Tag Archive: vrouw zijn


PGAD

Pgad of Persistent Genital Arousel Disorder.

Sexy, Portret, Gevoelens, Sensualiteit, Emoties

PGAD.

Ik heb er ook een stukje van op mijn blog gezet onder seksuele stoornissen.
Maar ik ga het ook hier proberen uit te leggen in mijn denkwijze.
Een aandoening waarbij de vrouw genitaal opgewonden is of wordt. Zonder zich mentaal opgewonden te voelen. Het komt erop neer dat de vrouw haar vagina steeds vochtig aanvoelt en tintelingen waarneemt. Maar eigenlijk geen zin heeft in seks. Fysiek zijn er opwindingen aanwezig. Het zal dan ook voor de vrouw zelf onprettig aanvoelen en zelfs moeilijk te aanvaarden.
Zo zijn er ook vrouwen die tijdens sporten opgewonden worden zelfs tijdens het fietsen. Dit noemt men dan coregasme.
Spijtig genoeg kan het wel tot een orgasme leiden. Dat helemaal niet leuk is voor de vrouw. Het is dan de
clitoris die aansprakelijk is. Clitorale tintelingen een druk daar voelen tot zelfs kloppende pijn. Natuurlijk is de clitoris een van de gevoeligste plekken aan de vulva.
Nu zou men kunnen zeggen dan doe je toch aan een seksuele bevrediging. Maar ook dat helpt niet echt. Omdat men nadien weer met dat gevoel zit. Daarom is het voor deze vrouwen heel moeilijk om een dagelijks leven op te bouwen.
De oorzaak kan komen door bepaalde medicatie en dan kan er snel iets aan gedaan worden. Maar soms komt het ook door een afwijking van de aderen en zenuwen in de onderbuik. Zodat een vrouwelijk geslachtsdeel steeds onder tintelingen komt te staan.

Psychische is het ook heel moeilijk. En de vrouw zal het moeilijk hebben om erover te praten. Zodat ze eigenlijk zich gaat opsluiten. Want gewoon wandelen of auto rijden kan al een probleem geven.
Maak het maar mee als vrouw. Zit je leuk in een restaurant en kan je niet stil zitten op je stoel. Daarom dat het voor hen soms moeilijk is om hun sociaal leven en dagelijks leven op te bouwen.
Juist door het gevoel van steeds een orgasme te krijgen gaat men er lichamelijk en geestelijk ook onderdoor. Het vraagt vaak veel energie. In normale omstandigheden kan een vrouw meermaals een orgasme achter elkaar krijgen maar nadien gaat het gevoel ook weg. Dat kan je niet zeggen van de mannen. Die toch tussen het klaarkomen tijd nodig hebben om te herstellen. Alhoewel er ook uitzonderingen bestaan.
Een orgasme is een ontlading en kan helpen bij stress. Een orgasme moet leuk zijn. al doet men het zelf of met een partner. Het lichaam geeft je een voldoening nadien en energie. Maar als er een probleem is dan geeft het je helemaal geen voldoening. Men wilt het tegenwerken maar ook dat gaat niet. Probeer zoiets maar eens uit te leggen zonder schaamte tegen een arts of gynaecoloog.
Ons lichaam is soms zo complex dat wij het zelf niet altijd in de hand hebben.

GIPHY

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Helft van jongeren uit de stad krijgt te maken met seksuele intimidatie

Metoo, Vrouwen, Intimidatie, Seksuele, Vrouw

Een op de twee jongeren uit Antwerpen, Brussel en Charleroi geeft aan dat seksuele intimidatie hun vrijheid beperkt. Dat schrijft De Standaard vandaag op basis van een rapport van Plan International. “Uit het rapport blijkt inderdaad dat er een gigantische impact is op meisjes en jonge vrouwen door seksuele intimidatie”, zegt Jorn Vennekens van Plan België. 

Uit een eerste bevraging van Plan International bij 700 jongeren bleek dat 91 procent van de meisjes en 28 procent van de jongens uit Antwerpen, Brussel en Charleroi al last gehad heeft van seksuele intimidatie in de publieke ruimte. Onder seksuele intimidatie vallen bijvoorbeeld nafluiten, achtervolgen en ongewenste aanrakingen.
Opvallende conclusie is dat meisjes er altijd en overal mee te maken kunnen krijgen. Meestal is seksuele intimidatie verbonden aan bepaalde activiteiten: 31 procent gebeurt tijdens het wandelen op straat, 15 procent op het openbaar vervoer en 17 procent tijdens een vrijetijdsactiviteit zoals bij het uitgaan of in een park. “We merken dat 50 procent van de bevraagden bepaalde plaatsen gaan vermijden, geen oogcontact maken en andere kleding dragen om zich aan te passen aan de situatie.” 

Safer Cities

Om meer data te verzamelen, richtte Plan het onlineplatform Safer ­Cities op. Het is de bedoeling dat de jongeren daarop het voortouw ­nemen. Wie in Brussel, Antwerpen of Charleroi woont, kan erop signaleren waar hij of zij lastiggevallen werd en wat de aard van de intimidatie was. Ook de stad Gent heeft zich recent aangesloten. “We pleiten voor een stadsbrede aanpak. We willen iedereen betrekken die een verschil kan maken en willen een veelzijdige oplossing. Er moet ingezet worden op preventie en sensibilisering, maar evengoed op bescherming van slachtoffers en vervolging van daders”, aldus Vennekens. 
Nog volgens de gebruikers van het platform is er een speciale rol weg­gelegd voor omstanders in gevallen van seksuele intimidatie. In Antwerpen gaf 97 procent en in Charleroi 91 procent aan dat ze door niemand werden geholpen.
Opvallend: in Brussel zei 70 procent van de slachtoffers dat er niemand tussenkwam. Volgens de organisatie is dat deels te danken aan eerdere campagnes rond het omstanderseffect in de hoofdstad.

BRON: https://www.hln.be/binnenland/helft-van-jongeren-uit-de-stad-krijgt-te-maken-met-seksuele-intimidatie~ac9f05c2/

Het is zeker niet leuk als jonge vrouw of vrouw dat je altijd op je hoede moet zijn als je de straat op wilt gaan. Dat je iets wilt gaan drinken. Dat maakt dat voor hen soms de angst erin zit om iets te gaan drinken of ondernemen. Voor wat kan men niet gewoon tegen elkaar doen. Natuurlijk is het ook zo dat seksuele intimidatie een grote waaier kent. Van kijken tot fluiten tot spijtig genoeg aanraking en in het slechtste geval aanranding en verkrachting. Mag een vrouw zich niet even goed voelen als een man op straat.
Ook mogen we niet vergeten dat het alleen voorkomt op straat. Zelfs in familiekringen komt het voor. Maar daar wordt vaak over gezwegen.

Net zoals op een werkvloer waar het ook voorkomt.
En zeg nu niet dat vrouwen het soms uitdagen door hun kleding.

GIPHY

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Bewuste zelfzorg voor planetaire genezing

Beker, Menstruele, De Menstruatie, Periode, Buffer
heilig activisme en vrouwengezondheid

Wat heeft activisme te maken met onze gezondheid? Waarom is een goed uitgeruste vrouw een kracht voor verandering? En wat heeft jouw keuze voor tampons of maandverband te maken met activisme? De antwoorden op deze vragen hangen af van wat jij denkt wat ‘activisme’ is.
Wanneer jouw beeld van een activist een jonge vrouw is die zit vastgelijmd aan treinrails, weggesleept wordt naar de gevangenis door de politie, met vlaggen zwaait bij een demonstratie, petities ondertekent of toespraken houdt, denk dan nog eens na.
Heilig activisme kan een zeer persoonlijke aangelegenheid zijn. Het gaan gaan over hoe vaak jij besluit te rusten, of, ja, welke tampons jij koopt. Heilig activisme is geworteld in een helder, praktisch besef van onze fysieke verbinding met de aarde en de verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt.

Een heilige verbinding

Je hebt misschien wel eens de woorden: ‘Earth, my body; water, my blood; air, my breath, and fire, my spirit…’* gehoord. Dit is geen metafoor, dit is de realiteit: de Aarde is een levende planeet en leven als een heilige activist betekent het dagelijks erkennen van deze realiteit.
De elementen waaruit de aarde is ontstaan hebben dezelfde samenstelling als de elementen van alles dat leeft op aarde. We zijn verschillen niet van al het andere dat leeft en ademt op deze planeet. We zijn gemaakt door de aarde, we leven op haar en we zullen terugkeren naar haar, net als al het andere rondom ons. Op cellulair niveau zijn alle levensvormen op de planeet gemaakt van dezelfde ingrediënten als de aarde haarzelf. Traditionele medicijnsystemen zoals Chinese geneeskunst, Ayurveda en Inheemse helingsmethoden zijn allen gegrond in een erkenning van deze elementaire verbinding: mensen zijn deel van het levensweb hier op aarde. Heilige activisten maken de keuze om deze waarheid te eren.
Er is geen onderscheid tussen de aarde en ons. We zijn een deel van de matrix van al het leven: een levend web van onderlinge verbindingen en verbanden. De oceanen en de bomen, de bergen en de rivier, de lucht en de regen… dit zijn ook onze lichamen, net zoals onze giftige zeeën, stranden vol plastic rietjes, vergiftigde meren, smeltende ijskappen, verschroeide bossen, niet in te ademen lucht en zure regen. Dit alles is ook in ons, net zo goed als het in Haar is. Omdat, voor het geval het je nog niet was opgevallen, er geen planeet B is. Dit is ons huis en we hebben geen andere woonplek.
Wat we onze omgeving aandoen, doen we onszelf aan. Hoe we de aarde behandelen, zo behandelen wij ook onszelf, omdat zij een deel is van ons en vice versa. Hoe wij ook ons fysieke lichaam voeden en verzorgen, onze emotionele staten, onze gedachten en intuïtieve wijsheid, onze slaap, onze vertering en onze menstruatie: die alles is een reflectie van hoe wij de aarde behandelen. Onze lichamen zijn levende, ademende omgevingen/milieus.
Vrouwelijkheid is een ecosysteem, en vrouwenlichamen maken er allemaal deel van uit.

De cyclische relatie van vrouw en aarde

De fysiologie van het vrouwelijk lichaam, in het bijzonder het vrouwelijk voortplantingssysteem, heeft een zekere relatie met de Aarde. Hoe we kiezen om te zorgen voor onszelf en hoe we zorgen voor onze menstruatiecyclus, onze ervaringen met menstruele gezondheid – inclusief onze seksuele expressie en onze creativiteit, onze zwangerschappen, lactatie en menopausale ervaring – deze hebben allemaal een zeker impact op de Aarde. Omdat menstruatiecycli niet alleen bewegen in het ritme met de maan en de seizoenen, ze produceren ook bloed dat terug gaan naar de Aarde – om haar te verrijken of te vervuilen, afhankelijk van hoe je er voor kiest om je bloed los te laten. Keuzes die we maken over hoe we met onze energie omgaan of met ons bloed, hoe we omgaan met onze lichaamssappen (en die van onze baby’s als we die hebben) – al deze fysieke functies kunnen vervuiling veroorzaken en onze planeet beschadigen.
Dit is de directe en eenvoudige verbinding tussen zelfzorg keuzes voor gezondheid van de vrouw en die van de Aarde. Dit is de link tussen het welzijn van vrouwen en milieuactivisme.
Het is zo simpel. Hoe je omgaat met je eigen stukje van het ecosysteem van het vrouw-zijn, maakt een enorm verschil voor het milieu.

heilig activisme en vrouwengezondheid

Laten we allereerst praten over inviron-menstruality. Dit is een groot woord dat twee grote ideeën nuttig samenbrengt. Het is een combinatie van ‘invironment’ (milieu) en ‘menstruality’ (menstruatie). Menstruatie betekent de ritmische cycli van vrouwen – niet alleen menstruatie maar ook menarche (de eerste keer dat een meisje bloedt), onze menopauze (het beëindigen van de menstruatie en onze rijpe jaren).
Degenen van ons die elke maand menstrueren, stellen hun lichaam bloot aan toxische chemicaliën, en gooien plastic in de vuilnisbak of spoelen dit door het toilet, vanwege de ongezonde menstruatieproducten die ons worden verkocht.

Feiten en cijfers

De gemiddelde vrouw gebruikt 11.000 wegwerp menstruatieproducten in haar leven, en dit zorgt alleen al in Groot-Brittannië voor 200.000 ton afval per jaar. In werkelijkheid worden zo’n twee miljoen menstruatieproducten per jaar door de toiletten gespoeld. 41% van de vrouwen geeft toe dit door de wc te spoelen, met als gevolg verstopte toiletten en vervuilde stranden en oceanen, als ook de problemen in de buizen naar de oceaan. Er zijn gemiddeld 370.000 riool blokkades per jaar in heel de UK, waarvan tot 80% veroorzaakt wordt door een combinatie van vet, olie, vettige natte doekjes, sanitair afval en andere niet door te spoelen items.
Wegwerp maandverband bevat tot 90% plastic – een gemiddeld pakje maandverband bevat evenveel plastic als vijf plastic tassen. Het duurt 500-800 jaar om dit plastic af te breken, alleen het punt is dat dit nooit zal verdwijnen, het wordt afgebroken in kleinere stukjes. Microplastic dat nu op stranden en oceanen wordt gevonden zal in ons ecosysteem blijven en duizenden zeedieren per dag beschadigen.
Voor elke 100 meter strand die in Engeland wordt schoongemaakt, wordt er 4.8 menstruatieproduct gevonden. Geschat wordt dat dit elk jaar 1 miljoen pond kost om de stranden schoon te maken.

heilig activisme en vrouwengezondheid

Sommige menstruatieproducten bevatten geuren die de bacteriële balans in je lichaam kunnen verstoren. Synthetische geuren kunnen gemaakt worden van een cocktail met wel 3900 chemicaliën (styrene, chloormethaan, chloorethaan, chloroform en aceton zijn chemicaliën die worden gebruikt). Sommige van deze chemicaliën zijn kankerverwekkend, irriterend, hormoonverstoorders en reproductive gifstoffen. Echter, meestal worden deze chemicaliën niet op de verpakking gezet door de fabrikant.
Veel doorsnee menstruatieproducten voor eenmalig gebruik (maandverband, tampons) en hun verpakking bevatten plastic en andere synthetische materialen, zoals rayon, kleefstoffen, kunstmatige kleurstoffen en giftige chemische stoffen zoals ftalaten, bisfenol-A en petrochemische additieven, die erkende milieuverontreinigende stoffen zijn en ook bekend staan als hormoonontregelende stoffen die in verband worden gebracht met een aantal ziekten zoals hartkwalen, onvruchtbaarheid en kanker. Zelfs sporen van dioxine, dat ontstaat wanneer deze producten worden gezuiverd om ze er wit uit te laten zien, en pesticiden en onkruidverdelgers, waaronder glyfosaat, kunnen in menstruatieproducten worden aangetroffen.

Wat kunnen wij er aan doen?

  • Zorg er voor dat je alleen uitwerpselen en toiletpapier doorspoelt.
  • Schakel over op wegwerpartikelen zonder plastic en van ecologisch katoen/
  • Schakel over naar herbruikbare menstruatieproducten, zoals een menstruatiecup, wasbaar maandverband of menstruatie-onderbroek

Het nemen van deze eenvoudige, praktische stappen is de beste manier om heilig activisme deel te laten uitmaken van onze eigen intieme zelfzorg. Maar het gaat niet alleen om bloed. Het gaat ook over energie, en het respecteren van onze eigen ritmische cycli van herstel en recuperatie. Net als een overbeviste zee, is het ecosysteem van vrouwelijkheid uitgeput. Vrouwen hebben gewoon niets meer te geven.
Dit is energetische ecocide. Zoals ‘homicide’ (doodslag) moord is op een mens, is ‘ecocide’ moord op de planeet: een actie die de dood van een milieu veroorzaakt of het uitsterven van een soort. Net zoals vervuiling, ontbossing en overbejaging het milieu van de aarde vernietigen, doen ook de strakke werkschema’s en het slaaptekort dat bij het leven van veel vrouwen hoort, afbreuk aan onze vitaliteit en ons welzijn.
Onze energie is geen onbeperkte bron die kan worden geëxploiteerd. Ons vermogen om te creëren is cyclisch, niet eeuwigdurend. Wanneer we onze eigen vitale energieën en capaciteiten om te geven en te doen uitbuiten, overschrijden we onszelf tot voorbij de grens van wat natuurlijk of duurzaam is. Ook dit is een vorm van ecocide. Zoals dagbouwmijnen, fracking-bedrijven en bedrijven die oliepijpleidingen door heilige gebieden leggen of uranium winnen uit heilige voorouderlijke heiligdommen, externe omgevingen vernietigen, zo kunnen we ook de delicate ecosystemen van onze eigen fysieke en interne energetische omgevingen saboteren.
Als je je ooit door uitputting heen hebt geworsteld met nog een koffie, of geweigerd hebt te luisteren naar de signalen die je lichaam je gaf toen je ziek werd of uitgeput raakte, weet dan dat ook dit het ecosysteem van het vrouw-zijn beschadigt.
Een krachtige daad van heilig activisme is om rust te nemen. Tegengas geven aan de ‘altijd-maar-doorgaan-maatschappij:’ ook dat is heilig activisme. Weigeren om deel uit te maken van deze cultuur is revolutionair, en de eerste stap in de revolutie is horizontaal worden. Als je de volgende keer moe bent, kijk dan eens hoe het voelt om met vriendelijkheid te reageren – om te stoppen en uit te rusten, of om te luisteren naar een yoga nidra oefening. Yoga Nidra, wat letterlijk ‘yogaslaap’ betekent, is een perfect tegengif tegen uitputting. Het herstelt en voedt het vermogen van je lichaam om naar zijn eigen ritmische cycli te luisteren, en biedt een reset die geworteld is in een begrip van de verbinding tussen het lichaam en de aarde – beide bewegen in cycli die gerespecteerd moeten worden. Als je dit dagelijks doet kan dit de sleutel zijn tot een duurzame energiehuishouding.
Veel traditionele activisten krijgen een burn-out, maar een heilige activist stelt zelfzorg als topprioriteit. Door voor onszelf te zorgen kunnen we betere campagnevoerders en activisten zijn. Yoga nidra is een belangrijk instrument in de campagne ‘Yoni Shakti the Movement’ om het misbruik van vrouwen in yoga uit te bannen en het terug te winnen als een instrument voor genezing en gerechtigheid. Campagne-ondersteuners krijgen speciaal gemaakte yoga nidra tools om te voeden, om contact te maken met de Bron en om een gevoel van verbondenheid op te bouwen binnen de gemeenschap van activisten. Dit is een nieuw soort activisme – een activisme van goed uitgeruste vrouwen.
We kunnen dit niet alleen, vrouwen! Als we samenwerken, samen rusten, en ervoor kiezen om anderen te informeren over de keuzes die we maken, is dit heilig activisme – net zo goed een protest als jezelf vastplakken aan het parlementsgebouw, een mars houden of een petitie ondertekenen.
Een goed uitgeruste vrouw is een revolutionaire kracht. Milieubewuste keuzes kunnen de planeet redden, en een dutje doen is een radicale daad van verzet. Al deze zelfzorgmiddelen maken deel uit van de gereedschapskist van de Heilige Activisten voor zelfzorg en planetaire genezing. Hoe we voor onszelf zorgen en hoe we voor de planeet zorgen zijn één en hetzelfde. Holistische vrouwengezondheid is planetaire genezing en herstel van het milieu.

*Aarde mijn lichaam, water mijn bloed, lucht mijn adem, vuur mijn spirit

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/heilig-activisme-bewuste-zelfzorg-planetaire-genezing/

Dit vind ik nog eens een informatieve tekst over hoeveel plastic en dergelijke een vrouw in haar leven weggooit. Dit aan maandverband en tampons.
Maar ook laat het eigenlijk zien dat een cyclus van een vrouw zoveel waarde heeft. Het zuiveren van een stukje van haar lichaam. De tijd dat een vrouw vruchtbaar is en kan genieten mocht de gedachte van een zwangerschap er zijn.
Als een vrouw op het moment van haar menstruatie zich zou kunnen verbinden met de aarde. Dan weet ze dat ze eigenlijk een eenheid ermee kan vormen. En daar de kracht kan uithalen als ze met pijnen te kampen heeft. Een vrouw is één van de sterkste geslachten als men kijkt wat ze allemaal doorstaan moeten. Maar juist zou men dan ook moeten leren om de aarde te respecteren. Het is niet voor niets dan men ze moeder aarde noemt. We krijgen er zoveel van maar vergeten haar soms veel terug te geven. En ook zei verzet zich dan. Als men het gevoel maandelijks zou kunnen omarmen wie weet wat je dan als vrouw ervoor in de plaats krijgt.

Vrouw, Strand, Bali, Wave, Kusten, Zee, Oceaan

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM


GESTRESSEERDE VAGINA

Gestresseerde vagina? Dat kan je pijnlijke seks, vaginale droogte en andere kwaaltjes bezorgen. 2 gynaecologen geven tips

Confronterende Schotse campagne wijst op belang uitstrijkjes

Bij stress krijgt ook onze vagina het zwaar te verduren. Met onaangename kwaaltjes als vaginale droogte, pijn bij seks of ongewone afscheiding als gevolg. Best ongemakkelijk. Twee gynaecologen leggen uit hoe je de symptomen van een gestresseerde vagina herkent en wat de oplossingen zijn. “Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn veel vrouwen gestopt met menstrueren. Dat noemde men ‘schrecken amenorree’ en werd veroorzaakt door hevige stress en hoge cortisolwaarden.”

Op zich is stress niet slecht, zegt Hendrik Cammu, hoogleraar (VUB) en gynaecoloog (UZ Brussel). “Het is een verdedigingsmechanisme van je lichaam, een doodnormale reactie op een gevaarlijke situatie. Stel: er komt een onbekende, grote, blaffende hond op je afgelopen. Dan gaat je hartslag omhoog, de spieren spannen zich op en de bloeddruk neemt toe. Het brengt je lichaam in een staat van paraatheid. Klaar voor de alom bekende vecht-of-vluchtreactie. Is het gevaarlijke moment gepasseerd? Dan kalmeer je weer.”
Je hebt pas een probleem als de stress chronisch wordt. “Sommige mensen krijgen de pieker-knop niet afgezet”, knikt Cammu. “En zij ondervinden de gevolgen.” Een slechte nachtrust, de eetlust is ribbedebie, een zwakker afweersysteem, de maag ligt overhoop. En zelfs vaginale klachten horen bij dat lijstje. Een overzicht. 

1. Overspannen bekkenbodemspieren

“Het is algemeen geweten dat stress zich uit in de vorm van lichamelijke spanning”, zegt gynaecoloog Karolien Stevens van de praktijk Gyne +. “Sommigen klemmen de kaken op elkaar of beginnen te knarsetanden. Op een gelijkaardige manier kunnen mensen zich opspannen down under. Mensen met zo’n gespannen bekkenbodemspieren kunnen pijn in de onderbuik ervaren en soms zelfs problemen bij het plassen of pijn tijdens seks.” 

Wat kan je eraan doen? “Ademhalingsoefeningen kunnen helpen om de stress en spanning van je af te schudden”, stelt Stevens. “Al ga je het best naar een kinesist die gespecialiseerd is in bekkenbodemtherapie. Die kan je bepaalde technieken aanleren om die specifieke spieren te ontspannen.”
“Het is natuurlijk belangrijk dat je leert omgaan met stress”, voegt Cammu eraan toe. “Ga op zoek naar de zaken die je kopzorgen bezorgen en bedenk er een oplossing voor. Ook mindfulness, meditatie, yoga en andere ontspanningsoefeningen kunnen soelaas bieden.”

2. Vaginale droogte

Cammu: “Bij stress schiet ons orthosympatisch zenuwstelsel in actie. Dit systeem bereidt je lichaam voor op de vecht-of-vluchtreactie. Een van de gevolgen: je speekselklieren zullen minder vocht produceren, waardoor angstige mensen vaak een plakmond krijgen. Gebeurt dat ook bij de vaginale slijmklieren? Het kan, maar honderd procent zeker zijn we het niet.” 

Bij langdurige stress neemt de bloedtoe­voer naar de vagina af, waardoor de hydratatie het ook laat afweten.Gynaecoloog Karolien Stevens

Volgens gynaecoloog Stevens is er nog iets anders aan de hand. “Bij langdurige stress of angst zal het testosteronniveau dalen. En dat is net het hormoon dat je seksueel verlangen aanwakkert. Minder goesting, dan word je minder makkelijk vochtig. Bovendien stuurt je lichaam niet voldoende bloed naar beneden om het vochtgehalte te verhogen, waardoor je vaginale droogheid kan ervaren. Dat kan leiden tot pijn tijdens het vrijen”, legt ze uit. “Pas op: dit is iets anders dan atrofie, ofwel vaginale droogte tijdens de menopauze. Dan wordt de droogte veroorzaakt door slijmvliezen die steeds dunner worden door de hormonale veranderingen.” 

Wat kan je eraan doen? “Een eerste stap is de stress proberen te counteren. In de tussentijd kan je glijmiddel gebruiken, dat kan aangenamer aanvoelen tijdens het vrijen”, aldus Stevens. 

3. Lager libido

“Beeld je eens in: je bent hard aan het doorwerken om een belangrijke deadline te halen. Plots stelt je partner voor ‘À propos: goesting?’. Het antwoord zal niet positief zijn”, stelt professor Cammu. “Onder de druk van stress wil je lichaam zich verdedigen. Het schakelt over naar overlevingsmodus en focust zich volledig op zaken als bloeddruk en spierkracht. Dingen als vertering en libido worden dan op een lager pitje gezet.”
Plus, bij chronische stress is heel je hormonenhuishouding in de war, vertelt gynaecologe Stevens. “De productie van adrenaline en cortisol swingt de pan uit, terwijl de testosteron-aanmaak vermindert. En zoals gezegd is testosteron een van de belangrijkste drijfveren om opgewonden te raken. Het is dus geen verrassing dat seksuele verlangens en lusten kunnen verdwijnen als je lang gestresseerd rondloopt.”

Wat kan je eraan doen? “Spijtig genoeg kan je dit niet op een-twee-drie oplossen. Eerst en vooral is het belangrijk dat je de stressfactor probeert te verminderen. Om meer rust te creëren en te recupereren, is voldoende slapen een must. Ook gezonde voeding, beweging, meditatie en yoga kunnen helpen”, zegt Stevens. “En praat erover met je partner. Soms is het zelfs een goed idee om seks te plannen. Je hebt niet altijd spontaan zin. Door te vrijen op agenda kan je goesting creëren.” 

4. Vreemde afscheiding

Stevens: “Elke vagina bevat verschillende soorten bacteriën, de vaginale flora genoemd. Lactobacillen zijn goede, beschermende bacteriën. De soldaten die zorgen voor het behoud van een gezonde flora, als het ware. Het vrouwelijk hormoon oestrogeen wakkert de aanmaak van lactobacillen aan. Maar bij chronische stress daalt de aanmaak van oestrogeen. In de plaats krijg je cortisol en adrenaline in overdrive. Het gevolg: de vaginale flora en zuurtegraad kunnen uit balans raken. Dat onevenwicht legt het pad open voor schimmelinfecties en bacteriële vaginose.” Dat creëert op zijn beurt jeuk en een onaangenaam ruikende afscheiding. 
“Soms doe je als gynaecoloog tests en vind je geen onderliggende oorzaak voor de vreemde afscheiding”, aldus Cammu. “Dat noemen we, met een geleerd woord, psychogene fluor. Puur medisch is er niks aan de hand. Er is helemaal geen infectie. De oorzaak is dan psychologisch, zoals stress, angst of depressies.”

Probiotica kan helpen om de balans van de vaginale flora te helpen herstellen.Gynaecoloog Karolien Stevens

Wat kan je eraan doen? “Merk je een andere afscheiding op? Dan is het belangrijk dat je op consultatie gaat bij een huisarts of gynaecoloog”, benadrukt Cammu. “Bij psychogene fluor kan een arts de patiënt doorverwijzen naar een psycholoog, maar dat ligt gevoelig. Of je kan rekenen op het placebo-effect en een zalfje of pil voorschrijven. Bij placebo geloof ik niet dat je mensen fopt, wel dat je hen doet inzien dat ze een probleem deels zelf kunnen oplossen. De arts speelt hier een belangrijke rol: is hij empathisch, hoe gaat hij met de mensen om? Dat bepaalt hoe overtuigend hij is.” 
Stevens vult aan: “Medicatie helpt tegen de schimmelinfectie of de bacteriële vaginose, maar dan los je enkel het symptoom op. Niet het probleem. Opnieuw: pak de stress aan. Je kan eventueel probiotica nemen om de balans van de vaginale flora te helpen herstellen.” Ook professor Camu suggereert probiotica, maar maakt een belangrijke nuance. “Dat kan werken, maar men is er nog niet aan uit hoe dat juist komt. Is dat deels een placebo-effect? Mogelijks. Wie weet zijn probiotica echt ondersteunend voor lactobacillen, maar dat is met onderzoek nog niet aangetoond.”

5. Onregelmatige menstruatie en serieuzere klachten van PMS

“Wist je dat heel wat vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog gestopt waren met menstrueren? Dat noemde men ‘schrecken amenorree’ en werd veroorzaakt door hevige stress en hoge cortisolwaarden. Een gelijkaardig fenomeen zie je bij topsporters. Zij moeten enorme inspanningen leveren en produceren veel stresshormonen die hun ovulatie onderdrukken”, verklaart Cammu. “Fertiliteitsklinieken zullen het ook bevestigen: gestresseerde koppels raken moeilijker zwanger dan anderen.” 
“Cortisol is opnieuw de boosdoener”, bevestigt Stevens. “Bovendien maakt je lichaam niet alleen meer stresshormonen aan, maar ook minder oestrogeen en progesteron. Dat zijn net de twee hormonen die de menstruatiecyclus bepalen.” Het resultaat: de cyclus raakt verstoord. Je maandstonden kunnen wegblijven of onregelmatig zijn.

Het is bewezen dat stress de klachten van PMS (premen­stru­eel syndroom) verergert, zoals krampen, een opgeblazen gevoel en neerslach­tig­heid.Gynaecoloog Karolien Stevens

“Daarnaast is het bewezen dat stress de klachten van PMS (premenstrueel syndroom) verergert, zoals krampen, een opgeblazen gevoel en neerslachtigheid. Ook dat heeft te maken met je hormonenhuishouding die uit balans is.” 

Wat kan je eraan doen? Cammu: “Een onregelmatige menstruatiecyclus is niet echt een probleem, behalve als je zwanger wilt worden. Dan kan men kunstmatig hormonen inspuiten om een eisprong te creëren. Het belangrijkste is dat je de stress onder controle krijgt. Vergelijk het met een brand: dan moet je niet enkel het vuur blussen, maar ook op zoek gaan naar de oorzaak van de brand.”
Stevens: “Bij PMS wordt gekeken naar de ernst van de klachten. Bij milde PMS kunnen een regelmatig slaappatroon, lichaamsbeweging en een gezond dieet al een wereld van verschil maken. Anders gaat de gynaecoloog samen met de patiënt op zoek naar de geschikte anticonceptie. Sommige vrouwen die de pil met drospirenone – zoals Yasmin of YAZ – nemen, zien de klachten verdwijnen. Maar elk lichaam is anders. Er is niet één magische behandeling die voor iedereen helpt. Soms kan het gebruik van een antidepressivum nodig zijn.” 

BRON: https://www.hln.be/seks-en-relaties/gestresseerde-vagina-dat-kan-je-pijnlijke-seks-vaginale-droogte-en-andere-kwaaltjes-bezorgen-2-gynaecologen-geven-tips~a94c4f25/

Wat moest ik lachen als ik de titel las. Een vrouw heeft toch nogal te kampen met heel wat vaginale kwaaltjes zou ik zeggen. Als stress nu ook daarop gaat spelen. Zie dan maar dat ze niet dichts klapt bij slechte seks. Want dan is het helemaal om zeep.
Problemen aan het vrouwelijk geslacht kan je verhelpen, en komt het door een trauma kan je dit ook verhelpen. Het is juist hoe jezelf er tegenover staat om ermee weg te gaan.

Bloem, Red, Geel, Liefde, Romantische, Valentin, Hart

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Zeg niet zomaar een vrouw.

Fit, Strong, Vrouwelijke, Fitness, Training

In iedere vrouw schuilt een godin een zuiverheid. Alhoewel er ook zijn die een narcistische vorm kunnen aannemen of zelfs gevaarlijk kunnen zijn. Maar los van dat wil ik het hebben over de vrouw en de godin in haar. De vrouw zoals we die graag aan onze zijde hebben. Een vrouw heeft zowel vrouwelijke als mannelijke krachten. Ze zijn zorgzaam lief maar ook pittig en ambitieus. Ze hebben ook de kracht om het nodige te doen. Zoals men zegt ze hebben ballen aan hun lijf en niet altijd waar sommigen aan denken. Toch wordt maar al te vaak de vrouw haar pittige kant onderdrukt. Juist omdat men ervan uitgaat dat dit niets hoort bij een vrouw. Toch maar een vrouw ook haar pittige kantjes laten zien op alle vlakken. Zo worden nog maar al te vaak gezien als zwak, hulpeloos, passieve, frigide en intiatiefloze wezens. Maar niets is minder waar. Ze hebben kracht ze zijn niet hulpeloos want ze kunnen in deze tijden zeker en vast hun mannetje staan als het nodig is. Vrouwen kunnen ook hard werk aan, kunnen ook iets in huis verrichten kunnen ook een team leiden. Al slaagt het vaak tegen de hoofden van de mannen. Bepaalde zien ze nog altijd als minderwaardig en watjes. Maar zoals er bij mannen een Yin-Yang in het lichaam te vinden is, is dat ook bij vrouwen zo. Nu in deze tijden wordt het dan ook meer aanvaard dat vrouw ook het werk kunnen van een man. Alleen kan een man nog niet verdragen dat zijn partner of vrouw meer verdiend dan hem soms. Daar komt vaak wrijving door in een relatie. Juist door bepaalde instellingen worden nog al te vaak vrouwen onderdrukt. En kunnen ze niet ontplooien zoals ze zouden willen. Vroeger was het de vrouw aan de kookpot en noem maar op. Nu is dat anders en mag men ook niet vergeten dat een vrouw nooit gedaan heeft met taken te vervullen. Als ze van het werk komen kunnen ze alsnog beginnen thuis. En ook het opvoeden van hun kinderen en een relatie instant houden. een vrouw mag ook haar tijd hebben om te genieten van haar momenten. Een vrouw mag ook eens gewoon gek doen. Een vrouw mag ook eens haar ware ik naar boven laten komen. Een vrouw dient niet alleen voor een hulp in huis of voor de voortplanting van de mannelijke naam. Een vrouw mag ook initiatief nemen op alle vlakken. Mag laten zien dat ze er is. Dat ze een godin is in haar tempel haar lichaam. Heeft om niet altijd seks mee te hebben. Maar dat ze ook er zelf mag van genieten. Het is niet zoals vroeger dat het gezien moet worden als een object. Maar een volwaardig iemand in de tijd waar we nu in leven. Vrouwen die sterk in het schoenen staan zal je vaak herkennen als. Sportvrouwen, carrièrevrouwen, alleenstaande vrouwen die zichzelf breed ontwikkelen, vrouwen met sterke bèta-kwaliteiten of vrouwen die zich aangetrokken voelen tot traditionele mannenberoepen. Houden vaak geen ruimte vrij om een langdurige relatie aan te gaan. Omdat ze weten wat ze willen in het leven en wat ze kunnen. Vrouwen die niet al te sterk in hun schoenen staan. Zullen mee zich laten leiden door hun partner. Zal het gezinsleven boven alles staan en zal ze trouw de partner volgen en doen wat hen gevraagd word. Het nadeel is leven ze dan echt vanuit in eigen gevoel en liefde.

Vrouw, Godin, Wolken, Piramide, Horizon, Mystic


Hier enkele godinnen die je zeker in de vrouw van vandaag kan herkennen:
APHRODITE: is de godin van de liefde, schoonheid en van de sensuele vrouwelijkheid. Het wezenskenmerk van een Aphrodite-vrouw is expressie. Ze is anders dan de kwetsbare en onafhankelijke archetypen in die zin, dat ze zowel naar relaties als naar persoonlijke expressie streeft. Een Aphrodite-vrouw leeft pas in relatie tot andere mensen. Een Aphrodite-vrouw heeft een sterke erotische aantrekkingskracht. Mannen vallen als een blok voor haar en veel Aphroditevrouwen kunnen niet zonder de erotische aandacht van mannen. Aphrodite vertegenwoordigt het spirituele proces waarbij alle tegendelen in ons innerlijk met elkaar worden verzoend en wij vanuit onbaatzuchtige liefde een heel mens worden
ALTHANA: is als godin de favoriete dochter van Zeus om haar heldere verstand en strategisch vermogen. Athena-vrouwen zijn doeners en denkers. Athena-vrouwen bereiken veel in het leven. Ook zij hebben mannentrekjes en ze zijn de carrière- en zakenvrouwen bij uitstek. Een Athena-vrouw kan veel aan en doet het ook goed.
ARTEMIS: de godin van de jacht, is een vrouw met mannentrekjes. Ze vertegenwoordigt het vrije, ongebonden, onderzoekende, wilde en jongensachtige in een vrouw, maar is tegelijk sterk matriarchaal georiënteerd. Zij zijn eenlingen, kunnen zich moeilijk emotioneel binden, reizen graag, zowel in de wereld als in de geest, hebben behoefte aan een intens contact met de natuur en moeten hun kwaliteiten diepgaand kunnen ontplooien om gelukkig te kunnen zijn. Ze hebben weinig interesse in mannen en blijven vaak single.
HERA: is in de mythologie de echtgenote van de overspelige oppergod Zeus en zit hem voortdurend achter zijn broek om haar trouw te blijven.  Hera-vrouwen zijn sterk gericht op hun echtgenoot en het huwelijk en getrouwd-zijn is voor hen zeer belangrijk. Ze zijn loyaal en cijferen zichzelf weg voor hun partner. Ze ontlenen hun identiteit sterk aan het getrouwd zijn.
HESTIA: is de godin van de huiselijke vrede. Ze werd vereerd als bewaakster van de eenheid van het gezin en hoewel ze meestal niet in een gedaante werd afgebeeld, werd Hestia in de Romeinse tijd beschouwd als de meest respectabele godin. In een groep is zij degene die vanaf de achtergrond  ‘de boel bij elkaar houdt’. Ze bezit een sterk op de spirituele wereld gerichte intuïtie en geniet intens van alleen-zijn. Buiten zichzelf heeft ze niemand nodig. Een Hestia-vrouw is een mystica en een solitaire zoeker in de geest.
PERSEPHONE: is in de mythologie een aandoenlijk meisje totdat ze naar de onderwereld ontvoerd wordt, waar haar ware kracht zich ontplooit en ze gemalin van Hades wordt en koningin van de onderwereld. Persephone-vrouwen zijn meisjesachtig, romantisch, introvert en ontvankelijk. Ze  vinden het moeilijk om een afgebakende eigen identiteit op te bouwen en verwarren hun eigen wensen vaak met die van een ander. Ze zijn weinig ambitieus, maar zeer intuïtief en sociaal voelend. Hun talent ligt op het vlak van het verbinden van mensen. Ze hebben een zeer sterke intuïtie.
Tijden veranderen net zoals de vrouw veranderen mag. Jaren 60-70 flower power als mocht alles kon seks drugs en rock ’n roll was de noemer. Monogamie werd niet nauw genomen. Dat waren ook gouden tijden. Nu is het anders voor de vrouw. De vrouw mag ook haar macht laten zien en gelden.
De vrouw mag zijn wie ze is in haar leven. En als ze in liefde kan en mag leven zal ze ook die liefde kunnen delen. Zal ze tijd nemen voor haar zelf. En zal ze haar zelf op haar manier ontwikkelen.
Wat een tekst weeral. Maar ben altijd blij als ik over het woord vrouw kan en mag schrijven.

Vrouw, Model, Hippie, Mode, Stijl, Stijlvolle Vrouw

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

“Pas weken later besefte ik: shit, ik ben wel mama”: 3 vrouwen over hun abortus

Abortus, De Hand, Handen, Beschermende Hand, Foetus

“Voor andere vrouwen kan ik meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.” Ieder jaar kiezen duizenden vrouwen ervoor om een zwangerschap af te breken. Toch voelen ze zich vaak alleen. Want what happens in de abortuskliniek, stays in de abortuskliniek. Om meer begrip en openheid te creëren, schreef journalist Eline Delrue het boek ‘Onverwachting’, dat sinds deze week in de rekken ligt. Ook Noémie, Hanne en Kim doen hun verhaal. Ze vertellen over hun moeilijke beslissing en de stevige naweeën.

Eén op de vijf vrouwen in ons land laat ooit een zwangerschap afbreken. Dat zijn er meer dan 18.000 per jaar. Het zijn cijfers die doen duizelen. Toch blijft abortus, ondanks die grote aantallen, de moeder aller taboes. Eentje dat bovendien gepaard gaat met heel wat vooroordelen. De bekendste: het gebeurt haast altijd bij tienermeisjes. Niet dus. Volgens cijfers is het aantal zwangerschappen en abortussen bij tieners de voorbije jaren flink gedaald. Veel vaker zijn het twintigers en dertigers, al dan niet in een gelukkige relatie, die ervoor kiezen om hun zwangerschap af te breken.

Noémie besloot haar zwangerschap stop te zetten door een experimentele medische behandeling

Dat geldt ook voor Noémie (33). In de zomer van 2019 landde de ooievaar plots onuitgenodigd bij haar op de stoep. “Aan de ene kant was ik blij, want ik heb al lang een grote kinderwens. Aan de andere kant dacht ik: verdorie, dit is niet de bedoeling. Niet nú. Mijn vriend en ik waren twee jaar samen, maar waren allebei nogal gefocust op ons werk. Bovendien heb ik een chronische ziekte en onderging ik op dat moment een innovatieve medische behandeling. Het was erg onduidelijk of die therapie gevolgen kon hebben voor mijn vrucht. Ik was er als de dood voor dat mijn kind door mijn toedoen een afwijking zou oplopen. Medisch gezien was een kind op dat moment geen optie.”

Door mijn grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen.Noémie

Dat gaf Noémie een bevreemdend gevoel. “Door die grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen. Niet dat ik daar ooit tegen ben geweest. Maar je denkt toch vooral dat het alleen maar anderen overkomt.”

“Mijn vriend zat die periode in het buitenland voor zijn werk. Ik nam me voor om hem pas te bellen na mijn eerste bezoek aan de abortuskliniek. Dan kon ik hem tenminste al wat meer uitleg geven. ‘Ik ben zwanger, schat’, dat is niet bepaald iets wat je in een voicemail achterlaat. (lacht) De stap naar het abortuscentrum voelde op zich niet zo vreemd. Ik dacht er snel bij te zijn en was er dus gerust in: ‘No stress Noémie, je bent hooguit vijf of zes weken ver’. Tot ik daar op het schermpje keek en een klein mensje zag, met alles erop en eraan. ‘Elf weken’, zei de gynaecologe.”
Volgens onze wet mag een abortus maar tot twaalf weken vanaf de bevruchting. “Die deadline heeft een hoop extra druk op mij gelegd. Plots voelde ik wel een gigantische druk om mijn vriend zo snel mogelijk in te lichten. Ook al was het telefonisch. Mijn lief is natuurlijk helemaal beginnen te flippen. Hij wilde zo snel mogelijk terugkeren, zei hij, diezelfde avond nog zou hij bij me thuis staan. Hij haakte in met de woorden: “Sorry schat, ik ga nu neerleggen, want ik moet even gaan kotsen.” Gewoon van de stress. Om maar te zeggen: dat kwam geweldig hard binnen.”
“We hadden die avond om 18 uur afgesproken en om klokslag 18 uur belde hij aan. Wij zijn anders nochtans niet de meest stipte mensen. (lacht) Hij kwam binnen, pakte me vast en liet me niet meer los. Dat was zo’n knuffel van: Ik ga je beschermen. Een beetje later is hij echt gecrasht: met tránen. Hij kon het niet plaatsen dat ik dit hele proces zonder hem had moeten doormaken, dat hij er niet was geweest.”

Pas weken na de abortus heb ik beseft: shit, ik ben wel mama. Het voelt echt als mijn eerste kind.Noémie

“Bij mij zijn die emoties er pas na de abortus gekomen. Het heeft een paar weken geduurd voor ik daar ruimte voor maakte, voor ik dacht: shit, ik ben wél mama. En dat gevoel heb ik nog altijd. Het voelt echt als mijn eerste kind.” Rond 15 augustus, wanneer Antwerpenaren Moederdag voeren, is Noémie voor het eerst zelf gecrasht. “Ik kreeg een berichtje van een bevriende collega: ‘Ik denk vandaag aan jou’. Zo rationeel als ik al die tijd ervoor was geweest, zo hard moest ik toen huilen. Mijn vriend troostte en steunde me, onze relatie kende toen echt een heel goeie periode. ‘Wat er ook gebeurt’, beloofde hij me toen, ‘ik zal er altijd voor je zijn als het op ons kind aankomt.’ Uitgerekend op dat vlak heb ik mij achteraf in de steek gelaten gevoeld, en toen kwam het alsnog tot een breuk.”
“Ook al zijn we nu uit elkaar, we zullen dat altijd meedragen. Want hoe raar dat misschien ook klinkt, het is en blijft ons eerste kind. Het bindt ons voor het leven. Hij is en blijft de vader van mijn eerste kind. Op die manier zal ik ook altijd van hem blijven houden. Wat wij hebben is speciaal.”

Hanne ging van ongewenst kinderloos naar ongepland zwanger

Ook Hanne (37) en Tim (51), fiere ouders van een dochter van elf en een zoon van acht, ontdekten een dik jaar geleden dat ze in verwachting waren. “Toen ik overtijd was, was ik er nog gerust in”, vertelt Hanne. “Ik had al eerder schommelingen gehad. Toch deden een aantal dingen een belletje rinkelen. We waren thuis de keuken aan het verbouwen en ik zat op mijn hurken. Toen ik weer rechtop ging staan, voelde ik een duizeling. Dat had ik anders nog nooit gehad, behalve die keer toen ik net zwanger was geweest van mijn dochter. Dus daar, in de keuken, dacht ik al: oei.”

Anticoncep­tie nam ik niet. We hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.Hanne

“Een paar dagen later ben ik op mijn man afgestapt en zei hem: ‘Jij gaat nu naar de apotheker om een zwangerschapstest.’ Ik zag de schrik in zijn ogen. Zodra hij terug thuiskwam, ging ik naar de badkamer. Ik plaste, en ik moest zelfs geen twee minuten wachten: die tweede streep stond daar meteen. Wat er dan gebeurde? Alles stopte. Die test gaf me het gevoel dat mijn wereld stopte met draaien.”
Het verschil met haar twee vorige positieve tests had niet groter kunnen zijn, meent Hanne. “Toen was ik dolgelukkig, we hadden ook zo veel geduld moeten oefenen om zwanger te geraken. Onze twee kinderen zijn er gekomen met hormoontherapie. Anticonceptie nam ik niet, nu met die derde zwangerschap. Want we hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.”
De overgang van één kind naar twee vonden Hanne en Tim heel zwaar. “Dat had ons doen inzien: oké, zo is het genoeg geweest. We hebben ons gezin en daar houden we het bij”, vertelt ze. “Mijn man was daar best radicaal in – geen derde.” Tim knikt: “Voor mij was het onmiddellijk duidelijk: 95 procent liever niet. Voor haar was het eerder fiftyfifty, denk ik. Maar er is geen tussenoplossing natuurlijk. Spijtig genoeg. Ik had wel begrip voor hoe Hanne zich daarbij voelde. Dat vruchtje zat tenslotte in haar buik. En dat groeide. Hanne gaf zelf ook aan dat we niet te lang konden wachten omdat ze zich er anders te hard aan zou hechten. Daar was ik ook wel bang voor.”

De anesthe­sist wist zich geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit.Hanne

Uiteindelijk was Hanne zeven weken ver toen ze haar abortus onderging. Als verpleegkundige kon ze terecht in het ziekenhuis waar ze werkte. “Normaal moest ik naar het dagziekenhuis, maar ik wilde niet op mijn eigen afdeling gaan liggen. Ik wilde niet dat mijn collega’s iets over mijn abortus te weten kwamen.” Toen ze vertrok naar het operatiekwartier, zag ze toch de verantwoordelijke van haar afdeling. “Ik heb daar zitten wénen. De anesthesist die mij kende, wist zich ook geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit. Een beetje ongelukkig geformuleerd. Maar hij wilde me troosten, zeker?”
De periode die volgde, bleef zwaar voor Hanne. “Ik kan voor andere vrouwen meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Wij hadden het op zich goed. Ons verhaal is er eentje van een gelukkig getrouwd koppel met twee prachtige kinderen, en dan die abortus. Dat maakt dat ik nogal streng ben voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.”
“Of het de juiste beslissing was, dat weet je toch nooit? Beide scenario’s – houden of niet – zijn beslissingen voor het leven. Een kind is voor het leven. Maar ook die abortus zal ik mijn hele leven meedragen. Dat het zo’n impact zou hebben, had ik niet gedacht. Ik heb een leven ervoor en een leven erna. Vroeger was ik een vlotte babbelaar, ik bruiste van de energie. Nu ben ik een ander mens geworden: veel stiller en terughoudender. Ik weet niet of ik ooit weer de oude kan worden.”

Kim heeft in de maanden en jaren na haar abortus nog last van shaming

Een abortus kan wegen op een relatie, zeker als twee partners niet op dezelfde lijn zitten. Kim (29) kan erover meespreken. Een goeie vijf jaar geleden vermoedde de toenmalige studente dat ze zwanger was, en ging ze samen met haar vriend een test halen bij de apotheek. “Terug thuis trok ik me meteen terug in de badkamer. Mijn lief zat ondertussen tv te kijken, The Sky is the Limit stond op. Hoe gek is dat, dat ik me nog herinner welk programma er opstond? Al die details zie ik nog zo voor me, die zijn glashelder. Zelfs al werd het me daar, in de badkamer, al snel zwart voor mijn ogen. Ik zag een tweede streep verschijnen. Shit. Dat was het enige wat ik kon denken.”

Tegenover vrouwelij­ke collega’s die over hun abortus vertellen, was mijn lief ruimden­kend. Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.Kim

Ze weet nog precies hoe het voelde. Hoe haar hoofd begon te tollen en de stenen vloer drijfzand werd. “Mijn lief daarentegen, reageerde dolenthousiast. Het verschil tussen ons kon niet groter zijn. Ik ben beginnen te wenen, en kon alleen maar nee schudden. Onze relatie zat niet goed, ik studeerde nog, ik moest mijn stage nog doen.”
De weinige twijfels die ze nog had, maakten zich de week nadien uit de voeten. Kim werd ziek, zwaar ziek. De diagnose: hyperemesis gravidarum, ofwel extreme zwangerschapsmisselijkheid. “Ik wist: dít hou ik echt niet vol.”
Het lief van Kim vond die beslissing niet oké. En dat zette druk op hun relatie. “Hij had het moeilijk met het idee van een abortus. Kwam dat door onze interculturele relatie, doordat hij moslim is? Hij kwam nochtans uit een heel progressief milieu. Op zijn werk, in de zorg, hoorde hij weleens vrouwelijke collega’s openlijk over hun abortus vertellen. Tegenover hen was hij ruimdenkend. ‘Sterk dat jij die beslissing neemt en verdergaat met je leven.’ Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.” Het meningsverschil leidde uiteindelijk, jaren later nog, tot een breuk tussen de twee.

Met zestien vrienden gingen we op babybezoek. Die baby heeft op elke schoot gezeten, behalve de mijne.Kim

Dat steun uit de omgeving niet voor de hand ligt, blijkt ook uit het verhaal van Kim. Zelfs haar huisarts bood geen luisterend oor. Laat staan dat ze er haar gedachten op een rijtje kon zetten en zich kon laten informeren. “Ik ging naar mijn huisarts om bloed te laten trekken om zeker te zijn. Maar toen ik hem vertelde dat ik aan abortus dacht, zei hij vlakaf dat hij daar ‘keihard tegen’ was. Ik wist niet waar ik het had en stond aan de grond genageld. ‘Wil je alsjeblieft niks aan mijn papa zeggen?’ heb ik toen nog gestameld. Ik wilde echt niet dat hij het te weten zou komen. Alleen mijn mama was op de hoogte.”
Tijdens de maanden en zelfs jaren die volgden, hakte de shaming er hard in. “Op een bepaald moment zaten mijn ouders samen naar tv te kijken toen het onderwerp ineens aan bod kwam: de abortuswet was 25 jaar oud. Ik hoorde hoe mijn papa volop commentaar aan het spuien was. Het bevestigde alleen maar mijn idee: ik zou dit niet aan mijn vader vertellen.”
“Weet je, je maakt zo’n abortus mee en je denkt: oké, nu is het ergste achter de rug. Maar eigenlijk was het daarna ook nog erg moeilijk. Jaren later heeft de moeder van een van m’n vriendinnen me nog opgebeld om me te intimideren. Ze dreigde ermee dat ze mijn vader zou inlichten en dat ze alles ging rondvertellen. Of toen een vriendin van me bevallen was en we op babybezoek gingen, zaten we daar met zestien vrienden. Die baby is de hele kring rondgegaan en heeft op elke schoot gelegen, behalve op de mijne. Mij sloegen ze over. Ik kon wel door de grond zakken.”
“Weet je waar ik bang voor ben? Hoe de mensen die van mijn abortus afweten, zullen reageren als ik hen ooit vertel dat ik zwanger ben. Misschien zullen ze dan heel veroordelend zijn, nooit even blij voor mij als voor een ander. Misschien zullen ze me afschilderen als een harteloze mama. Terwijl het net harteloos was geweest om dat kind wél te laten komen. Ik vond dat echt niet verantwoord, ik had dat niet gekund. Maar dat is een perspectief dat in onze samenleving nog te vaak ontbreekt. Zelfs in de 21e eeuw.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/pas-weken-later-besefte-ik-shit-ik-ben-wel-mama-3-vrouwen-over-hun-abortus~afcbd514/

Niemand kan een oordeel hebben over dit. Maar als men de 20 gepasseerd is dan zou men toch beter moeten weten. Dan dat men een klein leventje stop moet zetten. Men heeft erop dat moment misschien niet bij stil gestaan omdat men aan het genieten was. En wat er dan na enkele dagen zichtbaar wordt bij een zwangerschapstest daar staat men niet bij stil. Er zijn vrouwen die spijtig genoeg niet zwanger kunnen geraken en snakken naar een ukje in hun armen.
Wanneer het om medische redenen gaat of door een verkrachting dan liggen de kaarten anders. Maar om gewoon de kracht te vinden als vrouw om zoiets te ondergaan dat is moeilijk te vatten. Ook nadien voor de vrouw kan het psychische gevolgen hebben. Daar ze vaak niet bij stil staan. Vaak lopen ze nadien met een schuldgevoel rond. Dat voor hen zelf moeilijk te verwerken is. Ook soms een angst om erover te praten.
Er is zoveel om niet zwanger te worden voor wat dan een risico nemen.

Foetus, Ongeboren, Menselijke, Nog Steeds, Geboorte

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

MENSTRUATIEVERLOF

Menstruatieverlof toegestaan in Frans bedrijf

Vrouw, Pijn, Periode, Portret, Vrouwelijke

Het Franse Bedrijf La Collective geeft de mogelijkheid aan elke menstruerende werknemer om een dag per maand vrij te nemen in geval van pijnlijke maandstonden. Sinds 1 januari hebben ze daar het menstruatieverlof.

La Collective, een bedrijf dat zich focust op het werven van donateurs voor ngo’s, vergoedt die dag. De werknemers hebben er geen medisch attest voor nodig. Een simpele e-mail naar de juiste persoon, zelfs op de dag zelf, zorgt ervoor dat je die dag kan thuisblijven. Het bedrijf betaalt door zoals een normale vakantiedag en de dag wordt niet gezien als een werkonderbreking, in tegenstelling tot ziekteverlof.

Dimitri Lamoureux, medebestuurder van het bedrijf, vindt deze maatregel een sociale vooruitgang die de rechten van de vrouw in de samenleving weerspiegelt. Het bedrijf telt 37 werknemers, onder wie 16 vrouwen.

Het menstruatieverlof werd eerst voorgesteld op de algemene vergadering. Voorafgaand heeft een medewerker een anonieme vragenlijst verspreid in het bedrijf. Zo’n 89 procent van de menstruerende respondenten klaagde over een pijnlijke menstruatie en gaf toe dat het hun werk zou kunnen verstoren. De maatregel werd vrijwel unaniem goedgekeurd, door alle genders. Sinds de invoering (1 januari) hebben werknemers negen dagen menstruatieverlof opgenomen.

Tegenstanders

Toch vinden sommige feministische organisaties het geen goed idee. Céline Piques, woordvoerder van ‘Osez le féminisme!’, zegt: “Het is niet normaal om pijn te hebben tijdens je menstruatie, behalve voor vrouwen die aan endometriose lijden. Zij krijgen de diagnose. Maar verder zorgt de menstruatie niet voor arbeidsongeschiktheid. Menstruatieverlof creëert stigmatisering en stereotypen rond menstruatie.”

Wereldwijd

Uit een peiling voor ‘20 minutes en Eve en Co’ blijkt dat 68 procent van de mensen die menstrueren voor menstruatieverlof is. De peiling verscheen in maart 2021. In Japan bestaat het al sinds 1947 en Zuid-Korea en Indonesië volgden in 2001. In Italië staan sommige bedrijven het al toe. 

In België was voormalig federaal minister van Werk, Nathalie Muylle (CD&V), geen voorstander van zo’n verlof, omdat het volgens haar een negatief effect kan hebben voor vrouwen op de arbeidsmarkt.

BRON: https://www.hln.be/buitenland/menstruatieverlof-toegestaan-in-frans-bedrijf~a6d9cf48/

Ik denk dat het voor bepaalde geen overdreven luxe is. Maar hoe gaan ze de grens trekken van wie wel en wie niet. Want niet iedere vrouw heeft echt een probleem tijdens hun menstruatie. Het zal ook van bedrijf tot bedrijf afhangen om dit toe te staan.
Het is al meer ter sprake gekomen maar niet ieder land en bedrijf zullen het toestaan.

Verbeelding, Sprookje, Creativiteit, Illustrator

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Allen aan het ‘menstruberen’: volgens nieuwe studie zou masturberen menstruatiepijn verminderen

Papaver Veld, Wolken, Landschap, Zomer, Menstruatie

Volgens een nieuwe studie kan zelfbevrediging voor minder menstruatiepijn zorgen. Seksspeeltjesmerk Womanize roept dan ook iedereen op om te ‘menstruberen’: te masturberen tijdens de menstruatie. Maar helpt dat ook echt? We toetsen het af bij gynaecoloog Tom Bovyn.

Seksspeeltjesmerk Womanizer en Lunette, een merk dat menstruatiecups verkoopt, voerden de studie uit. Drie maanden lang namen ze de effecten van masturberen op menstruatiepijn onder de loep bij 486 respondenten. Tijdens die maanden, waarin de participanten met de gewoonlijke symptomen zoals krampen, een opgeblazen gevoel en gevoelige borsten te maken kregen, ruilden de deelnemers pijnstillers in voor zelfbevrediging. Uiteindelijk gaf maar liefst 70 procent van de proefpersonen aan dat regelmatig masturberen hielp bij de pijn.
“Een studie van 486 mensen is niet representatief genoeg om het resultaat als een feit voor te stellen”, zegt gynaecoloog Tom Bovyn. “Maar het is wel zo dat je door de opwinding andere sensaties, zoals pijn, kan verminderen. In de eerste plaats omdat de opwinding je afleidt van de pijn. Maar ook omdat er na een orgasme extra bloed stroomt naar de genitale zone, de clitoris en andere organen.”
Een andere reden waarom masturbatie krampen zou kunnen verminderen, is omdat er endorfines vrijkomen in het lichaam na een orgasme: hormonen die zorgen voor ontspanning en euforie. “Die endorfines kunnen echt als een soort pijnstiller werken. Net zoals nadat je gesport hebt, geven ze je een goed gevoel.” 
Alweer een bijkomende reden om genot en zelfliefde centraal te stellen. Womanizer hoopt het taboe rond zowel zelfbevrediging als maandstonden te kunnen doorbreken en doopte het concept #Menstrubation. De bevindingen van de studie kan je lezen op deze website

BRON: https://www.hln.be/seks-en-relaties/allen-aan-het-menstruberen-volgens-nieuwe-studie-zou-masturberen-menstruatiepijn-verminderen~a26e9563/

Ik hoor de meeste jonge vrouwen en vrouwen al denken. Halo toch niet aan zelfbevrediging doen tijdens mijn maandstonden. Het is vies en sommigen zullen ook zeggen het stinkt. Maar als het zou kunnen helpen kan dit je toch niet tegenhouden. Natuurlijk het zal van vrouw tot vrouw afhangen. De meeste hebben al schrik als ze hun borsten moeten aanraken omdat ze zo gevoelig zijn of pijn doen.
Spiritueel gezien is het een zuivering van het stukje lichaam. Om dan; ongeveer halverwege de menstruatiecyclus ben je het meest vruchtbaar. Dat is rond de tijd dat de eisprong (ovulatie) plaatsvindt. Dat is een goed moment om te vrijen, want dan heb je de grootste kans om zwanger te raken.
Nu even terug naar de tekst. Mijn gevoel zegt ook dat het kan helpen als je ervoor openstaat om het tijdens de menstruatie te doen. Maar of de pijn weg blijft is een andere zaak natuurlijk.

Sexy, Portret, Gevoelens, Sensualiteit, Emoties

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Onze obsessie met borsten blootgelegd: “Waarom wil ik mijn stijve tepels verbergen bij de koeltoog, maar niet het kippenvel op mijn arm?”

Volwassene, Het Lichaam, Beha, Vrouw, Lingerie, Borsten

Het is een bron van genot, voeding én onvrede. In A Boob’s Life schetst journaliste Leslie Lehr onze ingewikkelde relatie met borsten. Waarom is iedereen zo in de ban van een stel opgezwollen melkklieren? Journalist Katrin Swartenbroux gaat op onderzoek uit en maakt enkele verrassende ontdekkingen. Wist jij dat de gemiddelde borst 500 gram weegt en dat onze seksuele obsessie met borsten allesbehalve universeel is?

Het is een bron van genot, voeding én onvrede. In A Boob’s Life schetst journaliste Leslie Lehr onze ingewikkelde relatie met borsten. Waarom is iedereen zo in de ban van een stel opgezwollen melkklieren? Journalist Katrin Swartenbroux gaat op onderzoek uit en maakt enkele verrassende ontdekkingen. Wist jij dat de gemiddelde borst 500 gram weegt en dat onze seksuele obsessie met borsten allesbehalve universeel is?

“Mijn tepels kijken scheel. Ik zie het duidelijk in de badkamerspiegel wanneer ik uit de douche stap. Terwijl stoom het zicht vertroebelt, wuif ik met mijn handdoek in de hoop dat het een optische illusie was. Nee, ze wijzen resoluut in tegenovergestelde richtingen, alsof ze beschaamd zijn mijn blik te ontmoeten.”

Zo begint A Boob’s Life: How America’s Obsession Shaped Me—and You van de Amerikaanse journaliste en schrijfster Leslie Lehr, een boek dat zoveel lof oogstte dat Salma Hayek het in een serie voor HBO Max zal gieten. In A Boob’s Life beschrijft Lehr haar persoonlijke en maatschappelijke relatie met (haar) borsten, van toen ze een tienermeisje was met de opkomst van de Playboy tot haar eerste borstvergroting, haar borstkanker en haar borstreconstructie aan de vooravond van #MeToo.

Het werden 312 pagina’s vol persoonlijke anekdotes, historische gebeurtenissen en interessante weetjes, maar ze heeft naar eigen zeggen voldoende materiaal om nog tien boeken vol te tikken over het onderwerp. “Als ik al niet geobsedeerd was door mijn borsten, ben ik het nu geworden”, zegt ze wanneer we haar via Zoom spreken vanuit haar woonkamer in Californië.

“Het was wel een lastig topic om te verkopen. Ik ben van uitgever moeten veranderen, omdat mijn toenmalige redacteur het niet begreep. ‘Ik heb geen mening over mijn borsten’, zei die toen ik het project bij haar pitchte. Dat geloof ik dus niet. Het feit dat je expliciet moet zeggen dat je geen mening hebt over een lichaamsdeel waarover iederéén een mening heeft, is al een mening op zich. Everybody has a boob story.

Nooit neutraal

Ik vrees dat ik Lehr gelijk moet geven. Hoewel body neutrality steeds meer aan populariteit wint, is het haast onmogelijk om neutraal te zijn over de twee klieren die kosteloos meesurfen op je borstkas. Ze zijn altijd aanwezig, of lifestylebladen nu schrijven dat ze ‘uit de mode zijn’ of niet.

We vinden ze te groot of te klein, te slap of te ongelijk, we missen wat ze waren of we smeren verwoed crèmes in de hoop op wat ze ooit nog kunnen worden. We houden van de vorm die ze aan een simpel wit shirt geven en we haten de manier waarop ze cocktails shaken tijdens het joggen. We verstoppen ze wanneer we serieus genomen willen worden, en stellen ze tentoon wanneer we, welja, serieus genomen willen worden.

Waarom probeer ik anders mijn stijve tepels te verbergen wanneer ik de koeltoog van onze bedrijfs­kan­ti­ne passeer, maar sta ik niet stil bij het kippenvel op mijn armen?Journalist Katrin Swartenbroux

Het zijn veelzijdige vetzakken, bedoeld om te verleiden of te voeden, om uit te spelen of in te binden. Ik kan ze minimaliseren of ermee motorboaten, maar iemand zal er altijd wel een mening over hebben. Niet het minst ikzelf.

Niet dat ik megalomane memmen heb, maar een E-cup op een anderhalvemeterlijf is nu ook niet bepaald subtiel te noemen. Ze eisen willens nillens de aandacht op, juist omdat ze zoveel meer zijn dan een lichaamsdeel. Waarom probeer ik anders mijn stijve tepels te verbergen wanneer ik de koeltoog van onze bedrijfskantine passeer, maar sta ik niet stil bij het kippenvel op mijn armen?

500 gram

De gemiddelde borst weegt zo’n 500 gram en volgens Google zouden mijn niet zo gemiddelde exemplaren makkelijk één tot anderhalve kilo per borst aan mijn totaalgewicht bijdragen – een zwaarte die toch al verifieerbaar zou moeten zijn mocht ik mijn parmantige perziken op een keukenweegschaal kunnen neervlijen, maar mijn bescheiden kombuis staat mijn Pulitzer in de weg. De last onder mijn schouders maakte me al jong duidelijk wat het belang van een goede bh is, in tegenstelling tot zo’n 70 procent van de vrouwen die blijkbaar nog steeds de foute maat draagt.

Het idee dat onze borsten identieke tweelingzusjes moeten zijn die gesprekspartners stoutmoedig in de ogen kijken, vormt de fundering van de lingerie-industrie.

Ik zal nooit vergeten hoe ik voor de eerste keer door mijn moeder naar de lingerie-afdeling van de Inno werd meegetroond. Waar leeftijdsgenootjes terechtkonden bij Sloggy en Calvin Klein in fluo-kleurtjes (hey, het waren de nineties) moest ik het stellen met beiges, bloemetjes en bomma-modellen met schouderbanden als autogordels en cups van Teflon die me moesten ingespen voor de wilde rit die mijn puberteit zou worden.

Het Belgische label La fille d’O ontdekken was op alle mogelijke manieren een verademing. Bezielster Murielle Scherre gaat er prat op om de natuurlijke vorm van de borst te bewaren, zonder ze in een voorgevormd keurslijf te liften en naar voren samen te duwen. Geen enkele tiet is immers dezelfde, en dat zie je ook in haar designs, waarin die veelzijdigheid van borsten en van het individu erachter centraal staat.

Het idee dat onze borsten identieke tweeling­zus­jes moeten zijn, vormt de basis van heel wat onterechte complexen.Journalist Katrin Swartenbroux

Zo geven de meeste vrouwen aan dat hun linkerborst groter is dan hun rechterborst – wat goed mogelijk is omdat die dichter bij het hart ligt. Het idee dat onze borsten identieke tweelingzusjes moeten zijn die gesprekspartners stoutmoedig in de ogen kijken, vormt de fundering van de lingerie-industrie die push-ups en zelfs zogenoemde training bra’s voorschrijft aan prepuberale meisjes – de basis van heel wat onterechte complexen over volstrekt normale borsten.

Nipples gonna nipple

Nog even terug naar die koeltoog. Op zich zou het me niet zo mogen schelen dat ik met stijve tepels boven mijn dienblad naar mijn tafeltje moet terugkeren. Nipples gonna nipple, nietwaar? Ik wil de eigenaars van de priemende blikken dan ook graag toesnauwen dat er niets te zien valt. Dat ze ook tepels hebben die samentrekken wanneer het koud wordt. Dat het godverdomme hetzelfde is. Maar ís dat wel zo?

Voor Uwi (29), die zich als non-binair identificeert, is het alvast niet hetzelfde. Twee maanden geleden liet de twintiger hun borsten verwijderen. Niet dat die borsten groot waren, maar het feit dat de maatschappij je bij de minste zwelling boven de ribben als ‘vrouw’ klasseert, was voor hen erg ongemakkelijk. “Dat speelt al jaren. In het begin dacht ik nog dat een groot T-shirt zou volstaan, maar dat werkte op den duur niet meer. Ik ben dan overgestapt op binders – niet elke dag want ik wilde niet aan die look wennen. Een binder is immers bijzonder belastend, je drukt er alles mee samen en je kunt niet zo goed ademen.”

Sommige culturen geven de voorkeur aan grote, ronde borsten, andere verkiezen lange, pendelvormige.

Toen Uwi zich dankzij die binder echter ‘zonder borsten’ zag, was het zaadje in hun hoofd gepland, al waren er nog verschillende gesprekken met een psycholoog nodig eer de top surgery mocht doorgaan. “Ik ben ontzettend opgelucht, maar soms voelt het wel nog gek. Met het wegnemen van mijn borst hebben ze bijvoorbeeld ook mijn tepel verplaatst, maar wanneer ik masturbeer of wanneer het koud is voel ik die sensatie op de vorige plek. Mijn nieuwe tepel heeft ook een afgevlakt tepelhof en wordt veel minder geseksualiseerd mocht die toch door mijn kleding priemen omdat die niet als een vrouwelijke tepel wordt gezien.”

Spoiler alert: mannentepels zijn de niet-uitgebouwde versies van vrouwentepels. Anatomisch verwaarloosbaar. Het feit dat mannen überhaupt tepels hébben is enkel omdat tepels zich al in de vijfde week van het embryonale stadium ontwikkelen, wat dus vóór de ontwikkeling van uiteindelijke geslachtskenmerken plaatsvindt.

Pas na de zesde of zevende week zorgt een gen op het Y-chromosoom voor veranderingen die leiden tot de ontwikkeling van de testikels; de tepels worden dan niet meer verder uitgewerkt. Dat verklaart waarom mannen tepels hebben, maar geen borstvoeding kunnen geven, maar dat is eigenlijk nog geen uitleg voor waarom vrouwen borsten hebben. Of toch: waarom ze er het grootste deel van hun leven mee opgezadeld zitten.

Van de meer dan 5.000 zoogdier­ach­ti­gen die zich op deze planeet voortbewe­gen, is de homo sapiens de enige levensvorm met permanente borsten.

Van de meer dan 5.000 zoogdierachtigen die zich op deze planeet voortbewegen, is de homo sapiens namelijk de enige levensvorm met permanente borsten. Ze ontstaan tijdens onze puberteit en blijven de rest van ons leven aan onze borstkas kleven, terwijl andere zoogdieren tijdelijke borsten ontwikkelen tijdens de ovulatie of de zwangerschap die weer uitbollen wanneer ze geen jongen meer moeten zogen.

In de biologie bestaat dankzij Darwin de populaire theorie dat onze borsten evolueerden naar analogie met het gezwollen achterwerk van andere vrouwelijke primaten. Toen we rechtop begonnen te lopen en onze kont niet meer prominent in de lucht stak, hadden we geen duidelijke signaalfunctie meer die aangaf wanneer we seksueel volwassen waren, en borsten zouden zo tot ontwikkeling zijn gekomen. Als koplampen der copulatie.

Deze theorie vormt de basis voor de idee dat mannen niet anders kunnen dan gebiologeerd te zijn door (vrouwen met) borsten. Dat jochies ‘58008’ op hun rekenmachine indrukken en het ding vervolgens gniffelend ondersteboven houden zodat het schermpje met een weinig fantasie ‘BOOBS’ spelt? Biologie. Dat gozers in zee van een grote golf gebruikmaken om de touwtjes van je bikinitopje los te rukken? Biologie.

Perfecte storm

Toch is onze seksuele obsessie met borsten allesbehalve universeel. Antropoloog Clellan Ford en diergedragskundige Frank Beach namen in 1951 zo’n 191 verschillende culturen onder de loep. Slechts in dertien van die culturen werden borsten als seksueel belangrijk beschouwd door mannen. Bovendien gaf niet iedereen de voorkeur aan grote, ronde borsten, maar werden ook lange pendelvormige borsten of kleine opwaarts wijzende tietjes gelauwerd.

Ook cultureel antropologe Katherine Dettwyler beschrijft in het boek Breastfeeding: Biocultural Perspectives (1995) hoe vrienden uit Mali ‘verbijsterd tot zelfs verafschuwd’ reageerden op het idee dat borsten seksueel stimulerend kunnen zijn en een actieve rol kunnen spelen tijdens de seksuele daad.

Lehr haalt in ons gesprek regelmatig aan “dat we aan onze biologie niets kunnen veranderen”, maar legt terecht het zwaartepunt bij de cultuur waarin we zijn grootgebracht. De manier waarop Playboy de girl next door seksualiseerde, de uitvinding van babypoedermelk, de wonderbra, en de reclamejongens die beroep deden op de aantrekkingskracht van rondborstige modellen, beschrijft ze als “de perfecte storm” van opeenvolgende events die ervoor zorgde dat onze westerse maatschappij geobsedeerd is geraakt door borsten. “Het is belangrijk dat we ons bewust zijn van de context waarin we zijn opgegroeid als jonge vrouwen, en dat we daar terug wat controle over kunnen uitoefenen.”

Ik haat nog steeds het gevoel te hebben dat ik geseksuali­seerd word wanneer ik daar zelf niet om vraag.Laura

Juist omdat borsten als seksueel worden gepercipieerd maken ze ons kwetsbaar en machtig tegelijkertijd, iets wat we zelf kunnen uitbuiten of iets waardoor we uitgebuit worden, maar aangezien we er op alle mogelijke manieren aan vasthangen kunnen we er helaas ook nooit aan ontsnappen. Laura* (30) had al in het tweede middelbaar een C-cup. Omdat ze de blikken en de commentaren niet kon verdragen, begon ze zich met lappen stof in te binden, om haar borstkas zo plat mogelijk te doen lijken. “Tot ik naar de universiteit ging duwde ik mijn borsten iedere dag plat, en als we gingen zwemmen droeg ik extra topjes onder mijn badpak. Ik ging zodanig in tegen de natuurlijke vorm van mijn borsten dat ze ook zijn scheefgegroeid.”

Laura vindt haar vrouwelijkheid op zich niet ongemakkelijk, maar vieze opmerkingen krijgen van vreemde mannen en nagestaard worden op twaalfjarige leeftijd was dat voor haar wel. “Nu draag ik nog steeds minimizer-bh’s, maar ik schaam me al minder. Ik heb een volwassen lichaam, dus het is meer in proportie. Maar ik haat nog steeds het gevoel te hebben dat ik geseksualiseerd word wanneer ik daar zelf niet om vraag.”

Chirurgische ingrepen

Uit de meest recente cijfers van de International Society of Aesthetic Plastic Surgery (ISAPS) blijkt dat de populairste chirurgische plastische ingreep nog steeds de borstvergroting is. In 2019 werden er wereldwijd 1.795,551 vergrotingen uitgevoerd, goed voor bijna 16 procent van het totaal aantal ingrepen. De borstlift en de borstverkleining staan op de zesde en zevende plaats op de wereldranglijst van esthetische ingrepen. Het zijn cijfers die dokter in de plastische, reconstructieve en esthetische heelkunde Marc Nelissen ook vertaald ziet in zijn Global Care Clinic in Zolder.

“De overgrote meerderheid van de chirurgische ingrepen die ik doe, heeft met de borsten te maken. Het is altijd al een populaire ingreep geweest, maar de vraag is in de loop van de jaren alleen maar toegenomen. Dat heeft natuurlijk ook te maken met hoe de ingreep geëvolueerd is en hoe toegankelijk het is geworden. De huidige generatie prothesen staat echt op punt.

Wie haar borsten laat corrigeren, doet dit meestal niet om op te vallen maar om zich weer beter in haar vel te voelen.Dokter in de plastische, reconstructieve en esthetische heelkunde Marc Nelissen

“Wie haar borsten laat corrigeren, doet dit meestal niet om op te vallen maar om zich weer beter in haar vel te voelen, bijvoorbeeld na een zwangerschap. Maar ook de jonge twintiger die zich onzeker voelt over haar borsten of zelfs de vijftiger die nog volop in het leven staat maar haar lichaam ziet veranderen.”

De vrouw die haar borsten laat verkleinen kan naast het mentale aspect ook schermen met fysieke argumenten. Aangezien borsten toch wel een aantal kilo’s wegen, kunnen ze rug- en schouderklachten geven. “Toch is de meest aangehaalde reden voor een borstverkleining psychologisch”, zegt Nelissen. “Vrouwen die niet durven te zwemmen of laag uitgesneden kleding aandoen omdat ze zich schamen.”

‘De reden voor een borstverkleining is vaak psychologisch. Vrouwen die niet durven te zwemmen omdat ze zich schamen’, zegt plastisch chirurg Marc Nelisse

Danielle (32) maakte op haar zeventiende haar borsten een cupje kleiner. Drie cupjes om precies te zijn. Ook voor haar was het een psychologische keuze – een keuze die nog steeds wenkbrauwen doet fronsen wanneer Danielle zegt wat ze doet in het leven. Onder het pseudoniem ‘Miss Behave’ staat ze in de top tien van ’s werelds beste burleskedansers. Momenteel werkt ze aan een eigen show rond haar relatie met haar borsten. “De burleskewereld heeft me echt het zelfvertrouwen gegeven dat ik nodig had. Op de dansacademie voelde ik me een buitenbeentje, zeker met mijn grotere borsten. Ik werd er ook om gepest. Burleske draait om het leren omhelzen van je lichaam.

“Het is gek, want eigenlijk ben ik best wel preuts. Dat ik met tepelklevers op het podium sta dringt soms niet echt tot me door, tot ik foto’s zie waarop de littekens van mijn verkleining zichtbaar zijn. Dan denk ik: o ja, juist, eigenlijk sta ik hier met het lichaamsdeel waar ik zoveel complexen over had, bloot.”

In de trainingen die Danielle geeft wordt ook op dat mentale gefocust. “In sommige lessen vraag ik vrouwen om hun bh uit te doen. Dat is niet om hun te leren hoe ze die op een zwoele manier van hun schouders kunnen laten glijden, maar echt om hun te leren naar zichzelf en naar anderen te kijken. Dat is altijd een hele emotionele les.”

“Soms krijg ik de vraag van vrouwen die op consult komen ‘of ze echt hun bh moeten uitdoen’. Ik kan veel, maar ik heb natuurlijk geen röntgenvisie”, lacht Nelissen. De lift en de subtiele borstvergroting zijn de meest populaire ingrepen in de praktijk van de arts. “Dat is heel normaal. Vrouwen zijn veel geëmancipeerder dan vroeger, ze leiden hun eigen leven, zijn langer actief, ook seksueel, en willen zich dus ook langer goed in hun vel voelen.” “En toch voelt het vandaag nog steeds als iets waarvoor ik excuses moet zoeken”, geeft Leslie Lehr toe.

“Zeker als feministe en als vrouw met een brainy job viel dat niet te rijmen. Ook niet in mijn eigen hoofd, hoor.” In haar boek beschrijft ze hoe ze bij de plastisch chirurg zat om haar naar eigen zeggen leeggezogen borsten weer vorm te geven. Op een formulier moest ze de reden van haar bezoek invullen. “Daar kon ik de na-effecten van borstvoeding aanvinken. Dat was de waarheid, maar het begon zelfs voor mij als een uitvlucht te klinken. Waarom moest ik mijn verlangen naar borsten verantwoorden? Ik was beschaamd dat ik betrapt was dat ik hieraan meedeed.” Wanneer later haar dochter ook om een borstvergroting vraagt, zakt haar hart in haar maag. “Ben ik een slecht rolmodel geweest? Of ben ik een hypocriet?”

Uiteindelijk zal Lehr in het boek niet onthullen of haar dochter daadwerkelijk implants heeft laten steken, wél beschrijft ze haar eigen tweede operatie. Een borstreconstructie na haar gevecht tegen borstkanker. Haar implants waren door de behandelingen opgerold en verticaal komen te staan, maar haar oncoloog vond een reconstructie niet nodig. “Wees blij dat je nog leeft”, was de boodschap. “Ik probeerde hem ervan te overtuigen dat mooie borsten voor mij juist essentieel waren daarvoor. Ik was net voor de tweede keer getrouwd, ik wilde me sexy voelen. Ik moest blij zijn dat ik nog leefde, maar ik mocht me niets voorstellen bij dat leven, zo voelde het”, zegt Lehr.

Picasso boobs

Ze stapte met haar ‘Picasso Boobs’ naar een plastisch chirurg, die de ernst meteen inzag. “Misschien moet je je oncoloog eens vragen hoe hij zich zou voelen als zijn ballen er als jouw borsten uitzagen”, voegde hij er fijntjes aan toe. Tit for tat, zoals dat zo mooi heet.

Nikki (31) vindt haar borsten nog steeds mooi om naar te kijken, maar ze kan haar exemplaren niet meer zien zonder te moeten vrezen over wat er binnenin schuilgaat. Op haar twintigste, een leeftijd waarop je normaal volop bezig bent met het ontdekken van je lichaam en seksualiteit, ging ze onder het mes voor een fibroadenoom dat zich in haar zacht weefsel had genesteld. Ze moet nog steeds om de zes maanden een echo van haar borsten laten nemen om de situatie op te volgen. 

Wanneer je zo vaak met je borsten bloot moet voor een team artsen verdwijnt hun seksuele connotatie wel. Ik zag ze lange tijd als iets defects.

“Wanneer je zo vaak met je borsten bloot moet voor een team artsen verdwijnt hun seksuele connotatie wel. Ik zag ze lange tijd als iets defects. Ondertussen ben ik wat gemoedelijker geworden, maar ik blijf het ongemakkelijk vinden wanneer iemand mijn borsten aanraakt. Ik ben ook altijd bang dat wanneer mijn partner erin knijpt, die iets zou voelen wat ik nog niet gevoeld heb.” Nikki hamert op het belang van je eigen borsten regelmatig te onderzoeken. Het is pas als je je borsten leert kennen, dat je ook weet wanneer ze qua vorm of gevoel plots van hun normale doen afwijken.

Wereldwijd is borstkanker de meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen. Elk jaar komen er in België meer dan 10.500 nieuwe borstkankerpatiënten bij. In 2018 kregen 11.009 vrouwen de diagnose borstkanker. Naar schatting zullen er in 2020 in België na standaardisatie voor leeftijd per 100.000 vrouwen 194 van hen borstkanker krijgen. Dit is het hoogste aandeel binnen de EU-27-landen. Hoewel borstkanker bij mannen zeldzaam is, telt men voor elke 100 vrouwen met borstkanker toch ongeveer 1 borstkanker bij mannen.

Plastisch chirurg Marc Nelissen: ‘Soms krijg ik de vraag van vrouwen die op consult komen ‘of ze echt hun bh moeten uitdoen’.

Aanslag

“De ziekte was zo specifiek dat het haast ironisch leek”, schrijft Lehr over haar eigen diagnose. “Geen borstvoeding kunnen geven, dat was een aanslag op mijn vrouwelijkheid.”

Natuurlijk worstelen ook vrouwen zonder borstkanker ermee om hun kind aan de borst te leggen. Voor Sarah (31) was het echt een strijd die gepaard ging met het idee dat ze haar ‘primaire taak’ niet kon vervullen. “Op zich was de omschakeling sowieso al vreemd. Vroeger waren mijn borsten lichaamsdelen die me enkel plezier brachten, en ineens kregen ze een andere functie. Dat voelde haast verkeerd, zeker omdat het zo moeilijk op gang kwam en ik mijn zoon amper aan het drinken kreeg. Ik heb mijn borsten zelfs gehaat. Ze konden niet voeden, maar sexy vond ik ze ook niet meer, zeker omdat ze begonnen te lekken als er oxytocine vrij kwam. Je weet wel, dat hormoon dat je aanmaakt wanneer je knuffelt met je lief.”

Eva (30) had geen problemen met het voeden. Integendeel. Ze heeft haar dochter tweeënhalf jaar de borst gegeven. “Mijn borsten hebben bij wijze van spreken al 1.001 verschillende vormen gehad, ze dragen striemen door zwangerschap, maar ik lig er niet wakker van. Het is natuurlijk wel een hele coole feature hè, dat je je kind ermee kunt voeden en sussen. En dat we dat al eeuwen zo doen.

Ik vind het zo vreemd dat er nog steeds reacties komen wanneer een vrouw in het openbaar de borst geeft.Eva

“Juist daarom vind ik het zo vreemd dat er nog steeds reacties komen wanneer een vrouw in het openbaar de borst geeft. Vroeger, toen ik dat bijvoorbeeld op café deed, gingen mensen met wie ik een fijn gesprek had zich opeens anders gedragen zodra er een baby aan mijn borst hing. Obers kwamen me vragen of ik misschien een beschut plekje achteraan wilde. Je zag sommige mensen ook afkeurend kijken, dat ik dat maar thuis moest doen. Maar weten die hoeveel een baby drinkt? Dan moeten borstvoedende moeders gewoon permanent thuisblijven”, lacht ze. “Ik snap het niet. Je ziet zelfs niets, misschien heel even de tepel bij het aankoppelen of zo, maar dan nog.”

Empirejurken

En zo belanden we weer bij die vermaledijde tepel en hoe die in onze moderne maatschappij toch de ogen blijft uitsteken. In de 17de eeuw werden jonkvrouwen geschilderd terwijl hun tepels zichtbaar boven hun empirejurken kwamen piepen; in 1958 kregen zelfs tekenfilmkoeien rokjes over hun uiers want tetten.

De censuur bereikte het kookpunt in 2014 toen sociale media als Instagram en Facebook foto’s waarop ontblote vrouwentepels zichtbaar waren gingen verwijderen, wat de beroemde #FreeTheNipple-campagne inspireerde. Voorlopig tevergeefs. Een jaar later werden tepels op kunstwerken van Picasso en Modigliani geblurd tijdens het Amerikaanse tv-nieuws. Vorig jaar nog werd Leslie Lehrs eigen Instagram-account verwijderd omdat ze foto’s van een borstreconstructie had geplaatst. In verschillende landen poseren mannen dan maar met ontblote tepel in socialemediacampagnes die vrouwen oproepen om hun borsten te laten controleren. Want dat mag wél natuurlijk.

Demi Moore

“Het is heel duidelijk dat men het op vrouwenborsten heeft gemunt, en vooral op vrouwenborsten waar vrouwen zelf eigenaarschap over claimen. Dat vinden we verwarrend”, zegt Lehr. In haar boek beschrijft ze hoe ze op jonge leeftijd een sexy topless foto van haar moeder in dier ondergoedlade vond en hoe dat haar deed voelen. “Dat was mijn mama… ze kon toch niet ook een sexpot zijn? En waarom poseert ze voor een foto, om die daarna te verstoppen?”

“Het was de eerste keer dat ik me van de double bind bewust werd: we zijn ofwel goed, ofwel stout; ofwel preuts, ofwel een slet; damned if we do and damned if we don’t. Het Madonna-hoer-complex zoals dat heet, en borsten spelen een bepalende rol in die dichotomie”, zegt Lehr. “In de Madonna-rol dienen borsten om het nageslacht te voeden, in de rol van de hoer dienen ze voor seksuele aantrekkingskracht. En toch, zonder die seksuele aantrekkingskracht zou er geen nageslacht zijn om te voeden. Het is belangrijk dat we begrijpen hoe diep en machtig die contradictie aanwezig is in de manier waarop we over vrouwen denken en spreken.”

Borsten zijn sexy, maar tegelijkertijd iets schaamtelijks. Die dualiteit zorgt ervoor dat begrafenisondernemers zelfs de doden nog steeds een bh omgespen, en waarom vrouwen op straat minder gereanimeerd worden door voorbijgangers omdat ze hun borsten niet willen aanraken.

Toen Demi Moore in 1991 hoogzwanger op de cover van Vanity Fair stond, lokte dat heel wat verontwaardigde reacties uit. Dat een vrouw zowel moederschap als seks kon uitstralen, was een mindfuck waar heel wat beperkte breinen niet toe in staat zijn. “En dat gaat dan nog maar over twee rollen die de vrouw in de maatschappij vervult; kun je je voorstellen waarom men het er nog steeds moeilijk mee heeft om daar nog andere functies als, o ik weet het niet, president aan toe te voegen?”, lacht Lehr.

Moeder

Volgens Lehr zit die dichotomie ook in ons taalgebruik over borsten. “Neem nu het verschil tussen breasts en boobs. ‘Boobs’ zijn porno, ‘breasts’ wordt gebruikt in medische vakliteratuur en in kookboeken. Ooit al iemand boob cancer horen zeggen?” Voor de Amerikaanse heeft haar onderzoek naar borsten heel wat blootgelegd. In hoe ze over zichzelf dacht, maar ook over de maatschappelijke structuren en spanningen die vandaag op ontploffen staan.

Vrouwen worden op straat minder gereanimeerd door voorbijgangers omdat die hun borsten niet willen aanraken.

“Het is grappig want mijn boek lokt doorgaans twee verschillende soorten persaanvragen uit. Ofwel gaat het hele interview over mijn borstvergroting. Ofwel gaat het over mijn borstkanker. Terwijl het ook over alles daartussenin gaat. Over onze relatie met onze lichamen, over onze relatie met onze moeders en met andere vrouwen en over hoe we als vrouwen in de maatschappij staan. Borsten spelen daar een belangrijke rol in,” wil ze onze tet-talk besluiten.

“Nog één ding: mocht je mijn boek een positieve review op Amazon willen geven, let je dan op dat je het woord boob, breast of tit niet te vaak vermeldt? Anders wordt die review niet goedgekeurd.”

“Maar het is een boek over…”

“…Yeah. I know.”

Taboob versus Instagram

De beeldige borsten­foto’s bij dit artikel maken deel uit van het Taboob-project van Noortje Palmers en Jasper Declercq. Het duo wilde uitzoeken hoe ze vrouwenborsten op Instagram konden krijgen zonder dat ze gecensureerd werden. Door ze half te bedekken met stickers bijvoorbeeld, of ze tussen een broodje te duwen. Een speelse aanklacht tegen het preutse idee dat tepels online ‘aanstootgevend’ zouden zijn. (dm)

BRON: https://www.hln.be/dossier-nina/onze-obsessie-met-borsten-blootgelegd-waarom-wil-ik-mijn-stijve-tepels-verbergen-bij-de-koeltoog-maar-niet-het-kippenvel-op-mijn-arm~a66dbe14/

Ik zou liggen als man dat ik er niet naar kijk. Het is gewoon iets mooi en het hoort bij het lichaam van de vrouw. Net al heel het lichaam zullen ze niet blijven als toen men 20 was. En sommige vrouwen zullen liever hun borsten kleiner zien of anderen weer iets groter. Borsten is zoveel meer dan een uithangbordje. Het geeft of kan voeding geven aan een baby. Ze spelen een belangrijke rol in het sensuele. En ja sommige vrouwen zullen liever hun borsten bedekken als het koud is. Zodat anderen niet de kleinste rondingen ervan zien. Maar los van die mag een vrouw er fier op zijn. Op haar beide borsten, of spijtig genoeg als er borstkanker in het spel komt dan nog kan een vrouw ook die rondingen behouden. Maar dan op een andere manier. Waar ze zelf eerst aan toe moet zijn om dan de stap ervoor te zetten.
Een mooie decolleté en ja de ogen zullen er naar toegaan.

Decolleté, Vrouw, Sensuele, Street, Man, Mooie

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Dit zijn de grootste vrouwentaboes in Nederland

Vrouw, Strand, Springen, Gelukkige Vrouw, Vrouwelijke

Taboes omtrent geslacht en afkomst worden op allerlei vlakken aangekaart en doorbroken. Maar op het gebied van gezondheid heersen nog altijd veel taboes onder vrouwen, waar we niet dagelijks bij stilstaan. Nieuw onderzoek legt een duidelijk stigma bloot rondom onderwerpen als menstruatie, incontinentie, depressie en menopauze. De grootste vrouwentaboes in Nederland op een rij.

Hoewel Nederland niet slecht scoort op de internationale ladder als het gaat om openheid rondom gezondheidsissues, zitten bepaalde onderwerpen ook in ons land nog altijd in de taboesfeer:

Menopauze: onderbelicht in onze maatschappij

Ondanks dat iedere vrouw er vroeg of laat mee te maken krijgt, vindt de meerderheid van de Nederlandse vrouwen (58 procent) dat er binnen onze maatschappij onvoldoende aandacht is voor de menopauze. Terwijl dit veel vrouwen in de weg zit in hun dagelijkse activiteiten. Zo geeft een derde van de vrouwen in de menopauze (31 procent) aan in het afgelopen jaar een feestje of etentje geskipt te hebben vanwege klachten door de overgang, gevolgd door gebruik van het openbaar vervoer (27 procent) en de sportschool (27 procent). Vrouwen zijn bovendien slecht geïnformeerd over de overgang, slechts een kwart (26 procent) geeft aan goed op de hoogte te zijn van mogelijke gezondheidsklachten rondom de overgang. Toch vinden vrouwen het zelf niet lastig om hierover te praten, slechts 6 procent vindt dit onprettig.

Urineverlies: schaamte overheerst

Van de verschillende gezondheidsissues, hebben Nederlandse vrouwen het meest moeite met het bespreken van urineverlies (21 procent). Schaamte is voor bijna de helft (45 procent) de reden om dit voor zichzelf te houden. Daarnaast zijn veel vrouwen (38 procent) bang om als onhygiënisch gezien te worden en hebben zij het gevoel dat urineverlies iets is voor oudere mensen (27 procent).

Depressie: lijden in stilte

Veel mensen lijden in stilte aan depressieve klachten; na urineverlies komt depressie dan ook naar voren als minst besproken gezondheidsklacht (19 procent) onder vrouwen. En dat terwijl maar liefst de helft (49 procent) van de vrouwen die kampen met depressieve gevoelens zich hier in het afgelopen jaar dusdanig naar door heeft gevoeld dat zij een feestje of etentje hebben geskipt, gevolgd door werk of school (39 procent)  en gebruik van het openbaar vervoer (31 procent).

Menstruatie: belangrijke rol voor de overheid

Ondanks dat het de afgelopen periode een veelbesproken onderwerp is, zit menstruatie nog steeds in de taboesfeer. Opvallend is dat maar een klein deel (22 procent) van de Nederlandse vrouwen menstruatieklachten met haar partner bespreekt. Met vriend(inn)en wordt hier een stuk makkelijker over gesproken (59 procent). Ook met kinderen is dit niet een onderwerp wat snel op tafel wordt gelegd (28 procent). Vrouwen zien een belangrijke rol voor de overheid in het bestrijden van dit taboe; bijna de helft vindt dat de overheid menstruatieproducten beter toegankelijk moet maken (46 procent) en dat het een standaard onderdeel moet worden in onderwijsprogramma’s (42 procent).

BRON: https://www.msn.com/nl-be/gezondheid/medisch/dit-zijn-de-grootste-vrouwentaboes-in-nederland/ar-BB1eZDJF?li=BBDNPrw

Bij vrouwen en ook soms bij mannen hangt er een taboe rond bepaalde lichamelijke problemen. Zoals hier al beschreven is zijn er toch nog waar een vrouw liever niet over praat of zelfs het moeilijk heeft om ermee naar een arts te gaan. Denk maar aan vaginale problemen. Of als men iets voelt aan de borsten. Dan willen vrouwen het liever op zichzelf verwerken dan dat er over gepraat wordt. Net als over menopauze en menstruatie dat toch een zware taboe is. En mocht men er over kunnen praten of het aangeven als het nodig is zou het zoveel rust brengen. Het hoort toch gewoon bij het lichaam. Net als praten over seks of liefde met zichzelf delen. Dit allemaal zijn taboes en zouden beter doorbreken worden. Vaak komt het door verlegenheid of het niet durven uiten. Wie als vrouw gaat nu zeggen dat ze af en toe een spelletje gebruikt. Wie als vrouw gaat nu zeggen ik heb een onenightstand gehad en er iets door opgelopen. Dat geld ook voor mannen. Maar vaak durven die er wel over praten met vrienden of naar een arts gaan. Als vrouwen meer open zouden zijn dan zou men ze op momenten ook beter begrijpen wat er aan de hand is. Zeker op bepaalde momenten van de maand. Maar ook als ze naar de overgang gaan.

Fantasie, Surrealistisch, Masker, Muur, Oog, Mystiek

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Body-Moving-Theo-Herbots

Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheidsblog Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Ruelha

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

Kleine dingen

Op zoek naar groot geluk in kleine dingen

WorldsApart 2.0

So Close & Yet So Far...

Life in Copenhagen

Life in Copenhagen, Denmark, after moving during Covid-19.

%d bloggers liken dit: