Tag Archive: psychische klachten


Waarom AD(H)D bij vrouwen al te vaak over het hoofd wordt gezien: “Plots viel alles op zijn plek”

Fidget Spinner, Spinner, Beurt, Afgeleid

“Ik was gewoon lui, dacht ik. Lui en labiel.” Katrien (34), Zoë (44), Leen (39), Nathalie (31) en Leslie (42) liggen al jaren in de knoop met zichzelf: hun leven voelt als chaos aan en ze begrijpen niet waarom. Tot ze eíndelijk de diagnose krijgen: AD(H)D. Vaak krijgen vrouwen die bepaalde dingen in hun leven niet op orde hebben, eerst het label borderline of bipolair opgeplakt, terwijl de juiste diagnose AD(H)D niet of pas veel later valt. Hoe komt dat? “Meisjes leren al van jongs af aan om ongewenste symptomen te maskeren.”

“Adulting”, zo beschreef Katrien (34) de overweldigende jongleeract die ze ervoer, wanneer ze naar eigen zeggen “een normaal volwassen leven” probeerde te leiden. Een leven waarin een job gecombineerd werd met het huishouden en een gezin. Waarin rekeningen werden betaald en keukenkastjes net als mayonaisepotten na gebruik netjes werden gesloten. “Ik begreep niet waarom het me zo ontzettend veel moeite kostte om gewoon gewóón te doen. Ik had constant het gevoel dat ik overal achteraan rende, alsof het leven niet voor mij bestemd was. Ik heb dat ook zo tegen mijn therapeut gezegd. Dat het niet meer hoefde. Dat ik eruit wilde stappen.”
Ze ging al jarenlang in therapie en verzamelde onderweg heel wat diagnoses: van depressie tot bipolaire stemmingsstoornis. Tot een aandachtige psycholoog haar in de richting van AD(H)D stuurde. ‘Attention Deficit (Hyperactivity) Disorder’ is de overkoepelende naam voor een cluster van gedragssymptomen, zoals concentratie- en aandachtsproblemen, impulsiviteit, al dan niet gecombineerd met hyperactiviteit.
“Toen ik het woord ADHD zag staan, dacht ik onmiddellijk: dit gaat niet over mij”, zegt Katrien. “Ik kende mensen met ADHD, en die waren absoluut niet hoe ik was. Ik was juist heel rustig op school, ik vond de speelplaats een te drukke plek die ik ontvluchtte door binnen te blijven om te lezen. Ik was zeker niet hyperactief of agressief, en mijn punten waren altijd wel oké. Ik was gewoon lui, dacht ik. Lui, lomp en labiel. Tot ik me begon in te lezen over hoe de stoornis zich op verschillende manieren kan manifesteren en dacht: dit gaat kei-hárd over mij.”
Ook voor Zoë (44) kwam de diagnose, nu zeven jaar geleden, als een verrassing. “Wanneer ik naar leeftijdsgenoten keek, had ik altijd het gevoel: hoe doen ze het in godsnaam? Taken afwerken, agenda’s bijhouden… het leek alsof ik een briefing had gemist. Alsof iedereen wist wat ze moesten doen, en ik deed dan maar wat. De drukte die ik altijd met AD(H)D associeerde, speelde zich niet af in mijn gedrag, maar zat voornamelijk in de chaos in mijn hoofd. Ernstige slaapproblemen, veroorzaakt door irrationele angsten, deden me uiteindelijk bij een psychiater belanden.”

Niet altijd Duracell-konijnen

Wie AD(H)D zegt, denkt aan wriemelende kinderen die niet kunnen stilzitten, jongens vaak, die woede-uitbarstingen krijgen en als een rood aangelopen Duracell-konijn met zwaaiende armen door de kamer rennen. De stoornis kán zich zo uiten. Maar dat is lang niet altijd het geval. “Men heeft lange tijd te veel op het ‘hyperactieve’ deel gefocust, terwijl de aandachts- en organisatieproblemen minstens zo belangrijk zijn”, zegt psychiater Steven Stes, gespecialiseerd in AD(H)D. De neurobiologische ontwikkelingsstoornis wordt in het diagnostisch handboek DSM-5 opgesplitst in drie verschillende beelden: zo is er het overwegend hyperactieve of impulsieve beeld, het overwegend onoplettende beeld en het gecombineerde beeld.
“Maar zelfs die indeling valt nog steeds te ruim”, zegt Stes, die als staflid van het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven de Polikliniek AD(H)D voor volwassenen heeft opgericht. “De stoornis is bijzonder heterogeen en in de praktijk presenteren mensen zich telkens juist verschillend qua klachten en samengaande problemen. Verschillende hersengebieden en verschillende neurotransmitters zijn erbij betrokken. Lange tijd heeft men gedacht dat de stoornis verbonden zou zijn met één bepaald cognitieve proces, maar meta-analyses tonen steeds meer aan dat hét typische AD(H)D-brein niet bestaat. Onderzoekers proberen nu ook om meer verfijnde indelingen te maken dan de vermelde DSM-5-classificatie.”

Mensen met AD(H)D verliezen niet ‘soms eens hun sleutels’, hun aandachts­pro­ble­men hinderen hen in hun dagelijkse bezigheid.Psychiater Steven Stes

Op papier doen de kenmerken van AD(H)D ook bij heel wat mensen een belletje rinkelen. Rusteloosheid, concentratiestoornissen, emotionele instabiliteit, impulsief gedrag, een verstoord tijdsbesef… Wereldschokkend klinkt het niet. “Bij een diagnosestelling bekijkt men echter niet enkel óf deze symptomen voorkomen, maar vooral naar de intensiteit en de frequentie waarmee deze symptomen zich voordoen”, zegt Stes. “Mensen met AD(H)D verliezen niet ‘soms eens hun sleutels’, hun aandachtsproblemen kunnen tot grote problemen lijden en hinderen hen in hun dagelijkse bezigheid.”
Stes benadrukt dan ook dat het in de klinische praktijk heel belangrijk is om bij mensen met een vermoeden van AD(H)D een uitgebreid profiel op te stellen van zowel hun symptomen als de problemen die men ervaart in het dagelijks functioneren, waarbij ook gekeken wordt naar samengaande psychische en lichamelijke problemen. Dat eerstelijnshulpverleners als huisartsen beter op de hoogte zijn van de heterogeniteit van de stoornis, kan helpen patiënten beter door te verwijzen.
Juist daar durft het weleens mislopen.

Slechtzittend ondergoed

Het belang van een juiste diagnose en bijbehorende behandeling is in de geestelijke gezondheidszorg net zo elementair als in de fysieke gezondheidszorg. Een fout label voelt niet alleen als slechtzittend corrigerend ondergoed, de effecten van verkeerde medicatie kunnen leiden tot verslaving enerzijds of het verergeren van symptomen anderzijds.
Bovendien voelen mensen zich bij een verkeerde diagnose nog steeds verkeerd begrepen, zelfs door hulpverleners die hen juist zouden moeten begrijpen, wat gevoelens van depressie en angst en zelfs zelfmoordneigingen doet toenemen. Gevoelens die op hun beurt weer kunnen leiden tot zelfverwonding, middelenmisbruik en psychoses, wat het ziektebeeld alleen maar vertroebelt.
“Ik weet nu dat mijn depressieve gevoelens niet inherent zijn aan mij, of aan de stoornis die ik zou hebben, maar dat ze het gevolg zijn van jarenlang zonder (de juiste) diagnose rond te lopen”, zegt Katrien. “Ik voelde me nooit helemaal thuis in het label bipolair, maar wie ben ik om een arts tegen te spreken?”

Symptomen bij meisjes worden vaker als karakterei­gen­schap­pen dan als kenmerken van een ontwikke­lings­stoor­nis weggezet. Ze is dromerig, praatgraag, een warhoofd.

Het zijn verhalen die je vaak hoort terugkeren.
Heel wat volwassen vrouwen krijgen niet, of pas op latere leeftijd, de diagnose AD(H)D. Vaak pas na een lange lijdensweg die voorkomen had kunnen worden, als zowel hulpverleners als patiënten beter op de hoogte zouden zijn van de diversiteit van de stoornis. Hoewel studies ondertussen ruimschoots hebben aangetoond dat AD(H)D ook bij meisjes en volwassenen voorkomt, zien hulpverleners ze vaak over het hoofd. Waarom? Vaak omdat zij (zowel in de geestelijke, als in de fysieke gezondheidszorg) diagnoses nog steeds laten afhangen van hoe het ziektebeeld zich manifesteert bij mannen, schrijft de Amerikaanse doctor in de psychologie Ellen Littman, die meewerkte aan boeken als Understanding Girls and Women with ADHD en The Hidden Side of Adult ADHD.
Volgens Littman krijgen meisjes voornamelijk een diagnose, wanneer ze ook gedragsproblemen vertonen die met hyperactiviteit gepaard gaan. Met andere woorden: wanneer ze zich gedragen volgens het stereotiepe beeld dat nog steeds over de stoornis bestaat. Dat gebeurt veel minder, schrijft Littman, omdat meisjes enerzijds voornamelijk de onaandachtige variant van de stoornis (zonder hyperactiviteit) hebben, anderzijds omdat meisjes al van jongs af leren om behoorlijk, braaf én lief te zijn en mogelijke symptomen en ongewenst gedrag te maskeren en te internaliseren. Een jongen die niet kan stilzitten en herrie stookt, krijgt al sneller een retourtje naar het Centrum voor Leerlingenbegeleiding (CLB) dan een meisje dat continu uit het raam zit te staren.
Symptomen bij meisjes worden dan ook vaker als karaktereigenschappen dan als kenmerken van een ontwikkelingsstoornis weggezet. Ze is dromerig, praatgraag, een warhoofd. Ondertussen wordt dat meisje nog steeds gehinderd door dezelfde uitdagingen als haar mannelijke klasgenootjes met AD(H)D, maar moet zij het zonder begeleiding of medicatie zien te rooien, wat niet bevorderlijk is voor haar zelfbeeld.
Wanneer ze op latere leeftijd dan toch hulp gaat zoeken voor de storm in haar hoofd, krijgt ze op de koop toe vaker de foute diagnose, schrijft de Amerikaanse klinisch psychologe en ADHD-expert Kathleen Nadeau in Understanding Women with AD/HD. ‘Dokters slagen erin om de depressie die met (te laat vastgestelde) AD(H)D gepaard gaat te herkennen, maar missen de AD(H)D zelf. Wanneer vrouwen klagen over hyperactieve symptomen en impulsiviteit, worden ze veeleer richting een bipolaire stoornis geduwd.’

Geen kinderziekte

Naar schatting 5 procent van de Europese schoolgaande kinderen lijdt aan ADHD; dit betekent dat gemiddeld één kind in elke klas de diagnose krijgt. Internationale cijfers bevestigen dat jongens veel vaker én veel sneller de diagnose krijgen. “Je ziet wel dat jongens vaker voor samenhangende gedragsproblematiek, zoals opstandigheid, worden doorverwezen, wat dan sneller tot een diagnose kan leiden”, zegt ook Stes.
“Momenteel stellen we bij kinderen grofweg een 2 tot 3-op-1-verhouding tussen jongens en meisjes met een AD(H)D-diagnose vast. Het is wel opvallend dat studies bij volwassenen aantonen dat het later evolueert naar een zo goed als 1-op-1-verhouding. Dat is wat ik in mijn praktijk ook zie: ik behandel ongeveer evenveel mannen als vrouwen met AD(H)D.”
Volgens de organisatie European Network Adult ADHD, waarin veertig professionals uit achttien Europese landen zetelen, komt AD(H)D bij ongeveer 3 tot 4 procent van de volwassenen voor, wat wil zeggen dat bij twee derde van de jongeren met de diagnose de stoornis zich verder manifesteert, al kan de uiting van de stoornis wel veranderen. Duidelijke, bekende symptomen zoals hyperactiviteit en impulsiviteit nemen af bij het ouder worden, en het probleem verschuift naar subtielere symptomen zoals innerlijke rusteloosheid, onaandachtigheid en desorganisatie.
Als volwassene is het dus best een uitdaging om achter de diagnose AD(H)D aan te gaan, zegt Ria Van Den Heuvel, loopbaancoach en directeur van AD(H)D-kenniscentrum ZitStil. “Lange tijd werd het gezien als een kinderziekte die wegdeemstert met het ouder worden, maar dat is voor heel wat mensen niet het geval. AD(H)D bij volwassenen is pas de laatste tien jaar onder de aandacht gekomen. Bijgevolg zijn er in de geestelijke gezondheidszorg te weinig mensen die cliënten de juiste richting kunnen wijzen.”
Omdat het een zogenoemde comorbide stoornis is, die vaak gepaard gaat met andere problemen zoals angststoornissen, relatieproblemen en verslavingen, zien hulpverleners AD(H)D weleens over het hoofd. “In principe zou men bij mensen die bijvoorbeeld opgenomen worden in de verslavingszorg eerst moeten uitklaren of er geen sprake kan zijn van AD(H)D”, zegt Van Den Heuvel. “Anders is het dweilen met de kraan open.” ZitStil merkt dat volwassenen zich voornamelijk aandienen, nadat ze zelf al heel wat teleurstellingen hebben opgelopen, of nadat er bij hun kinderen AD(H)D werd vastgesteld, ze te horen krijgen dat er een genetische factor is en ze bij zichzelf dingen herkennen.
Leen (39) vermoedde bijvoorbeeld al langer dat ze AD(H)D heeft, maar werd pas zeker van haar stuk toen haar zoontje de diagnose kreeg. “Slecht slapen, spreken zonder nadenken, een piekerhoofd dat maar blijft doorrazen,… ik zie veel van mezelf in hem, ook al uit de stoornis zich bij ons op verschillende manieren.” Wie Leen kent, zou haar op het eerste gezicht niet als AD(H)D’er bestempelen. “Als ik op het werk zou vertellen hoe chaotisch en rommelig ik in werkelijkheid ben, zouden ze me niet geloven. Ik ben de meest gestructureerde van de groep en ik ben best perfectionistisch, wat niet lijkt te kloppen met het ziektebeeld. Toch is het voor mij niet zo tegenstrijdig. Structuur helpt tegen de chaos in mijn hoofd. Ik wou dat ik kon zeggen dat dat ook thuis lukt, maar hier is het vaak juist chaos troef.
“Chaos vergroot gewoon de kans op fouten, en daar kan ik écht niet mee om. Dan is er sowieso het stemmetje in mijn hoofd: ‘Zie je wel, je doet het weer verkeerd. Je leert het nooit. Wat denken ze nu van jou.’”
Ook haar gedrag leerde Leen al op jonge leeftijd aanpassen. “Ik merkte al heel jong dat ik ‘anders’ moest zijn dan hoe ik werkelijk was. Als ik bijvoorbeeld op familiefeesten mijn springerige zelf toonde, leek het alsof mensen me niet moesten. Achteraf bekeken denk ik dat dat best meeviel, maar ik was gewoon erg gefocust op elk signaal dat er kwam. Ik denk niet dat er ooit iemand écht met zijn ogen heeft gerold of hardop heeft gezucht, maar zo voelde ik het wel aan. Daardoor leerde ik heel snel dat mezelf zijn – luid, uitbundig, enthousiast, nieuwsgierig – niet oké was.”

Misverstanden

Het helpt ook niet dat er aan AD(H)D nog steeds veel misverstanden en vooroordelen gekoppeld zijn. Dat het een hype is bijvoorbeeld, een makkelijke parapluterm die veel te snel gebruikt wordt, terwijl AD(H)D bij meisjes en volwassenen juist ondergediagnosticeerd wordt. Volgens Van Den Heuvel is het stigma dat rond AD(H)D heerst, veel groter dan bij andere ontwikkelingsstoornissen. “Ook in de media wordt de stoornis vaak negatief benaderd en worden stereotyperingen in stand gehouden.”
Stes valt haar bij. “Ik zie AD(H)D nog al te vaak geminimaliseerd worden, zelfs bij collega’s. Ze zien het als een lichte problematiek, terwijl dat verraderlijk is vanwege de chronische aard. Bovendien wordt er steeds meer bekend over de stoornis en haar negatieve impact op iemands mentale en fysieke gezondheid in de loop van het leven.”

Het initiatief om me te laten testen op AD(H)D moest volledig uit mezelf komen. Daar ben ik nog altijd boos om.Nathalie

“Ik had voor mijn diagnose al veel over AD(H)D gelezen en herkende mezelf daar wel in, maar het heeft lang geduurd voor ik er zelf achteraan ging”, zegt Nathalie (31), bij wie de stoornis twee jaar geleden werd vastgesteld. “Ik dacht enerzijds dat dat wat ik ervoer niet zo ernstig was als een echte ontwikkelingsstoornis. Ik vond ook dat ik mezelf niet moest aanstellen, dat AD(H)D gewoon een excuus was voor een beetje warrig zijn. 
“Je leest veel dat de diagnose te vlug gesteld wordt, hè. Ik wilde niet dat mensen dachten dat ik een smoesje gebruikte. Toen ik dan uiteindelijk specifiek hulp zocht, botste ik op dezelfde vooroordelen die ik zelf al had, heeft het me bijna een halfjaar gekost om mijn artsen ervan te overtuigen om me tóch te testen op AD(H)D. Daar ben ik nog altijd boos om, dat het initiatief volledig vanuit mezelf moest komen. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen de moed heeft om door te zetten.”
Er wordt nog al te vaak een eigen verantwoordelijkheid aan AD(H)D gekoppeld, zegt Van Den Heuvel. “We zien dat in de brede maatschappij, maar soms zelfs ook bij hulpverleners. ‘Doe toch eens wat harder je best, wees eens wat flinker.’ Het zijn vooroordelen waar cliënten al te vaak mee te maken krijgen en die ze uiteindelijk ook gaan internaliseren. En dat terwijl het voor mensen met AD(H)D echt geen kwestie is van niet wíllen, maar daadwerkelijk niet kúnnen.”

Tijd, geld en spullen

Voor haar boek A Radical Guide for Women with ADHD: Embrace Neurodiversity, Live Boldy, and Break Through Barriers sprak de Amerikaanse psycho­therapeut Sari Solden met verschillende vrouwen over hoe ze hun diagnose ervaren.
The disorder of dis-order’, zo beschrijft Solden de stoornis. Een wanorde die zich op elk niveau laat kenmerken: je gedachten zijn een rommeltje, je emoties zijn een warboel, en je huis is vaak een puinhoop. Dat komt, zegt Solden, omdat AD(H)D juist verschillende hersenfuncties beïnvloedt. Mensen met AD(H)D geven vaak te kennen dat hun leven gedomineerd wordt door ‘time, money and stuff’.
Zo komen ze vaak te laat, vinden ze het moeilijk om zichzelf te organiseren en krijgen ze soms zelfs stress van vrije tijd, omdat ze niet weten hoe ze die het beste kunnen invullen. Geldzaken op orde houden kost moeite, hun impulsiviteit zorgt ervoor dat ze vaak risico’s nemen, en overzicht bewaren is lastig. Hetzelfde geldt voor hun spullen: ze vergeten vaak waar ze voorwerpen leggen, worden overmand door keuzestress wanneer ze die spullen moeten sorteren en maken vaak rommel zonder dat ze zich ervan bewust zijn.

Heel wat van de taken waar AD(H)D-cliën­ten moeite mee hebben, komen volgens de traditione­le rollenver­de­ling in het mandje van de vrouw terecht.AD(H)D-experte Ria Van Den Heuvel

“Mensen met AD(H)D leven met alle deuren open en dat bedoel ik niet alleen letterlijk”, zegt Solden. “Ze zijn extra gevoelig voor prikkels van buitenaf. Geluid, licht, een opmerking of een blik, maar ook andere zaken of taken die kunnen afleiden. Het komt allemaal tegelijkertijd binnen.”
Dat zorgt ervoor dat ze zich vaak overweldigd voelen, waardoor het uitvoeren van taken die voor de meeste mensen behoorlijk routineus zijn, voor mensen met AD(H)D soms een ware strijd worden. Ze weten niet waar ze moeten beginnen, en zien het als een ontzettend obstakel. Of ze verliezen juist belangrijke, maar saaie en routineuze taken uit het oog simpelweg omdat die dingen hun aandacht niet kunnen vasthouden. Hun nachtkastje ligt bezaaid met post-its, to-dolijstjes en, welja, boetes. Op discussiefora voor AD(H)D’ers wordt er vaak gelachen met de zogenaamde AD(H)D-taks: de kosten van een bibliotheekboek dat je niet binnenbrengt, een rekening die je vergeet te betalen of de eenrichtingsstraat die je langs de verkeerde kant bent ingereden, terwijl je er nochtans al twaalf jaar woont.
“Heel wat van de taken waar AD(H)D-cliënten moeite mee hebben, komen volgens de traditionele rollenverdeling in het mandje van de vrouw terecht”, zegt Van Den Heuvel. “De vrouw is nog al te vaak diegene die zich verantwoordelijk voelt om het huishouden te organiseren, de planning op te maken, het vervoer van de kinderen te regelen, verjaardagen van vrienden en familie te onthouden. Dat zijn veel ballen om in de lucht te houden, zelfs voor iemand zonder AD(H)D, maar voor iemand mét AD(H)D is het echt ontzettend zwaar.”

‘Altijd geweten dat er ‘iets’ was’

Genderverwachtingen spelen dus niet enkel een rol in hoe vrouwen met AD(H)D hun stoornis proberen te maskeren, maar ook in hoe ze hun stoornis aanvoelen. Voor haar boek A Radical Guide for Women with ADHD sprak Solden met verschillende vrouwen over hoe ze hun diagnose ervaren. De meerderheid gaf aan dat ze hun schuldgevoelens over de stoornis vaak slopender vonden dan de stoornis zelf.
“Een huishouden organiseren is niet mijn sterkste kant en het is eigenlijk dat waarvoor ik me het meeste schaam, juist omdat ik weet dat mijn kinderen baat zouden hebben bij die structuur”, vertelt Leslie (42). Zij herkende zich na de diagnose van haar zoontje in de informatie die ze voor hém opzocht. Ze worstelde al langer met een laag zelfbeeld en gewichtsproblemen en had ook al bore-outs en het label ‘hoogbegaafd’ mee naar huis gekregen. “Ik heb altijd geweten dat er ‘iets’ was, heb me altijd een soort buitenstaander gevoeld, zelfs in vriendengroepen. Maar je denkt dat het aan jou en je falende karakter ligt. Pas toen ik over AD(H)D bij meisjes/vrouwen las, vielen de stukjes op hun plaats.”

Mijn man probeert te helpen, hij is een schat van een echtgenoot, maar het is moeilijk om de stoornis echt te snappen als je dat niet zelf voelt.Leslie

Ze maakte voor zichzelf een afspraak bij de psychiater, voor wie het na één sessie al overduidelijk was. “De medicatie die ik voorgeschreven heb gekregen, lost natuurlijk niet alles op. De typische AD(H)D-kenmerken zijn bij mij zeker nog aanwezig. Mijn man probeert te helpen, het is een schat van een echtgenoot en een superpapa, maar het is moeilijk om de stoornis echt te snappen als je dat niet zelf voelt. Het feit dat gewone standaardtaken voor mij niet standaard zijn, begrijp je niet als je dat niet zelf ervaart. Idem voor de gevoelens die je hebt over jezelf als er weer iets niet lukt, als je weer eens niet gedaan hebt wat je dacht te doen, als je weer eens dit of dat vergeten bent…”
Van Den Heuvel benadrukt het belang van psycho-educatie om misverstanden over AD(H)D de wereld uit te helpen. “Juist omdat AD(H)D zich zo verschillend kan manifesteren, is het belangrijk om te weten wat de stoornis inhoudt, maar ook om naar je eigen context te kijken. Om te weten wat het kan veroorzaken, hoe het ingrijpt in jouw leven en dat van je gezin en hoe je daarmee zelf aan de slag kan. Al te vaak krijgen mensen de diagnose, maar worden ze vervolgens aan hun lot overgelaten.”
Volgens Van Den Heuvel maakt deze psycho-educatie een essentieel onderdeel uit van de preventieve (geestelijke) gezondheidszorg. Niet dat je de stoornis kunt voorkomen, maar als je weet dat ze vaak gepaard gaat met een laag zelfbeeld of verslavingsproblematiek, kun je je daar wel beter voor behoeden. “Ook voor je naasten: ouders met AD(H)D zullen iets minder goed zijn in het aanbieden van structuur aan hun kinderen, partners van mensen met AD(H)D moeten opletten dat ze niet te veel in een verzorgende rol terechtkomen… Het is daarom ook dat we inzetten op informatiesessies voor cliënten én voor hun omgeving.”

Aanvaarding

Een diagnose heeft volgens Van Den Heuvel ook op latere leeftijd zin. Niet alleen omdat men zo eindelijk de correcte psychologische begeleiding en eventuele medicatie krijgt, maar ook omdat ze door psycho-educatie en bijvoorbeeld loopbaanbegeleiding hun leven op een aangenamere manier kunnen inrichten. Bovendien speelt een officiële en correcte diagnose een niet te onderschatten rol in het (uiteindelijke) zelfaanvaardingsproces.
“Na de diagnose dacht ik eerst: et alors? Wat moet ik hier nú nog mee?”, zegt Zoë, die vanwege haar concentratieproblemen veel moeite had op school. “Ik ben ondertussen wel blij dat ik het weet. Ik zie nu ook hoe moeilijk het dagelijkse leven voor mij is en hoeveel uitdagingen er zijn, elke dag. Door mijn ADHD heb ik een positieve vechtersmentaliteit ontwikkeld, niet tegen de wereld maar tegen de uitdagingen van het leven met zo’n ontwikkelingsstoornis. Ik doe het toch maar mooi.”
“Ik heb mijn diagnose gemarkeerd met een tatoeage van een neuron (zenuwcel, red.), omdat het zo’n levensbepalend moment voor mij was”, vertelt Nathalie, die haar zoektocht naar een passende diagnose beschrijft als “een jarenlange helletocht”. “Plots viel alles op zijn plek en weet ik hoe ik in elkaar zit. Dat wil niet zeggen dat ik het soms niet nog altijd ontzettend moeilijk heb. Sommige dingen voelen nog steeds alsof ik een berg aan het beklimmen ben met een rugzak van tien kilo. Zelfs met medicatie. Ik ben nog steeds intens, chaotisch, verstrooid en te laat. Al de kenmerken zijn er nog. Maar de zelfhaat is weg.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/waarom-ad-h-d-bij-vrouwen-al-te-vaak-over-het-hoofd-wordt-gezien-plots-viel-alles-op-zijn-plek~a1c76ca5/

Ik denk dat het niet alleen zo bij vrouwen is dat het over het hoofd gezien wordt. Als men jong is en je bent wat rumoeriger als de anderen dan denkt men al snel deze heeft adhd. Toch op een moment dat de nodige stappen worden gedaan en er testen afgenomen worden. Dan pas krijg je de label adhd. Ook dat heeft zijn voordelen want dan kan je ermee aan de slag. Hoe moeilijk het ook dan is als ouder om je kind er verder in te helpen. Maar als volwassene wordt je al snel niet aanzien als adhd het probleem kan zijn. En het kan wel veel oplossingen geven. Als men de label dan te horen krijgt ben je al vaak zelf op onderzoek uit geweest om te weten wat kan ik ermee. Vaak is het ook zo dat een van de ouders het heeft ook het kind een drager kan zijn. Nu weet ik dat er iemand op mijn blog zit die ook pas op latere leeftijd het te horen kreeg. En ik hoop uit grond van mijn hart dat ze misschien ook haar verhaal wilt neerzetten. Het kan een voordeel geven voor mensen die in hun dagelijks leven met problemen te kampen hebben.

Muzikant, Rockstar, Band, Muziek, Steen, Entertainment

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Deze vijf signalen wijzen erop dat je dichtbij een burn-out zit

Burnout, Lettertype, Brand, Vlam, Stress, Tekst

Steeds meer werknemers krijgen af te rekenen met burn-out, blijkt uit onderzoek van de Onafhankelijke Ziekenfondsen. Voor corona kon 1 op de 4 arbeidsongeschikten niet werken door psychische problemen, en het stresserende jaar dat we achter de rug hebben voorspelt helaas geen beterschap in de cijfers. Tijdig burn-out herkennen én actie ondernemen is dus belangrijker dan ooit. Ook tijdens het telewerken. Jobat.be vroeg aan professor arbeidsgeneeskunde Lode Godderis wat de belangrijkste symptomen zijn.

De kwaliteit van je werk gaat achteruit

“Studies tonen aan dat werknemers thuis doorgaans geconcentreerder kunnen werken dan op kantoor”, weet Lode Godderis, professor aan de KU Leuven en directeur van IDEWE. “Zeker taken die de volle aandacht vereisen lukken vlotter, omdat je minder gestoord wordt. Natuurlijk zijn er thuis ook afleidingen, zoals andere gezinsleden, de televisie of huishoudelijke taken. Maar eens je aan je bureau gaat zitten, zou je goed werk moeten kunnen leveren. Merk jij echter dat je je hoofd er nooit bij kan houden? Lukt het niet om helder na te denken, waardoor de kwaliteit van je werk op den duur achteruitgaat? Begin je een afkeer te krijgen van je taken en moet je je altijd naar je bureau slepen? Dan is er mogelijk meer aan de hand.”

Je slaapt slecht

Als je moet telewerken ben je thuis nooit ver van je werk verwijderd. Je gedachten gaan er dus sowieso sneller naartoe. Bovendien is de kans groter dat je vaak langer doorwerkt of op vrije momenten aan de slag gaat. Toch moet je ook afstand kunnen nemen van je to do’s. Probeer je dat, maar blijft je werk door je hoofd spoken waardoor je onmogelijk kan relaxen? Dat is ook een alarmsignaal. Zeker als dat leidt tot slaapproblemen. Niet in slaap raken omdat je ligt te piekeren over het werk, ’s nachts nerveus wakker worden, of ‘s morgens niet uitgerust opstaan zegt veel over je mentale toestand.

Je reageert emotioneel

Gaan bovenstaande zaken gepaard met oncontroleerbare hevige reacties, zoals opvliegendheid of plotse huilbuien? “Weet dat zulke emotie-ontregeling ook een kernsymptoom is van burn-out”, vervolgt de professor. “Tijdens het telewerken kan dat vlugger tot uiting komen, omdat je minder contact hebt met collega’s en leidinggevenden. Hun steun is daardoor minder voelbaar.”

Het gaat van kwaad naar erger

Veel mensen zullen de omschreven symptomen herkennen. “In eerste instantie wijzen ze op een langdurige vermoeidheid, vaak samen met een gevoel van spanning die niet meer weggaat”, verduidelijkt Godderis. “Als je je een tweetal weken zo voelt, ga je duidelijk door een stresserende periode. Men spreekt dan van overspanning. Als deze gevoelens wekenlang aanslepen en van kwaad naar erger gaan evolueer je verder richting een burn-out. Voorkomen dat je in een neerwaartse spiraal terechtkomt is dus essentieel.”

Grijp tijdig in

Een gesprek met je leidinggevende is volgens de professor een eerste stap in de goede richting. “Veel mensen genieten van de extra autonomie die gepaard gaat met telewerk. Maar de veranderde werkomstandigheden brengen ook onzekerheid met zich mee. Zal ik mijn job kunnen houden? Doe ik wel genoeg? Wat verwacht mijn baas precies? Kaart die gevoelens aan als je hiermee te kampen krijgt. Ook als bepaalde taken zijn weggevallen en je niet zo veel omhanden hebt laat je dat best weten, zodat je samen op zoek kunt gaan naar een oplossing. Een bore-out leunt tenslotte dicht aan bij een burn-out.”

Daarnaast raadt Lode Godderis nog aan om zeker voldoende te ontspannen tijdens de werkweek, op de manieren dat het nu kan. Maak er bijvoorbeeld een gewoonte van om de kinderen te voet naar school te brengen. Ga elke dag even wandelen na het telewerken, zodat het voelt alsof je ‘naar huis gaat’ en je werk achter jou kan laten. Of plan een wekelijkse fietstocht of boswandeling met een collega, om ook eens te ventileren over het werk. Zo merk je dat je er niet alleen voor staat.

BRON: https://www.hln.be/jobs/deze-vijf-signalen-wijzen-erop-dat-je-dichtbij-een-burn-out-zit~a9d81bb3/

In je nabije omgeving zal er al zeker iemand zijn die rond een burn-out zit. Het heeft gewoon allemaal te maken met alle veranderingen en niet echt vrije tijd voor jezelf te nemen. Men voelt zich emotioneel maar ook wordt naar zichzelf de vraag soms gesteld ben ik nog wel goed bezig. Men begint deze tijden vaker aan zichzelf te twijfelen. Thuis werk kan dan wel de nieuwe werkplek zijn, maar men staat er niet bij stil dat thuis werken niet hetzelfde is als op kantoor. Vaak zit je nog niet alleen thuis. Dat maakt dat je met je partner 24/7 doorbrengt. Dat ook voor wrijving kan zorgen. Net zoals de omgeving. Meer mensen hebben het daar ook moeilijk mee. Dat hun kamer woning hun leefruimte is maar ook hun werkplek. Als je dit alles niet kan plaatsen ga je op een moment over de rode streep. Laat het zover niet komen en zoals hier al geschreven is. Praten is een van de belangrijkste factoren erin. Zeker al met je leidinggevende als deze dan ook oor heeft naar je woorden. Durf in het slechtste geval een arts te raadplegen. Zodat je toch niet in een burn-out hoeft terecht te komen. Voor alles is er een oplossing alleen ligt die oplossing bij jezelf.
Laat je vlam in je branden en laat ze niet uitdoven.

Standbeeld, Sculptuur, Een, Bomen, Lichaam, Schaduw

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Een verstoord immuunsysteem kan leiden tot psychische klachten

Afbeeldingsresultaat voor immuunsysteem en psychische problemen

Steeds meer onderzoeken wijzen op verbanden tussen lichamelijke en psychische klachten. Hetverstoorde immuunsysteem speelt hierin een grote rol. Er zijn aanwijzingen dat naast een stemmingsstoornis ook andere ernstige psychische aandoeningen als schizofrenie, bipolaire stoornissen, vormen van autisme en postnatale depressies voortkomen uit een verstoord immuunsysteem, zo blijkt uit een artikel in de Volkskrant.

Somatische artsen weten weinig van psychische aandoeningen. Op dwarsverbanden tussen lichaam en psyche zijn ze minder alert. Omgekeerd is er bij veel psychiaters  geen aandacht voor lichamelijke klachten. Patiënten met fysieke en psychische klachten  worden daardoor niet altijd goed geholpen.

Hoogleraar medische immunologie Drexhage van het Erasmus MC zoekt al tientallen jaren naar het verband tussen ernstige psychische klachten en  een verstoord immuunsysteem.  Drexhage is op basis van de onderzoeken er van overtuigd dat, hoewel het harde wetenschappelijke bewijs nog ontbreekt, dat er twee soorten depressies zijn.  Een depressie naar aanleiding van ingrijpende gebeurtenissen, die geen fysieke oorzaak hebben.  En een depressie  die komt vanuit de verstoring van het immuunsysteem en het daaraan gekoppelde hormonale systeem. Volgens Drexhage is deze laatste categorie het grootst. Deze patiënten hebben afwijkingen in het bloed, in de immuuncellen, in de bijnierschorshormonen.

Dat er een  samenhang is tussen fysieke en psychische klachten staat wel vast. Patiënten met een  zware depressie hebben drie keer zo vaak diabetes type 1 en type 2 – ook een ziekte met sterke immuunafwijkingen. En bij patiënten met een bipolaire stoornis zien we drie keer zo vaak een auto-immuunziekte van de schildklier. Bij de auto-immuunziekten reuma en MS is er een opvallend hoog percentage van patiënten met depressieve klachten.

Aanvankelijk werd aangenomen dat een auto-immuunziekte de kwaliteit van leven zo verslechterd dat een depressie daardoor ontstaat.  Maar nu is duidelijk dat een ontsteking er voor zorgt dat immuuncellen cytokinen aanmaken. Die cytokinen komen ook in je hersenen terecht waar ze de werking van hersencellen negatief beïnvloeden met name in het gebied dat  verantwoordelijk is voor stemming. Patiënten met een auto-immuunziekte maken voortdurend veel cytokinen aan.

Maar lang niet alle patiënten met een auto-immuunziekte hebben last van depressieve klachten. De rol van een verkeerd afgesteld afweersysteem leidt bij de ene persoon tot een auto-immuunziekte en bij de ander tot psychische klachten. Bij een klein percentage zelfs tot een combinatie aldus Drexhage.

In een  nieuw Europese onderzoek naar het immuunsysteem en psychische klachten (Moodstratification) gaat Drexhage voor het eerst proberen  het immuunsysteem te beïnvloeden en daarmee de stemming te verbeteren. Proefpersonen met een ernstige depressie en een verstoord immuunsysteem krijgen experimentele medicatie tegen auto-immuunziekten. De resultaten van Moodstratification worden in 2022 verwacht.

BRON: https://www.ggznieuws.nl/home/een-verstoord-immuunsysteem-kan-leiden-tot-psychische-klachen/

Ik las het stukje hier: https://www.hln.be/nina/psycho/het-ontstoken-brein-hoe-een-verstoord-immuunsysteem-tot-psychische-problemen-kan-leiden~a9a0f8bf/. Het sprak me aan en ging opzoek. Dat is wat ik dan vond.
Ik ben er helemaal eens mee dat psychische problemen niet alleen te vinden is in het hoofd maar in heel het lichaam. Als er iets verstoord is in het immuunsysteem ga je niet prettig voelen. En kan die psychische gevolgen hebben. Zoals te lezen is via de link hln en de jongen die een operatie onderging. De moeder had het juist maar werd niet geloofd of aangehoord.
Men zou eens heel het plaatje moeten bekijken bij psychische problemen en niet al te snel zeggen dat is werk voor een psycholoog of psychiater. Geef maar pillen. Nee zo werkt het niet. Zoek de oorzaak en ja soms moet je hard vechten tegen de reguliere geneeskunde omdat waar te maken. Door een operatie door een ziekte kan alles verstoord zijn en kan je soms psychisch heel diep gaan. Dan wordt er niet meer gekeken naar wat er vooraf ging maar naar het moment.
Wat ik erg vind is dat een specialist een arts niet naar de persoon luistert. En doen ze het wel krijg je al snel te horen ik heb gestudeerd en weet het. Maar zo zit het niet in elkaar. Het geen je voelt en zegt is niet wat ze denken. Zodat ze maar al te vaak een diagnose stellen en iets opstarten dat niet nodig is.

Gerelateerde afbeelding

https://finding-voices.blogspot.com/2020/01/het-ontstoken-brein-hoe-een-verstoord.html

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

 

Steeds vaker behandeling van psychische klachten in huisartsenpraktijk

Mensen met psychische klachten worden steeds vaker in de huisartsenpraktijk behandeld.

In Nederland werken inmiddels bijna alle huisartsen samen met één of meerdere praktijkondersteuners geestelijke gezondheidszorg (POH-GGZ) die een toename in het aantal mensen met psychische problemen zien. Dat blijkt uit onderzoek van Tessa Magnée dat werd uitgevoerd bij onderzoeksinstituut Nivel.

In 2014 zagen artsen ongeveer 15 procent meer patiënten met psychische problemen dan in 2010. In deze periode werden bijna twee keer zoveel patiënten van de huisarts ook door een POH-GGZ gezien. Doel van het onderzoek was het monitoren van de zorg voor mensen met psychische problemen in Nederlandse huisartsenpraktijken tussen 2011-2015.

De geestelijke gezondheidszorg (GGZ) werd in 2014 in Nederland hervormd. Huisartsen mogen alleen nog patiënten verwijzen met een (vermoedelijke) psychiatrische stoornis of een hoog risico op bijvoorbeeld suïcide of ernstige zelfverwaarlozing. Alle andere patiënten met psychische problemen moeten behandeld worden binnen de huisartsenpraktijk. Reden daarvoor is dat huisartsenzorg laagdrempelig en goedkoper is dan gespecialiseerde zorg.

Aanvullende zorg

De praktijkondersteuner onderzoekt samen met de patiënt wat er aan de hand is en helpt hen tijdens een aantal gesprekken weer op weg. Op deze manier kunnen steeds meer patiënten binnen de huisartsenpraktijk behandeld worden. de POH-GGZ neemt geen taken over van de huisarts, maar biedt aanvullende zorg aan de mensen die vroeger misschien geen hulp zouden ontvangen of direct doorverwezen zouden worden.

“De versterkte huisartsenzorg voor psychische klachten lijkt aan een zorgvraag te voldoen. De recente ontwikkelingen zouden een preventieve werking kunnen hebben, en in het gehele systeem tot een kostenbesparing kunnen leiden”, aldus Magnée.

Uit vervolgonderzoek zou moeten blijken hoe effectief de behandeling door de POH-GGZ is. Ook moet dan onderzocht worden wat de gevolgen van de introductie van de POH-GGZ zijn voor het aantal patiënten dat behandeld wordt in de gehele geestelijke gezondheidszorg. Ondanks dat huisartsen sinds de komst van de POH-GGZ meer behandelopties hebben, zijn zij de laatste jaren niet minder antidepressiva gaan voorschrijven.

BRON: https://www.nu.nl/gezondheid/5006222/steeds-vaker-behandeling-van-psychische-klachten-in-huisartsenpraktijk.html

Bij een arts ga je terecht voor lichamelijke klachten en als de arts je niet verder kan helpen zal deze je doorsturen naar een specialist. Voor een verkoudheid zal hij je helpen. Maar als een arts al psychische begeleiding moet gaan geven daar stel ik me vragen bij. Niet dat deze niet zal luisteren maar als men weet mag een consul maar maximum 20 tot een 30min duren. En als men een psychisch probleem hebt kan dit toch uitlopen. Hoop dat ze hier snel een oplossing voor vinden.
Hier kan men gewoon naar een psycholoog bellen en dan kan er wel een wachttijd zijn. Als men in psychiater nodig heeft is het via een verwijzing.

Afbeeldingsresultaat voor psychische hulp

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Het verband tussen emoties en vage lichamelijke en psychische klachten

Je loopt rond en handelt wat vanuit het ratio. Alles gaat prima. Toch klopt er iets niet. Je voelt je leeg of hebt constant vage klachten. Je komt maar niet van je ongezonde gewoontes af en vraagt jezelf af, is dit het? Waarom voel ik mij niet helemaal goed? Wat klopt hier niet? Er bestaat een grote kans dat dit start bij de ontkenning van je gevoelsleven. Deze ontkenning is geen natuurlijke houding. Het is leven vanuit een rationeel hoofd vol illusies en ja, dat botst meestal met de werkelijkheid. Want, wij mensen bestaan uit meer dan dat.

Een hoofd vol illusies

Het begint vaak al bij de opvoeding. Straffen en belonen lijkt de meest gangbare opvoedmethode. Wat niet “hoort” straf je. Wat wel “hoort” beloon je. Maar, wat wel of niet “hoort” is nog altijd gebaseerd op een zeer ouderwets collectief gedachtegoed vol onnatuurlijke en geforceerde patronen.

Het doel van vele ouders ligt daardoor niet bij het opvoeden van een authentiek mens. Het ligt bij het opvoeden van een goed mens en dan het liefst een soort kopie van zichzelf. Dus alle opvoedkeuzes worden gemaakt door te sturen naar dit mens; een illusie. Zodra er ongewenste emoties aanwezig zijn, wordt er vaak niet gekeken naar het onderliggende onderwerp. In plaats daarvan wordt het bestraft. De emoties worden niet gevalideerd en er wordt geen aandacht aan geschonken. Dit is helemaal niet handig. Om gezonde en dan vooral natuurlijke, ongeforceerde relaties aan te gaan of te onderhouden, zul je namelijk ook gezond met je emoties om moeten kunnen gaan.

Als je als kind zijnde geen emoties mag tonen, behalve lachen, raak je compleet in de war van je eigen gevoelsleven. Want, je voelt toch meer dan alleen vrolijkheid?

Stel je begint te huilen omdat je pijn hebt en moeders zegt dat er niks aan de hand is, welk signaal geeft moeders dan? Je leert op dat moment dat je niet op je gevoel kunt vertrouwen. Huh? Ik heb toch pijn? Precies op dat moment, word je al aangepraat dat je gevoel je niet goed waarschuwt. Volgens je ouders klopt het namelijk niet wat je voelt. Wat gaat er dan gebeuren? Je denkt dat er iets niet klopt aan jezelf en je zelfvertrouwen krijgt op een jonge leeftijd al een enorme klap.

Hoe moet ik emoties toelaten zonder dat het gaat overheersen?

Hoe reageer je dan op emoties? Want, het moet ook niet uit de hand lopen natuurlijk. Nee, we kunnen geen rare krijsende wezens worden. Dat is het andere uiterste en niet evenwichtig. We moeten corrigeren in plaats van keihard afstraffen.

Het is helemaal niet zo ingewikkeld om emoties in goede banen te leiden. Het komt neer op luisteren en valideren. Net als luisteren naar je lijf, je hart, ziel en ratio luister je ook naar je emoties. Wat vertellen jouw emoties? Stel jezelf vragen. Een voorbeeld: je bent chagrijnig na het lezen van een bericht waar jij het niet mee eens bent:

  • Waarom voel ik mij zo? Omdat ik gefrustreerd ben.
  • Waarom voel ik mij gefrustreerd? Omdat mij onrecht wordt aangedaan.
  • Waarom voel ik mij vervelend als mij onrecht wordt aangedaan? Omdat ik mij dan machteloos voel.
  • Waarom kan ik niet omgaan met het gevoel van machteloosheid? Omdat ik dan geen controle heb.
  • Waarom vind ik het vervelend om geen controle te hebben? Omdat ik wil dat de dingen op een, volgens mij, eerlijke manier verlopen.
  • Waarom wil ik dat de dingen op een eerlijke manier verlopen? Omdat ik dan beter met het leven om kan gaan.
  • Waarom wil ik goed met het leven om kunnen gaan? Omdat ik mij daar goed bij voel.
  • Waarom voel ik mij daar goed bij? Omdat ik mij veilig voel in een eerlijke omgeving.

Conclusie. Je bent chagrijnig omdat je je onveilig voelt. Een gevoel van veiligheid is een basisbehoefte waar jij recht op hebt.  Nu begrijp je waar jouw emotie vandaan komt en weet je dat je verlangt naar een veilige omgeving. Hier kun je iets mee. Hierdoor is het gevoel van machteloosheid weg. Je kunt in gesprek gaan om een veilige omgeving te creëren of deze omgeving ergens anders zoeken, als het gesprek niets oplost.

Hetzelfde geldt voor slechte gewoontes. Voordat jij een sigaret opsteekt, hoe voel jij je dan? Blijf doorvragen en er komt een basisbehoefte naar de oppervlakte die je ook anders kunt vervullen.

Voel, luister, valideer en leef gezond!

Het is ongezond om een groot onderdeel waardoor jij je levendig voelt, te gaan negeren. Emoties zijn waardevol en leiden ons samen met ons lichaam, hart, ziel en ratio naar de juiste keuzes. Daarnaast gaat een onderdrukking van emoties zich vaak ergens anders manifesteren in ons lijf. In vage lichamelijke klachten of een raar leeg gevoel. Je wordt er een onnatuurlijk en geforceerd mens van. Mensen zijn gelukkig veel dynamischer dan dat. Het mooie is dat de vrolijkheid na het valideren van andere emoties dan ook veel oprechter is.

Door: Hedy Mutter, gespecialiseerd in media & psychologie

BRON: http://www.dokterdokter.nl/gezond-leven/algemeen/het-verband-tussen-emoties-en-vage-lichamelijke-en-psychische-klachten/

Als ouder geven we onze kinderen heel veel mee. Maar eigenlijk soms niet met een goede bedoeling en wat wij leren is wat wij ooit ook meegekregen hebben. Zo maakt het dat we niet altijd over emoties praten, en als we er over praten dat het meestal is als. Je moet niet zo emotioneel zijn. Maar ergens van binnen als ouder voelen wij ook verdriet. Als je kind emoties voelt voelen wij die ook. Als je een kind straft is het ook van belang om te laten weten voor wat je het kind straft. Zo kan het pas leren van zijn/haar fouten. Hoe ouder ze worden hoe meer ze dan op een moment het aangeleerd er gaan bijhalen en dat maakt dat ze soms in een psychisch probleem komen. Belangrijk is als je in zo een situatie zit of je voelt je niet goed in een situatie stel jezelf bepaalde vragen. Durf voor jezelf die vragen op te schrijven en probeer dit vanuit je gevoel te doen. Niet vanuit een gedachten. Anders ga je weer een welles nietes spelletje krijgen naar jezelf toe. En ga je nog rotter gaan voelen. Het woord waarom zoals hier in de tekst geschreven staat zou ik veranderen naar VOOR WAT. Je moet voor jezelf maar eens kijken wat het doet.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Een op de vijf studenten loopt risico op depressie

 
Bron: Belga © thinkstock.

Psychische klachten zijn een wijdverspreid probleem onder studenten. Want een vijfde van de jongeren die aan een universiteit of een hogeschool les volgen, loopt risico op een depressie. Bij de totale bevolking is dat maar dertien procent. Dat blijkt uit een studie van de KU Leuven waarover de kranten van Mediahuis berichten.

Een op de zeven kampt daadwerkelijk met psychologische stoornissen. Een op de twintig studenten denkt soms aan zelfdoding, zo blijkt nog uit het onderzoek dat professor Ronny Bruffaerts sinds het academiejaar 2012-2013 bij duizenden studenten uitvoerde.

De moeilijkheden hebben vaak te maken met de plotse overstap van het middelbaar naar het hoger onderwijs. “Er komen een heleboel uitdagingen op hen af: ze voelen de druk om te presteren, de vertrouwde structuur van het middelbaar valt weg, ze moeten een sociaal netwerk uitbouwen en leren studeren”, aldus Bruffaerts.

Om het probleem aan te pakken, heeft de KU Leuven “MindMates” in het leven geroepen. Het project moet studenten onder meer aanzetten om te waken over elkaars mentale gezondheid.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/article/detail/2498417/2015/10/22/Een-op-de-vijf-studenten-loopt-risico-op-depressie.dhtml

Toch een redelijk hoog cijfer vind ik. Dan zouden ze ook het beste de oorzaak aanpakken. En ik vermoed dat het hier ook te maken heeft met prestatie druk en dat eigenlijk bepaalde jongeren niet echt kunnen genieten van het leven na schooltijd. Ook vind ik als ik kinderen hoor dat er heel wat druk op gelegd wordt en dat er toch heel wat huiswerk mee naar huis genomen wordt. Zodat ze geen vrije tijd meer hebben om iets anders te doen. En dan komt er nog bij dat sommige ook niet echt een sociaal leven hebben, en alles via pc doen. En zich op zo een moment ook eenzaam gaan voelen, maar het eigenlijk niet echt durven zeggen, of aan te geven. Daarom vind ik het wel goed dat KU Leuven met zo een site komt deze: http://www.mindmates.be/nl , https://www.kuleuven.be/studentenvoorzieningen/gezondheid/images/mindmates-rgb.png/view . Om medeleerlingen toch ook mee in het oog te houden en te helpen als het nodig is.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

We slikken met zijn allen teveel ‘gelukspillen’

luck

Ongeveer een miljoen Nederlanders slikt antidepressiva tegen depressie, angst of andere psychische klachten. Volgens psychiater Bram Bakker zijn het lapmiddelen, waar vooral de farmaceutische industrie beter van wordt. “De werking ervan wordt zwaar overschat. De huidige slikcultuur neemt bovendien gevaarlijke vormen aan”.  

“Psychiatrische stoornissen zijn het gevolg van complexe interacties tussen een bepaalde aanleg en gebeurtenissen in iemands leven”, aldus Bram Bakker. ‘En zelden los je dat simpel op met een pilletje.” Morgen verschijnt zijn boek ‘Geluk uit een potje’, waarin hij flink uithaalt naar de onnodige en soms zelfs gevaarlijke slikcultuur in Nederland.

Misstanden

Per jaar slikken ruim een miljoen Nederlanders een ‘gelukspil’. “Ze lossen de oorspronkelijke problemen echter niet op”, volgens de psychiater.” Zodra mensen stoppen met medicatie komen de klachten vaak weer terug. Erger nog, door de overschatting van pillen zijn er al vele misstanden opgetreden. Bijwerkingen zijn soms heftig en variëren van flinke gewichtstoename en een verminderd libido tot moord en zelfdoding”.

Hogere voorschrijfdrempels

Bakker pleit voor hogere voorschrijfdrempels bij antidepressiva. “Ik heb geen bezwaar tegen het gebruik van medicatie”, stelt hij. “Maar dan alleen als het echt niet anders kan. Er zijn genoeg alternatieven zonder bijwerkingen zoals runningtherapie, verandering van leefstijl en cognitieve gedragstherapie.” Het boek ‘Geluk uit een potje’ verschijnt op woensdag 14 oktober bij uitgeverij Podium.

BRON: http://gezondheid.blog.nl/algemeen/2015/10/18/we-slikken-met-zijn-allen-teveel-gelukspillen

Het is zo, er wordt te snel naar medicatie gegrepen en de oorzaak wordt niet aangepakt. Men kan dan wel even het geluk voelen tot de medicatie zijn werk gedaan heeft en dan moet je weer een pilletje slikken. Maar waar zit het probleem en als dat probleem niet aangepakt wordt dan blijf je met medicatie vechten. Ook dat klopt als mensen het gaan afbouwen en ermee gaan stoppen zit de kan erin dat ze nog in een dieper gat kunnen belanden met alle gevolgen van dien. Daarom is het altijd voor jezelf beter om goed te praten met je arts of psycholoog om zo tot een goede behandeling over te gaan. Als je echt het kan zijn er goede alternatieve die ook goed werken maar een langere tijd nodig hebben voor ze werken. En juist dat houd mensen tegen. Ze willen snel hun probleem verdringen maar worden niet altijd ingelicht na langdurig gebruik en als men ermee stopt. Als je dan toch de keuze maakt om medicatie informeer je dan zeker goed. Wat achteraf de problemen kunnen zijn en ook als je ze neemt wat het met je lichaam kan doen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Vrouwen hebben vaker psychische klachten

Er waren vorig jaar meer vrouwen met psychische klachten dan mannen. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Ruim een op de tien Nederlanders boven de twaalf jaar had in 2014 psychische klachten.

Tieners en 65+’ers
Die groep bestaat voor het grootste deel uit vrouwen. Volgens het CBS voelden vooral meisjes van zestien tot twintig en vrouwen van boven de 65 zich vaker somber dan mannelijke leeftijdsgenoten. Het aantal Nederlanders met psychische klachten is de afgelopen jaren min of meer gelijk gebleven.

Vooralsnog geen verklaring
Veertien procent van alle vrouwen gaf aan mentale klachten te hebben. Daaronder vallen onder meer zenuwachtigheid en sombere gevoelens. Bij de mannen lag dit percentage op negen procent. Waarom vrouwen vaker psychische klachten hebben dan mannen is overigens niet bekend.

BRON: http://www.lindanieuws.nl/nieuws/vrouwen-hebben-vaker-psychische-klachten/

Niet alleen in Nederland ook in België vallen jongere vrouwen, vrouwen en 65+ sneller tot deze groep. Die met psychische klachten rondlopen. Sommigen kunnen er ook niet meer over praten en zakken zo dieper in de problemen en zoeken geen hulp of zoeken te laat hulp. Ook konden we vroeger er sneller over praten we deelde het via telefoon of persoonlijk, maar nu is dat er ook niet meer bij en gaat het allemaal via pc. Dat maakt dat je soms een woord anders aanvoelt en dat je zo niet tot het inzicht komt om uit de dip te geraken. Mannen zie dingen anders en gaan al sneller het loslaten dat natuurlijk niet goed is als er geen positief inzicht van komt. Wan dan laat je het negatieve en zo kom je dan nog meer in de problemen. Maar wat we zien is dat mannen het minder raakt als vrouwen. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf 💙|| Daily Information in 💌 in 1️⃣1️⃣0️⃣ Languages ✅

You can translate any page and post on this "GREAT" Blog into 110 Languages with the Google Translate Widgete 😀‼ || Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚||

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

%d bloggers liken dit: