie of capsules. Roken of vapen zijn minder geschikte opties omdat je ongeboren kind op deze manier blootgesteld kan worden aan sporen van THC of andere schadelijke stoffen. Als je last hebt van je gewrichten en spieren kan het ook verlichting bieden om te kiezen voor een CBD crème die je op de pijnlijke plek aanbrengt. Na je zwangerschap kun je deze crème ook gebruiken om je striae te verminderen. Qua dosering kun je dezelfde dosering aanhouden die je al gebruikte als je voor je zwangerschap ook al CBD gebruikte. Als dit nieuw voor je is valt het aan te raden om klein te beginnen en dit langzaam uit te breiden. 

Persoonlijke keuze

Of jij CBD wilt gebruiken tijdens de zwangerschap is een persoonlijke keuze. Op HempPedia vind je meer informatie over relevant wetenschappelijk onderzoek, waaruit blijkt dat er bewijs is dat CBD niet schadelijk is tijdens de zwangerschap. Er zijn echter nog geen klinische onderzoeksgegevens beschikbaar over het gebruik van CBD supplementen tijdens de zwangerschap. Voordat jij de beslissing neemt is het raadzaam om een bevoegde arts te raadplegen. Ook is het belangrijk om altijd voor CBD van de hoogste kwaliteit te gaan, bijvoorbeeld CBD van cannabisolie.com

BRON: https://www.ze.nl/artikel/248455-cbd-olie-gebruiken-tijdens-je-zwangerschap

Zelf zou ik zeggen kijk ermee uit.

Zwangerschap, Forest, Vrouwen, Bloemen, Gelukkig

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Wat is het lichamelijke en psychologische effect van een abortus op je lichaam? Arts geeft uitleg

Baby, Sneeuw, Abortus, Leven, Licht

Medisch advies Het abortusthema is niet weg te slaan uit de actualiteit. Over het uitbreiden van de wettelijk toegelaten termijn wordt stevig gediscussieerd. Maar hoe gaat een abortus er eigenlijk aan toe en wat is de psychologische en lichamelijke impact ervan? Wij vroegen het aan abortusarts Sven Todts. “Eén op de zes Belgische vrouwen ondergaat ooit een abortus.”
Voorlopig is een abortus in ons land mogelijk tot een zwangerschapsduur van 12 weken, oftewel 14 weken na de eerste dag van de laatste menstruatie. Om de ingreep beter te begrijpen legt abortusarts Sven Todts van LUNA, Unie van Nederlandstalige Abortuscentra, uit hoe de verschillende abortusmethodes precies in zijn werk gaan. Daarnaast kaart hij ook de lichamelijke en psychologische effecten van zo’n ingreep aan. 

1. Methodes

“Bij een prille zwangerschap – tot 7 weken of 9 weken te tellen na de laatste menstruatie – kunnen we een pilabortus uitvoeren”, zegt Sven Todts, abortusarts. “Die methode verloopt in twee fasen. De inname van de eerste pil – de abortuspil- zorgt ervoor dat het vruchtzakje loskomt van de baarmoederwand en zich niet verder kan ontwikkelen. Een à twee dagen later dienen we dan de pillen toe die een miskraam creëren. Vroeger gebruikten we hiervoor vaginale medicatie, maar tegenwoordig hebben we goede alternatieven om onder de tong te plaatsen.” 
Hoewel deze procedure in theorie perfect in een thuisomgeving kan plaatsvinden, moet deze volgens het RIZIV onder medisch toezicht gebeuren. “Een jong meisje waarvan de ouders niet op de hoogte zijn, hebben we uiteraard liever bij ons dan alleen thuis. Maar voor heel wat vrouwen zou het perfect veilig zijn om de medicatie thuis te nemen. Na het innemen duurt het even vooraleer de pillen beginnen te werken. Bovendien moet bij een pilabortus het lichaam het eigenlijke werk doen. Hoelang alles zal duren, is dus moeilijk te voorspellen. Op een bepaald moment voelen vrouwen baarmoederkrampen opkomen die een tijdje kunnen aanhouden. Dan treedt plots bloedverlies op, gevolgd door de expulsie (afdrijving van de vrucht, red.) van het vruchtzakje.” 

Met enkele kleine prikjes verdoven we de baarmoederhals. Dat klinkt heftig, maar is eigenlijk minder pijnlijk dan een prikje in de huid

Sven Todts

Een tweede, meer gekende vorm van abortus is de curettage. “Bij verdergevorderde zwangerschappen tot 12 weken kiezen we voor deze methode. We dienen dan twee soorten medicatie toe: antibiotica om infecties te vermijden én een middel om de baarmoederhals – een soort van kringspier – te versoepelen. De ingreep zelf gebeurt op een gynaecologische stoel en met een eendenbek, wat de meeste vrouwen kennen van een uitstrijkje. Met enkele kleine prikjes verdoven we de baarmoederhals. Dat klinkt heftig, maar is eigenlijk minder pijnlijk dan een prikje in de huid. Eens de verdoving werkt, kunnen we de baarmoederhals vastnemen en met een sonde oprekken tot de juiste grootte, afhankelijk van de zwangerschapsduur. Vervolgens brengen we een buisje in die de baarmoeder leegzuigt. Het hele gebeuren is meestal op tien minuten voorbij.”

2. Lichamelijke impact

“Bij een abortus voelen vrouwen weliswaar dat er iets gebeurt, maar dankzij de lokale verdoving valt het goed te verdragen. Het leegzuigen van de baarmoeder is een vervelend moment. Eens leeg trekt de baarmoeder zich terug samen. Dat zorgt voor een felle kramp die zeker bij verdergevorderde zwangerschappen behoorlijk pijnlijk kan zijn. We bereiden vrouwen goed voor op dat moment. Na een paar minuten ebt die pijn weer weg. Bij een pilabortus is het moeilijker te voorspellen hoeveel én hoelang vrouwen pijn ervaren. Eens de baarmoederkrampen op gang komen, kunnen we pijnstilling toedienen. Na de expulsie van het vruchtzakje, betert het snel. Bij acht op de tien vrouwen is alles binnen de drie uur na het toedienen van medicatie achter de rug. In heel zeldzame gevallen – bij traumatische ervaringen of extreme angsten – gebeurt een abortus onder algemene verdoving, maar bij zo’n kleine ingreep is dat normaal gezien niet aan de orde.”

We vragen vrouwen om zich een week lang te onthouden van vaginale seks en geen tampons maar maandverband te gebruiken om het infectierisico zo klein mogelijk te houden

Sven Todts

“Een soort van menstruatiepijn is na een abortus zeker niet abnormaal. Vrouwen met zware menstruatieklachten hebben het trouwens vaak wat zwaarder. Een pijnstiller kan dan zeker helpen. Bij vrouwen die niet meteen hormonale contraceptie opstarten, kan het bloedverlies enkele weken aanhouden. Het lichaam heeft tijd nodig om zijn natuurlijke cyclus terug te vinden. Het bloedverlies is vaak heviger en meer klonterig dan bij gewone maandstonden. Bij sommige vrouwen stopt het al na een paar dagen, anderen hebben er langer last van. Bij een pilabortus adviseren we om na enkele dagen op controle te komen. In tegenstelling tot bij een curettage is er bij een pilabortus geen vruchtzakje te zien. We zijn dan liever zeker dat de ingreep goed verlopen is. Verder vragen we vrouwen om zich een week lang te onthouden van vaginale seks en geen tampons maar maandverband te gebruiken om het infectierisico zo klein mogelijk te houden.”
“Bij iedere ingreep – hoe klein ook – kan er iets misgaan, maar gelukkig is dat bij abortus zeer zeldzaam. Wie achteraf last heeft van felle pijn of koorts doet er sowieso goed aan om een arts te raadplegen. Mogelijk gebeurde de abortus dan niet volledig of is er toch sprake van een infectie. Maar een abortus is een van de veiligste ingrepen en verloopt haast altijd probleemloos. Bij minder dan 1 op de 100 ingrepen is een hercurettage of extra opvolging nodig. Ook over toekomstige zwangerschappen hoeven vrouwen zich geen zorgen te maken. Het verandert absoluut niets aan hun vruchtbaarheid.”

3. Psychologische impact

“Vrouwen stappen bij ons binnen of bellen ons op voor een eerste afspraak: een uitgebreid intakegesprek met een van onze psychologen en een kort onderzoek bij de arts. Zeker in coronatijden dringen we erop aan om, net voor alle medische consultaties, een afspraak te maken. Tijdens het intakegesprek waken onze psychologen erover dat het bij iedere abortusvraag om een weloverwogen, doordachte beslissing gaat. In 80 procent van de gevallen volgt zes dagen later een abortus. Het is wettelijk verplicht om die wachttermijn te respecteren. Sommige vrouwen krijgen in tussentijd een spontane miskraam, anderen veranderen alsnog van gedachten. Toch is die verplichte maatregel betuttelend en dringend aan bijsturing toe. Sommige vrouwen hebben nood aan meer dan zes dagen om na te denken, anderen zijn vastbesloten en hebben op voorhand genoeg nagedacht en met anderen gesproken. Hen verplichten tot zes dagen extra bedenktijd is een door de wet opgelegde maatregel die tot lijden leidt.”

Al dertig jaar hoor ik hoe vrouwen tegen abortus waren, tot ze het zelf nodig hadden. We zien zelfs politici die zich openlijk tegen abortus kanten, maar voor hun eigen situatie toch naar ons komen. Het risico op stigma is zeer groot

Sven Todts

“Hoewel veel vrouwen een abortus ondergaan, blijft het thema in de taboesfeer hangen. De publieke opinie is dringend aan verandering toe, maar dat blijft een moeilijke opdracht. Al dertig jaar hoor ik hoe vrouwen tegen abortus waren, tot ze het zelf nodig hadden. We zien zelfs politici die zich openlijk tegen abortus kanten, maar voor hun eigen situatie toch naar ons komen. Het risico op stigma is zeer groot. Psychologische ondersteuning is dus een erg belangrijk punt. De meeste vrouwen nemen een kleine kring van mensen in vertrouwen: een partner, moeder of vriendin. Het gebeurt gelukkig zelden dat iemand er écht alleen voorstaat. Vast staat wel dat een abortus voor velen een grotere emotionele impact heeft dan ze verwacht hadden. Ook vrouwen die tijdens het hele proces een rationele houding bewaren, maken nadien een soort van verwerkingsproces door. Dat verloopt gelukkig quasi altijd vlot, maar het gebeurt dat vrouwen het langere tijd moeilijker hebben.”

Jaarlijks kunnen we in ons land 15.000 à 20.000 vrouwen helpen, maar toch moeten we gemiddeld zo’n 500 patiënten naar Nederland doorverwijzen, waar een abortus tot 22 weken toegelaten is

Sven Todts

4. Wie en waar?

“Een op de zes vrouwen ondergaat tijdens haar leven ooit een abortus. We krijgen de perfecte doorsnede van de bevolking over de vloer: van middelbare schoolmeisjes tot parlementairen. De gemiddelde leeftijd bedraagt 28 jaar. Het gaat zeker niet altijd om vrouwen die slordig met anticonceptiva omgaan. Ook goed gebruikte contraceptie faalt soms. Jaarlijks kunnen we in ons land 15.000 à 20.000 vrouwen helpen, maar toch moeten we gemiddeld zo’n 500 patiënten naar Nederland doorverwijzen, waar een abortus tot 22 weken toegelaten is. Vaak gaat het om erg kwetsbare vrouwen. Vrouwen die zodanig onder controle staan dat ze niet op tijd bij ons geraken, vrouwen die in totale ontkenning zaten, maar evengoed vrouwen bij wie de situatie plots wijzigt: denk bijvoorbeeld aan een kankerdiagnose of een relatiebreuk. Op allerlei manieren gaat het om vrouwen die zeer kwetsbaar zijn. Corona heeft nog maar eens bewezen hoe schrijnend het er soms aan toegaat. Vrouwen moesten naar Nederland, terwijl er geen treinen reden, en toestemming vragen aan abortuscentra om het land binnen te mogen. Aan de douane konden ze zich dan vaak nog eens verantwoorden…”

In het kaartje hieronder kan je zien dat in de meeste Europese landen 12 weken de maximumtermijn is tot wanneer vrouwen een abortus mogen laten uitvoeren zonder medische reden. In de grijs ingekleurde landen is abortus niet toegestaan zonder speciale reden.

HLN

5. Ondersteuning

“De maand volgend op de ingreep bieden we bij LUNA patiëntenondersteuning aan, maar in de praktijk kunnen vrouwen ook later nog bij ons terecht. Zo gebeurt het dat vrouwen op de verjaardag van de abortus nood hebben aan een gesprek. Dan staan we hen graag te woord. Patiënten die nood hebben aan psychotherapie verwijzen we door naar gespecialiseerde organisaties zoals FARA. Dankzij de zorgvuldige intakegesprekken is dat eigenlijk vrij zelden aan de orde. We bereiden vrouwen zo goed mogelijk voor op wat hen te wachten staat. Dat een abortus een positieve beslissing is, maakt het vaak draaglijk. We bekijken ook een abortus als een vorm van verantwoord ouderschap. Het voorkomt dat een kind ongewenst op de wereld komt, zorgt ervoor dat ouders op een goede manier voor hun andere kinderen kunnen zorgen…” 
“Ik werk al dertig jaar als abortusarts en heb zowel bij mijn patiënten als bij die van collega’s na een abortus nog nooit dramatische psychologische problemen gezien. Het zogenaamde post-abortussyndroom is een verzinsel van radicale Amerikaanse christenen. We weten uit degelijk onderzoek dat abortus geen psychologische problemen creëert of vergroot. Maar net zoals dat bij alles zo is, zullen er altijd uitzonderingen bestaan.”

BRON: https://www.hln.be/nina/fit-gezond/medisch-advies/wat-is-het-lichamelijke-en-psychologische-effect-van-een-abortus-op-je-lichaam-arts-geeft-uitleg~aa4709fa/

In bepaalde omstandigheden kan ik erin komen dat een vrouw een keuze maakt. Maar als het gaat omdat het kind niet gewenst is dan is het een andere kwestie. Men mag niet vergeten dat men toch door een psychische hel gaat. En soms zelfs nadien er een spijt kan ontstaan.
Men mag niet vergeten dat je een leven beëindigd. Dat men als vrouw toch je lichaam hebt voelen veranderen. En dan komt de stap.
Hier spreek men het tegen dat er geen psychische problemen zouden zijn.

Hoe sta je tegen abortus op gelijk welk gebied?

Abortus went (nooit) - Commentaar - RD.nl

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

BIKRAM YOGA BIJ ZWANGERSCHAP

Natalia puft en zweet met bikramyoga vlak voor bevalling

Afbeeldingsresultaat voor bikram yoga tijdens zwangerschap

Ze is intussen 38 weken zwanger, maar dat houdt Natalia niet tegen om te blijven sporten. Op Instagram postte de 39-jarige zangeres een foto van een sessie bikramyoga – een work-out bij liefst 40°C. “Deze sessies zouden weleens mijn laatste kunnen zijn voordat ik ons kleintje op de wereld zet”, schrijft Natalia erbij.

“Ik wil jullie laten zien dat ons vrouwelijk lichaam en onze geest tot meer in staat zijn dan je denkt. Ik heb problemen met hoe mensen over een geboorte praten. Alsof het gruwelijk is, terwijl we – uiteraard in gezonde omstandigheden – gebouwd zijn om dit te doen. Ja, het zal waarschijnlijk pijn doen, maar door naar je lichaam te luisteren volgt de vrede. Daar ben ik rotsvast van overtuigd.”

BRON: https://www.hln.be/showbizz/natalia-puft-en-zweet-met-bikramyoga-vlak-voor-bevalling~a2be884b/

Yoga tijdens de zwangerschap kan een must zijn tijdens de bevalling. Je kent je lichaam en je hebt controle over je ademhaling. Want dat leer je bij iedere oefening. Ga je voor hot yoga of bikram yoga dan doe je de oefeningen die je kan en je gaat je lichaam niet forceren. Dat doe je nooit bij gelijk welke yoga. Tijdens de zwangerschap is je ongeboren kindje aanwezig bij iedere oefening. En je zal als vrouw het wel voelen of je iets kan of niet. Het is natuurlijk niet bewezen maar het kind in je buik zou er ook baat bij hebben.
Ben je echt niet zeker voor jezelf kan

Afbeeldingsresultaat voor natalia bikramyoga

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Kiezen jullie ook voor Bewuste Conceptie?

Afbeeldingsresultaat voor liefde man en vrouw

In deze nieuwe tijd komen meer en meer hoog ontwikkelde zielen naar de aarde. Zij dragen een groot eigen bewustzijnsveld. Met hun bewustzijn kunnen zij het genetische materiaal van hun ouders overschrijven. Het bewustzijnsveld van deze zielen is hoger dan dat van hun ouders.

Zij hebben hun ouders wel nodig. Voor deze zielen is het belangrijk dat zij vanaf het moment van conceptie ontvangen worden in een zo groot mogelijk elektrisch geladen liefdesveld. Dat maakt dat zij meer volledig kunnen incarneren. Zo kan een ziel meer indalen in deze incarnatie en meer van wie hij is binnen brengen.

Neemt dat jullie spontaniteit als partners weg bij de feitelijke conceptie? Dat hoeft niet. Door stil te staan bij wat bewuste conceptie is, wordt een groter bewust liefdesveld in jullie wakker gemaakt. Dat veld is dan ook vanzelfsprekender aanwezig op het moment van conceptie.

Eigen thematiek rondom conceptie en zwangerschap

Om vrijheid te ervaren in het bewuste liefdesveld rondom conceptie is het belangrijk om terug te gaan naar je eigen ervaring toen jij verwekt werd. Het lijkt misschien vreemd dat je het bewustzijn hebt om daar op in te voelen. Maar ieder mens kan een gevoel krijgen als hij in contact is met zijn of haar lichaam, hoe dat moment was en wat het met jouw gevoel van welkom gedaan heeft. Wat voor effect heeft jouw conceptie gehad op hoe jij als ziel volledig of onvolledig geland bent? En wat voor effect heeft dat dan weer gehad op de creatie van jouw lichaam? Waren er aspecten van jou (wat wij ook verloren zielsdelen noemen) die zich terug hebben getrokken? Was de conceptie liefdevol, waren jouw ouders met volledige aandacht bij het vrijen of gebeurde het gewoon?

En waar de ervaring pijnlijk was, wat voor imprint liet dat in jou achter? Wat is het effect bijvoorbeeld als een zwangerschap eigenlijk niet gewenst is of wanneer je door een ivf  of ICSI traject verwekt bent?  Jouw geschiedenis beïnvloedt jou als toekomstige vader of moeder. Door hierbij stil te staan en open te staan voor bewustwording en healing, vindt herschrijving plaats en creëer je ruimte om met jouw volle bewustzijn in het Hier en Nu deel te zijn van de conceptie van jouw kind.

Het moment van ‘Sparking’

De kracht of elektromagnetische lading waarmee de conceptie plaatsvindt, kan een enorm cadeau zijn aan de inkomende ziel. Hoe groter het elektrische vuur tussen de partners en de aantrekkingskracht van liefde, hoe meer een inkomende ziel van zichzelf kan meenemen in zijn nog te vormen lichaam. En hoe meer de ziel de blauwdruk van het lichaam en alle subtiele lichamen, kan overschrijven met zijn eigen zielen imprint. Bruce Lipton is de grondlegger van de epigenetica en heeft aangetoond dat erfelijk DNA overschreven wordt.

Bij elektromagnetische lading spreek ik over seksuele passie in samenspel met de kracht van de liefde: liefdespassie. Een liefde die de passie tussen twee mensen overstijgt. In die overgave tussen de partners is tegelijkertijd ruimte voor een derde persoon. Dit valt samen met de wil van de inkomende ziel. Die ziel wil leven! In dat elektromagnetische liefdesveld, kan de ziel zijn energetische structuur ‘downloaden’. En als eerste vormt de ziel zijn energetische hart. Is dat niet adembenemend? Zie ook mijn eerdere artikel over Conscious Conception.

Na zes weken heeft een embryo een kloppend hart. Dus ook het fysieke hart wordt als eerste gevormd. Stel je voor dat jullie door jullie bewustzijnsgroei, iedere dag met jullie liefdesveld bij de beginnende zwangerschap zijn om je kindje steeds weer welkom te heten. Hoe zou dat voor jouzelf voelen als je zo welkom was geheten op aarde?

Grondingsplatform

Kiezen jullie ook voor Conscious Conception

Het grondingsplatform is het liefdesveld tussen de partners waar een kind binnenkomt. Ik wil daarin graag Thomas Hübl aanhalen die zo’n prachtige omschrijving geeft van dit grondingsplatform. Hij beschrijft hoe de liefde van de ouders de ziel binnen ‘zuigt’ zodat een ziel na de conceptie meer en meer kan landen. De ziel kan het gehele programma van wie hij is en wat hij hier komt doen, downloaden. Dit is een basis waarop een ziel al zijn kwaliteiten kan ontwikkelen. Een ziel komt altijd om bij te dragen aan het menselijke bewustzijn en om het bewustzijn te vernieuwen.

Voor de ziel is het belangrijk dat hij voelt dat hij erbij hoort en geliefd is en dat er ruimte voor hem is. Ruimte om zichzelf te zijn en ruimte om het bewustzijn van de ouders verder te openen. Die door de ziel gevoelde ruimte geeft veiligheid en maakt dat hij kan rusten in de bedding van zijn ouders. Dit begint bij het moment van conceptie en gaat natuurlijk door van baby tot kind tot puber.

Contact met de ziel

Een ziel kondigt zijn wens om te incarneren soms al jaren voordat het juiste moment er is aan. Een ziel kan ook invloed hebben op de keuze van een partner en deze mee bepalen om de juiste bedding voor zichzelf te genereren. Een ziel kan ook na een abortus of na een miskraam alsnog terugkomen. Er is zoveel mogelijk waar wij nog niet zo veel weet van hebben. Het is niet noodzakelijk dat ouders ook dit contact met de ziel hebben op het moment van conceptie. Belangrijk is het vertrouwen dat de juiste ziel op hun pad komt en dat er een wederzijds ‘ja’ is. Hoe ik het zelf ervaar is dat een ziel ook altijd komt om de ouders de kans te geven aspecten van zichzelf te helen. Trauma’s die de ouders hebben opgelopen omdat zij in een tijdgeest zijn geboren waarin hun eigen sensitiviteit of bijvoorbeeld helderziendheid niet werd erkend of zelfs op een vrij sterke manier onderdrukt werd. Doordat zij die ruimte wel geven aan hun kind, kan ook bij hen heling optreden en kan hun eigen sensitiviteit weer opengaan. Daar is bewuste conceptie een belangrijke eerste stap in.

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/kiezen-voor-conscious-conception/

Eigenlijk heb ik de tekst zelf meermaals gelezen voor ik het gevoel kreeg ik deel hem, ik schrijf mijn denken er over. Wanneer men intiem is en er wordt een embryo verwekt. Dan heeft de embryo zijn keuze gemaakt om te groeien in moeders buik. Om zo bepaalde lezen met elkaar te delen dat de baby op aarde komt. Nu is het zo dan heel wat kinderen geboren worden met een hoger bewustzijn. Ik ga geen labels erop kleven. Maar ook dat is voor de ouders een les. Net als voor het opgroeiend kind. Meer en meer zullen we daar rekening mee moeten gaan houden. Alleen spijtig genoeg zal dan onze maatschappij moeten veranderen, en ook heel wat mensen anders moeten gaan denken. Zelfs de ouders. 
Wanneer het op een natuurlijke manier gebeurd zal ook dit voelbaar zijn aan de baby aan het kind. Tegenover dat is ingebracht wordt of door omstandigheden dat de het meisje/vrouw zwanger wordt. Als men zich er voor open kan stellen om eens meer zich bezig te gaan houden met dit zal je merken dat een kind maar al te vaak snel met bepaalde dingen weg is.
Nu in de buik van de vrouw en het ongeboren kind gaat heel veel om. Weet dat een embryo heel veel meekrijgt dat bepaalde als mens niet beseffen. Net zoals sommige moeders een zwangerschapshangertje dragen om zo gezegd de rust van de embryo te gunnen. Heb je al eens gevoel hoe hard zoiets binnen komt als zit de embryo in een vruchtzak. Ook ruzie dat een stel maakt. Komt binnen en zal ook vastgehouden worden door de embryo. Dan wordt het geboren en dan ziet men dat de baby huilt of anders is dan anderen. Men vergeet vaak dat een baby al heel wat levens achter zich heeft, dat het veel meekrijgt in de buik van de moeder. Het is voor velen misschien hoog gegrepen maar eens je erbij stil staat en meer over gaat zoeken ga je merken dat een ziel niet de eerste is. Dat er al heel wat gepasseerd zijn die het kind zelfs onthouden kan.

Afbeeldingsresultaat voor embryo

Afbeeldingsresultaat voor liefde man en vrouw

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Onderzoek toont aan dat watergeboortes net zo veilig zijn als ‘gewone’ geboortes (en je scheurt er minder snel van in!)

Afbeeldingsresultaat voor onderwaterbevalling

Uit een nieuwe studie blijkt dat watergeboortes helemaal niet risicovoller zijn dan zogenaamde ‘landgeboortes’. Meer zelfs, vrouwen die ervoor kiezen om onder water te bevallen, zouden minder snel te maken krijgen met het alomgevreesde ‘inscheuren’.

Om tot bovenstaande conclusie te komen analyseerden onderzoekers van de Universiteit van Michigan 397 watergeboorten en 2025 landgeboorten uit twee verloskundigepraktijken. Uit hun onderzoek bleek dat er geen verschillende uitkomsten waren tussen watergeboorte en landgeboorte wat betreft opnames op neonatale intensive care. Ook wat betreft postpartum bloedingen constateerden de onderzoekers geen opmerkelijke verschillen.

“Het komt erop neer dat als je de juiste technieken gebruikt, de resultaten heel goed zijn”, aldus Lisa Kane Low, senior auteur van de studie. “Ze weerspiegelen wat we zien in internationale onderzoeken naar watergeboorte.”

Bij een waterbevalling bevalt de vrouw in een met water gevuld bad in plaats van op een (ziekenhuis)bed. Omdat er altijd werd van uitgegaan dat een onderwaterbevalling extra risico’s met zich meebrengt, zoals neonatale infecties of het scheuren van de navelstreng, zijn er vrij weinig ziekenhuizen die een onderwatergeboorte toestaan. Zij laten vrouwen tijdens de arbeid wel plaatsnemen in een bad om de weeën op te vangen, maar vragen aan hen eens het tijd is voor de effectieve bevalling om weer uit het water te komen.

Tijdens een waterbevalling ademen baby’s voor de eerste keer wanneer ze uit het bad worden gehaald. Tot die tijd zijn hun longen gevuld met water, dat wordt verplaatst wanneer ze in aanraking komen met lucht en ademen. Tot het zover is zorgt de navelstreng voor de nodige zuurstof.

BRON: https://www.hln.be/nina/familie/onderzoek-toont-aan-dat-watergeboortes-net-zo-veilig-zijn-als-gewone-geboortes-en-je-scheurt-er-minder-snel-van-in~a0455fb0/

Men weet allemaal de het kind in een vruchtzak zit. En als het onder water geboren wordt ook dat gevoel blijft houden tot de baby zijn hoofdje boven water komt. Wat ook zo zou zijn is, dat de vrouw minder pijn voelt dan bij een gewone bevalling.
Nu als man kan ik er niet over meepraten natuurlijk. Maar misschien dat vrouwelijke lezers hun beleving van de bevalling beschrijven. En wie weet heeft er ook iemand een onderwaterbevalling meegemaakt.

Gerelateerde afbeelding

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

 

Paus vergelijkt abortus met “beroep doen op huurmoordenaar”

Afbeeldingsresultaat voor abortus

Paus Franciscus heeft woensdag in zijn homilie tijdens zijn traditionele audiëntie op het Sint-Pietersplein in Rome vrijwillige vruchtafdrijving vergeleken met het beroep doen op een “huurmoordenaar”.

“Een zwangerschap beëindigen, dat is zoals iemand elimineren. Is het gerechtvaardigd een menselijk lichaam te elimineren om een probleem op te lossen”, vroeg de Argentijnse kerkleider aan de gelovigen op het plein.

“Is het gerechtvaardigd beroep te doen op een huurmoordenaar om een probleem op te lossen?”, voegde Franciscus er buiten zijn voorziene tekst over het Bijbelse gebod “gij zult niet doden” aan toe. “Zich ontdoen van een menselijk wezen, dat is zoals beroep doen op een huurmoordenaar om een probleem op te lossen”.

De paus haalde uit naar de “depreciatie van het menselijk leven”, door oorlogen, exploitatie van de mens en uitsluiting. Aan deze lijst voegde hij dan abortus toe. “Hoe kan een daad die een onschuldig leven wegneemt therapeutisch, civiel of heel gewoon humaan zijn?”, vroeg het hoofd van de rooms-katholieke kerk zich nog af.

BRON: https://www.gva.be/cnt/dmf20181010_03824221/paus-vergelijkt-abortus-met-beroep-doen-op-huurmoordenaar

In bepaalde situaties kan ik begrip tonen voor abortus. Maar een levend wezen laten weghalen nadat men zonder problemen geslachtsgemeenschap heeft gehad nee dat begrijp ik niet. Er bestaan genoeg anticonceptie middelen om niet zwanger te worden. En is het dan wel zo dan moet men het maar dragen. Want ergens kan ik er wel inkomen met het woord huurmoordenaar. Maar goed zoals ik al schreef als het door een bepaalde situatie is, kan ik erin komen.

Afbeeldingsresultaat voor abortus

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Psychologe maakt miskraam bespreekbaar door emotionele Instagramaccount


© thinkstock.

Wat Beyoncé, Lily Allen en Ellemieke Vermolen met elkaar gemeen hebben naast hun sterke persoonlijkheid? De vreselijke herinnering van één van de ergste dingen dat je kan overkomen: een miskraam. Het verlies van een ongeboren kindje is een vreselijke gebeurtenis, en toch rust er vandaag de dag nog steeds een taboe op. Dat wil psychologe Jessica Zucker veranderen.Jessica Zucker, die zelf na zestien weken zwangerschap haar kindje moest afgeven aan een miskraam, startte de Instagramaccount I had a Miscarriage op. Na twee jaar rouwen om haar verloren kindje besloot Zucker dat het tijd was om erover te praten. In 2014 schreef ze dan ook een essay voor de New York Times. “Plots was ik niet meer zwanger. Dat was het hardste dat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. En het meest traumatische,” vertelt ze.

En dus lanceerde ze de hashtag #IHadAMiscarriage, waarop ze vrouwen aanmoedigt om hun verhaal ook met de rest van de wereld te delen en elkaar zo te laten zien dat ze er niet alleen voor staan. En nu is er dus ook een gelijknamige Instagramaccount. Daarop kan je Zuckers persoonlijke herinneringen lezen, maar ook de verhalen van andere moeders.
“Je ziet er geweldig uit om al twee kinderen gehad te hebben,” zegt de man die een paar stoelen verder zit vrijpostig. “Dat is interessant,” antwoord ik, waarbij ik interessant niet op een goede manier bedoel. Ik ga verder. “Eigenlijk heb ik drie kinderen gehad. Twee levende, één dood.”Ik kon mezelf niet bedwingen. En waarom mogen we de waarheid niet zeggen als we zeggen waar het op staat?

Om het maar niet te hebben over het feit dat iemand ongevraagd commentaar geeft op mijn lichaam.”

Als ik nog één iemand hoor zeggen “Wel, nu weet je tenminste dat je zwanger kan worden, alles gebeurt voor een reden,” dan loop ik naar het dichtstbijzijnde dak en schreeuw ik “Mensen, die clichés werken niet. Weet je wat? F*ck off.”Sorry, maar je hebt geen flauw idee waar je het over hebt.

Stop ermee.

Het leven gaat door. En er zijn ‘goede’ dagen. Dat betekent eigenlijk gewoon dat je in staat was om naar buiten te aan en over koetjes en kalfjes kon praten met mensen. Daar sta je dan, al pratend met mensen, en je geniet bijna van de zonnestralen wanneer er plots ene golf over je heen komt die je onder sleurt. Je hebt geen idee hoe lang het zal duren voor je weer kan ademen. Dat weet je nooit. Het enige wat je kan denken is “Ik wil mijn zoon, ik wil mijn zoon, mijn zoon is dood, mijn zoon is dood, mijn zoon is dood.”
Als je te snel weer naar boven wil spartelen, ga je in geen tijd weer kopje onder. Dus blijf je maar beneden. De bodem van de oceaan voelt nu eenmaal als de geschikte plaats om te zijn. Dat is verlies.
“Mama, ik vond het niet leuk in je buik.” Mijn gezicht verzacht als ik haar bruine ogen naar me zie kijken. “Wat vond je niet leuk, liefje? Wat herinner je je?””Ik vond het niet leuk in je buik, mama. Het was te stil. Eerst vond ik het wel leuk en toen ging Aurory weg en was het te stil.”

De tranen komen zonder waarschuwing. Ze stromen over mijn wangen terwijl ik naar achteren leun in mijn stoel om naar haar te kijken. Zonder te verpinken, herinnert ze het zich. “Sorry, liefje. Sorry dat het te stil was. En sorry dat je zusje wegging.”

INSTAGRAM: https://www.instagram.com/ihadamiscarriage/

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/38/Familie/article/detail/3220182/2017/07/30/Psychologe-maakt-miskraam-bespreekbaar-door-emotionele-Instagramaccount.dhtml

Dit is altijd een heel moeilijk moment ook om erover te praten. Zoals je leest wordt vaak gezegd; ach dat had een rede een doen de volgende keer kan je genieten. Maar dit kan heel confronterend zijn. Het is soms beter om gewoon even de emoties van de persoon mee te dragen zonder te praten. Een miskraam is niet niets ongeacht of het nu bij het eerste kindje is of de volgende. Het is voor de vrouw een zware verwerking. Het proces dat ze iets gedragen heeft en nadien nog moet herstellen zijn zware wonden. Die vaak lange tijd open blijven.
Het wordt daarom sterk onderschat en vaak wordt er maar heel weinig over gepraat.

Afbeeldingsresultaat voor miskraam

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

https://shivatje.wordpress.com/

 

AUM MANI PADME HUM

Het bestaat: een app die net zo betrouwbaar is als de pil

Buikkrampen, opgezwollen borsten en het vasthouden van liters vocht. Inderdaad, dit zijn bijwerkingen van de pil. Klaar met die bijwerkingen en het slikken van al die hormonen? Misschien is dit dé perfecte oplossing: deze app beweert net zo effectief te zijn als de pil. Say what?!

Beschermd zijn tegen zwangerschappen schijnt nu ook te kunnen middels de app Natural Cycles. De app is zo geprogrammeerd dat hij kan registreren wanneer jij je op het toppunt van je vruchtbaarheid bevindt. Daarnaast laat de app natuurlijk ook zien wanneer je in je minder vruchtbare dagen zit en dus lekker kunt genieten van een potje hot & steamy. Zónder voorbehoedsmiddelen. De app wordt inmiddels al in 161 landen gebruikt.

Benieuwd hoe de app werkt? Het enige dat je hoeft te doen is iedere ochtend een thermometer onder je tong schuiven en de temperatuur doorvoeren in de app. De app kijkt naar een speciaal algoritme en bepaalt zo of jij wel of geen onveilige seks kunt hebben. Eerlijk is eerlijk, wij vinden het doodeng om blindelings op deze app te vertrouwn, maar wellicht wel het proberen waard. Misschien een geruststelling: volgens klinisch onderzoek is de app nét zo betrouwbaar als de pil. Toch maar eens proberen…?
Birth Control GIF - Find & Share on GIPHY

BRON: http://www.ze.nl/artikel/228796-het-bestaat-een-app-die-net-zo-betrouwbaar-is-als-de-pil
Zou men hier als vrouw echt op kunnen vertrouwen? En wat dat je even je gsm niet vind of bij je hebt. Je moet dan ’s morgens wel je temperatuur meten en doorgeven. Maar hoe ben je zeker dat je de temperatuur goed meet. Ik heb bij deze app toch mijn bedenkingen als je niet zwanger wilt worden. Er zijn alsnog andere alternatieve als men de pil niet wilt nemen.
Lezers zouden jullie op zo een app vertrouwen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

“Antidepressiva tijdens zwangerschap schaden baby niet”

Zwanger en depressief? Of bang om depressief te worden? Wees gerust, als je antidepressiva gebruikt, lijkt het erop dat die minimale gevolgen hebben voor de baby. Het is niet nodig om te minderen of zelfs te stoppen. Sterker nog, juist dat kan schadelijk zijn.

Je moet je niet schuldig voelen als je antidepressiva nodig hebt, ook niet naar je kindje toe.
De Nederlandse arts Noera Kieviet

Dat zegt de Nederlandse arts Noera Kieviet. Ze heeft de afgelopen jaren honderden depressieve moeders en hun baby’s onderzocht op een speciale afdeling van het ziekenhuis OLVG in Amsterdam. Kieviet promoveert morgen aan de Vrije Universiteit.

Elk jaar worden ongeveer 170.000 vrouwen in Nederland zwanger. Van hen krijgt ongeveer een op de zes een depressie tijdens de zwangerschap of vlak na de bevalling. Maar de meesten nemen daar geen middelen tegen wanneer ze zwanger zijn. Het lijkt erop dat ze bang zijn voor de gevolgen voor de baby. Kieviet: “Over de belangrijkste antidepressiva is redelijk wat bekend. Er lijkt zo goed als geen risico te bestaan voor aangeboren afwijkingen, complicaties bij de bevalling en voor de ontwikkeling van het kind.”

Borstvoeding is beter
Maar het was nog niet bekend in welke mate een baby ontwenningsverschijnselen krijgt. Die verschijnselen blijken mild. Kieviet: “Het kind is wat onrustig, heeft misschien moeite met drinken en slaapt soms korter. Dat gaat over.” Ongeveer een op de drie baby’s krijgt daar last van wanneer de moeder antidepressiva heeft genomen. “Borstvoeden blijkt baby’s te beschermen, ze hebben minder ontwenning dan kinderen die flesvoeding krijgen.” Heel misschien krijgen baby’s nog een klein vleugje antidepressivum mee in de moedermelk, zodat ze langzamer afbouwen. Of ze worden rustiger door het huid-op-huidcontact met de moeder bij het drinken.Maar de belangrijkste conclusie van het onderzoek: de dosering van antidepressiva maakt niet uit voor de ontwenning. “Kies daarom de dosis die voor jou juist is”, zegt Kieviet. Een vrouw die toch mindert, loopt namelijk het risico dat het middel niet genoeg werkt. En de gevolgen van een depressie kunnen erger zijn dan de gevolgen van antidepressiva. “Het kind kan te vroeg ter wereld komen. Het kind kan lichter uitvallen dan het in aanleg had kunnen zijn. Een depressieve vrouw zorgt tijdens de zwangerschap misschien minder goed voor zichzelf, door te roken en door ongezond te eten. Na de bevalling hecht een depressieve moeder zich misschien minder goed aan de baby. En andersom dus ook.”Waar het uiteindelijk om gaat, is dat een depressie een ziekte is, benadrukt Kieviet. “En het is een ziekte die kan terugkeren als je het niet behandelt. Je moet je niet schuldig voelen als je antidepressiva nodig hebt, ook niet naar je kindje toe. Het is geen taboe. Het is net zoiets als suikerziekte, en daar bestaat insuline voor.”

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/2594630/2016/01/24/Antidepressiva-tijdens-zwangerschap-schaden-baby-niet.dhtml

Als er een goede opvolging is mag het geen probleem geven. Toch mag men niets uitsluiten. Want in december was dit artikel nog te lezen, https://shivatje.wordpress.com/2015/12/15/antidepressiva-tijdens-zwangerschap-gelinkt-aan-grotere-kans-op-autisme/
Dus het blijft wat tegenstrijdig te zijn. En is het belangrijk toch om je goed te informeren mocht je deze medicatie nemen en zwanger zijn of willen geraken. Ook dat is soms moeilijk in zo een periode zwanger te worden. Ook hier kan je dan beter goed over praten met je psycholoog of met je gynaecoloog. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf

Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Ruelha

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

bijonsinhuissen.wordpress.com/

𝙽𝚘𝚝 𝚊𝚕𝚕 𝚝𝚑𝚘𝚜𝚎 𝚠𝚑𝚘 𝚠𝚊𝚗𝚍𝚎𝚛 𝚊𝚛𝚎 𝚕𝚘𝚜𝚝

%d bloggers liken dit: