Tag Archive: Tibet


Zet Tibet op de agenda van de EU-China Summit

In de aanloop naar de komende topontmoeting tussen de EU en China, die op 1 april online zal plaatsvinden, dringt de Internationale Campaign for  Tibet er bij de Europese Unie op aan ervoor te zorgen dat het recht op zelfbeschikking en de mensenrechten van de Tibetanen op de agenda van de besprekingen worden geplaatst. De ICT steunt de oproep van de CTA (Central Tibetan Administration) om de Chinees-Tibetaanse dialoog te hervatten.

Voorzitter van de Europese Raad Charles Michel, voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen en hoge vertegenwoordiger Josep Borrell zullen online een ontmoeting hebben met de Chinese premier Li Keqiang, gevolgd door een gedachtewisseling met de Chinese president Xi Jinping. De laatste top EU-China vond plaats in juni 2020, eveneens via videoconferentie.
Vincent Metten, directeur EU-beleid van ICT, zei hierover het volgende: “De aanval van Rusland op Oekraïne markeert een keerpunt in het buitenlands beleid van de EU en haar lidstaten ten aanzien van mensenrechtenkwesties in relatie tot autoritaire staten als Rusland of China. Schendingen van de mensenrechten door autoritaire staten zijn een kwestie van nationale en Europese veiligheid. Repressief binnenlands beleid en agressief buitenlands beleid zijn twee zijden van dezelfde medaille. Op de Top moeten de EU-leiders zich dan ook resoluut verzetten tegen de schendingen van de mensenrechten in China, Xinjiang, Tibet, Binnen-Mongolië en Hong Kong en er bij China op aandringen het Chinees-Tibetaanse dialoogproces te hervatten en een onbelemmerde en wederzijdse toegang tot Tibet en heel China te waarborgen voor buitenlandse diplomaten, parlementsleden, VN-deskundigen, journalisten en niet-gouvernementele organisaties”.
In de aanloop naar de Top heeft de International Campaign for Tibet zich in een brief aangesloten bij andere mensenrechtengroeperingen waarin er bij de EU-leiders op wordt aangedrongen om tijdens de bijeenkomst voldoende tijd uit te trekken voor het bespreken van China’s schendingen van de mensenrechten. De NGO’s dringen er verder bij de EU-leiders op aan om publiekelijk aan te kondigen dat de mensenrechtendialoog met de Chinese autoriteiten wordt opgeschort totdat het een zinvolle uitwisseling kan worden die een positief effect kan hebben op de mensenrechtensituatie in het land. “De EU en haar lidstaten moeten duidelijke maatstaven voor de vooruitgang op het gebied van de mensenrechten in hun betrekkingen met China vaststellen en hun inspanningen en energie richten op het zoeken naar effectievere instrumenten om positieve veranderingen in het land te bewerkstelligen”, zo luidt de brief.
ICT blijft diep bezorgd over de systematische schendingen van de mensenrechten van Tibetanen. De Chinese regering is bezig de Tibetaanse identiteit uit te wissen door versnelde assimilatie en verregaande politieke controle. De Chinese autoriteiten richten  zich één voor één op de fundamenten van de Tibetaanse samenleving: Tibetaans geloof, onderwijs en vooraanstaande intellectuelen. Op 25 februari stak een jonge Tibetaanse zanger, Tsewang Norbu, zichzelf  inbrand in  de Tibetaanse hoofdstad Lhasa, waarmee het totale aantal zelfverbrandingen sinds 2009 op 158 is gekomen.
De benoeming van Wang Junzheng, die sinds maart 2021 op de EU-lijst van wereldwijde mensenrechtensancties staat, tot nieuwe partijsecretaris in de Tibetaanse Autonome Regio, doet vermoeden dat deze repressieve strategie zal worden voortgezet. ICT roept de EU op aanvullende gerichte sancties vast te stellen tegen Chinese overheidsfunctionarissen en entiteiten die verantwoordelijk zijn voor het bedenken en uitvoeren van onrechtmatig beleid in Tibet.
ICT is ingenomen met de verklaring van de EU tijdens het interactieve algemene debat over punt 4 van de 49e zitting van de VN-Mensenrechtenraad, waarin zij onder meer oproept tot de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van de mensenrechtenactivisten Dorjee Tashi, Go Sherab Gyatso en Rinchen Tsultrim. ICT roept de EU-leiders op hun bezorgdheid over deze drie Tibetaanse gevangenen te herhalen tijdens de Top EU-China.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/zet-tibet-op-de-eu-china-summit-agenda/

Tibet minst vrije land ter wereld, volgens Amerikaanse Freedom House

Voor het tweede achtereenvolgende jaar is Tibet gerangschikt als het minst vrije land ter wereld.

Met een score van 1 op 100 op het vlak van politieke rechten en burgerlijke vrijheden, staat Tibet samen met Syrië en Zuid-Soedan op de lijst van landen met de minste vrijheid, volgens Freedom House, een waakhond voor de mensenrechten.
Het jaarlijkse rapport “Freedom in the World 2022: The Global Expansion of Authoritarian Rule” beoordeelt 210 landen en gebieden op basis van de mate waarin mensen toegang hebben tot politieke rechten en burgerlijke vrijheden. Tibet scoorde -2/40 voor politieke rechten en onderstreepte daarmee het autoritaire bewind onder de Chinese Communistische Partij. Het wijst ook op het gebrek aan openheid en transparantie in de werking en het beleid van de regering. De negatieve score weerspiegelt China’s doelbewuste poging om de unieke cultuur, taal, religie en identiteit van Tibet te assimileren in de Chinese samenleving.
Tibet kreeg ook 3/60 voor burgerlijke vrijheden, wat wijst op de voortdurende beroving van fundamentele mensenrechten van de Tibetaanse bevolking in Tibet. Het gebrek aan vrije en onafhankelijke media, de beperking van de religieuze rechten van het individu, de overheersende politieke indoctrinatie in het onderwijssysteem en de onderdrukking van het recht op vrije meningsuiting van het individu hebben samen de slechte scores van Tibet in de afgelopen jaren in de hand gewerkt.
Het rapport bevestigt opnieuw de ernst van de situatie in Tibet, dat de afgelopen zeven jaar een van de minst vrije landen ter wereld was. Het volledige narratieve rapport zal binnenkort beschikbaar zijn op de website van Freedom House.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/tibet-minst-vrije-land-ter-wereld-volgens-amerikaanse-freedom-house/

Erg dat zo een mooi land en mensen niet vrij mogen zijn. En zich moeten schikken naar de Chinese overheid.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Verklaring van de Kashag op de 63ste herdenking van de volksopstand in Lhasa in 1959

Verklaring van de Kashag op de drieënzestigste herdenking van de Tibetaanse volksopstand

Drieënzestig jaar geleden, op 10 maart 1959, kwamen Tibetanen in Lhasa vreedzaam in opstand tegen de bezetting van Tibet door de Chinese regering. Vandaag is het ook veertien jaar geleden dat de Tibetanen in maart 2008 geweldloos protesteerden in heel Tibet. Wij brengen hulde aan de dappere mannen en vrouwen in Tibet die hun leven hebben opgeofferd voor onze spirituele en politieke zaak, en zijn solidair met de Tibetanen die nog steeds zwaar worden onderdrukt in Tibet.
In de lange geschiedenis was Tibet het machtigst tijdens de heerschappij van de Drie Grote Religieuze Koningen. Zelfs na ineenstorting van dit rijk geboot de boeddhistische religie van Tibet in Oost-Azië dezelfde invloed als de militaire macht van Mongolië en de politieke macht van China. Met de keizerrijken die Tibet bezetten en de opeenvolgende Chinese keizerrijken onderhield Tibet een ‘priest-patron’ relatie, die meestal in wederzijds respect en harmonie verliep.
Toen de Chinese communisten op 1 oktober 1949 de macht overnamen, kondigden zij de zogenaamde “vreedzame bevrijding” van Tibet aan. Kort daarna, in 1950, vielen de sterkere Chinese communistische troepen Chamdo aan en versloegen het Tibetaanse leger. Tibet werd voor het eerst volledig bezet nadat de Tibetanen in 1951 werden gedwongen het 17-Punten Akkoord te ondertekenen. Hoewel Zijne Heiligheid de Dalai Lama en de Tibetaanse regering alles in het werk stelden om op basis van de overeenkomst samen te werken met de Chinese regering, werd de basis voor een vreedzaam samenleven verbroken door de voortdurende onderdrukking door het Chinese leger. Zijne Heiligheid de Dalai Lama, gevolgd door zo’n 80.000 Tibetanen, had geen andere keuze dan te vluchten.
In de daaropvolgende twee decennia beleefde Tibet de donkerste periode uit zijn geschiedenis. De komst van de “democratische hervormingen” in de Tibetaanse provincies Kham en Amdo in 1956 leidde tot de vernietiging van kloosters en de arrestatie van lama’s en monniken. Op dat moment had de Chinese regering geen duidelijk beleid inzake etnische kwesties. Dat zou echter spoedig veranderen toen Mao Zedong naar aanleiding van de opstand van Tibetanen en Salaren in het district Yadzi in de provincie Amdo in 1958 erop wees dat de nationaliteitskwestie in wezen een klassenkwestie is. Hij ontketende een eindeloze cyclus van rampzalige campagnes in naam van de onderdrukking van de opstand, democratische hervormingen en Culturele Revolutie. Het was het eigenlijke begin van de culturele genocide in Tibet, die leidde tot de dood van 1,2 miljoen Tibetanen en de vernietiging van meer dan 6.000 kloosters.
De jaren tachtig getuigden van het hervormings- en ‘opening-up’ beleid in China,  de afkondiging van de vierde grondwet van de Volksrepubliek China en de wet op nationale regionale autonomie. Bovendien zorgde de goedkeuring van een reeks verordeningen in Tibetaanse autonome prefecturen en provincies voor een juridische ondersteuning van de tenuitvoerlegging van het liberale beleid, zoals de restauratie van kloosters, de heropleving van religieuze studies van monniken en nonnen, de bevordering van Tibetaanse taal en de opleiding van Tibetaanse kaderleden en grondbezitters. Ook het toelaten van Tibetaanse fact-finding delegaties en verkennende missies vanuit India, en het openstellen van Tibet voor Tibetanen om hun familie en verwanten te ontmoeten, boden een sprankje hoop op een oplossing van het Sino-Tibetaanse conflict.
De situatie in Tibet verslechterde echter na de zuivering van de liberaal gezinde Chinese leiders zoals Hu Yaobang, de plotselinge dood van de 10e Panchen Lama, de afkondiging van de staat van beleg om de vreedzame protesten van het Tibetaanse volk in Lhasa de kop in te drukken (in 1989), het neerslaan van de democratische studentenbeweging van Tiananmen en de impasse in het proces van dialoog tussen de Tibetaanse en de Chinese regering. Met name vanaf de jaren negentig heeft de Chinese regering een hard beleid gevoerd om haar controle over Tibet te versterken. In naam van de ontwikkeling van de infrastructuur in Tibet versnelde zij de overplaatsing van Chinezen naar Tibet en verhoogde zij het aantal Chinese kaderleden in het lokale bestuur van de Tibetaanse gebieden. Onder de dekmantel van verplicht onderwijs werd de controle op de management van de kloosters versterkt en werden de lineages van de kloosters doorgesneden.
China’s controle over Tibet werd gemakkelijker na de start van het zgn. ‘Westerse Ontwikkelingsprogramma, het Western Development Plan’, waaronder grootschalige ontwikkelingsprogramma’s ten behoeve van de Chinese migranten en de exploitatie van de minerale rijkdommen in Tibet werden uitgerold. De bevordering van de Chinese taal onder de dekmantel van tweetalig onderwijsbeleid ondermijnde de Tibetaanse taal nog meer. De Chinese regering voerde een beleid dat erop gericht was zich de bevoegdheid en legitimiteit toe te eigenen om de reïncarnatie van levende boeddha’s te selecteren en zo het Tibetaanse volk te controleren.
Dit beleid bereikte zijn hoogtepunt in de ongekend wijdverbreide vreedzame protesten van Tibetanen in de drie traditionele provincies van Tibet in 2008. De Chinese regering onderdrukte de opstand met geweld, waarbij honderden Tibetanen omkwamen en duizenden werden gearresteerd. Het leidde tot massale inzet van strijdkrachten en beperking van de bewegingsvrijheid van Tibetanen in heel Tibet. Het beleid om Chinees de onderwijstaal in de scholen te maken werd versneld, en de campagne voor “patriottisch onderwijs” in de kloosters werd versterkt. Als gevolg daarvan zijn sinds 2009 in heel Tibet 156 Tibetanen uit protest tot zelfverbranding overgegaan, waarbij zij opriepen tot de terugkeer van Zijne Heiligheid de Dalai Lama naar Tibet en tot vrijheid voor de Tibetanen. Ook de Chinees-Tibetaanse dialoog is in 2010 in een impasse geraakt.
Onze grootste zorg is nu de voortdurende systematische sinisering van de nieuwe generatie Tibetanen in Tibet. In 2011 riepen sommige beleidsadviseurs van de Chinese Communistische Partij op tot de afschaffing van het nationale systeem van regionale autonomie en de goedkeuring van de zogenaamde “tweede generatie van etnisch beleid” om de identiteiten van de 56 nationaliteiten te verzwakken en één enkele Chinese nationale identiteit te versterken. Zij riepen op tot het intrekken van het voorkeursbeleid voor de etnische minderheden, het aanmoedigen van etnische assimilatie, het afdwingen van het gebruik van de Chinese taal en het sluiten van scholen voor nationaliteiten. Deze maatregelen worden nu daadwerkelijk uitgevoerd in Tibet.
In 2012 moest de Chinese regering haar beleid om basisscholen in dorpen samen te voegen tot kostscholen terugdraaien nadat zij in China op hevig protest was gestuit. De Chinese State Council vaardigde in 2015 echter een bevel uit waardoor kinderen in etnische gebieden verplicht zijn om in internaten te studeren, te leven en op te groeien. Geschat wordt dat in 2019 ongeveer 78% van alle leerlingen in Tibet gedwongen zijn in een internaat te leven.
Evenzo heeft het Chinese ministerie van Onderwijs in augustus 2021 een decreet uitgevaardigd om het “Homofonieplan voor gemeenschappelijke taal voor kleuters” in etnische en plattelandsgebieden in te voeren tijdens het 14e vijfjarenplan. In dit decreet wordt de kleuters opgedragen Mandarijn te leren als spreek- en schrijftaal om een zogenaamd goede basis te leggen voor het verplichte onderwijs. Evenzo werd de taal van het examen voor het verkrijgen van overheidsbanen in Tibetaanse gebieden veranderd van het Tibetaans in het Chinees. Een dergelijk beleid om Tibetaanse kinderen het recht te ontnemen hun taal te leren, die de kern vormt van hun identiteit, cultuur en godsdienst, zal in de komende twee decennia ernstige gevolgen hebben.
Het systematisch ontnemen van het recht om de eigen taal te leren en te gebruiken is een grove schending van de rechten van de minderheden (minority nationalities) zoals vastgelegd in de Chinese grondwet en de wet op nationale regionale autonomie. Het laat ook duidelijk zien hoe de Chinese regering verschillende nationale en internationale verklaringen over de bescherming van talen schendt, waaronder de verklaring van de Wereldconferentie over de Protection of Language Resources die in september 2018 in Changsha in China is gehouden, de VN-verklaring over de rechten van inheemse volkeren en het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, die China heeft ondertekend.
Wij respecteren de grondwet van de Volksrepubliek China omdat deze de gelijkheid van de nationaliteiten garandeert en de basisrechten van de minderheden waarborgt. Om de Chinese taal te bevorderen heeft het Chinese Permanent Comité van het Nationale Volkscongres echter in december 2021 de grondwetsbepalingen met betrekking tot het recht van de nationaliteiten om hun eigen taal te onderwijzen, ingetrokken. Dit is een grove misinterpretatie en misbruik van de beginselen van de Chinese grondwet.
Wij respecteren het Chinese volk en zijn cultuur. Maar wij kunnen ons niet als één enkele Chinese nationaliteit beschouwen, omdat het Tibetaanse volk een afzonderlijk ras is dat afstamt van zes oorspronkelijke voorouderlijke stammen en een cultuur die diepgaand beïnvloed is door de Bon-traditie en het boeddhisme.
Als de Chinese regering de liefde en loyaliteit van het Tibetaanse volk voor de Volksrepubliek China wil winnen, moet zij haar onderdrukking van de mensenrechten van de Tibetanen en de vernietiging van de Tibetaanse identiteit beëindigen door haar eigen grondwet te eerbiedigen. China moet het historische feit aanvaarden dat Tibetanen en Chinezen als buren in harmonie en wederzijdse hulp hebben samengeleefd. China moet ophouden met denken en handelen dat aanleiding geeft tot vijandschap tussen Tibetanen en Chinezen, en in plaats daarvan aandacht schenken aan de aspiraties van de Tibetanen. 
Hoewel het Tibetaanse volk zijn ware aspiraties de afgelopen 63 jaar duidelijk heeft gemaakt, blijft de Chinese regering een beleid voeren dat het tegendeel bewerkstelligt. In naam van de aanleg van infrastructuur en natuurreservaten worden Tibetaanse nomaden en boeren gedwongen te verhuizen, waardoor hun traditionele leefomgeving met geweld wordt aangetast. De verhuizing wordt uitgevoerd onder het mom van armoedebestrijding en opleiding en overplaatsing van de “overtollige arbeidskrachten op het platteland”. De Tibetaanse studenten worden naar China gestuurd om daar te werken als onderdeel van de assimilatie. Evenzo worden huwelijken tussen Tibetanen en Chinezen aangemoedigd onder het motto van “rolmodellen voor etnische harmonie”.
De atheïstische Chinese regering blijft zich bemoeien met de Tibetaans-boeddhistische traditie van reïncarnatie, de controle over de kloosters en de beperking van het academisch onderwijs en de bewegingsvrijheid van monniken en nonnen. Onder het mom van “aanpassing van het Tibetaans boeddhisme aan de socialistische samenleving en ontwikkeling in de Chinese context” heeft de Chinese regering de verspreiding van religieuze inhoud online verboden en blijft zij boeddhistische beelden in Drakgo afbreken en het Kharmar-klooster in Kham met geweld sluiten. Ook de willekeurige arrestaties en gevangenneming van Tibetaanse intellectuelen, zoals Go Sherab Gyatso, schrijvers, leraren, studenten, mensenrechten- en milieuactivisten gaan onverminderd door. Ook zijn er berichten over vernieling van Tibetaans-boeddhistische tempels en stoepa’s in China, waarbij deze worden ontdaan van traditionele architectuur, Tibetaanse geschriften en muurschilderingen.
De Central Tibetan Administration (CTA) hoopt een voor beide partijen aanvaardbare oplossing te vinden voor de toekomstige status van Tibet door middel van een dialoog op basis van de “Middle-Way Approach”, en met name door er bij de Chinese regering op aan te dringen haar verkeerde beleid te corrigeren. Wij zijn bereid een discussie aan te gaan om een duurzame oplossing te vinden op basis van gelijkheid, vriendschap en wederzijds voordeel. Zolang het Chinees-Tibetaanse conflict niet is opgelost, zullen wij, als de vrije woordvoerders van onze broeders in Tibet, alles in het werk stellen om met resultaatgerichte middelen de voortdurende onderdrukking en uitroeiing van de Tibetaanse identiteit door de Chinese regering onder de aandacht te brengen van de parlementen, regeringen, denktanks en de media in de wereld.
Ondanks de onderdrukking door China blijven de Tibetanen in Tibet onwankelbaar in hun vastberadenheid en moed om hun religie, cultuur en taal in stand te houden en de natuurlijke omgeving te beschermen. Hun geest is de ruggengraat van onze vastberadenheid. De verantwoordelijkheid die onze landgenoten in Tibet op zich nemen, is een inherent mensenrecht en ook in overeenstemming met de Chinese grondwet. Daarom is het van het grootste belang om de strijd voor het recht op behoud van onze identiteit vastberaden en onwrikbaar voort te zetten. Het beleid van de Chinese regering in Tibet indachtig, moeten de Tibetanen in ballingschap hun inspanningen verdubbelen om onze cultuur en identiteit te behouden.
De Tibetanen in ballingschap hebben onder leiding van Zijne Heiligheid de 14e Dalai Lama uitstekende resultaten geboekt bij de opbouw van een effectief bestuur. Wij moeten onze inspanningen richten op de instandhouding daarvan.
Wij willen van de gelegenheid gebruik maken om onze oprechte dank te betuigen aan verschillende landen, vooral de centrale en deelstaatregeringen van India, en Tibet Support Groups voor hun steun aan de Tibetaanse zaak gedurende de laatste 60 jaar. Wij danken de regering van de VS voor haar recente benoeming van de speciale coördinator voor Tibetaanse aangelegenheden. Wij dringen er bij de gelijkgezinde landen op aan de Middle Way-aanpak te steunen om de kwestie Tibet op te lossen door de ware historische status van Tibet te erkennen.
Wij bidden oprecht voor Tsewang Norbu, een 26-jarige bekende Tibetaanse zanger, die op 25 februari in Lhasa tot zelfverbranding is overgegaan. Door de zware beperkingen en bewaking door de Chinese regering kon niet worden vastgesteld of hij nog leeft of dood is. In deze kritieke periode van onze strijd is het verlies van het leven van één enkele patriottische Tibetaan een onherstelbaar verlies voor onze zaak. Aangezien het leven van elke Tibetaan kostbaar is, moeten we in leven blijven en bijdragen aan onze spirituele en politieke zaak.
We vieren deze dag ook in de schaduw van de oorlog die door de invasie van Oekraïne is veroorzaakt. Wij bidden voor hen die hun leven hebben verloren en voor hen die gewond zijn geraakt in dit conflict, en wij zijn solidair met het Oekraïense volk. Wij bidden ook voor het onmiddellijke einde van de wereldwijde pandemie en andere door de mens veroorzaakte conflicten, en mogen de mensheid in vrede en geluk leven.
Tenslotte bidden wij voor het lange leven van Zijne Heiligheid de Dalai Lama en de spontane vervulling van zijn wensen. Moge de waarheid van de Tibetaanse zaak zegevieren.

Kashag, 10 maart 1959

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/verklaring-van-de-kashag-op-de-63ste-herdenking-van-de-volksopstand-in-lhasa-in-1959/

Solidariteit met Tibet op de 63ste herdenking van de volksopstand in Lhasa ICT op 10 maart 1959

Solidariteit met Tibetanen op 63e verjaardag van nationale opstand

De Internationale Campaign for Tibet betuigt haar solidariteit met het Tibetaanse volk op de 63e herdenking van de Tibetaanse Volksopstand van 10 maart 1959.
Op 10 maart 1959 kwamen de Tibetanen als één man in opstand tegen de bezetting door China en riepen op tot hun recht om hun eigen zaken te regelen. Drieënzestig jaar later is de situatie in Tibet alleen maar verslechterd. Tibet is het minst vrije land ter wereld, samen met Zuid-Soedan en Syrië, volgens een nieuwe ranglijst van Freedom House op 24 februari 2022.
Op 10 maart 1959 omsingelden tienduizenden Tibetanen het Norbulingka paleis in Lhasa in een poging om de Dalai Lama te beschermen.
Drieënzestig jaar bezetting door China hebben de eerbied en loyaliteit van het Tibetaanse volk voor de Dalai Lama en de waarden die hij vertegenwoordigt, niet verminderd. Dit is een krachtige boodschap aan de Chinese regering. De inzet van de Dalai Lama om de Tibetaanse strijd geweldloos te houden, ondanks de enorme uitdagingen, blijft een inspiratiebron voor ICT en geweldloze bewegingen in de hele wereld.
Recentelijk hebben de crisis in Oekraïne en de benarde toestand van het Oekraïense volk de internationale gemeenschap ook ernstige zorgen gebaard. Net als de Tibetanen wordt een kleinere gemeenschap geconfronteerd met rechtstreekse aanvallen en bedreigingen voor haar voortbestaan door een groter, machtiger buurland. Wij betuigen onze onvoorwaardelijke solidariteit met het Oekraïnse volk en zijn van mening dat vredelievende mensen overal ter wereld achter het Oekraïnse volk zouden moeten staan.
De wereldgemeenschap heeft gefaald in haar steun aan het Tibetaanse volk toen het Chinese leger in 1949 Tibet binnenmarcheerde. Vandaag, 73 jaar later, is het probleem in Tibet nog lang niet opgelost. Sinds 2010 is er geen dialoog meer geweest tussen de gezanten van de Dalai Lama en de Chinese leiders.
Wij dringen er bij de internationale gemeenschap op aan de vreedzame strijd van het Tibetaanse volk proactief te steunen. Wij roepen de Chinese regering op in te zien dat het oplossen van de kwestie Tibet via onderhandelingen met de vertegenwoordigers van de Dalai Lama de enige levensvatbare oplossing is voor dit al decennia durende probleem.
Vandaag de dag is er een nieuwe generatie Tibetanen die in Tibet is opgegroeid. Ondanks het feit dat zij geen directe ervaring hebben met het leven vóór de Chinese bezetting, zijn deze jonge mensen trots op hun taal, cultuur, tradities en spiritualiteit, die voortdurend het doelwit zijn van de Chinese regering.
Bij de herdenking van deze 10e maart zijn wij solidair met de Tibetanen in Tibet in hun streven naar vrijheid en gerechtigheid.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/solidariteit-met-tibet-op-de-63ste-herdenking-van-de-volksopstand-in-lhasa-ict-op-10-maart-1959/

Analyse van de sinificatie Tibetanen in de Chinese natiestaat

Voor de uitvoering van het ontwerp op topniveau van de “Sinisering” van de Tibetanen in een Chinese natiestaat heeft de Chinese Communistische Partij begin februari een “etnische werkconferentie” bijeengeroepen in Lhasa, de hoofdstad van Tibet.

De provinciale leiders van de Communistische Partij van de Tibetaanse Autonome Regio, de regering, het politieke orgaan, de rechterlijke macht, het leger en de gewapende politie woonden de bijeenkomst op 9 februari 2022 bij. Volgens de Tibet Daily, een uitgave van de staatsmedia, is de “etnische conferentie” bijeengeroepen vanwege het belang ervan voor “de eenheid van het moederland, de stabiliteit van de grenzen, de nationale eenheid, de sociale stabiliteit, het geluk van het land op lange termijn en de verjonging van het volk”.
De “etnische conferentie” volgt op het tiende partijcongres van de TAR eind november 2021. In zijn verslag aan het 10e congres omschreef TAR-partijsecretaris Wang Junzheng de verplichte uitvoering van het beleid en de strategieën van de partij in Tibet als de “welwillendheid” van de Chinese president Xi Jinping, en prees hij onder meer het succes van de partij bij het siniseren van de Tibetanen in de afgelopen vijf jaar. Als vervolg op het congres riep de partij de laatste Tibetaanse etnische conferentie bijeen om Pekings agenda van “het smeden van een gemeenschapsgevoel van de Chinese natie” verder te verankeren. De zinsnede “het smeden van een Chinees gemeenschapsbewustzijn” werd verankerd in de grondwet van de partij op het 19e partijcongres in 2017.
Nu het Tibetaanse verzet stevig is onderdrukt door middel van verschillende preventieve “stabiliteitsbehoud”-mechanismen, lijkt de partij zich klaar te maken om meer bestuursmaatregelen uit te rollen, terwijl ze ook waakzaam is om “grote risico’s en verborgen gevaren op etnisch gebied te zoeken en te voorkomen.” Twee gebieden van zorg springen eruit bij de analyse van het discours tijdens de laatste etnische werkconferentie van de Tibetaanse partij en het 10e partijcongres. De partij lijkt veranderingen aan te brengen in het bestuurssysteem wat betreft de “capaciteit voor etnische zaken in Tibet” en het opvoeren van de migratie in twee richtingen naar en buiten Tibet.

Kaderleden van etnische minderheden gebruiken voor legitimiteit

Tijdens de centrale conferentie voor etnisch werk in 2014 verklaarde Xi Jinping dat “om goed werk te leveren met etnisch werk, de kaders van etnische minderheden belangrijke bruggen en verbindingen zijn. Laat hen veel van de zaken voor ons afhandelen, omdat de kans groter is dat zij door etnische minderheden worden geaccepteerd; zij zullen op kritieke momenten tevoorschijn komen en het effect zal beter zijn.” Toegepast op Tibet is dit een strategische zet om de controle van Tibetanen over Tibetanen op te voeren voor de binnenlandse legitimiteit van de partij, terwijl de centrale leiders die aan de touwtjes trekken 1600 mijl verderop zitten in Zhongnanhai, het centrale hoofdkwartier van de Communistische Partij in Beijing.
De partij weet dat haar legitimiteit in Tibet oppervlakkig is en erkent de noodzaak om de ideologie van haar 82.000 TAR-Tibetaanse partijleden uit te roeien en te zuiveren door zich te richten op hun politieke en religieuze opvattingen. Zo heeft de partij medio vorig jaar een gedragscode voor haar Tibetaanse leden uitgevaardigd waarin hen wordt bevolen zich van elke vorm van religiositeit te onthouden – een maatregel die al herhaaldelijk in verschillende vormen is genomen. In februari 2021 herhaalde het permanente comité van de TAR-partij in zijn “strijd tegen onderwereldkrachten” zijn voornemen om “mensen met twee gezichten” die in de gelederen van partijleden en kaderleden verscholen zitten, te identificeren en te elimineren”. Talrijke Tibetaanse partijleden en regeringsmedewerkers zijn door de commissie voor discipline-inspectie en toezicht van de partij onderzocht als “twee gezichten” en vervolgens uit hun functie gezet omdat zij vasthielden aan hun Tibetaanse identiteit en waarden. Deze uitzettingen worden in de staatsmedia dubbelzinnig omschreven als uitzettingen wegens “schending van de politieke discipline van de partij, de organisatiediscipline, de integriteitdiscipline en de discipline op het werk en in het leven”. De laatste uitwijzing van Apo, de Tibetaanse partijsecretaris van Chamdo stad, op 11 februari 2022, net als die van de uitwijzing van voormalig accountant Phurbu Tsering van Lhoka’s Nakartse county in september 2021 en de uitwijzing van TAR regeringsfunctionaris Tashi Gyatso in mei 2020, volgt een patroon van dergelijke uitwijzingen in naam van het hard aanpakken van corruptie, een structureel probleem zonder echte vooruitgang sinds de lancering van een anti-corruptie campagne in 2012.
Wang Junzheng benadrukt de rol van kaderleden in de partijopbouw in de TAR en roept op tot een alomvattende versterking van het partijleiderschap door “vast te houden aan de normen van goede kaderleden in het nieuwe tijdperk en de politieke normen van goede kaderleden in etnische gebieden om de basis voor het etnische werk en het partijleiderschap te consolideren”. Nu China vanaf 2011 tientallen ambtenaren en partijkaderleden naar het platteland stuurt in het kader van het programma “Benefit the Masses”, lijkt Wang zich te richten op het beheer van de prestaties van de kaderleden voor partijopbouw in Tibet. Het benadrukken van de prestaties van de kaders in de partijopbouw is in het recente verleden naar voren gekomen in werkverslagen van de lokale overheid. Zo wordt in het jaarverslag 2021 van de volksregering van het district Dranggo (Chinees: Luhuo) over de opbouw van een rechtsstaatregering (webpagina nu verwijderd) gewezen op de tekortkomingen in de uitvoering van de rechtsstaatregering door de partijleden en de kaders, en op de gevolgen daarvan voor de tekortkomingen in de taakvervulling. In de Chinese context betekent “regering van de rechtsstaat” in wezen de rechtsstaat zoals die door en voor de CCP is gedefinieerd. Het onder druk zetten van partijleden en kaderleden op lokaal niveau door de hoogste leiders heeft in het verleden geleid tot het verkeerd rapporteren van lokale omstandigheden om de leiders in de hoge echelons van de partijstaat tevreden te stellen. In de vroege revolutionaire jaren had het verkeerd rapporteren door partijleden geleid tot Mao’s rampzalige Grote Sprong Voorwaarts campagne; een campagne die oorspronkelijk bedoeld was om China’s industriële en landbouwproblemen op te lossen, maar die leidde tot de hongerdood van miljoenen in China.

Migratie in twee richtingen

Het tweede punt van zorg is de migratie in twee richtingen naar en uit Tibet. Met de officiële aanwijzing van een Tibet zonde armoede eind 2019, wijst Wang Junzheng op de etnische werkconferentie van de CCP in Lhasa op het belang van migratie in de “nieuwe reis” naar een “socialistisch gemoderniseerd nieuw Tibet”. Door te verklaren dat “het noodzakelijk is om de uitwisselingen en integratie van alle etnische groepen verder te bevorderen, en ernaar te streven sociale omstandigheden te creëren waarin de mensen van alle etnische groepen samen kunnen leven, samen kunnen leren, samen kunnen bouwen en delen, samen kunnen werken, samen plezier kunnen maken en elkaar stevig kunnen omhelzen als granaatappelpitten”, geeft Wang aan dat er geleidelijk een migratiestrategie wordt uitgerold; een belangrijk onderdeel van het etnische beleid van de CCP om de Tibetaanse meerderheids stem te laten verwateren door de gelijkheid van alle etnische groepen in een gebied te benadrukken. De Tibetaanse meerderheidsdemografie in Tibet en China’s vroege, op de Sovjet-Unie geïnspireerde autonomiewet zijn als problematisch ervaren bij het smeden van een bewustzijn van Chinees-zijn onder de Tibetaanse bevolking. Al meer dan een decennium pleiten invloedrijke Chinese intellectuelen op het gebied van etnisch beleid, zoals Ma Rong en Hu Angang, voor afschaffing van China’s wet op etnische autonomie en in plaats daarvan de nadruk te leggen op “gelijkheid” van allen, hetgeen zou betekenen dat alle etnische groepen worden gesiniciseerd. Hoewel ooit een stem in de marge, had de centrale leiding de gedachten van de intellectuelen serieus overwogen in de zoektocht van de partij naar een nieuw etnisch beleid, culminerend in de Centrale Etnische Werkconferentie van 2014 in Beijing.
Naast de verwoording als “gemeenschappelijke beweging van alle etnische groepen naar socialistische modernisering…waardoor mensen van alle etnische groepen een beter leven kunnen opbouwen en ontwikkelingsresultaten kunnen delen, en gezamenlijk de nationale eenheid kunnen bevorderen,” droegen de staatsmedia citaten van een lokale partijleider van een handelsmaatschappij in Lhoka (Chinees: Shannan) stad en de afdeling Publiciteit en Onderwijs van het Comité voor Etnische Zaken van Chamdo, waarin werd benadrukt dat “mensen van alle etnische groepen zij aan zij werken, hand in hand, van hart tot hart” en “mensen van alle etnische groepen zich vermengen en van elkaar leren, elkaar helpen en gezamenlijk een mooi thuis bouwen. ” Door in de staatsmedia prominent aandacht te vragen voor de succesbeweging van alle etnische groepen, geeft de partij in ontwikkelingstaal een duidelijke boodschap af dat migratie de sleutel is tot de aanpak van het etnische vraagstuk.
In de marge van de etnische conferentie in Lhasa werden vorige week de voorwaarden en beperkingen voor de registratie van stedelijke huishoudens in Lhasa afgeschaft. De International Campaign for Tibet merkt op dat, hoewel de onbeperkte registratie van stedelijke huishoudens in de herfst van 2021 bekend werd gemaakt, het beleid van kracht werd na de etnische conferentie in Lhasa. De afschaffing van de beperkingen op de stedelijke hukou (registratie van huishoudens), die wordt voorgesteld als een vestigingsbeleid zonder drempels, maakt in feite de weg vrij voor de niet-hukou-bevolking om zich in stedelijke gebieden te vestigen. Nu de onbeperkte stedelijke gezinsregistratie van kracht is, citeerden de staatsmedia een opgewonden heer Zhang, een migrerende arbeider uit Sichuan, die zei: “Het is geweldig om je eindelijk te kunnen vestigen!
In de afgelopen tien jaar heeft de demografie van Lhasa een snelle verandering van 55% ondergaan, van 559.423 inwoners in 2010 tot 867.891 in 2020. Net als bij de vorige volkstellingen werden de zeer talrijke seizoensarbeiders van de Han-migranten in Lhasa niet meegeteld bij de volkstelling van 2020. Nu de nieuwe registratie van stedelijke huishoudens in Lhasa van kracht is, maakt de ICT zich zorgen over de instroom van Han-kolonisten in de Tibetaanse hoofdstad Lhasa, waarvan de gevolgen zich geleidelijk verspreiden over de officieel heringedeelde stedelijke gebieden in Tibet. Met een toename van 80% (245.263 in 2010 tot 443.370 in 2020) van de Han-bevolking in de TAR versterkt het nieuwe beleid van registratie van stedelijke huishoudens de vrees voor een officieel begin van kolonisatie van Tibet onder het mom van een langdurig natuurlijk proces van ontwikkelingshulp.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/analyse-van-de-sinificatie-van-tibetanen-in-de-chinese-natiestaat/

Open brief aan Gerard Timmer, CEO NOS, inzake de Olympische Winterspelen

Open brief aan Gerard Timmer, CEO NOS, inzake de Olympische Winterspelen

Geachte Heer Timmer, 

Met de aftrap van de Olympische Winterspelen van 2022 in aantocht, vertrouwen we erop dat de NOS de gebruikelijke verslaggeving zal uitrollen. Maar deze Spelen zullen geen gewone Spelen worden. De ernstige onderdrukking, inclusief van de vrijheid van meningsuiting, die de Chinese regering uitoefent op Tibetanen en anderen die onder haar bewind leven, vraagt evenveel aandacht. Wij zijn daarom verheugd te zien dat de NOS in het acht uur journaal aandacht besteedde aan Tibetanen in India en in het Olympisch journaal protesten van Tibetanen in 2008 noemde.  
Zoals u weet, schendt de Chinese regering de mensenrechten van haar bevolking op grote schaal. In 2008 beloofde China voorafgaande aan de Olympische Spelen in Peking de mensenrechtensituatie te verbeteren. Echter, na 2008 is de mensenrechten situatie alleen maar verslechterd en is het hard opgetreden tegen protesten in Tibet, dat nu door Freedom House naast Syrië wordt gerangschikt als het minst vrije land ter wereld. In 2021 heeft het Nederlandse parlement China’s vervolging van de Oeigoeren als genocide aangemerkt. De VS en andere regeringen hebben een diplomatieke boycot van de Olympische Spelen afgekondigd als reactie op het feit dat Beijing zich niet aan de internationale normen houdt. Nederland heeft besloten geen officiële functionarissen te sturen, onder andere omdat er geen betekenisvolle dialoog over mensenrechten met China mogelijk is.
Het Internationaal Olympisch Comité had van de Chinese regering moeten eisen dat zij zich zou houden aan de internationaal geldende normen van vrijheid en mensenrechten om de Spelen te verdienen. Dat is niet gebeurd. Als omroep die de Spelen verslaat heeft ook de NOS een ethische verantwoordelijkheid als verdediger van de vrijheid, met name de vrijheid van meningsuiting, en moet het verder gaan dan business as usual.
Door deze Olympische Spelen uit te zenden, kiest u ervoor om het autoritaire regime van China een platform te geven om zijn propaganda te verspreiden. Daarom is het niet meer dan rechtvaardig dat u evenveel tijd besteedt aan de slachtoffers van China’s onderdrukking, die meer verdienen dan terzijde te worden geschoven in de naam van toegang en winst. Uw berichtgeving van gisteren vormt daartoe een goede opening. 

Verhalen

Als organisatie die opkomt voor Tibet, kunnen wij u verzekeren dat er geen gebrek is aan potentiële verhalen. Hier zijn er een paar:

Gesloopte boeddhistische beelden: Vorige maand nog hebben de Chinese autoriteiten naar verluidt een Boeddhabeeld van ruim 30 meter hoog gesloopt in een Tibetaans gebied in de huidige provincie Sichuan. Later vernielden ze nog een drie verdiepingen hoog beeld, evenals 45 boeddhistische gebedsmolens. Zes Tibetaanse monniken werden ook willekeurig vastgehouden op grond van de valse beschuldiging dat zij de buitenwereld over de vernielingen zouden hebben ingelicht. De NOS zou naar het gebied moeten reizen om onderzoek te doen.

Toegang tot Tibet: Verleden jaar is uw verslaggever, Sjoerd den Daas, naar Tibet afgereisd op een officiële door de autoriteiten georganiseerde mediareis.  Als uw teams tijdens de Spelen Tibet niet (vrijelijk) in kunnen, is dat op zich al een verhaal. In de afgelopen jaren heeft de Chinese regering Tibet bijna volledig afgesloten voor bezoekers van buitenaf. Maar nu de Olympische Spelen terugkeren naar China, moeten de media aandringen op het recht om vanuit Tibet verslag uit te brengen. Als zij dat niet krijgen, moet hun publiek weten waarom.

Politieke gevangenen: Voor het maken van “Leaving Fear Behind”, een documentaire over China’s onderdrukking in Tibet voor de Olympische Spelen van 2008 in Peking, werden Dhondup Wangchen en Golog Jigme jaren gevangen gezet en ernstig gemarteld. Gelukkig zijn beide mannen nu vrij en leven ze in ballingschap, maar meer dan 270 Tibetaanse politieke gevangenen worden nog steeds vastgehouden. Nu de Winterspelen beginnen, kunnen Wangchen en Jigme uitleggen wat de Olympische Spelen werkelijk betekenen voor mensen die onder de onderdrukking van China leven.
Meneer Timmer, alle ogen zullen tijdens deze Olympische Spelen op China gericht zijn, en de geschiedenis zal niet mild oordelen over omroepen die er niet in slagen het moment aan te grijpen en China’s voortdurende wreedheden onder ogen te zien. Genocide, culturele vernietiging en systematische onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting zijn geen “politieke” kwesties die buiten het bestek van de Spelen vallen; het zijn misdaden tegen de menselijkheid die aan de kaak gesteld en bestreden moeten worden, waar zij zich ook voordoen.
Namens onze donateurs in Nederland, en namens alle Nederlanders die steun voor Tibet betuigen, roepen we de NOS op om deze of soortgelijke verhalen te verslaan tijdens de Olympische Spelen van 2022. Als u dat niet doet, zou dat een slechte dienst bewijzen aan uw publiek.

Hoogachtend,

Namens de International Campaign for Tibet-Europe,

http://www.savetibet.nl

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/open-brief-aan-gerard-timmer-ceo-nos-inzake-de-olympische-winterspelen/

Gebedsvlaggen koord Tibetaans met 10 vlaggen - 9x9 - Katoen (10 stuks) - M  | bol.com

Drie organisaties roepen EU op tot verdere sancties tegen mensenrechtenschenders in Tibet en de Oeigoerse regio

In een gezamenlijke brief hebben de International Federation for Human Rights (FIDH), de International Campaign for Tibet (ICT) en het World Uyghur Congress (WUC) de EU opgeroepen om haar lijst uit te breiden van personen die onder bevriezing van tegoeden en een reisverbod vallen vanwege hun betrokkenheid bij mensenrechtenschendingen in de Volksrepubliek China.

De organisaties legden de EU namen voor van vier Chinese functionarissen die ter verantwoording moeten worden geroepen voor hun rol bij systematische schendingen van de mensenrechten.
Andrea Giorgetta, directeur van de Azië-desk van de FIDH, verklaarde “Na de eerste EU-sancties tegen vier Chinese functionarissen, roepen wij de EU en haar lidstaten op om deze lijst uit te breiden met nog meer functionarissen die betrokken zijn bij ernstige mensenrechtenschendingen in Oost-Turkistan (Chinees: Xinjiang) en in Tibet. De EU moet haar vastberadenheid blijven tonen om de onaanvaardbare schending van de mensenrechtennormen door individuen in de staats- en partijleiding, die gericht zijn tegen het Tibetaanse en Oeigoerse volk, aan te pakken”.
WUC-voorzitter Dolkun Isa zei: “Hoewel de eerste EU-sancties tegen vier Chinese functionarissen en een entiteit die medeplichtig zijn aan de genocide en misdaden tegen de menselijkheid tegen het Oeigoerse volk een eerste stap in de goede richting waren, vragen de omvang en de ernst van China’s misdaden om een aanvullende reactie. Vooral na de uitspraak van het Oeigoertribunaal mag niet worden toegestaan dat Chinese functionarissen die de directe verantwoordelijkheid dragen voor de massale internering van miljoenen Oeigoeren, ontsnappen aan hun verantwoordingsplicht.”
Bijna een jaar later, en ondanks enkele stappen in de goede richting, doet het buitenlands beleid van de EU nog steeds geen recht aan de ernst van de mensenrechtensituatie in China. Hoewel onze organisaties verheugd waren over de opschorting van het Investeringsverdrag het afgelopen voorjaar, blijven we bezorgd dat de overeenkomst in de toekomst opnieuw zou kunnen opduiken terwijl belangrijke mensenrechtenkwesties niet worden aangepakt. FIDH, ICT en WUC zijn ook van mening dat de sancties tegen slechts vier Chinese functionarissen onvoldoende zijn, omdat ze niet de volledige omvang van de mensenrechtenschendingen door de Chinese regering omvatten.
FIDH, ICT en WUC roepen de EU vandaag op om de lijst van personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, uit te breiden met plegers van mensenrechtenschendingen die niet alleen plaatsvinden tegen Oeigoeren, maar ook tegen Tibetanen en andere etnische en religieuze groepen in het hele land, die in het hele land – dus niet alleen in de Oeigoerse regio – hebben gehandeld. In deze verklaring wordt de EU verzocht te overwegen de lijst van sancties tegen Chinese functionarissen die betrokken zijn bij de onderdrukking van Oeigoeren uit te breiden en een lijst op te stellen van degenen die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van het repressieve beleid dat massale interneringskampen en een systematisch assimilatiebeleid in Tibet omvat.
Vincent Metten, directeur EU-beleid voor de International Campaign for Tibet, verklaarde “De algemene mensenrechtensituatie in Tibet is zeer sterk verslechterd, met name onder het leiderschap van president Xi Jinping. Meer dan 150 Tibetanen zijn sinds 2009 tot zelfverbranding overgegaan om het Chinese beleid en het gebrek aan fundamentele mensenrechten in Tibet aan de kaak te stellen. De benoeming van Wang Junzheng tot hoofd van het partijcomité van de Tibetaanse Autonome Regio, die op de EU-lijst van sancties staat vanwege zijn rol bij de schendingen van de mensenrechten tegen Oeigoeren, geeft aan dat de Chinese autoriteiten van plan zijn een ijzeren vuist te blijven gebruiken om het Tibetaanse volk te onderdrukken. Wij dringen er bij de EU op aan dat het mensenrechtenbeleid alleen geloofwaardig is wanneer het consequent is.”
Als volgende stap zou de EU op haar sanctielijst ook Chinese functionarissen moeten plaatsen die verantwoordelijk zijn voor het gewelddadige optreden tegen pro-democratische stemmen in Hongkong, en voor het staatsbrede beleid van bewaking, intimidatie, censuur, willekeurige detenties en gedwongen verdwijningen van mensenrechtenverdedigers, journalisten en dissidenten op het vasteland.
De personen die wij ter overweging aan de EU voorleggen, hebben een belangrijke rol gespeeld bij het ontwerpen en uitvoeren van het drastische beleid van de Chinese Communistische Partij op het gebied van “veiligheid”, “sinisering” en “terrorismebestrijding”. In sommige gevallen zijn zij binnen de Communistische Partij beloond met prestigieuze promoties voor hun uitvoering van het repressieve bewind van Peking. Op het moment van indiening kunnen zij nog steeds vrij reizen en zaken doen in de EU.
Het is hoog tijd dat de EU zich als wereldleider meer gaat inzetten tegen China’s aanvallen op de burgerbevolking. Wij hopen dat de in onze verklaring opgenomen lijst van functionarissen een verdere stap kan zijn in de richting van de eerbiediging en bescherming van de mensenrechten in China.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/drie-organisaties-roepen-eu-op-tot-verdere-sancties-tegen-mensenrechtenschenders-in-tibet-en-de-oeigoerse-regio/

China zal het nooit opgeven. Spijtig genoeg kennen die precies het woord mensenrechten niet.

Gebedsvlaggen koord Tibetaans met 10 vlaggen - 9x9 - Katoen (10 stuks) - M  | bol.com

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

PARLEMENTSLEDEN UIT EUROPA ROEPEN EU OP TOT EEN DIPLOMATIEKE BOYCOT VAN DE WINTERSPELEN IN BEIJING

Aan de vooravond van de Olympische Winterspelen in Peking heeft een groep leden van het Europees Parlement en de nationale parlementen de Europese Unie opgeroepen een diplomatieke boycot van de Spelen in te stellen om de reputatie van China op het gebied van de mensenrechten aan de kaak te stellen.

In een vandaag door Euractiv gepubliceerd opiniestuk onderstrepen de 66 parlementsleden – afkomstig uit 16 EU-landen en van alle zijden van het politieke spectrum – dat het belangrijk is dat de EU het eens wordt over een eensgezind standpunt over deze kwestie en roepen zij de EU-lidstaten op om het prestigieuze sportevenement in geen enkele hoedanigheid bij te wonen.

Mensenrechten

De ondertekenaars herinneren eraan dat het Internationaal Olympisch Comité en China weliswaar vooruitgang op het gebied van de mensenrechten en de sociale omstandigheden hadden beloofd toen het land in 2008 voor het eerst de Olympische Zomerspelen kreeg toegewezen, maar dat die verbeteringen er niet zijn gekomen – integendeel.
Met name in Tibet is de situatie sindsdien in een neerwaartse spiraal terechtgekomen: de religieuze en culturele rechten, de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vergadering en vereniging en de sociale en economische rechten van de Tibetanen zijn er sterk beknot.
Nog maar een maand geleden bijvoorbeeld hebben de Chinese autoriteiten in de provincie Drango (Chinees: Luhuo) in Oost-Tibet, op een manier die doet denken aan de ergste momenten van China’s Culturele Revolutie, een zeer vereerd Boeddhabeeld van 1,5 meter hoog en 45 boeddhistische gebedsmolens met de grond gelijk gemaakt en een aantal mensen in hechtenis genomen op verdenking dat zij de buitenwereld over de vernielingen zouden hebben ingelicht.

Dhondup Wangchen’s oproep

Het initiatief voor een gezamenlijke oproep tot een diplomatieke boycot van de EU door Europese parlementariërs werd in december 2021 gelanceerd door de Tibet Interest Group van het Europees Parlement, nadat leden van de groep een ontmoeting hadden gehad met de voormalige Tibetaanse politieke gevangene Dhondup Wangchen.
Wangchen, die zes jaar in de gevangenis heeft gezeten voor het maken van een film waarin hij gewone Tibetanen interviewt over hun mening over de Olympische Spelen van 2008, is momenteel in Europa om aandacht te vragen voor de voortdurende schendingen van de mensenrechten door China in Tibet, en zijn getuigenis en oproep tegen de Spelen in Beijing lijkt weerklank te hebben gevonden bij beleidsmakers.
Op 21 januari is Dhondup te gast in een aflevering van Tibet Talks over de Olympische Spelen en Tibet, samen met basketballer en wereldwijd activist Enes Kanter Freedom.

Diplomatieke boycot door EU?

Reeds in juli 2021 riep het Europees Parlement de EU en haar lidstaten op om uitnodigingen voor de Olympische Winterspelen in Beijing af te wijzen “tenzij de Chinese regering een verifieerbare verbetering in de mensenrechtensituatie laat zien”, ook in Tibet.
Maar terwijl een aantal landen over de hele wereld – waaronder de VS, Australië, het VK en Canada – de afgelopen maanden hebben bevestigd dat zij een diplomatieke boycot van de Spelen zullen instellen, zijn de landen van de Europese Unie er tot dusver niet in geslaagd overeenstemming te bereiken over een gemeenschappelijk standpunt over deze kwestie.
Van de EU-landen hebben Litouwen, België, Nederland en Denemarken tot dusverre aangekondigd dat zij geen officiële delegaties naar Beijing zullen sturen.
Met hun opiniestuk – dat enkele dagen voor een vergadering van de EU-ministers van Buitenlandse Zaken op maandag wordt gepubliceerd – hopen de parlementsleden alle EU-regeringen ervan te overtuigen een concreet signaal van steun af te geven aan de slachtoffers van het onderdrukkingsbeleid van de Chinese regering door zich te verbinden tot een diplomatieke boycot van de Spelen.

Mikuláš Peksa, voorzitter van de Tibet-belangengroep van het Europees Parlement, zei: “Uit de lijst van ondertekenaars van de brief blijkt dat de diplomatieke boycot van de Olympische Spelen van 2022 in Peking de steun heeft van wetgevers in heel Europa. Nu hopen we dat ministers van EU-lidstaten zich bij de boycot aansluiten, idealiter via een gecoördineerde EU-actie. Landen als het Verenigd Koninkrijk, Canada, Australië en de Verenigde Staten hebben al maanden geleden verklaard dat zij de Spelen zullen boycotten. De EU-lidstaten moeten zich bij hen aansluiten, zodat hun inspanningen voor de mensenrechten serieus worden genomen.
Vincent Metten, directeur EU-beleid van de International Campaign for Tibet, zei: “ICT verwelkomt de oproep van de parlementariërs, die eens te meer de solidariteit van het Europese volk met de Tibetanen, Oeigoeren en al diegenen die lijden onder het repressieve beleid van de Chinese regering aantoont. De komende Olympische Winterspelen in Beijing vormen voor de EU een unieke gelegenheid om concreet en krachtig te reageren op China’s minachting voor de mensenrechten en internationale normen, en we hopen dan ook dat de EU-landen deze gelegenheid zullen aangrijpen en de Spelen diplomatiek zullen boycotten.”

Ondertekenaars van het opinie artikel: “The EU its member states must impose a diplomatic boycott of the Beijing Olympics”

Leden van het Europees parlement:

  • François ALFONSI
  • Patrick BREYER
  • Benoît BITEAU
  • Damien CARÊME
  • Antoni COMÍN I OLIVERES
  • Ignazio CORRAO
  • David CORMAND
  • Gwendoline DELBOS-CORFIELD
  • Karima DELLI
  • Anna FOTYGA
  • Raphaël GLUCKSMANN
  • Markéta GREGOROVÁ
  • Claude GRUFFAT
  • Francisco GUERREIRO
  • Andrzej Witold HALICKI
  • Yannick JADOT
  • Radan KANEV
  • Andrius KUBILIUS
  • Morten LØKKEGAARD
  • Aušra MALDEIKIENĖ
  • Liudas MAŽYLIS
  • Mikuláš PEKSA
  • Clara PONSATÍ OBIOLS
  • Carles PUIGDEMONT I CASAMAJÓ
  • Samira RAFAELA
  • Thijs REUTEN
  • Michèle RIVASI
  • Caroline ROOSE
  • Isabel SANTOS
  • Mounir SATOURI
  • Michal ŠIMEČKA
  • Linea SØGAARD-LIDELL
  • Paul TANG
  • Riho TERRAS
  • Marie TOUSSAINT
  • Ioan-Dragoş TUDORACHE
  • Nikolaj VILLUMSEN
  • Viola VON CRAMON-TAUBADEL
  • Salima YENBOU

Leden van nationale parliament:

  • Laima Liucija ANDRIKIENĖ (Lithuania)
  • Guy BENARROCHE (France)
  • Uldis BUDRIĶIS (Latvia)
  • Samuel COGOLATI (Belgium)
  • George DALLEMAGNE (Belgium)
  • Ronan DANTEC (France)
  • Monique DE MARCO (France)
  • Thomas DOSSUS (France)
  • Uffe ELBÆK (Denmark)
  • Jacques FERNIQUE (France)
  • Bernard FOURNIER (France)
  • Guillaume GONTARD (France)
  • Bernard JOMIER (France)
  • Andrius KUPČINSKAS (Lithuania)
  • Andrius NAVICKAS (Lithuania)
  • Monika NAVICKIENĖ (Lithuania)
  • Raymonde PONCET MONGE (France)
  • Angèle PRÉVILLE (France)
  • Daniel SALMON (France)
  • Jurgita SEJONIENĖ (Lithuania)
  • Sjoerd SJOERDSMA (The Netherlands)
  • Sophie TAILLÉ-POLIAN (France)
  • Elisabeth TOUTUT-PICARD (France)
  • Tom VAN DER LEE (The Netherlands)
  • Mélanie VOGEL (France)
  • Andrius VYŠNIAUSKAS (Lithuania)
  • Emanuelis ZINGERIS (Lithuania)

lees ook dit

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/parlementsleden-uit-europa-roepen-eu-op-tot-een-diplomatieke-boycot-van-de-winterspelen-in-beijing/

Gebedsvlaggen koord Tibetaans met 10 vlaggen - 9x9 - Katoen (10 stuks) - M  | bol.com

Václav Havel and the 14th Dalai Lama, the story of a friendship and a message for the world

On Dec. 18, 2011, ten years ago, Václav Havel passed away. Czech human rights advocate Katerina Bursik Jacques writes about the extraordinary friendship between the Czech president and the Dalai Lama. Photo: Zdenek Merta.

Human rights are universal and indivisible. Human freedom is also indivisible: if it is denied to anyone in the world, it is therefore denied, indirectly, to all people. This is why we cannot remain silent in the face of evil or violence.
-Václav Havel, “Summer Meditations,” 1991
In Czechoslovakia, 1989 began with police arrests on Wenceslas Square in Prague during a low-key commemorative event, marking the death of student Jan Palach who, in January 1969, had burned himself to death, in protest against the occupation of Czechoslovakia by Warsaw Pact troops, in an attempt to rouse a society that was descending into apathy. Among those arrested was playwright and leading Czechoslovak dissident Václav Havel, for whom this was nothing new. He had served more than four years in prison in the past. There was no indication in January that 1989 would become a year of ‘miracles’ that would bring freedom to the entire Soviet bloc and make the imprisoned dissident Havel president before the year was out.
Virtually no one knew—and not only in Czechoslovakia—that martial law had been declared in the Tibetan capital, Lhasa, in March 1989. But when, a few months later, at the beginning of June, images of the brutal crackdown in Tiananmen Square in Beijing were circulated around the world, the public was badly shaken. At the sight of tanks targeting defenseless young people, Czechoslovak citizens also felt solidarity and anxiety, as it recalled their own humiliation in 1968 when Soviet tanks had arrived on the streets of Prague.

During the Soviet invasion of Czechoslovakia, Czechoslovaks carry their national flag past a burning tank. Photo: Wikimedia Commons.

In August 1968, brute force had dashed any hopes of freer conditions in the country. In Czechoslovak cities, streets were aflame, and people were injured and died. Twenty years of so-called ’normalization’ followed, during which the Czechoslovak public (except for a small group of convinced Communist ideologues or opportunists who profited personally from Soviet influence) regarded the Soviet Union, whose regime they despised, as their greatest enemy. The topic of a remote Communist China was somehow beyond the European horizon at the time—most people, apart from insiders, were not interested.
But it was the Tiananmen Square massacre in June 1989 that shocked the world. It reminded everyone that there was another totalitarian power besides the Soviet bear —Communist China, which did not hesitate to send in the army against its own people and inflict a bloodbath on them, even in front of media cameras. The nature of the Chinese Communist regime, in all its monstrousness, was thus suddenly visible to anyone who wished to see. Tiananmen resonated in Czechoslovakia too and only served to reinforce the sense of disgust with Communism and a degree of hopelessness about the future.

A fateful encounter

The first fateful connection between Václav Havel and His Holiness the Dalai Lama was on Oct. 5, 1989, the day of Havel’s birthday, and also the date on which the annual Nobel Peace Prize was to be announced. Václav Havel was about to celebrate his birthday with friends, but he had to be on the alert. As in previous years, he was on the shortlist of candidates for the prestigious prize and had to be prepared to answer questions from foreign journalists (their Czechoslovak counterparts were certainly not interested in such a thing; they may even have been terrified at the thought of having to report on an award to a prominent opponent of the regime …). According to witnesses, the first person to inform Václav Havel that the prize had been awarded to the Tibetan Dalai Lama was a journalist from Reuters. Havel’s response in English was brief and typical for him: ‘He deserves it!’ Later, the Dalai Lama made the same remark about Havel.
Although there were plenty of reasons in 1989 why Havel should finally have been awarded the most important human rights prize of all, the situation of the Tibetans was more arduous than that of the Czechoslovaks, and the massacre in Beijing certainly contributed to the choice of the Dalai Lama, who was both a symbolic victim of Chinese Communist subversion and an embodiment of its antithesis, the policy of nonviolence.
Moreover, nonviolence was also what Havel symbolized. Both were prominent representatives of their occupied nations, one a dissident and prisoner of conscience, the other a political exile who had lost his homeland. For their compatriots, they were moral authorities who kept alive the hope of freedom and a life of dignity, however unimaginable it was on that October day. Without being acquainted with each other or knowing much about each other, they were already linked by the similarity of their personal fate and the parallels between their peoples.
The Czechoslovaks and Tibetans both experienced firsthand subjugation and military occupation, coupled with the loss of fundamental freedoms—the elimination not only of political and civil rights, but also of culture and religion, combined with censorship and a pervasive state ideology. In both Czechoslovakia and Tibet, the occupying regimes imposed a harsh materialist doctrine that deprived individuals of their creative potential and their religious and spiritual dimension. The Communist ideal of the human being was—and is—in stark contrast to what the monk Dalai Lama and citizen Václav Havel represented.
Czechoslovaks and Tibetans mirrored each other’s experiences not only of foreign occupation but also of government-in-exile. The Dalai Lama created his shortly after escaping to India, the Czechoslovaks created theirs in London during the Second World War. And both in Czechoslovakia and among Tibetans there were individuals who shouldered the burden of the moral dilemma and made themselves individually the loudest voice of conscience of their people, the so-called burning torch.
In October, neither Havel nor the Dalai Lama could have foreseen the changes that would take place in a few weeks’ time. However, events gathered momentum quickly, and the fall of East Germany’s Berlin Wall in November was followed by demonstrations in Czechoslovakia and the so-called Velvet Revolution, which, apart from the initial violent clash between armed security forces and students on Nov. 17 in Prague, took an unexpectedly smooth course, inadvertently materializing Havel’s ideal of nonviolence.
When His Holiness the Dalai Lama received the Nobel Peace Prize at a ceremony in Oslo on Dec. 10, Human Rights Day, the Velvet Revolution was already in full swing. Havel was at the center of the action and was somehow naturally heading for the presidency.
One of those who participated in nominating the Dalai Lama for the Nobel Prize and who also attended the award ceremony in Norway was a former Indian diplomat in Prague, a supporter of the democratization process in Czechoslovakia and a supporter of the Tibetan cause, Mr. Manohar Lal Sondhi. He decided to connect his idols, the Dalai Lama and Havel. Before returning to India from Oslo, he stopped in revolutionary Prague, where he visited the Civic Forum office to convey the Dalai Lama’s wish “that Czechoslovakia become a centre of peace in Europe” together with a personal message to Václav Havel. In return, Mr. Sondhi then took to India a greeting from Mr. and Mrs. Havel to the Dalai Lama. He thus became one of the driving forces behind the events surrounding the Dalai Lama’s historic visit to Prague.

First time in Czechoslovakia

On Dec. 29, 1989, six weeks after the outbreak of the Velvet Revolution, Václav Havel was elected president amid general euphoria. A few days later, millions of Czechoslovak households were watching his New Year’s message on television screens. Havel began his speech by stating that the citizens had been lied to for decades, and that he had not been elected president in order to lie to them too. According to Havel, truth and love were supposed to triumph over lies and hatred. Empty Communist platitudes about class struggle and happy tomorrows were replaced by truthful words from President Havel about the poor state of society and a proposal for the direction a free country should take together with the policies it should pursue. In his speech, Havel formulated the values on which the new democracy was to be based.

Václav Havel welcomes the Dalai Lama in Prague. Photo: OHHDL.

And surprisingly for some, Havel concluded his television appearance by expressing his wish that Czechoslovakia be visited as soon as possible by two important spiritual authorities, the Catholic Pope John Paul II and the Tibetan Dalai Lama. As a man not firmly anchored in religion, but deeply grounded philosophically and spiritually, Havel understood the value of “interreligious dialogue,” which he publicly encouraged and later fully developed at the FORUM 2000 conferences, of which the Dalai Lama later became a regular guest and an integral part.
In his speech, Havel said verbatim that he would be “happy” if they both came, even if only for a single day. It’s obvious what he meant: restoring spirituality in a society which had been distorted by “historical materialism” and was spiritually arid. Later, when Havel recalled the Dalai Lama’s first invitation to Prague, he spoke about how the Dalai Lama had brought a little bit of light into our midst for a time. And witnesses confirm that this was indeed the case.
Apart from the spiritual motivation for both invitations, there was also a political aspect, of course. John Paul II was known for his opposition to Communism and his sense of human rights, and his arrival signaled not only the return of religious liberties to Czechoslovakia, but also the end of the Communist ideology in Central Europe. Likewise, the Dalai Lama, as the spiritual leader of Tibet, was also the foremost representative of a hard-pressed nation, who carried the hopes of his people on his shoulders. The Dalai Lama and the Pope arrived in Prague on Feb. 3 and April 21, 1990, respectively.
In retrospect, the Dalai Lama’s entire visit to Prague seems like a small miracle, when one considers that it took place only a month after Havel introduced the idea. On the Czechoslovak side, there was no experience of diplomatic protocol, and those who were present recall that everything happened somewhat chaotically. At a time when there were no mobile phones or the internet, and it was not possible to buy a ticket with just a couple of clicks on a computer as it is today, it was also an extraordinary organizational feat on the part of the Tibetans. Havel’s office prepared a three-day program, which in practice was modified in various ways and consisted of a series of public appearances, impromptu meditations and meetings with the general public, who turned up at various points to see and greet the distinguished guest. The most important of these meetings was the initial audience of the Dalai Lama with Cardinal František Tomášek in the Archbishop’s Palace at Prague Castle, and especially the meeting with Václav Havel himself at Lány Castle.
Few people in Czechoslovakia had any clear idea about the Dalai Lama, rather just a vague notion of what and whom he represented and that he was a recent Nobel Peace Prize winner. Apparently, not even Václav Havel knew exactly what to expect. In this connection, he later remarked that at that time his “knowledge of Tibet and its brave inhabitants was almost entirely from books.”
As both men recall, and as eyewitnesses testify, their first meeting was warm and, in a sense, surprisingly informal from the very outset. People described the intimacy that developed between the two men almost immediately. Both had a pleasantly detached approach to their functions and roles, both were informal and both liked to laugh. The Dalai Lama appreciated Havel’s sense of humor, humanity and naturalness. Havel, too, was pleasantly surprised by the warmth and directness of the holy man, who had a ready wit and a broadminded assessment of worldly transgressions. He told Havel, a heavy smoker, that he looked forward to “a second revolution when the country will stop smoking at the dinner table.”
What drew Havel to the Dalai Lama was his desire for spirituality, and many agree that he was fascinated by him on a human level. But it was also Havel the politician who felt the need to support the Dalai Lama in his legitimate efforts to preserve Tibetan autonomy against Chinese Communist oppression. Even as a president and statesman, he did not change his priorities and was actively concerned about human rights everywhere, so that his attitude toward Tibet and the presence of the Dalai Lama were a logical outcome of that attitude.
As soon as the plane touched down, sympathizers gathered at the airport with improvised banners welcoming the “exotic visitor.” Video footage shows His Holiness’ beaming face as he steps off the plane and sets foot for the first time in his life on the soil of a former Communist bloc country (apart from a brief visit to East Berlin on his way to receive the Nobel Prize).
The Dalai Lama’s visit seemed to be telling the people of Czechoslovakia and the whole world: This is the new us, these are the values we profess; Communism is gone and will never return. We stand for the oppressed elsewhere in the world; Tibet has our support, it too deserves its freedom.
The Chinese embassy protested, but nobody was too worried about it. As president of a now-free country, Havel, who had always been guided less by interests than by principles, had simply extended an invitation to the Tibetan leader.
The Dalai Lama’s first visit to Prague was a political and cultural milestone for hosts and visitors alike. For the Czechoslovaks, the arrival of the Tibetan leader marked one of the new regime’s first significant acts of foreign policy, a clear symbol of the rejection of the old order in the newly liberated country. For the Tibetans, they were able to see their spiritual and political leader walking side by side with one of the most important representatives of the democratic movement in the world. This gave them great hope that they too would one day rid themselves of authoritarian rule in a similar fashion. Since then, the Dalai Lama has visited the Czech Republic 10 times—twice since the death of Václav Havel—as a participant in conferences and ecumenical meetings within the framework of FORUM 2000.
The Dalai Lama had traveled abroad prior to his first visit to Prague, but not nearly as much as after his meeting with Václav Havel. He toured Europe in 1973 and at the end of that decade he visited the United States for the first time, including Congress, and around the same time he also addressed the European Parliament. The Nobel Prize has contributed to his prestige and his universal renown, and fostered the interest of the world public in the Tibetan issue. However, it may be said that Václav Havel was the one who, with his unexpected invitation, really broke a longstanding taboo, because until then no head of state had honored the Dalai Lama in such a way.

The voice of Czechoslovakia in the World

If people in the world knew about Czechoslovakia, it was mainly thanks to Václav Havel. He quickly became a globally recognized moral icon and authority, and not only politicians but people from all walks of life, including business and show business, not to mention rock stars like the Rolling Stones, were interested in meeting him. What Havel did or said attracted unprecedented media interest, and choosing to meet the Dalai Lama worked like a spell, opening other important doors, from the White House to the Élysée Palace and the Bundestag.
That there was something mystical in Václav Havel’s relationship with the Dalai Lama is confirmed by their last meeting. In the summer of 2011, Havel’s health deteriorated, and the Dalai Lama was informed of the fact. That October, Václav Havel celebrated his 75th birthday, but he gradually withdrew from public life. In November, Czech television broadcast his last ever public interview—with his former cellmate who had deepened his relationship with faith and spirituality while in prison, the current Cardinal Dominik Duka.
On Saturday, Dec. 10, 2011, again symbolically on Human Rights Day and on the anniversary of the awarding of the Nobel Prize to the Dalai Lama, the two men met for what we now know was the last time. The two of them first spent some time alone and then made a joint appearance before the press. Václav Havel was visibly frail and obviously very ill, but he was smiling and pleased to meet his precious friend. A week later, on Dec. 18, Václav Havel breathed his last and, as described by Sister Boromejka, the nun who cared for him in his last moments, it was as if he had blown out a candle. The flame of a fulfilled life had gone out, and His Holiness the Dalai Lama was the last guest and friend to say goodbye to him in person just before his death. In a way, it was otherworldly and completed the circle.
The Dalai Lama has returned to Prague twice since Havel’s death. Each time he stressed how strong their relationship was, but most importantly he appealed to us to carry on fulfilling Havel’s legacy. What the Dalai Lama has in mind are Havel’s universal principles and moral fortitude, his lifelong concern for human rights and the environment, and his belief in the meaningfulness of dialogue and bringing nations together, as is happening, for example, in the European Union, which received the strong support of both Havel and the Dalai Lama.
But we should also feel a commitment because of Havel’s attitude to Tibet, a country to which he offered moral support uncompromisingly from the time he took office until the end of his life. He remained firm in his view that human rights take precedence over economic interests. Once, while still in office, he wrote to His Holiness that if the Beijing government ever invited him to China, he would insist on visiting Tibet and Taiwan as part of the trip. Needless to say, the Chinese never invited him.
On the occasion of the important 4th International Meeting of Tibet Support Groups hosted by the Czech Senate in 2003, Havel gave a speech that clearly illustrates his retrospective view of the decision he had taken over a decade earlier and that shows that he stood by it and would not act differently in the future:
“When in 1990, at the very beginning of my first presidential term, I welcomed the supreme spiritual leader of the Tibetan nation to Prague, I caused some confusion; allegedly the invitation to His Holiness was due to my lack of political and diplomatic experience. To risk worsening relations between Czechoslovakia and mighty China seemed to many to be an act of sheer recklessness. Since then, however, His Holiness has visited our country several times and Beijing has not yet declared war on us.
“However, we keep hearing that we should not interfere in matters that are none of our business, that we do not understand the problem at all and that the Czech Republic and Tibet have nothing in common. This is the same attitude for which the Czech nation has already paid dearly for the loss of freedom on more than one occasion. Will we never learn? Unlike some of my critics, I believe that if the Czech Republic was unable to export some of its goods to China, it would only be because we have been overtaken by our competitors, not because of our friendly relations with the government-in-exile in Tibet or because we put respect for human rights ahead of momentary commercial interests.
“Why should the greatest power in Asia be afraid of His Holiness the Dalai Lama, who commands no troops? I can personally testify (although it never ceases to fascinate me) that autocratic politicians, backed by the entire state apparatus, including the military, are always annoyed when someone stands up to them, even though that person is armed with nothing more than a belief in truth and non-violence.
“I am convinced that the desire for freedom is one of the fundamental traits of human nature. No politician in the world can ignore this fact. The struggle for freedom by non-violent means may be temporarily halted, but never destroyed.”

Not to fear meeting

The politicians who have succeeded Havel in the Czech Republic and elsewhere have not been so principled. This has also contributed to the current situation in which China has unprecedented influence and, with the help of state-of-the-art technology, is undermining and subverting Western democratic countries and their values, as well as manipulating the media and practicing censorship at home, while seeking to exercise it abroad.
The current geopolitical situation seems to be extremely complex, and world politics is once again lapsing into the taboos of the pre-Havel era, when meeting the Dalai Lama was something unacceptable, something that top leaders were reluctant to do for reasons of so-called realpolitik, lest they provoke some kind of imaginary retaliation from China.
We must ask ourselves why liberal democracies are succumbing so readily to this pressure and abandoning their own values and principles in the name of so-called economic interests. Let us ask ourselves what would happen if the entire free world were to say at the same moment a clear “no” to Chinese intimidation and blackmail. What would happen if Western leaders were to say to China with one voice that they stood behind Tibet and the Dalai Lama, that they stood behind the right of the people to freedom of religion and the development of their own culture. That, like Havel, they placed human dignity and human rights above narrow utilitarian interests and behaved in a way that was right. The answer is banally simple: “nothing” would happen at all. China would not stop doing business with the world, its threats would be empty saber-rattling with no real impact.
If the world will be commemorating the outstanding figure of Václav Havel on the 10th anniversary of his death, and if statesmen will be lauding with due emotion his merits and the ideas he promoted, it might be a good idea for them to examine their consciences and emulate Havel with practical actions.
They should send a clear signal to China that they will not be intimidated or blackmailed, that they will meet with whomever they want, whether it be Tibetan emigrants or Uyghurs, that they will support dissidents and prisoners of conscience in China, the way that Havel stood up publicly and with complete commitment for the signatories of the 2008 “Charter 08,” inspired by the Czechoslovak “Charter 77.” The best-known of them, Liu Xiaobo, who lost first his freedom and then his life as a result of the Communist regime, was not allowed to personally accept the Nobel Peace Prize, which he was awarded shortly before his death. It was precisely for him that Havel drew up a petition calling for his release from prison, which he personally placed in the mailbox of the Chinese Embassy in Prague in 2008, in the presence of the media.

Photo: Ondrej Besperat.

We can all follow the advice of His Holiness the Dalai Lama and fulfil the legacy of Václav Havel: by being truthful, by seeing environmental and climate protection issues as absolutely fundamental, by supporting and protecting the European Union, and by not forgetting Tibet and its people. Because, as Václav Havel wrote: if human freedom is denied to anyone in the world, it is therefore denied, indirectly, to all people. Long live Havel, long live the Dalai Lama!
Katerina Bursik Jaques served as Head of the Human Rights Department in the Government of the Czech Republic. She was also Director of the Office of the Deputy Prime Minister and the Government Commissioner for Human Rights. She is a former Member of the Parliament of the Czech Republic, Chairperson of the Parliamentary Committee on European Affairs and a Member of the Foreign Affairs Committee. She founded and chaired the Tibet Support Group in the Czech Parliament and organized His Holiness the Dalai Lama’s official visit in the Parliament of the Czech Republic. Katerina is Co-founder of the NGO “Czechs Support Tibet.” She is a member of ICT Germany, Secretary of the Tibet Support Group in the Czech Parliament and Member of the Steering Committee of the International Tibet Network.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/vaclav-havel-and-the-14th-dalai-lama-the-story-of-a-friendship-and-a-message-for-the-world/

Hier de vertaalde tekst.

VÁCLAV HAVEL EN DE 14E DALAI LAMA, HET VERHAAL VAN EEN VRIENDSCHAP EN EEN BOODSCHAP VOOR DE WERELD

Op 18 december 2011, tien jaar geleden, stierf Václav Havel. De Tsjechische mensenrechtenadvocaat Katerina Bursik Jacques schrijft over de buitengewone vriendschap tussen de Tsjechische president en de Dalai Lama. Foto: Zdenek Merta.

Mensenrechten zijn universeel en ondeelbaar. Menselijke vrijheid is ook ondeelbaar: als het aan wie dan ook ter wereld wordt ontzegd, wordt het dus indirect aan alle mensen ontzegd. Dit is de reden waarom we niet kunnen zwijgen in het aangezicht van kwaad of geweld.
-Václav Havel, ‘Zomermeditaties’, 1991
In Tsjecho-Slowakije begon 1989 met politie-arrestaties op het Wenceslasplein in Praag tijdens een ingehouden herdenkingsevenement, ter gelegenheid van de dood van student Jan Palach die zich in januari 1969 had verbrand, uit protest tegen de bezetting van Tsjecho-Slowakije door Warschau Pact-troepen, in een poging een samenleving op te wekken die in apathie afdaalde. Onder de gearresteerden was toneelschrijver en vooraanstaande Tsjechoslowaakse dissident Václav Havel, voor wie dit niets nieuws was. Hij had in het verleden meer dan vier jaar in de gevangenis gezeten. In januari was er geen indicatie dat 1989 een jaar van ‘wonderen’ zou worden die het hele Sovjetblok vrijheid zouden brengen en de gevangengenomen dissidente Havel tot president zouden maken voordat het jaar om was.
Vrijwel niemand wist – en niet alleen in Tsjechoslowakije – dat de staat van beleg in maart 1989 was afgekondigd in de Tibetaanse hoofdstad Lhasa. Maar toen een paar maanden later, begin juni, beelden van het brute optreden op het Tiananmen-plein in Peking over de hele wereld werden verspreid, was het publiek zwaar geschokt. Bij het zien van tanks die zich richten op weerloze jongeren, voelden de Tsjechoslowaakse burgers ook solidariteit en angst, omdat ze herinnerden aan hun eigen vernedering in 1968 toen Sovjettanks in de straten van Praag waren gearriveerd.
Tijdens de Sovjet-invasie van Tsjecho-Slowakije dragen Tsjechoslowaken hun nationale vlag langs een brandende tank. Foto: Wikimedia Commons.
In augustus 1968 had brute kracht alle hoop op vrijere omstandigheden in het land de kop ingedrukt. In Tsjechoslowaakse steden stonden straten in brand en mensen raakten gewond en stierven. Twintig jaar van zogenaamde ‘normalisering’ volgden, waarin het Tsjechoslowaakse publiek (met uitzondering van een kleine groep overtuigde communistische ideologen of opportunisten die persoonlijk profiteerden van de Sovjetinvloed) de Sovjet-Unie, wiens regime zij verachtten, als hun grootste vijand beschouwde. Het onderwerp van een afgelegen communistisch China lag op dat moment op de een of andere manier buiten de Europese horizon – de meeste mensen, behalve insiders, waren niet geïnteresseerd.
Maar het was het bloedbad op het Tiananmen-plein in juni 1989 dat de wereld schokte. Het herinnerde iedereen eraan dat er naast de Sovjetbeer nog een totalitaire macht was: het communistische China, dat niet aarzelde om het leger in te zetten tegen zijn eigen volk en hen een bloedbad aan te richten, zelfs voor mediacamera’s. De aard van het Chinese communistische regime, in al zijn monsterlijkheid, was dus plotseling zichtbaar voor iedereen die het wilde zien. Tiananmen weerklonk ook in Tsjechoslowakije en versterkte alleen maar het gevoel van afkeer van het communisme en een zekere mate van hopeloosheid over de toekomst.

Een noodlottige ontmoeting
De eerste noodlottige connectie tussen Václav Havel en Zijne Heiligheid de Dalai Lama was op 5 oktober 1989, de dag van Havel’s verjaardag, en ook de datum waarop de jaarlijkse Nobelprijs voor de Vrede zou worden aangekondigd. Václav Havel stond op het punt zijn verjaardag te vieren met vrienden, maar hij moest alert zijn. Net als voorgaande jaren stond hij op de shortlist van kandidaten voor de prestigieuze prijs en moest hij bereid zijn vragen van buitenlandse journalisten te beantwoorden (hun Tsjechoslowaakse collega’s waren daar zeker niet in geïnteresseerd; ze waren misschien zelfs doodsbang bij de gedachte aan over een onderscheiding moeten rapporteren aan een prominente tegenstander van het regime …). Volgens getuigen was de eerste persoon die Václav Havel informeerde dat de prijs was toegekend aan de Tibetaanse Dalai Lama een journalist van Reuters. Havels antwoord in het Engels was kort en typerend voor hem: ‘Hij verdient het!’ Later maakte de Dalai Lama dezelfde opmerking over Havel.
Hoewel er in 1989 tal van redenen waren waarom Havel uiteindelijk de belangrijkste mensenrechtenprijs van allemaal had moeten krijgen, was de situatie van de Tibetanen moeilijker dan die van de Tsjechoslowaken, en het bloedbad in Peking heeft zeker bijgedragen aan de keuze van de Dalai Lama, die zowel een symbolisch slachtoffer was van de Chinese communistische subversie als een belichaming van de antithese ervan, het beleid van geweldloosheid.
Bovendien was geweldloosheid ook wat Havel symboliseerde. Beiden waren prominente vertegenwoordigers van hun bezette naties, de een een dissident en gewetensgevangene, de ander een politieke balling die zijn vaderland had verloren. Voor hun landgenoten waren het morele autoriteiten die de hoop op vrijheid en een waardig leven levend hielden, hoe onvoorstelbaar het ook was op die oktoberdag. Zonder dat ze elkaar kenden of veel van elkaar wisten, waren ze al met elkaar verbonden door de gelijkenis van hun persoonlijke lot en de parallellen tussen hun volkeren.
De Tsjecho-Slowaken en Tibetanen ondervonden beiden uit de eerste hand onderwerping en militaire bezetting, gekoppeld aan het verlies van fundamentele vrijheden – niet alleen de eliminatie van politieke en burgerrechten, maar ook van cultuur en religie, gecombineerd met censuur en een alomtegenwoordige staatsideologie. Zowel in Tsjechoslowakije als in Tibet legden de bezettende regimes een harde materialistische doctrine op die individuen hun creatieve potentieel en hun religieuze en spirituele dimensie ontnam. Het communistische ideaal van de mens stond – en staat – in schril contrast met wat de monnik Dalai Lama en burger Václav Havel vertegenwoordigden.
Tsjecho-Slowaken en Tibetanen weerspiegelden elkaars ervaringen, niet alleen met buitenlandse bezetting, maar ook met de regering in ballingschap. De Dalai Lama creëerde de zijne kort na zijn ontsnapping naar India, de Tsjechoslowaken creëerden die van hen in Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog. En zowel in Tsjechoslowakije als onder de Tibetanen waren er individuen die de last van het morele dilemma op zich namen en van zichzelf de luidste stem van het geweten van hun volk maakten, de zogenaamde brandende fakkel.
In oktober hadden noch Havel, noch de Dalai Lama de veranderingen kunnen voorzien die over een paar weken zouden plaatsvinden. De gebeurtenissen kwamen echter snel in een stroomversnelling en de val van de Berlijnse Muur in Oost-Duitsland in november werd gevolgd door demonstraties in Tsjechoslowakije en de zogenaamde Fluwelen Revolutie, die, afgezien van de aanvankelijke gewelddadige botsing tussen gewapende veiligheidstroepen en studenten op 17 november in Praag, nam een ​​onverwacht soepel verloop, en realiseerde onbedoeld Havels ideaal van geweldloosheid.
Toen Zijne Heiligheid de Dalai Lama de Nobelprijs voor de Vrede ontving tijdens een ceremonie in Oslo op 10 december, de Dag van de Rechten van de Mens, was de Fluwelen Revolutie al in volle gang. Havel stond in het middelpunt van de actie en was op de een of andere manier natuurlijk op weg naar het presidentschap.
Een van degenen die deelnamen aan de nominatie van de Dalai Lama voor de Nobelprijs en die ook de prijsuitreiking in Noorwegen bijwoonde, was een voormalige Indiase diplomaat in Praag, een aanhanger van het democratiseringsproces in Tsjechoslowakije en een aanhanger van de Tibetaanse zaak, de heer Manohar Lal Sondhi. Hij besloot zijn idolen, de Dalai Lama en Havel, met elkaar te verbinden. Voordat hij vanuit Oslo naar India terugkeerde, stopte hij in het revolutionaire Praag, waar hij het kantoor van het Burgerforum bezocht om de wens van de Dalai Lama over te brengen “dat Tsjechoslowakije een centrum van vrede in Europa wordt”, samen met een persoonlijke boodschap aan Václav Havel. In ruil daarvoor nam de heer Sondhi vervolgens een groet mee naar India van de heer en mevrouw Havel aan de Dalai Lama. Zo werd hij een van de drijvende krachten achter de gebeurtenissen rond het historische bezoek van de Dalai Lama aan Praag.

Eerste keer in Tsjecho-Slowakije
Op 29 december 1989, zes weken na het uitbreken van de Fluwelen Revolutie, werd Václav Havel onder algemene euforie tot president gekozen. Een paar dagen later keken miljoenen Tsjechoslowaakse huishoudens naar zijn nieuwjaarsboodschap op televisieschermen. Havel begon zijn toespraak door te stellen dat er tientallen jaren tegen de burgers was gelogen en dat hij niet tot president was gekozen om ook tegen hen te liegen. Volgens Havel moesten waarheid en liefde zegevieren over leugens en haat. Lege communistische gemeenplaatsen over klassenstrijd en gelukkige morgen werden vervangen door waarheidsgetrouwe woorden van president Havel over de slechte staat van de samenleving en een voorstel voor de richting die een vrij land zou moeten uitgaan, samen met het beleid dat het zou moeten voeren. Havel formuleerde in zijn toespraak de waarden waarop de nieuwe democratie moest worden gebaseerd.
En verrassend voor sommigen besloot Havel zijn televisieoptreden met de wens dat Tsjechoslowakije zo snel mogelijk bezocht zou worden door twee belangrijke spirituele autoriteiten, de katholieke paus Johannes Paulus II en de Tibetaanse Dalai Lama. Als een man die niet stevig verankerd was in religie, maar filosofisch en spiritueel diep geworteld was, begreep Havel de waarde van “interreligieuze dialoog”, die hij publiekelijk aanmoedigde en later volledig ontwikkelde op de FORUM 2000-conferenties, waarvan de Dalai Lama later een vaste gast werd en een integraal onderdeel.
In zijn toespraak zei Havel letterlijk dat hij “gelukkig” zou zijn als ze allebei zouden komen, al was het maar voor één dag. Het is duidelijk wat hij bedoelde: het herstellen van spiritualiteit in een samenleving die was vervormd door ‘historisch materialisme’ en spiritueel dor was. Later, toen Havel zich de eerste uitnodiging van de Dalai Lama naar Praag herinnerde, vertelde hij hoe de Dalai Lama een tijdlang een klein beetje licht in ons midden had gebracht. En getuigen bevestigen dat dit inderdaad het geval was.
Naast de spirituele motivatie voor beide uitnodigingen was er natuurlijk ook een politiek aspect. Johannes Paulus II stond bekend om zijn verzet tegen het communisme en zijn gevoel voor mensenrechten, en zijn komst betekende niet alleen de terugkeer van religieuze vrijheden naar Tsjechoslowakije, maar ook het einde van de communistische ideologie in Centraal-Europa. Evenzo was de Dalai Lama, als geestelijk leider van Tibet, ook de belangrijkste vertegenwoordiger van een zwaar onder druk staande natie, die de hoop van zijn volk op zijn schouders droeg. De dalai lama en de paus arriveerden respectievelijk op 3 februari en 21 april 1990 in Praag.
Achteraf lijkt het hele bezoek van de Dalai Lama aan Praag een klein wonder, als je bedenkt dat het slechts een maand nadat Havel het idee introduceerde, plaatsvond. Aan Tsjechoslowaakse kant was er geen ervaring met diplomatiek protocol en degenen die aanwezig waren herinneren zich dat alles enigszins chaotisch verliep. In een tijd dat er nog geen mobiele telefoons of internet waren en het niet mogelijk was om met een paar muisklikken op een computer een kaartje te kopen, zoals nu het geval is, was het ook een buitengewone organisatorische prestatie van de Tibetanen. Het kantoor van Havel bereidde een driedaags programma voor, dat in de praktijk op verschillende manieren werd gewijzigd en bestond uit een reeks openbare optredens, geïmproviseerde meditaties en ontmoetingen met het grote publiek, dat op verschillende punten verscheen om de vooraanstaande gast te zien en te begroeten.
Weinig mensen in Tsjechoslowakije hadden een duidelijk idee over de Dalai Lama, eerder slechts een vaag idee van wat en wie hij vertegenwoordigde en dat hij een recente Nobelprijswinnaar voor de Vrede was. Blijkbaar wist zelfs Václav Havel niet precies wat hem te wachten stond. In dit verband merkte hij later op dat in die tijd zijn “kennis van Tibet en zijn dappere inwoners bijna volledig uit boeken kwam”.
Zoals beide mannen zich herinneren, en ooggetuigen getuigen, was hun eerste ontmoeting vanaf het begin warm en in zekere zin verrassend informeel. Mensen beschreven de intimiteit die zich vrijwel onmiddellijk tussen de twee mannen ontwikkelde. Beiden hadden een prettig afstandelijke benadering van hun functies en rollen, beiden waren informeel en hielden allebei van lachen. De Dalai Lama waardeerde Havels gevoel voor humor, menselijkheid en natuurlijkheid. Ook Havel was aangenaam verrast door de warmte en directheid van de heilige man, die een scherpzinnig verstand had en een ruimdenkend oordeel had over wereldse overtredingen. Hij vertelde Havel, een zware roker, dat hij uitkeek naar “een tweede revolutie wanneer het land stopt met roken aan de eettafel”.
Wat Havel naar de Dalai Lama trok, was zijn verlangen naar spiritualiteit, en velen zijn het erover eens dat hij op menselijk niveau door hem gefascineerd was. Maar het was ook Havel, de politicus, die de behoefte voelde om de Dalai Lama te steunen in zijn legitieme inspanningen om de Tibetaanse autonomie te behouden tegen de Chinese communistische onderdrukking. Zelfs als president en staatsman veranderde hij zijn prioriteiten niet en was hij overal actief bezig met mensenrechten, zodat zijn houding ten opzichte van Tibet en de aanwezigheid van de Dalai Lama een logisch gevolg van die houding waren.
Zodra het vliegtuig landde, verzamelden sympathisanten zich op de luchthaven met geïmproviseerde spandoeken die de ‘exotische bezoeker’ verwelkomden. Videobeelden tonen het stralende gezicht van Zijne Heiligheid als hij uit het vliegtuig stapt en voor het eerst in zijn leven voet zet op de grond van een voormalig communistisch blokland (afgezien van een kort bezoek aan Oost-Berlijn op weg om de Nobelprijs in ontvangst te nemen) ).
Het bezoek van de Dalai Lama leek de mensen van Tsjechoslowakije en de hele wereld te vertellen: dit is de nieuwe wij, dit zijn de waarden die we belijden; Het communisme is verdwenen en zal nooit meer terugkeren. Wij staan ​​voor de onderdrukten elders in de wereld; Tibet heeft onze steun, ook het verdient zijn vrijheid.
De Chinese ambassade protesteerde, maar niemand maakte zich daar zorgen over. Als president van een nu vrij land had Havel, die zich altijd minder door belangen dan door principes had laten leiden, gewoon een uitnodiging aan de Tibetaanse leider gericht.
Het eerste bezoek van de Dalai Lama aan Praag was een politieke en culturele mijlpaal voor zowel gastheren als bezoekers. Voor de Tsjechoslowaken was de komst van de Tibetaanse leider een van de eerste belangrijke buitenlandse beleidsdaden van het nieuwe regime, een duidelijk symbool van de afwijzing van de oude orde in het pas bevrijde land. Voor de Tibetanen konden ze hun spirituele en politieke leider zij aan zij zien lopen met een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de democratische beweging ter wereld. Dit gaf hen grote hoop dat ook zij zich ooit op een vergelijkbare manier van het autoritaire bewind zouden ontdoen. Sindsdien heeft de Dalai Lama Tsjechië 10 keer bezocht – twee keer sinds de dood van Václav Havel – als deelnemer aan conferenties en oecumenische bijeenkomsten in het kader van FORUM 2000.
De Dalai Lama had voor zijn eerste bezoek aan Praag naar het buitenland gereisd, maar lang niet zoveel als na zijn ontmoeting met Václav Havel. Hij toerde in 1973 door Europa en aan het einde van dat decennium bezocht hij voor het eerst de Verenigde Staten, inclusief het Congres, en rond dezelfde tijd sprak hij ook het Europees Parlement toe. De Nobelprijs heeft bijgedragen aan zijn prestige en zijn universele bekendheid, en heeft de belangstelling van het wereldpubliek voor de Tibetaanse kwestie bevorderd. Wel mag gezegd worden dat Václav Havel degene was die met zijn onverwachte uitnodiging werkelijk een al lang bestaand taboe doorbrak, want tot dan toe had geen enkel staatshoofd de Dalai Lama op zo’n manier geëerd.

De stem van Tsjechoslowakije in de wereld
Als mensen in de wereld Tsjechoslowakije kenden, was dat vooral te danken aan Václav Havel. Hij werd al snel een wereldwijd erkend moreel icoon en autoriteit, en niet alleen politici maar mensen uit alle lagen van de bevolking, inclusief het bedrijfsleven en de showbusiness, om nog maar te zwijgen van rocksterren zoals de Rolling Stones, waren geïnteresseerd in een ontmoeting met hem. Wat Havel deed of zei trok ongekende media-aandacht, en de keuze om de Dalai Lama te ontmoeten werkte als een betovering en opende andere belangrijke deuren, van het Witte Huis tot het Élysée-paleis en de Bondsdag.
Dat er iets mystieks was in de relatie van Václav Havel met de Dalai Lama wordt bevestigd door hun laatste ontmoeting. In de zomer van 2011 verslechterde de gezondheid van Havel en werd de Dalai Lama hiervan op de hoogte gebracht. In oktober vierde Václav Havel zijn 75ste verjaardag, maar hij trok zich geleidelijk terug uit het openbare leven. In november zond de Tsjechische televisie zijn laatste openbare interview ooit uit – met zijn voormalige celgenoot die zijn relatie met geloof en spiritualiteit had verdiept terwijl hij in de gevangenis zat, de huidige kardinaal Dominik Duka.
Op zaterdag 10 december 2011, opnieuw symbolisch op de Dag van de Rechten van de Mens en op de verjaardag van de toekenning van de Nobelprijs aan de Dalai Lama, ontmoetten de twee mannen elkaar voor wat we nu weten dat het de laatste keer was. De twee brachten eerst enige tijd alleen door en verschenen daarna gezamenlijk voor de pers. Václav Havel was zichtbaar zwak en duidelijk erg ziek, maar hij glimlachte en was blij zijn dierbare vriend te ontmoeten. Een week later, op 18 december, blies Václav Havel zijn laatste adem uit en, zoals beschreven door zuster Boromejka, de non die voor hem zorgde in zijn laatste momenten, was het alsof hij een kaars had uitgeblazen. De vlam van een vervuld leven was uitgegaan en Zijne Heiligheid de Dalai Lama was de laatste gast en vriend die vlak voor zijn dood persoonlijk afscheid van hem nam. In zekere zin was het buitenaards en maakte de cirkel rond.
De Dalai Lama is sinds de dood van Havel twee keer teruggekeerd naar Praag. Elke keer benadrukte hij hoe sterk hun relatie was, maar vooral deed hij een beroep op ons om door te gaan met het vervullen van de erfenis van Havel. Wat de Dalai Lama voor ogen heeft, zijn de universele principes en morele standvastigheid van Havel, zijn levenslange zorg voor mensenrechten en het milieu, en zijn geloof in de zin van dialoog en het samenbrengen van naties, zoals bijvoorbeeld gebeurt in de Europese Unie, die de krachtige steun kreeg van zowel Havel als de Dalai Lama.
Maar we moeten ook een verbintenis voelen vanwege Havels houding ten opzichte van Tibet, een land waaraan hij vanaf zijn aantreden tot aan het einde van zijn leven compromisloos morele steun heeft geboden. Hij bleef vastberaden bij zijn standpunt dat mensenrechten prevaleren boven economische belangen. Eens, terwijl hij nog in functie was, schreef hij Zijne Heiligheid dat als de regering van Peking hem ooit naar China zou uitnodigen, hij erop zou staan ​​Tibet en Taiwan te bezoeken als onderdeel van de reis. Onnodig te zeggen dat de Chinezen hem nooit hebben uitgenodigd.
Ter gelegenheid van de belangrijke 4e Internationale Bijeenkomst van Tibet Support Groups, georganiseerd door de Tsjechische Senaat in 2003, hield Havel een toespraak die duidelijk zijn retrospectieve kijk illustreert op de beslissing die hij meer dan een decennium eerder had genomen en waaruit blijkt dat hij er achter stond en in de toekomst niet anders zou handelen:
“Toen ik in 1990, helemaal aan het begin van mijn eerste presidentiële termijn, de opperste spirituele leider van de Tibetaanse natie in Praag verwelkomde, veroorzaakte ik enige verwarring; naar verluidt was de uitnodiging aan Zijne Heiligheid te wijten aan mijn gebrek aan politieke en diplomatieke ervaring. Het risico lopen de betrekkingen tussen Tsjechoslowakije en het machtige China te verslechteren, leek velen een daad van pure roekeloosheid. Sindsdien heeft Zijne Heiligheid ons land echter meerdere keren bezocht en heeft Peking ons nog niet de oorlog verklaard.
“We horen echter steeds dat we ons niet moeten bemoeien met zaken die ons niet aangaan, dat we het probleem helemaal niet begrijpen en dat Tsjechië en Tibet niets met elkaar gemeen hebben. Dit is dezelfde houding waarvoor de Tsjechische natie al meer dan eens duur heeft betaald voor het verlies van vrijheid. Zullen we het nooit leren? In tegenstelling tot sommige van mijn critici ben ik van mening dat als Tsjechië niet in staat zou zijn een deel van zijn goederen naar China te exporteren, dit alleen zou zijn omdat we zijn ingehaald door onze concurrenten, niet vanwege onze vriendschappelijke betrekkingen met de regering in ballingschap in Tibet of omdat we respect voor mensenrechten belangrijker vinden dan tijdelijke commerciële belangen.
“Waarom zou de grootste mogendheid in Azië bang zijn voor Zijne Heiligheid de Dalai Lama, die geen troepen aanvoert? Ik kan persoonlijk getuigen (hoewel het me altijd blijft fascineren) dat autocratische politici, gesteund door het hele staatsapparaat, inclusief het leger, altijd geïrriteerd zijn als iemand tegen hen opkomt, ook al is die persoon gewapend met niets meer dan een overtuiging in waarheid en geweldloosheid.
“Ik ben ervan overtuigd dat het verlangen naar vrijheid een van de fundamentele eigenschappen van de menselijke natuur is. Geen politicus ter wereld kan dit feit negeren. De strijd voor vrijheid met geweldloze middelen kan tijdelijk worden stopgezet, maar nooit worden vernietigd.”

Niet bang zijn voor een ontmoeting
De politici die Havel in Tsjechië en elders zijn opgevolgd, zijn niet zo principieel geweest. Dit heeft ook bijgedragen aan de huidige situatie waarin China een ongekende invloed heeft en, met behulp van de modernste technologie, westerse democratische landen en hun waarden ondermijnt en ondermijnt, evenals de media manipuleert en censuur toepast op thuis, terwijl u probeert het in het buitenland uit te oefenen.
De huidige geopolitieke situatie lijkt buitengewoon complex, en de wereldpolitiek vervalt opnieuw in de taboes van het pre-Havel-tijdperk, toen het ontmoeten van de Dalai Lama iets onaanvaardbaars was, iets waar topleiders terughoudend mee waren om redenen van zogenaamde realpolitik, opdat ze niet een soort denkbeeldige vergelding van China uitlokken.
We moeten ons afvragen waarom liberale democratieën zo gemakkelijk bezwijken voor deze druk en hun eigen waarden en principes opgeven in naam van zogenaamde economische belangen. Laten we ons afvragen wat er zou gebeuren als de hele vrije wereld op hetzelfde moment een duidelijk ‘nee’ zou zeggen tegen Chinese intimidatie en chantage. Wat zou er gebeuren als westerse leiders met één stem tegen China zouden zeggen dat ze achter Tibet en de Dalai Lama staan, dat ze achter het recht van de mensen op vrijheid van godsdienst en de ontwikkeling van hun eigen cultuur staan. Dat ze, net als Havel, de menselijke waardigheid en mensenrechten boven enge utilitaire belangen plaatsten en zich gedroegen op een manier die juist was. Het antwoord is banaal eenvoudig: er zou helemaal niets gebeuren. China zou niet stoppen met zakendoen met de wereld,
Als de wereld de opmerkelijke figuur van Václav Havel zal herdenken op de tiende verjaardag van zijn dood, en als staatslieden met gepaste emotie zijn verdiensten en de ideeën die hij promootte zullen prijzen, zou het een goed idee kunnen zijn om hun geweten en emuleren Havel met praktische acties.
Ze moeten een duidelijk signaal afgeven aan China dat ze niet zullen worden geïntimideerd of gechanteerd, dat ze zullen ontmoeten met wie ze willen, of het nu Tibetaanse emigranten of Oeigoeren zijn, dat ze dissidenten en gewetensgevangenen in China zullen steunen, zoals Havel stond publiekelijk en met volledige inzet op voor de ondertekenaars van het “Charter 08” uit 2008, geïnspireerd door het Tsjechoslowaakse “Charter 77”. De bekendste van hen, Liu Xiaobo, die door het communistische regime eerst zijn vrijheid en daarna zijn leven verloor, mocht de Nobelprijs voor de vrede, die hem kort voor zijn dood werd toegekend, niet persoonlijk in ontvangst nemen. Het was precies voor hem dat Havel een petitie opstelde waarin hij opriep tot zijn vrijlating uit de gevangenis, die hij in 2008 persoonlijk in de brievenbus van de Chinese ambassade in Praag deed, in aanwezigheid van de media.
We kunnen allemaal het advies van Zijne Heiligheid de Dalai Lama opvolgen en de erfenis van Václav Havel vervullen: door eerlijk te zijn, door milieu- en klimaatbeschermingskwesties als absoluut fundamenteel te beschouwen, door de Europese Unie te steunen en te beschermen, en door Tibet en haar mensen. Want, zoals Václav Havel schreef: als de menselijke vrijheid aan wie dan ook in de wereld wordt ontzegd, wordt het daarom indirect aan alle mensen ontzegd. Lang leve Havel, lang leve de Dalai Lama!
Katerina Bursik Jaques was hoofd van de afdeling mensenrechten in de regering van de Tsjechische Republiek. Ze was ook directeur van het kabinet van de vice-premier en de regeringscommissaris voor de mensenrechten. Ze is voormalig lid van het parlement van de Tsjechische Republiek, voorzitter van de parlementaire commissie voor Europese zaken en lid van de commissie buitenlandse zaken. Ze stichtte en was voorzitter van de Tibet Support Group in het Tsjechische parlement en organiseerde het officiële bezoek van Zijne Heiligheid de Dalai Lama aan het parlement van de Tsjechische Republiek. Katerina is mede-oprichter van de NGO “Czechs Support Tibet”. Ze is lid van ICT Duitsland, secretaris van de Tibet Support Group in het Tsjechische parlement en lid van de stuurgroep van het International Tibet Network.

Gebedsvlaggen koord Tibetaans met 10 vlaggen - 9x9 - Katoen (10 stuks) - M  | bol.com

ICT’s nieuwe directeur Wangpo Tethong bezoekt Office of Tibet in Brussel

Wangpo Tethong, die in oktober jl. de functie van uitvoerend directeur van de Internationale Campaign for Tibet (ICT) Europa op zich nam, bracht gisteren 10 januari een bezoek aan het Bureau van Tibet, Brussel.

Vertegenwoordiger Tashi Phuntsok ontving hem op het kantoor, vergezeld door Thinley Wangdue, secretaris en Tenzin Lekshay, boekhouder, van het Bureau van Tibet.
Tijdens de formele ontmoeting met de vertegenwoordiger informeerde de ICT-directeur hem over de lopende campagne van het ICT met Dhondup Wangchen. Hij verklaarde zeer tevreden te zijn over het resultaat, vooral omdat de media er ruime aandacht aan hebben besteed. Wangpo informeerde bij vertegenwoordiger Phuntsok naar verschillende onderwerpen in verband met het mondiale aspect van de Tibetaanse strijd, met speciale aandacht voor Europa.
Vertegenwoordiger Phuntsok gaf een gedetailleerde achtergrond over de werkrelatie van het Bureau en het ICT. Hij benadrukte dat het Bureau en het ICT een zeer harmonieus en doeltreffend begrip hebben van hun respectieve rollen en dat zij bij talrijke projecten met veel succes hebben samengewerkt.
“Het Bureau heeft de bijdragen van ICT Europa altijd op prijs gesteld”, voegde hij eraan toe.
Naast deze formele ontmoeting hadden de twee elkaar al eerder ontmoet en gemeenschappelijke campagnes besproken tijdens de afscheidsceremonie voor vertrekkende directeur Tsering Jampa, afgelopen oktober in Amsterdam. In december namen zij opnieuw samen deel aan de campagne van Dhondup Wangchen in Brussel.
De ontmoeting versterkt de betrekkingen tussen het Bureau en ICT en effent de weg voor constructieve toekomstige programma’s.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/icts-nieuwe-directeur-wangpo-tethong-bezoekt-office-of-tibet-in-brussel/

Gebedsvlaggenkoord Tibetaans - 12.5x12.5x120 - Katoen (10 stuks) - S |  bol.com

Chinese autoriteiten slopen twee Boedhhabeelden in Kardze

Boeddha, Standbeeld, Mos, Beeldhouwwerk

De Internationale Campaign for Tibet betreurt de sloop door de Chinese autoriteiten van twee boeddhabeelden rond een vooraanstaand klooster in het district Drango (Chinees: Luhuo) in de Tibetaanse autonome prefectuur Kardze (Ganzi) in de provincie Sichuan.

Volgens berichten zijn vanaf 12 december 2021 een Boeddhabeeld van een meter hoog en, in de daaropvolgende dagen, een ander, drie verdiepingen hoog beeld van de Maitreya -of toekomstige- Boeddha, evenals 45 boeddhistische gebedsmolens, afgebroken. De autoriteiten van het district Drango beweerden dat de bouwdocumenten niet waren goedgekeurd en dat de hoogte van het standbeeld in strijd was met de plaatselijke bouwvoorschriften.
De autoriteiten hielden ook willekeurig ten minste zes Tibetaanse monniken vast op verdenking van het feit dat zij de buitenwereld over de sloop hadden ingelicht. Boeddhabeelden zijn van bijzondere betekenis voor Tibetaanse boeddhisten en vormen een belangrijk onderdeel van het boeddhistische geloof.
ICT roept de Chinese autoriteiten op de godsdienstvrijheid en culturele rechten van het Tibetaanse volk, waaronder die van Drango, te eerbiedigen. De arrestanten moeten onmiddellijk worden vrijgelaten, aangezien zij uitsluitend zijn vastgehouden wegens het verspreiden van informatie over het incident.
“Deze heiligschennis door een atheïstische staat heeft diepe smart gezaaid onder de Tibetanen in de regio”, aldus ICT Interim-voorzitter Bhuchung K. Tsering. “De vernielingen zijn een directe aanval op de godsdienstvrijheid van de Tibetaanse boeddhisten en een poging om hun geschiedenis in de regio uit te wissen. Ze zijn in tegenspraak met de Chinese beweringen dat zij het Tibetaanse culturele en religieuze erfgoed beschermen.”

Sloopacties

Omdat Drango in een aardbevingsgevoelige regio ligt, heeft de lokale bevolking in oktober 2015 met medeweten van de autoriteiten geld bijgedragen om het boeddhabeeld te installeren, om natuurrampen af te wenden.
Mensen met kennis van de ontwikkeling wijzen naar de Communistische Partij secretaris in Drango provincie, Wang Dongsheng, als de man achter de sloop. Hij werd in oktober 2021 in deze functie benoemd en gaf binnen een maand opdracht tot de sloop van een kloosterschool in het district, voordat hij halverwege vorige maand opdracht gaf tot de sloop van de boeddhabeelden.
In 2016 diende Wang als plaatsvervangend partijsecretaris van het district Serthar (Seda) toen duizenden kloosterwoningen werden gesloopt en monniken, nonnen en lekenbeoefenaars van het boeddhistische instituut Serthar Larung Gar werden verdreven. Voorafgaand aan Serthar was Wang ook werkzaam in Lithang en Tawu (Daofu), waar de autoriteiten de plaatselijke Tibetanen zwaar hebben aangepakt.

BRON: https://savetibet.nl/nieuwsartikel/chinese-autoriteiten-slopen-twee-boedhhabeelden-in-kardze/

Wat hebben ze er nu aan om die beelden te vernielen. Heb er gewoon geen woorden voor.

Boeddha, Monnik, Meditatie, Boeddhistisch, Azië

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

deniseblogt

Blogs over van alles en nog wat

Leven met Endo

Laten we samen endometriose overwinnen

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

zinderen

op weg naar authentiek leven

Nadia wandelt

Wandelblog

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Art, health, civilizations, photography, nature, books, recipes, etc.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

Ka Sry mala & INZICHT makerij

Inzicht in je eigen licht.

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

%d bloggers liken dit: