Tag Archive: opvoeding


Laag zelfbeeld is kwestie van genen én omgeving: “Blijf de positieve punten van kinderen benadrukken”

Meisje, Triest, Wanhopig, Eenzaam, Verdriet, Nadenkend

Een laag zelfbeeld is herkenbaar voor jongeren en hun ouders, met mogelijks zware psychische gevolgen. “Daarom moeten we leren milder te zijn voor onszelf”, zegt psychologe Inez Germeys.

Adolescentie

Een stukje van ons zelfbeeld – hoe we naar onszelf en onze relatie tot anderen kijken – is biologisch bepaald en ligt vast van bij onze geboorte. De ene is dus gevoeliger voor een laag zelfbeeld dan de ander, waardoor ze zichzelf neerhalen en hun uiterlijk of kunnen maar niks vinden. Maar ook onze omgeving is voor een groot deel bepalend, weet psycholoog Inez Germeys (KU Leuven). “Zelfbeeld bouw je immers ook op in relaties. Om te ontdekken wie we zijn spiegelen we ons aan anderen, zeker in de adolescentie, wanneer jongeren hun identiteit ontwikkelen. Dan wordt dus ook de basis gelegd. Negatieve ervaringen in die interactie, zoals pesten, kunnen dat zelfbeeld beschadigen of verlagen.” 

Blijf positieve punten benadruk­ken bij je kind. Dat ze de sfeer erin houden, of altijd aandacht hebben voor hun grootmoe­derSarah Van Gysegem, Gezinsbond

“Twijfelen aan jezelf is niet zo abnormaal tijdens het opgroeien, het is immers dan dat je je ervan bewust wordt dat mensen naar je kijken”, voegt Sarah Van Gysegem toe. Zij is opvoedingscoach bij de Gezinsbond.  “Er zijn veel jongeren die zich niet goed voelen in hun vel, en dat heeft alles te maken met de hormonenstorm en lichamelijke veranderingen. Maar wie tijdens die ontwikkeling zelfs maar één denigrerende opmerking hoort, kan dat zichzelf inprenten en daar jaren later nog mee zitten. Vandaag komt daar ook sociale media bij kijken, waarin jongeren zich met elkaar vergelijken en soms een vertekende realiteit zien.”

Signalen

Volgens een bevraging van de Gezinsbond uit 2017 vond 17 procent van de ouders dat hun tiener helemaal niet zelfzeker was over hun lichaam of talenten. Er zijn signalen die daarop kunnen wijzen, zoals een kind dat zichzelf continu naar beneden haalt. Van Gysegem: “Of let eens op uitspraken, bijvoorbeeld wanneer je samen naar televisie kijkt, zoals ‘die mevrouw is tenminste mooi’. Ook kan er iets aan de hand zijn wanneer je kind zich plots obsessief met voeding bezighoudt of een hobby plots links laat liggen. Niet dat we voor alles moeten applaudisseren, maar geef kinderen een pluim, en ze krijgen vleugels. Benadruk hoe ze de sfeer erin houden in de familie. Hoe ze aandacht hebben voor hun grootmoeder. Hoe ze klaar staan om het gras te helpen maaien. En dat dat veel waardevoller is dan een strak lijf. Ook al lijkt het alsof ze niet luisteren en die positieve punten meteen weer vergeten, blijf het doen.” “Ook de gebruikte taal is daarin belangrijk”, weet Germeys. “Zo bestaat er een simpel maar belangrijk onderscheid tussen een persoon en zijn gedrag. Bén je een stout kind? Of doé je iets stout?” 

Psychische problemen

Wat belangrijk is om weten, aldus psychologe Germeys, is dat ons zelfbeeld kan fluctueren. Afhankelijk van een levensfase of de context, zoals de werkvloer of een vriendengroep, voelen we ons meer of minder veilig. “Daarom is een negatief zelfbeeld ook niet iets dat je moet overwinnen of moet van genezen”, verduidelijkt ze. “Als Julie zegt dat het nog steeds aan haar kleeft, kan dat betekenen dat ze het aanvaard heeft als een van haar eigenschappen.” Maar: het mag je niet belemmeren. “Want dan zorgt het ervoor dat je bepaalde dingen niet durft doen, kwaliteiten niet ontwikkelt of sommige relaties niet durft aangaan.”

Je denkpa­troon omkeren en leren positief naar jezelf te kijken: het kanInez Germeys, KU Leuven

“Daarnaast weten we dat een negatief zelfbeeld een hoger risico geeft op psychische problemen, zoals depressie, psychose en angststoornissen. Hoe dat komt, onderzoeken we nog. Maar wie denkt dat hij waardeloos is, kan ook weleens denken dat mensen het – in jouw ogen terecht – slecht met je voor hebben en achterdochtig worden.”
“Eenvoudig is het niet, maar je denkpatroon omkeren en leren positief naar jezelf te kijken, kan zeker”, besluit ze. “Wat loopt er wél goed? Waar ben je wél goed in? Ouders en leerkrachten kunnen daarbij helpen, net als therapie. In Nederland loopt een studie waarin jonge mensen via een app regelmatig oefenen om op een positieve manier naar zichzelf te kijken en milder voor zichzelf te zijn. Dat werkt preventief.”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/laag-zelfbeeld-is-kwestie-van-genen-en-omgeving-blijf-de-positieve-punten-van-kinderen-benadrukken~a75e766e/

Bij jongeren en dit begint al rond 6jaar kan het zijn dat ze een slecht of negatief zelfbeeld hebben. Ze voelen zich dan ook vaak uitgesloten of durven niet echt zichzelf zijn. Ik ben stom, ik ben lelijk, ik kan dat niet. Juist op deze leeftijd kan dit een zwaar impact hebben op hun leven. Ook heeft het veel te maken met de groep waar het kind zich in bevind. Daar kan ook al snel een vorm van pesterijen in voorkomen. En dan pesten op psychische vlak met woorden. Zodat het kind een angst krijgt en zelfs het moeilijk krijgt om te leren. Als ouder is het heel moeilijk om daar je kind mee te helpen. Omdat je er te nauw aan verbonden bent. Wat je zeker moet doen is luisteren naar je kind. Zodat het weet dat het gehoord wordt. Begin zeker niet met te zeggen. Wees eens sterk, laat je niet doen. Daar heeft het kind geen boodschap aan. Soms kan je niet anders als ouder om iemand in te schakelen. Een kinderpsycholoog.
Kinderen met een laag zelfbeeld hebben ook vaak te kampen met een positief vertrouwen zodat ze minder goed in hun vel zitten.
Enkele punten die kunnen leiden tot een laag zelfbeeld.

  • Je kind praat negatief over zichzelf, bijvoorbeeld “Ik ben dom” of “Ik kan ook niks goed doen”
  • Je kind vraagt veel bevestiging of hij het wel goed doet
  • Je kind heeft moeite kritiek. Hij wordt dan boos of klapt juist dicht
  • Je kind heeft moeite om voor zichzelf op te komen
  • Je kind vertoont opvallend gedrag: veel teruggetrokken, erg verlegen of angstig, snel boos of prikkelbaar, agressief of veel last van onverklaarbare lichamelijke klachten
  • Je kind denkt negatief over zichzelf op meerdere gebieden, zoals z’n uiterlijk, leercapaciteiten op school, sportvaardigheden, z’n gedrag en het omgaan met vriendjes
  • Je kind vindt het moeilijk om complimenten te ontvangen
  • Je kind blokkeert regelmatig of vermijdt spannende situaties

Mocht dit je als ouder opvallen kan je werken aan een beter zelfvertrouwen. Als je dat sterk kan maken dan gaat men het zelfbeeld ook positiever zien. Dan zal je kind door ook sterker in worden.
Je kan enkele tips gebruiken om je kind te helpen
Geef als ouder liefde en aandacht
Focus samen op het positieve
Stimuleer je kind
Speel spelletjes knutsel en teken samen en moedig je kind aan
Geef het ruimte om ook zelfstandig iets te doen.
En complimenteer je kind ervoor
Luister naar je kind
Een kind moet zich goed voelen in zijn vel. Dat zal dan ook meegenomen worden heel het leven lang.
Als volwassenen dit hebben kan dit even harde gevolgen hebben als bij het kind. En als je begint te praten met een volwassene die een laag zelfbeeld heeft dan is dat al vaak van toen bij de jeugd.

Nu in de tekst spreken ze over het zit in de genen daar ben ik niet eens mee. Want er zijn ouders die sterk in het leven staan en waarvan het kind een laag zelfbeeld heeft. Mochten er broertjes of zusjes zijn is het ook niet zo dat ieder kind een laag zelfbeeld heeft.

Meisje, Wandelen, Teddybeer, Kind, Lopen, Vrouwelijke

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Hoe ga je best in gesprek met je kinderen? Luisterlijn Awel deelt zijn geheimen

Silhouet, Goedkeuring, Diverse Familie, Kind, Moederdag

Ga in gesprek met jongeren, want ze hebben het moeilijk in deze coronatijden. Het is goedbedoeld advies dat vaak terugkeert, maar hoe doe je dat? Hoe voer je een goed gesprek met je kinderen, je leerlingen of andere jongeren? Mag je advies geven? Hoe stel je het best vragen? En wat als het echt niet klikt? Goedele Vermaelen, stafmedewerker gesprekskwaliteit van luisterlijn ‘Awel’ geeft professioneel advies.

“Het belangrijkste zijn de vier grondhoudingen. Die zijn fundamenteel in de opleiding van onze vrijwilligers. Ze zijn gebaseerd op de theorie van de Amerikaanse psycholoog Carl Rogers en verfijnd door de jarenlange expertise die we bij Awel hebben opgebouwd.’

Wees echt

Iedereen wil een gesprek aangaan met iemand die echt is, geen masker opzet of doet alsof, al zeker niet als je je niet helemaal goed voelt. Onze tip is dan ook: als je het niet meent, moet je het niet zeggen. Wees echt en oprecht. Echtheid gaat ook over een mens durven te zijn: soms zegt een jongere iets dat pijn doet, omdat je zelf ooit iets hebt meegemaakt, omdat het je bezorgd maakt of omdat het ingaat tegen jouw waarden. Als dat gebeurt, ga je misschien minder aandachtig luisteren. Het is goed om daar even bij stil te staan, om het vervolgens te kunnen loslaten en je opnieuw op het gesprek te richten. Je kan ook kort uitleggen waarom iets je raakt. Het helpt niet alleen om misverstanden te voorkomen, maar je stelt ook een mooi voorbeeld dat het oké is om geraakt te worden en je kwetsbaar op te stellen.

Empathie heeft niet veel woorden nodig. ‘Pfff, amai, zo lastig voor u’, zeggen is al voldoende, want het erkent de last van de jongere

Wees empathisch

Geen makkelijke houding, want het vraagt veel aandacht. Empathie heeft meestal niet veel woorden nodig. ‘Pfff, amai, zo lastig voor u’, zeggen is al voldoende, want het erkent de last van de jongere en het geeft aan dat het oké is dat hij of zij zich niet oké voelt. Empathie gaat ook over zo goed mogelijk willen begrijpen hoe de jongere zich voelt, goed beseffende dat alleen die persoon zelf het echt kan begrijpen. Het is dus belangrijk om die onwetendheid vast te houden en veronderstellingen altijd af te toetsen. Bijvoorbeeld ‘Begrijp ik het goed dat je je alleen voelt?’ Zo geef je de jongere kans om het te weerleggen wanneer het niet klopt. Wees ook bescheiden. Het is niet zo fijn als iemand het beter weet, conclusies trekt of ongevraagd met oplossingen komt. En niet te vergeten: empathie is niet hetzelfde als zeggen dat je het zelf ook al eens hebt meegemaakt en dan over je eigen ervaringen vertellen.

Aanvaard wat de jongere voelt

Maak de jongere niet kleiner en laat je oordelen achterwege. Ga mee in de beleving en aanvaard en erken de emoties. Als een kind aangeeft dat het niet fijn is op school en je reageert als volwassene met ‘Je hebt toch fijne leerkrachten?’, dan voelt de jongere zich niet gehoord. Kleine tip: als je je zin begint met ‘ja, maar’, dan ben je waarschijnlijk niet aanvaardend.
Aanvaarding om gedrag is nog iets anders: als iemand onaanvaardbaar gedrag stelt, mag je dat zeker zeggen. Maar probeer wel te aanvaarden wat de basis voor dat gedrag is. Vraag waarom de jongere iets doet. Als je erin slaagt de beleving van de jongeren te accepteren, dan zal de jongere zich aanvaard voelen.

Kom als volwassene niet met kant-en-kla­re oplossin­gen, maar laat de jongere zelf zoeken hoe hij of zij het wil aanpakken

Geloof in de kracht van jongeren

Neem de boel niet over en kom niet met kant-en-klare oplossingen, maar laat de jongere zelf zoeken hoe hij of zij het wil aanpakken. Je kan steun bieden door te helpen zoeken en door vragen te stellen. Maar als de jongere uiteindelijk zelf de verantwoordelijkheid opneemt en keuzes maakt, versterkt dat zijn daadkracht, veerkracht en zelfredzaamheid.
Als een jongere zelf niet ziet waarin hij of zij krachtig is, kan je helpen. Zo vind je misschien dat de jongere dapper is geweest door het gesprek met jou aan te gaan, maar heeft hij dat zelf niet in de gaten. Geef gerust een compliment. Oprechte complimenten kunnen versterkend werken. Een andere manier om op zoek te gaan naar sterktes is door te vragen ‘Wat helpt jou om je beter te doen voelen?’ of ‘Hoe ben je erin geslaagd om vol te houden?’ Focussen op krachten werkt wel enkel als je eerst erkenning gegeven hebt voor de last op hun schouders. Anders ga je voorbij aan wat moeilijk is en misschien nog tijd nodig heeft.
Behalve deze vier basishoudingen zijn er ook nog tal van technieken die Awel gebruikt om met jongeren in gesprek te gaan. Eén ervan is dat je met je volle aandacht bij het gesprek moet zijn en blijven. Richt je aandacht volledig op de jongere, vermijd afleiding en leg dus je gsm weg. Wees nieuwsgierig op de goede manier, wees nieuwsgierig naar hoe de jongere het ervaart. En als je geen woorden hebt, is het fijn dat er gewoon iemand is, die aandacht schenkt. Aandacht geven betekent ook dat de jongere centraal staat in het gesprek. Je hoeft je eigen ervaringen of meningen niet te onderdrukken, maar probeer ze even op de tweede plaats te zetten.
Blijf er tijdens het hele gesprek ook op letten dat de sfeer goed zit. Soms klikt het meteen, soms niet. In dat tweede geval praat je misschien beter eerst over iets leuks, bijvoorbeeld over iets waar de jongere goed in is. Je toont zo je oprechte interesse en geeft de jongere tijd om zelf te kiezen of hij over een moeilijk onderwerp wil praten of niet.

Jongeren zullen zich gezien en gehoord voelen, waardoor ze zich ook minder eenzaam voelen. En dat is uiteinde­lijk wat je wil bereiken door in gesprek te gaan met hen: dat ze zich minder alleen voelen.

Soms voelen we schroom om vragen te stellen, maar eigenlijk is het als jongere fijn om een vraag te krijgen. Vragen kunnen helpen om de situatie te begrijpen en je toont je interesse. Gesloten vragen, waarop het antwoord ja of nee is, geven weinig ruimte om echt te gaan vertellen. Open vragen zoals ‘hoe bedoel je?’ of ‘hoe is dat voor jou?’ zijn dus een betere optie.
Tot slot is het ook belangrijk om erkenning te geven voor de last waarmee iemand rondloopt. Door te zeggen: ‘Dat lijkt me niet makkelijk wat jij nu meemaakt’ geef je de boodschap dat emoties er mogen zijn. Jongeren zullen zich gezien en gehoord voelen, waardoor ze zich ook minder eenzaam voelen. En dat is uiteindelijk wat je wil bereiken door in gesprek te gaan met hen: dat ze zich minder alleen voelen.

BRON: https://www.hln.be/binnenland/hoe-ga-je-best-in-gesprek-met-je-kinderen-luisterlijn-awel-deelt-zijn-geheimen~a36b4734/

het belangrijkste is laten voelen dat je er bent voor je kind. Luisteren is al even belangrijk dan praten. Een handgebaar voor top of gewoon zeggen ja kan al voldoende zijn. Laat je kind altijd uitpraten en zeg ook dat emoties getoond mogen worden. Het kan soms goed doen om met je kind ergens heen te gaan. Zoals een speeltuin of een park om te praten. Hoe ouder ze zijn hoe meer je moet laten zien dat je er bent voor ze. Dat je te doen hebt met hun vragen soms zelfs met hun angsten. Ga de angsten of hun vragen zeker niet uit de weg, toon er begrip voor. En probeer soms ook een vraag te stellen wat je er samen aan kan doen. Als men het woord samen gebruikt komt dit echt aan bij je kind dat je het wilt helpen.
Het is zeker niet makkelijk en al zeker niet als er emoties bij de pas komen.
En kom je er als ouder niet uit durf dan hulp in te roepen. Zowel van Awel of tele-onthaal. Dat kan telefonisch of via chat.

Mamma, Moeder, Mam, Ouder, Dochter, Baby Meisje, Meisje

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Vooral kinderen moeten vaak maanden tot zelfs jaren wachten op psychische hulp

Jongen, Silhouet, Jong, Kind, Persoon

Kinderen die nood hebben aan psychische hulp moeten vaak maanden tot zelfs jaren wachten op gespecialiseerde hulp. Bijna de helft van die kinderen staat ook op één of meer wachtlijsten. Bij volwassenen hulpvragers staat één op de zes op één op meer wachtlijsten. Dat blijkt uit een onderzoek naar de wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg. “De wachttijden zijn op een onaanvaardbaar hoog niveau beland”, zegt Frieda Matthys, voorzitter van de Staten-Generaal van de Geestelijke Gezondheidszorg. 

Wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg zijn een bekend probleem. Mensen moeten vaak erg lang wachten op de juiste gespecialiseerde hulp. De Staten-Generaal van de Geestelijke Gezondheidszorg en de Leerstoel Public Mental Health (UAntwerpen) hebben nu voor het eerst de wachttijden in kaart gebracht. Dat gebeurde via een online-bevraging bij 1.600 mensen die zelf psychische hulp zochten of hulp zochten voor hun kind.
Uit de bevraging blijkt dat de nood vooral erg hoog is bij kinderen en jongeren. Zo staat ongeveer de helft van de betrokken kinderen (44,6 procent) op één of meer wachtlijsten. Bij volwassenen is dat 15,9 procent.
De wachttijden voor kinderen en jongeren zijn ook langer dan bij volwassenen. Ze kunnen soms fors oplopen, vooral voor kinderen met een (vermoedelijke) ontwikkelingsstoornis (bv. autisme, ADHD,…). Zo moet een kwart van de kinderen bijvoorbeeld langer dan een jaar wachten bij de centra voor ontwikkelingsstoornissen (COS). 

Escalatie

Erger nog is het bij de thuisbegeleidingsdiensten voor autisme. Daar moet de helft van de kinderen langer dan een jaar wachten. In 15 procent van de gevallen loopt de wachttijd op tot meer dan twee jaar.
Die lange wachttijden zijn om meer dan één reden een probleem. De helft van de bevraagden geeft aan dat de klachten erger worden in die wachtperiode. “De klachten kunnen escaleren tijdens de wachtperiode, wat kan leiden tot acute situaties die hadden vermeden kunnen worden. Suïcidegedachten en -pogingen werden regelmatig vermeld in deze context”, staat te lezen in het rapport.

Lichtpuntje

Hier en daar zit er ook een lichtpuntje in de resultaten. Zo blijkt bijvoorbeeld dat volwassenen in acute situaties of crisissituaties relatief snel terecht kunnen in een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (PAAZ), een psychiatrische crisisdienst of bij een mobiel crisisteam. Negen op de tien kunnen binnen de maand geholpen worden, waarvan een groot deel binnen de week.
Maar ook daar is er helaas een keerzijde. De resultaten zijn een pak minder rooskleurig voor kinderen. Waar zes op de tien volwassenen nog binnen de week geholpen kunnen worden door een mobiel crisisteam, is dat bij de kinderen maar drie op de tien.

Het is tijd om werk te maken van een betaalbare geestelij­ke gezond­heids­zorg, met extra aandacht voor de zorg voor kinderenFrieda Matthys

De Staten-Generaal voor de Geestelijke Gezondheidszorg gebruikt de bevraging om opnieuw aan de alarmbel te trekken. “De wachttijden zijn op een onaanvaardbaar hoog niveau beland”, zegt Frieda Matthys, voorzitter van de Staten-Generaal van de Geestelijke Gezondheidszorg. “Het is tijd om werk te maken van een betaalbare geestelijke gezondheidszorg, met extra aandacht voor de zorg voor kinderen”, aldus Matthys.

Meer capaciteit

De onderzoekers dringen aan op meer capaciteit en middelen voor de eerste- en tweedelijnszorg met onder meer een uitgebreidere terugbetaling van hulp door zelfstandige psychologen. Daarnaast vragen ze overbruggende ondersteuning voor wie wacht op hulp en een soort centraal aanmeldingssysteem waar mensen met een zorgvraag terecht kunnen en wegwijs worden gemaakt in het aanbod. De onderzoekers vragen ook een structurele monitoring en opvolging van de wachttijden. Ze verwijzen naar Nederland, waar de wachttijden ieder kwartaal worden opgevolgd.

BRON: https://www.hln.be/binnenland/vooral-kinderen-moeten-vaak-maanden-tot-zelfs-jaren-wachten-op-psychische-hulp~af430d8a/

Men wilt altijd het beste zeker als het om een kind gaat. En dan loop je soms als ouder tegen heel harde muren aan. Zeker als het gaat over psychische problemen. Hulp erin krijgen maar ook om een school te zoeken. Als kind is dit moeilijk te plaatsen maar ook naar de ouders toe. Kinderen komen dan soms op een punt dat ze anderen gedachten krijgen. Op zo een moment weten vaak ook de ouders niet meer wat ze nog kunnen doen. Afwachten en hopen maar is dat wat we willen. Nee toe. Men moet sneller optreden zodat het kind de zorg krijgt die nodig is. Net als alle andere rest zoals school. Ook de ouders zouden hier meer in betrokken moeten worden. Ik bedoel als er een diagnose gesteld wordt hoe ermee om te gaan thuis en in de vrije tijd. Een label is snel gegeven maar hoe ermee om gaan wordt vaak achterwege gelaten. Daar zou men ook eens een studie moeten naar doen. Men zou versteld staan hoeveel ouders eigenlijk niet weten hoe ze hun kind een goede opvoeding kunnen geven bij deze problematiek.
Het kind voelt zich niet altijd begrepen en de ouders weten er vaak niet mee om te gaan.

Meisje, Kind, Aantrekkelijke, Student, Ochtend, Mooie

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

De pedagogische neveneffecten van alle leugentjes die we onze kinderen vertellen. “Liegen is besmettelijk”

Moeder, Zoon, Familie, Baby, Kind, Liefde, Vrouw, Geluk

Sinterklaas die cadeautjes brengt, de Kerstman die kousen vult: de meeste ouders vertellen hun kroost weleens een leugentje. Wetenschappers buigen zich nu over de vraag welk effect liegen in de opvoeding heeft. Maakt het een kind wantrouwiger? Asocialer en agressiever? Of valt het allemaal wel mee? Nooit liegen is niet haalbaar, beseffen ze. Maar: “De ene leugen is problematischer dan de andere.”

Liegen is van alle tijden, maar de omgang met feiten en de waarheid is een vraagstuk dat ouders in toenemende mate bezighoudt. Dat merkt Pedagogisch onderzoeker ­Rianne Kok van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ze wordt regelmatig om advies gevraagd, vaak rond de illustere datum 5 december. En thema’s als alternatieve feiten en nepnieuws zijn onderwerp van gesprek in politiek, media en maatschappij. “Ouders moeten zich er daarom ook vaker toe verhouden.” Ze ziet op opvoedwebsites als Ouders van Nu dat ouders advies vragen: is het wel verstandig om te liegen?

Twee keer per dag

Volwassenen liegen vaker tegen elkaar dan ze denken, blijkt uit onderzoek. Gemiddeld verdraaien we twee keer per dag de waarheid, concludeerde Koks collega Sophie van der Zee, die in Rotterdam onderzoek doet naar de detectie van leugens bij volwassenen. Maar de intentie waarmee we liegen maakt een belangrijk verschil, weet Kok. Egoïstische leugens vertellen we vanuit eigenbelang, om onszelf beter voor te doen. Maar er zijn ook sociale motieven: liegen om je medemens niet te kwetsen, of om de ander een goed gevoel te geven. Die intenties maken liegen een lastig concept in de opvoeding. Wat te doen met een kind dat een verjaardagscadeautje stom noemt? Kok: “Veel ouders zeggen dat het belangrijk is om eerlijk te zijn. Maar dat gaat niet in alle gevallen op.”
Bovendien: ouders zéggen wel dat ze eerlijkheid belangrijk vinden, maar ze handelen daar niet altijd naar. Die paradox vindt Kok interessant. Ze is benieuwd wat het met een kind doet als het die gemengde signalen krijgt. Dat er leugentjes worden verteld, vindt ze begrijpelijk. “Ik kijk niet moraliserend naar dit onderwerp. Ik kan me best voorstellen dat ouders soms dingen achterhouden of niet de hele waarheid vertellen, als zij het idee hebben dat hun kind daar nog niet aan toe is.”
Ouders liegen om kinderen ergens toe te bewegen, om lastige situaties te vermijden of om een kind een goed gevoel te geven, zegt Kok. “Als je zegt dat het snoep op is, dan hoef je ook niet uit te leggen waarom het kind geen snoepje meer mag. En tegen een kind dat vioolles krijgt, zeg je misschien dat het prachtig klinkt, terwijl het eigenlijk niet om aan te horen is.”
Ook leugens over fantasiefiguren als de tandenfee en Sinterklaas komen veel voor. Maar die leugens zeggen volgens Kok minder over de individuele opvoedkeuzes van ouders. “Als ouder is het nogal lastig om je daaraan te onttrekken, omdat het een collectieve leugen is waaraan zelfs op school wordt meegedaan. Al kun je als ouder altijd nog kiezen hoe uitgebreid je daarin meegaat.” Ze vindt de leugens die ouders zelf verzinnen voor hun kroost interessanter.

Meest voorkomende leugen

‘Parenting by lying’ noemt de Amerikaanse psychologieprofessor Gail Heyman het als ouders liegen als opvoedstrategie gebruiken. Net als Rianne Kok raakte Heyman geïntrigeerd door dit thema. Het viel haar op dat er boeken vol zijn geschreven over kinderen die liegen, maar dat de rol van ouders onbekend is. “Dat is vreemd, want we hebben bewijs dat kinderen leren door te kijken naar wat de mensen om hen heen doen. Dus door tegen kinderen te liegen leren we hen te liegen.” Aan de Universiteit van Californië in San Diego besloot Heyman zo’n tien jaar geleden zich daarin te verdiepen.
Dat de meeste ouders liegen werd haar al snel duidelijk. In de International Journal of Psychology publiceerde Heyman een studie op basis van vragenlijsten ingevuld door zo’n tweehonderd Chinese en Amerikaanse ouders van jonge kinderen; 84 procent van de Amerikaanse ouders en 98 procent van de Chinese ouders bleek weleens een leugentje te vertellen om het gedrag van kinderen te beïnvloeden. Daar zaten ook ouders tussen die het eens waren met de stelling ‘Liegen is altijd verkeerd’. De meest voorkomende leugen in beide culturen: “Als je nu niet meekomt, laat ik je hier achter.”
Dat kinderen de neiging tot liegen overnemen van volwassenen, werd ook in onderzoek aangetoond. Collega’s van Heyman aan de Universiteit van Californië, psychologen Chelsea Hays en Leslie Carver, deden een experiment met 168 kinderen in leeftijdscategorieën 3 tot 7. Ze deelden de kinderen op in twee groepen. De eerste groep betrapte een volwassene op een leugen: die vertelde dat er een grote pot snoep in een kamer stond, maar dat bleek niet zo te zijn. De andere groep werd zonder leugen naar de kamer gelokt. In vervolgopdrachten bleken kinderen die waren voorgelogen over de pot met snoep het meest geneigd tot oneerlijk gedrag.
Liegen is dus ‘besmettelijk’. En als jonge kinderen moeten beslissen wie te vertrouwen, maakt het uit of een volwassene eerder tegen ze heeft gelogen. Als ouders tegen hun kinderen liegen, kan dit dus het vertrouwen van het kind in anderen ondermijnen, denkt ook Heyman. Maar het is nog niet zo gemakkelijk om te onderzoeken wat het voor een kind betekent als er in de opvoeding veel gelogen wordt, zegt zij. In de opvoeding spelen nu eenmaal ook andere factoren een rol.
Toch deed ze een poging om erachter te komen. Heyman vroeg 377 jongvolwassenen uit Singapore hoeveel er in hun jeugd tegen hen was gelogen, en hoe de band met hun ouders nu is. Ondervraagden die het vaakst waren voorgelogen, bleken zelf vaker te liegen tegen hun ouders en anderen. Ook scoorden ze hoger op antisociaal gedrag en hadden ze vaker last van gedragsproblemen zoals agressie. Dat zijn interessante bevindingen. “Maar we kunnen niet zomaar zeggen dat het een tot het ander leidt”, stelt Heyman. “Daarvoor zou meer en ander onderzoek nodig zijn. Ik zou graag de effecten van soorten leugens op de langere termijn bestuderen, maar dat moet ik overlaten aan een nieuwe generatie.”

‘Lieg bewust’

Het onderzoek waar Kok de komende vijf jaar aan werkt, gaat uitwijzen wat het effect van liegen in de opvoeding is. Maar kunnen onderzoekers Heyman en Kok alvast wijze raad geven aan ouders die willen weten of liegen acceptabel is?
Gail Heyman noemt bepaalde leugens problematischer dan andere. “Als je bijvoorbeeld een kind vertelt dat een familielid dat ziek is in goede gezondheid verkeert, zullen kinderen zich op de lange termijn waarschijnlijk meer zorgen maken.” Ze is ook geen fan van leugens die zijn bedoeld om kinderen bang te maken of die kunnen ­leiden tot misvattingen over wetenschappelijk vastgestelde feiten (“Eet je groenten, ­anders krijg je puistjes over je hele gezicht”).
Heyman wil niet betogen dat ouders nooit mogen liegen. “Maar ze moeten wel nadenken over wat ze doen en waarom, in plaats van reflexmatig te liegen om dingen gemakkelijker te maken.” Als kinderen bijvoorbeeld emotioneel niet voorbereid zijn om ergens mee om te gaan, zegt ze, is een goede benadering om hun vragen daarover naar waarheid te beantwoorden, zonder alle details in te vullen. Luister dan goed, zegt ze. “Kinderen zullen met hun vragen laten weten wat ze nog meer willen horen.”
Ook Kok vindt nooit liegen geen haalbaar advies. In plaats daarvan zegt ze: lieg bewust. “Vraag je eens af als opvoeder: wanneer vind ik het wel en niet nodig om te liegen?”

BRON: https://www.hln.be/familie/de-pedagogische-neveneffecten-van-alle-leugentjes-die-we-onze-kinderen-vertellen-liegen-is-besmettelijk~abec2893/

Wij als ouders liegen vaak in deze periode tegen onze kinderen of kleinkinderen. Probeer het maar eens uit te leggen dat de sint niet bestaat op een bepaalde leeftijd. En je kind geeft je als antwoord. Maar je hebt het altijd gezegd. Wat kan een kind dan nog geloven. (on)Bewust liegen we redelijk veel tegen kinderen. Weet je nog tegen meisje, van korstjes krijg je dikke borstjes. En ga zo maar door. Allemaal onschuldig op dat moment. Maar men zadelt het kind wel op met een leugen. Of als ouder wordt je door je kind betrapt in de slaapkamer. En als je kind dan vraagt wat zijn jullie aan het doen en wat waren die geluidjes. En hop weer een leugen die je moet verzinnen. Is het dan wel verstandig om over bepaalde zaken te liegen? Denk dat het verstandiger is om er zelf even goed over na te denken. Wat zou het bij jezelf doen mochten ze zoiets zeggen en ooit moet te weten komen dat het niet waar is. Heel wat hangt af van de leeftijd natuurlijk. Maar als je bepaalde leugens tegen een peuter en kleuter blijft zeggen kan dat ook gevolgen hebben. Denk maar ook eens aan verhaaltjes die je vertelt maar eigenlijk niet bestaan. Dit kan voor een kleuter niet leuk zijn.

Vogel, De Natuur, Vleugel, Hemel, Vlucht, Stork

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Ook kinderen maken momenteel moeilijke periode door: expert legt uit hoe je met hen in gesprek gaat en ze gemotiveerd houdt

Kind, Onderwijs, Angst, Terreur, Gewelddadige

We zijn intussen acht maanden na de eerste lockdown, maar sporten is alweer uit den boze, je mag maximaal met vier buiten afspreken en het ziet ernaar uit dat we Sinterklaas en andere feestdagen niet in familiekring zullen vieren. Hoe blijf je al dat minder leuke nieuws brengen aan je kroost? En hoe hou je kinderen en jongeren gemotiveerd om zich aan de regels te houden? “Sta in deze moeilijke periode stil bij wat wél nog kan”, weet ontwikkelingspsychologe Inge Glazemakers. Zij legt uit hoe je als gezin deze moeilijke tijd zo goed mogelijk doorstaat.

Ga samen in gesprek over hoe jullie de vrijgekomen tijd zullen invullen

“Heel wat toffe activiteiten mogen al langere tijd niet meer. En, laat ons eerlijk zijn, dat is voor ons allemaal een beetje moeilijk. Eigenlijk geldt de eerste tip dus zowel voor volwassenen als voor kinderen: sta in deze moeilijke periode stil bij wat wél nog kan”, adviseert prof. Inge Glazemakers, ontwikkelingspsychologe verbonden aan de Universiteit Antwerpen. “Ga als gezin samen in gesprek over hoe jullie de vrijgekomen tijd zullen invullen. Gaan jullie komend weekend wandelen? Of willen jullie liever samen koken of bakken? Houden jullie een gezelschapsspelletjesmiddag? Of bouwen jullie samen een kamp? Zo hebben jullie iets concreets om naar uit te kijken. Geef je kinderen hier inspraak in. Ga bijvoorbeeld samen op het internet zoeken naar mooie wandelroutes in de buurt. Op die manier nemen zij een actieve rol op en hebben ze niet het gevoel dat ze overgeleverd zijn aan de omstandigheden. Routines helpen hier ook bij. Gingen jullie vroeger elke zondag naar de grootouders, wat nu niet meer mogelijk is? Creëer dan een nieuwe routine door bijvoorbeeld elke zondag uitgebreid te brunchen en las een belmomentje in naar oma en opa.”

Nu al beginnen over uitstapjes of reizen in de kerst- of zomervakan­tie is niet zo’n goed idee, bedenk liever concrete ideeën om de komende week naar uit te kijkenontwikkelingspsychologe Inge Glazemakers

“Niemand weet hoelang de huidige maatregelen nog gaan duren. Je mag dat ook eerlijk antwoorden als je kinderen hiernaar vragen. Maar hou daar wel rekening mee bij jullie plannen. Dan zijn er minder teleurstellingen als een activiteit toch weer in het water zou vallen”, vervolgt de psychologe. “Nu al beginnen over uitstapjes of reizen in de kerst- of zomervakantie is niet zo’n goed idee, bedenk liever concrete ideeën om de komende week naar uit te kijken.”

Voorzie alternatieven

Wat we wel al weten is dat Sinterklaas en de eindejaarsfeesten dit jaar anders zullen verlopen. “Vraag aan je kinderen welk aspect van de feestdagen zij het leukst vinden, zodat jullie dat tenminste kunnen behouden. Is dat het ritueel van samen cadeautjes uitpakken? Samen genieten van een lekkere maaltijd of een film? Zulke dingen zijn wel mogelijk. Gezellig samenzijn met de hele familie wordt moeilijker, maar als ouder kan je wel een andere manier bedenken om toch een samenhorigheidsgevoel te creëren. Plan bijvoorbeeld een knutselactiviteit, zodat je kinderen een cadeau kunnen maken voor oma en opa. Of laat hen een uitgebreide brief schrijven, die ze met Sinterklaas of Kerst kunnen voorlezen via Zoom. Op die manier blijft de sfeer van die bijzondere dagen enigszins aanwezig.”

Benadruk dat je zoon of dochter niet de enige is die zich zo voelt. Iedereen zit in hetzelfde schuitje

“Moet je kind huilen omdat zijn sportlessen zijn afgelast, of is het boos omdat een feestje niet kan doorgaan? Toon daar begrip voor. Verdrietig zijn mag. Teleurgesteld zijn mag. Het helpt om te benadrukken dat je zoon of dochter niet de enige is die zich zo voelt. Iedereen zit in hetzelfde schuitje, dus zijn of haar sportvriendjes kunnen ook niet trainen. Niemand kan naar het feestje. Zeg gerust dat jij de situatie als ouder ook niet leuk vindt. Maar geef wel het goede voorbeeld door op een positieve manier met je teleurstelling om te gaan, namelijk door nieuwe plannen te smeden en er het beste van te proberen maken.”

Blijf zelf rustig

Ben je zelf ongerust door de aanslepende besmettingen, of heb je last van stress? “Het heeft geen zin om dat te proberen verbergen. Kinderen merken toch dat er iets aan de hand is”, weet Glazemakers. “Beschouw de situatie liever als een leermoment. Benoem je gevoelens en toon hoe je hier op een goede manier mee omgaat. ‘Mama heeft het eventjes moeilijk, dus ze gaat een wandeling maken om rustig te worden’, bijvoorbeeld. Of: ‘Papa heeft stress, dus hij gaat even in de zetel zitten en op zijn ademhaling letten of naar muziek luisteren.’ Zo leert je kind positieve copingstrategieën aan. Merk je dat je kinderen ongerust zijn? Vraag waar ze precies bang voor zijn – want dat kan iets helemaal anders zijn dan je misschien verwacht – en stel hen vervolgens gerust. Als ze het eng vinden dat zo veel mensen ziek blijven worden, kan je benadrukken dat er heel veel zorgverleners klaarstaan om hen te helpen. Zijn je kinderen bang om zelf corona op te lopen, blijf dan herhalen dat ze dat kunnen voorkomen door goed hun handen wassen en afstand te houden. Zo voelen ze enige controle over de situatie.”

Tieners begrijpen de ernst van corona heus wel. Ze weten dat de situatie in ziekenhui­zen dramatisch is. Vraag liever waar je zoon of dochter het precies moeilijk mee heeft

“Tieners verliezen als het ware het meest door de coronamaatregelen, omdat op hun leeftijd normaal alles draait rond vrienden en sociale contacten. Voor hen is het dus een extra moeilijke periode”, weet de psychologe. “Daar komt nog bij dat ze vaak beschuldigend met de vinger worden gewezen. Wil je je tiener op het hart drukken om zich altijd aan de maatregelen te houden? Ga dat gesprek aan vanuit een standpunt van vertrouwen. Denk bijvoorbeeld samen na over bepaalde situaties: ‘Ik weet dat je verstandig bent en ik vertrouw je. Maar soms is het moeilijk om te weten hoe je moet handelen Stel dat je met drie vrienden gaat joggen, maar één van hen houdt zich niet aan de afstand. Wat ga je doen?’. Meestal handelen tieners impulsief. Ze denken in het hier en nu. Als je jouw zoon of dochter al op voorhand over zulke situaties laat nadenken, heeft hij of zij op zo’n moment iets om op terug te vallen. Bij ander risicogedrag zoals alcohol drinken werkt die aanpak ook.”
Je boos maken kan eerder averechts werken. “Tieners begrijpen de ernst van corona heus wel. Ze weten dat de situatie in ziekenhuizen dramatisch is. Vraag liever waar je zoon of dochter het precies moeilijk mee heeft. Misschien is hij of zij wel bang om vrienden te verliezen als hij of zij zich teveel afzondert, en weegt dat op dit moment net iets zwaarder door? Als je dat weet, kunnen jullie samen op zoek naar oplossingen. Denk maar aan de toestemming om enkele vrienden (op afstand) uit te nodigen in de tuin.”

BRON: https://www.hln.be/familie/ook-kinderen-maken-momenteel-moeilijke-periode-door-expert-legt-uit-hoe-je-met-hen-in-gesprek-gaat-en-ze-gemotiveerd-houdt~a40bdaa1/

Ga zeker niet over vakanties praten. Dan men zelf niet zeker is wat kan en wat niet. Zo zou je het kind nog meer teleur stellen. Wanneer het kind het moeilijk heeft en dit merk je al snel op. Is het van belang om er op een kindvriendelijke manier een gesprek mee aan te gaan.
Waar heb je het moeilijk mee?
Hoe kunnen we dat samen oplossen?
Zo laat je het kind voelen dat je ervoor hen bent. En zoeken naar oplossingen kan door te praten maar soms ook door een tekening te laten maken. Zo laat je het kind ook creatief bezig zijn. Men mag niet vergeten dat ze nu heel wat afpakken. Sinterklaas dat helemaal anders loopt, kerst en nieuwjaar dat ook anders zal verlopen. En waar sommige jongeren en zelfs ouderen het toch moeilijk mee hebben. Veer hen maar ook voor ouderen volwassenen is het van belang dat ze maatregelen goed opvolgen. Hoe moeilijk het ook is. En zeker voor ouderen die alleen wonen. Durf ook daar eens contact mee te zoeken. Net als met kinderen. Een praatje kan wonderen doen.
Ga samen wandelen deel iets creatiefs thuis. Je kan zoveel doen om het samen aangenaam te maken.

Kind, Toren, Bouwstenen, Blokken, Houten Blokken

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Kinderen zijn steeds vaker bang en somber. Wat kan je doen?

Baby, Teddybeer, Spelen, Speelgoed, Teddy, Beer, Cute

Uit onderzoek blijkt dat kinderen tussen de 8 en 18 jaar zich vaker somberder en angstiger voelen. Zelfs een verdubbeling van ernstige angstklachten van 8 naar 16 procent ten opzichte van 2018. Ze slapen slechter, voelen meer boosheid en angst. De verslechterde sfeer thuis wordt vooral als oorzaak gezien (bron: het Emma Kinderziekenhuis Amsterdam UMC, 18 okt 2020).

Kinderen zijn onze spiegel. Zij zijn de zuiverste boodschappers van wat er met de mensheid aan de hand is. Zij vertellen ons wat wij vaak niet willen horen. Zij vertalen ons gevoel.
Hoe voel jij je onder de chaos in de maatschappij? Misschien heb je kinderen? Of werk je veel met kinderen? Wat geef jij ze voor informatie? En dan bedoel ik niet je woorden, maar je energie. Wat je vanbinnen voelt, straal jij uit naar je omgeving. Dit is de communicatie die je als kind ‘hoort’.
De onzekerheden en chaos waarin we ons nu in bevinden, zijn een onderdeel van de transformatie die de mensheid doorloopt. Wij kunnen dit pad voor onszelf en de kinderen soepeler en liefdevoller laten verlopen. Maar hoe?

Uitbarstingen

In september en oktober had ik het gevoel alsof ik een soort pressure-cooker was. Iedere keer liep de druk in mij op, alsof ik op ontploffen stond. En dan volgde er ook een uitbarsting, soms uitte het zich in woede, soms in enorm verdriet. Het voelde alsof ik er geen vat op had. Iedere keer verstijfde mijn lichaam. Het gebeurde onbewust. Alsof ik gevangen zat in mijzelf en geen kant op kon. Ik kon ervaren dat er gevoelens omhoog wilden komen, maar mijn lichaam hield het met man en macht tegen. Tegelijkertijd voelde ik een diep verlangen om los te breken en echte vrijheid te ervaren.
In het begin had ik niet door waardoor het kwam, later ervaarde ik dat de onrust in mijn ziel zat. Het voelt alsof mijn ziel in alle staten is, onrustig en tegelijkertijd gevangen in mij, zonder zich thuis te voelen. De hoge helende trillingsfrequentie van het universum maakt steeds meer los in mijn ziel. Naast de liefde en de zielsmissie draagt mijn ziel ook angsten en pijnen van oude levens. Dit komt nu aan de oppervlakte en mijn lichaam doet er alles aan om het verleden in mijn ziel niet opnieuw te voelen.
In dezelfde periode liet één van mijn kinderen me weten dat hij steeds intense frustratie voelde. Het was alsof het gewoon opborrelde zonder aanleiding. Een ander klaagde over spieren die vastzaten in haar rug en nek. ‘Mama, ik kan geen kant op.’ Het doet pijn in mijn hart als ik hun zie worstelen. Ze spiegelen mijn eigen pressure-cooker. Diep in mij vroeg al een stem om mijn aandacht, maar door hen voelde ik de urgentie. Het was weer tijd voor de verdieping. Een stap omhoog in mijn zelfliefde, een stap dieper op weg naar heling.

Wat maakte mij zo intens boos?

Ik wist al dat er iets niet klopte, dat ik iets in stand hield. Maar ik voelde ook een weerstand, alsof iets me vertelde er maar niets mee te doen. Mijn eigen saboteur. Mijn kinderen gaven me de ‘duw’ die ik nodig had om die stem niet serieus te nemen, maar in plaats daarvan naar binnen te gaan.
Op zo’n moment lijken de ingehouden gevoelens bij het loskomen alle kanten op te willen slaan.
Ik kan boos zijn op iedereen. Maar binnenin mij zit iets wat echt aandacht nodig heeft. In mijn rechterkant zit een mannelijke energie zit die al jaren (en levens) afgesloten en verstoten wordt. Hij mag niet boos zijn en al zijn boosheid is opgehoopt in mijn lever. In plaats van op te komen voor mijn gevoel, moest die man zich inhouden, zich conformeren en niemand teleurstellen. Hij is uitgeput…
Het enige wat deze ‘man’ nodig heeft is mijn vergeving en eigenliefde. Eindeloze isolatie heeft hem woedend gemaakt. Het onrecht dat hem door mijzelf is aangedaan, heeft hem destructief gemaakt.
Links komt op haar beurt een vrouwelijke energie vrij. Zij veroordeelt de mannelijke kant omdat hij haar verlaten heeft. Het voelt als een wrok, maar een stapje dieper lijk ik vooral woest te zijn op mijzelf. Ik heb mijn eigen stem, mijn innerlijke wijsheid en gevoel de rug toegekeerd. De buitenwereld kreeg mijn aandacht. Ook zij heeft mijn vergeving en liefde nodig.

Soepel door de transformatie

Nadat ik de emoties laat vrijkomen (als ik de liefde uit mijn hart door mijn lichaam stuur, openen mijn cellen en komt de emotie vrij), ervaar ik weer rust en liefde in mijzelf. De ‘man’ en ‘vrouw’ in mij vormen weer een eenheid. Al mijn cellen zijn ontspannen. En met mij ontspannen mijn kinderen. Alle tranen en worstelingen zijn het me waard. Dit is het pad van zelfheling en mijn kinderen spiegelen mij al jaren wat er letterlijk in mij te helen is.
Het is een roep van mijn ziel om mijn liefdevolle aandacht en mij vraagt er echt voor haar te zijn. Het is oude zielsverleden komt tevoorschijn en mag geheeld worden. Ik ervaar het als een intense tijd. Maar ik voel dat, wanneer ik kies de regie te nemen, de transformatie van mijn zielsverleden soepel mag verlopen. Mijn kinderen lopen hun eigen pad en hebben hun eigen obstakels. Maar wanneer ze mijn zielsverleden niet als extra lading hebben, wordt hun pad lichter en overzichtelijk.
Wil jij je kinderen ook helpen hun pad te verlichten? Neem dan zelf de regie over je eigen gevoelens door:

  • Je liefde te voelen in je hart. Nodig je liefde uit in je basis.
  • Besluit om aanwezig te zijn met je bewustzijnsveld onderin je bekken.
  • Je ziel uit te nodigen in je aardse bedding.
  • Alle hulp te vragen om je kruin te openen terwijl je in je bekken blijft.
  • Alle helende kracht van het universum te ontvangen via je kruin.
  • Je cellen uit te nodigen om naar binnen te kijken, naar je basis, naar je liefde.

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/kinderen-zijn-steeds-vaker-bang-en-somber-wat-kan-je-doen/

Wat wij als ouder voelen en uitstralen zal het kind opvangen. Zal het op een moment naar ons toe terug projecteren. Het zijn onze spiegels die voorgehouden worden. Als ouders ruzie hebben hoor je vaak het kind hoort het niet krijgt er niets van mee. Niets is minder waar. Het kind voelt ook de spanning aan. Een kind spreekt in zijn/haar taal en dat kan ook pijnlijk zijn voor de ouders. Denk maar aan tekeningen die ze maken als er iets in het gezin gebeurd. Of waar ze het moeilijk mee hebben. Het kan dan nuttig zijn als ouder om erover te praten met je kind. Om vragen te stellen. Zodat het kind de liefde voelt stromen, de energie voelt stromen. Ook voor jezelf kan het al eens confronterend zijn als het kind je op iets aanwijst. Maar neem dit dan in gedachten en denk bij jezelf wat kan ik hiermee, hoe kan ik het veranderen.

Kinderen hebben vaak met een bepaalde knuffel heel wat gesprekken. Men spreekt dan over fantasie. Maar als men dieper ernaar luistert kunnen hier bepaalde raakvlakken inzitten hoe het kind zich voelt. Waar het kind zich mee bezig houd. Men noemt het vaak hun fantasie wereldje maar dat is het eigenlijk niet. Zeker als men erop gaat letten.

Mensen, Vrouw, Moeder, Kind, Baby, Meisje, Kus, Knuffel

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

DE ONMOGELIJKE VRAGEN VAN KINDEREN

Filosoof geeft eerste hulp bij ‘onmogelijke’ vragen van kinderen: “Begin met te zeggen dat je het zelf niet weet”

School, Studenten, Kinderen, Boord, Kleurpotloden

“Waarom doen mensen elkaar pijn?” “Is er leven na de dood?” “Wat is de zin van dit alles?” Kinderen overvallen volwassenen maar wat graag met de moeilijkste vragen, en liefst op de meest onmogelijke momenten. Een gepast antwoord vinden is niet eenvoudig, maar het eerste kinderboek van filosoof Ignaas Devisch (50) kan zeker helpen.

Eerlijk is eerlijk: nog niet zo lang geleden was het niet eens lastig om kinderen de mond te snoeren. Zinnen als ‘waarom? daarom!’ of ‘omdat ik het zeg’ volstonden als antwoord. “Vijftig, zestig jaar geleden leerden kinderen om op te kijken naar mensen zoals hun ouders, de leerkracht of de pastoor”, zegt Ignaas Devisch, hoogleraar medische filosofie en ethiek aan de Universiteit Gent. “Als zo’n autoriteit sprak, gingen we ervan uit dat het wáár was wat die vertelde. Verder moesten we niet zoeken naar het antwoord op de vraag: ‘hoe weten we of iets waar is?'”
“Daarnaast komt er nu veel meer informatie op kinderen af dan vroeger. Heel wat zaken komen al snel hun leefwereld binnen: geweld, terrorisme, volwassenen die naaktfoto’s naar elkaar sturen… Kinderen stellen zich daar vragen bij. En die kunnen ze héél goed verwoorden, ook al hebben wij dan niet echt een debat- of praatcultuur zoals in Nederland. Ja, het is zo dat kinderen soms heel moeilijke vragen kunnen stellen. Als ouder moet je geen schrik hebben van zo’n gesprek. Weet je het antwoord zelf niet, dan geef je dat best gewoon toe. Deel je ongemak omdat je zelf niet alle antwoorden weet. Het kind zal zo heel snel voelen dat het ruimte krijgt.”
Gevaar dat je kind op je zal neerkijken als je niet meer de alwetende ouder bent, is er volgens Devisch niet. Je kind zal je net respecteren omdat je het vertrouwen geeft. En als het komt aandraven met een onmogelijke vraag op een onmogelijk moment, mag je dat volgens de prof gewoon aangeven: “Zeg dat het een interessante vraag is en dat je er later op zal terugkomen. Dan weet het kind dat zijn vraag gehoord is.” Voorwaarde is wel dát je later met de vraag samen aan de slag gaat.
Devisch schreef zijn boek nog in onverdachte precorona-tijden, maar het is intussen actueler dan ooit. Het virus zorgt voor veel meer vragen, ook bij kinderen. Hoe moeten ze – als het gaat over Covid-19 – ooit het onderscheid maken tussen opinies, bewerkte feiten en waarheden? Devisch reikt in zijn boek een aantal opstapjes aan om over deze en andere vragen te filosoferen. Hieronder vindt u vier opstapjes.

Antwoorden zoals ‘het is zo’ of ‘omdat ik het zeg’ frustreren kinderen enormHoogleraar Ignaas Devisch

Hoe weten we of iets waar is?

Devisch: “De waarheid, dat is een oerfilosofisch probleem. Via sociale media krijgen kinderen heel veel beelden en informatie binnen. Je moet hen leren om kritisch naar hun scherm te kijken en om niet alles zomaar voor waar aan te nemen. Wat wordt er gezegd en waarom? Wat heb je gehoord? Waarom plaatst iemand deze foto op het internet? Kinderen afschermen van sociale media is geen goed idee. Als je hen niet leert hoe ze kritisch om moeten gaan met al die informatie, zijn ze vaak een vogel voor de kat.”

Is er leven na de dood?

“Hierover worden heel veel constructies verzonnen, zoals oma is nu een sterretje aan de hemel. Niets op tegen, maar je kind zal doorvragen: wat bedoel je dan precies? Geef toe dat je er zelf geen weg mee weet. Antwoorden zoals ‘het is zo’ of ‘omdat ik het zeg’ frustreren kinderen enorm. De wereld is veranderd. Begin met te zeggen dat je het zelf niet weet. Dan voelt het kind dat zijn ouders eerlijk zijn én dat het moeilijk is.”

Waarom doen mensen elkaar pijn?

“Kinderen worstelen met die vraag, want het fenomeen pesten kennen ze heel goed. Het gaat erom het hele verhaal achter het pesten te zoeken. Wie doet wie pijn? Waarom? Is de pester iemand die vroeger zelf gekwetst is? Dat zijn heel complexe vraagstukken die je niet kan afdoen met één of twee zinnen. Maar dat geldt voor alle vragen. Je mag dat ook eerlijk zeggen: deze vraag is zo moeilijk dat we die niet in 1, 2, 3 kunnen beantwoorden.”

Wat maakt mij gelukkig?

“Kinderen zijn al heel vroeg bezig met de vraag wat hen gelukkig maakt, wat ze nodig hebben om gelukkig te zijn. Als volwassenen daarover met hen praten, wordt de vraag ‘wat wil je doen in het leven’ algauw verengd tot ‘wat wil je later studeren’. Je kan samen met je kind op zoek gaan naar antwoorden en daaruit zal een enorm potentieel blijken. Het mooie is dat kinderen nog geen positie hebben ingenomen. Ze hebben geen vastgeroeste denkbeelden die ze moeten verdedigen.”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/filosoof-geeft-eerste-hulp-bij-onmogelijke-vragen-van-kinderen-begin-met-te-zeggen-dat-je-het-zelf-niet-weet~a392ce44/

Op een moment komen kinderen met vragen. De ouders weten vaak niet hoe ze moeten reageren. En al snel komt het antwoord vraag dit maar aan mama of papa. Naar gelang waar de vraag over gaat. Probeer altijd zo eerlijk mogelijk en op een kindvriendelijke manier erop te antwoorden. Je kan er altijd een verhaal rond maken. Zodat het antwoord ook begrijpbaar is. Heel veel vragen zijn natuurlijk rond de problematiek waar ze nu inzitten. Maar ook vragen over seksualiteit komen op een moment aan de orde. Het is altijd belangrijk als ouder dat je laat voelen dat je naar je kind luistert. Zodat deze ook aanvoelt als ze met een vraag zit deze altijd kan stellen. Zonder dat het kind een angst moet hebben.
Als ouder kan je soms ook het internet gaan gebruiken of erbij roepen.
Ook zal het kind vaak antwoorden WAAROM. En dat is juist het moeilijke om dan verder te gaan. Telkens er een waarom vraag komt mag je als ouder ook altijd zeggen ik weet het echt niet.
Het is zeker niet altijd makkelijk om hun vragen te beantwoorden.

Soms kan het ook nuttig zijn om je kind zelf op onderzoek uit te laten gaan. Maar dan met een ouderlijk oog erop gericht.

Familie, Kinderen, Vader, Moeder, Strand, Sun

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

TIENER EN OUDER

Getest: nieuw boek vol tips voor wanhopige ouders van tieners. “Aanvaard dat je gewoon níét meer interessant bent”

Vreugde, Vreugde Van Het Leven

Geen enkel kind komt met een handleiding. Een puber al helemaal niet. In het boek De Pubertijd geeft de Noorse opvoedgoeroe Hedvig Montgomery nuttige tips voor wanhopige ouders. Redactrice Anke verslond het boek: haar tienerzoon was proefpersoon. “Ja, ik ken de theorie: word niet meteen boos, neem zijn opmerkingen niet persoonlijk. Maar de praktijk is een pak lastiger.”
48 centimeter, 2 kilo 800 en een dikke bos zwart haar. Zeventien jaar later zit die bos haar onder een hoodie en kijk ik omhoog naar 1,84 meter. Zo’n jongen wordt man, en niet zonder slag of stoot. De pubertijd is een fase die ik maar best omarm – er volgen hierna nog twee zonen – al moet ik omarmen niet letterlijk nemen. Knuffelen met je mama is cringe (pubertaal voor ‘extreem beschamend’, nvdr.). “Aanvaard dat je gewoon níét meer interessant bent voor je tiener”, lees ik ook in het boek van Hedvig Montgomery (psycholoog en gezinstherapeut uit Noorwegen, red.) De Pubertijd is dé opvoedbijbel voor alle ouders van tieners die wat hulp kunnen gebruiken. Het belooft de belangrijke band tussen mij en mijn kind te bewaken. “Hoe lastig of boos je puber ook is, of hij nu alles opkropt of juist eruit gooit: hij is nog altijd afhankelijk van een volwassene die er voor hem is. Het is zo belangrijk om deze band te beschermen en op de details te letten. Waarom slaapt je tiener zoveel, en waar is zijn motivatie gebleven? Hoe bén je er voor iemand die zich van je afkeert? Ouders zijn vaak geneigd om alleen maar kritiek te leveren op hun puber. Verloren energie. Het is zoveel belangrijker om een tiener te hebben die wéét dat hij of zij naar je toe kan komen als het er echt toe doet. Dat is waar je al die jaren voor vecht.”

Boksbal

Vecht … Soms lijkt het inderdaad op een dagelijks gevecht: doe-dit-doe-dat (herhaal maal zeven, en er gebeurt nog niks), ruim je rommel op, sta op, leg die smartphone weg, kijk naar mij als ik tegen je praat, “hoezo, dat boeit niet?”. Hij zet zich af, ik maak me druk, hij sluit zich op in zijn kamer, ik eindig moedeloos in de zetel. Zo’n storm waait even snel over als ik het hier op papier zet, maar leuk is anders. En ja, ik ken de theorie. “Word niet meteen boos: 1, 2, 3 … tel tot tien(er).” “Doet zijn opmerking pijn? Neem het niet persoonlijk. Dat is het nooit.” “Beschouw jezelf als zijn boksbal. Hoeveel meppen je ook krijgt, je komt altijd terug in de juiste vorm: die van liefhebbende mama.” Maar de praktijk is een pak lastiger. Het puberbrein leren begrijpen is daarom een must.
Zo is hun frontale hersenkwab nog niet helemaal ontwikkeld, waardoor een puber geen gevolgen kan inschatten. Het deel ‘onthouden’ in het geheugen is nog niet op punt, waardoor hij of zij zaken vergeet – van een sportzak op de tram tot het maken van die huistaak. Een puber leeft in het nu. Denkt in zwart-wit: ze zijn blij of ongelukkig, voor of tegen. Het slaaphormoon komt later op gang, waardoor ze laat slapen, ’s morgens niet uit bed geraken en in een constante jetlag vertoeven. Alle boeken op een rij, dit exemplaar erbij, zeggen: puberen is noodzakelijk. “Het is de natuur. Net in hun lusteloosheid of desinteresse zit het bewijs: er zijn grote veranderingen bezig in hun lichaam, waardoor al de rest even moeizamer verloopt.”

Vloeken

Lezen over deze levensfase is als een opfrisbeurt. Ik rijd ook al twintig jaar met de auto, maar het kan nooit kwaad om de verkeersregels eens te herhalen. Het doet deugd om vast te stellen dat ik veelal oké reageer op puberkuren. Het boek herinnert me aan de storm die door dat puberlijf raast. Het moedigt aan om niet continu op hem te vitten. Om die natte handdoek op de badkamervloer zelf even op te hangen in plaats van mijn zoon wéér op het badmatje te roepen – “mogelijk zorgt die aanpak ervoor dat hij me straks iets over zijn lastige schooldag toevertrouwt”. Je kan godverdomme vloeken op de pubertijd maar ik onthoud vooral dit: het is een boeiende zoektocht naar wie mijn kind werkelijk aan het worden is. En ook al toont of zegt hij het niet: “hij heeft zijn ouders nu meer nodig dan ooit”, staat er. We moeten deze ontdekkingsreis samen met hem afleggen. Ook al liet hij zich laatst nog netjes ontvallen: “Ik wil niet meer met jullie gaan skiën, maar met vrienden.” Auch.
Nu zijn er een paar pubertaferelen die elke ouder ongetwijfeld zal herkennen. Maar weten hoe je er mee om moet gaan? Das vaak heel andere koek. Een paar klassiekers, én gelukkig ook de antwoorden van opvoedgoeroe Hedvig Montgomery. 

‘OPRUIMEN? JA, JA. STRAKS’

De eettafel wordt met tegenzin afgeruimd, zijn slaapkamer is een varkensstal en hij laat een spoor van kledij en snoepverpakkingen achter. Van opruimen komt nooit wat in huis.
Montgomery: “Tieners zijn slechte hulpjes in het huishouden. Je kan hen aanmoedigen om kleine taken uit te voeren, maar schotel geen lange lijst verplichtingen voor. Het is al ingewikkeld genoeg om prettig samen te leven. Dat hij de melk in de ijskast vergeet te zetten, ligt aan zijn ontwikkeling. Je voert een strijd tegen de natuur. Vraag of hij tijd heeft om even de tafel te dekken, eerder dan het hem op te dragen.”

‘DIE TABAK IS VAN EEN VRIEND’

Hij vertelde uit zichzelf dat hij het eens ‘geprobeerd had’. Maar die tabak in zijn zak? Was niet van hem. Verbieden kan ik het niet. Dan wordt er gerookt achter mijn rug. Wel blijf ik spreken over de schade. Herinner ik hem aan kanker en hartziekte in de familie. Ook al luistert hij niet, ik hoop dat hij me hoort.
Montgomery: “Tieners liegen regelmatig. Om problemen te voorkomen of omdat ze bang zijn van de reactie van een volwassene. Roken is net als alcohol een vorm van ‘erbij horen’. Leg geen straf op, maar ga in gesprek. Probeer hem het gevoel te geven dat jullie samen in een team zitten. Jij bent de kapitein van het schip, jij bent degene die wat verder vooruit kijkt. Maar je bent niet de enige die stuurt.”

‘MOET IK BIER LEREN DRINKEN?’

‘Al mijn vrienden drinken bier, moet ik dat ook leren?’, vroeg hij op zijn zestiende. Intussen heeft hij die vraag zelf beantwoord. Kan ik dat verbieden? Nee. Was het er al eens ééntje te veel? Ja. Hebben we hem de dag erna, met kater, uitgelachen? Een béétje. We hopen dat hij er geen gewoonte van maakt.
Montgomery: “Er is reden om bezorgd te zijn over alcohol- (of drug)gebruik. Het tienerbrein is kwetsbaar en nog in ontwikkeling. Hun inschattingsvermogen is niet groot. Het is niet mogelijk om tieners weg te houden van alcohol. Maar praat erover. Keer op keer. Dat heeft meer impact dan dreigementen. Vraag na dronkenschap: ‘Wat vind je hier nu zelf van?’”

‘MAAR MIJN VRIENDEN MOGEN LATER WEGBLIJVEN’

Elk weekend dezelfde vraag: ‘Hoe laat moet ik thuis zijn?’ Wat voor ons laat genoeg is, is voor hem te vroeg. Wij zijn strikt, maar staan open voor onderhandeling. Als een vriend een half uur later naar huis mag, passen we ons aan. Zo kunnen ze samen fietsen. Later thuis, maar veiliger naar huis.
Montgomery:“Er zijn in deze fase veel grenzen en regels. Die bepaal jij als ouder, daar mag je aan vasthouden. Het is jouw taak om beslissingen te nemen die niet per se populair zijn, maar wel beter voor je kind. Wat je tiener ook beweert, hij heeft je nog altijd nodig als kaartlezer. Jij weet meer over oorzaak en gevolg dan hij.”

‘MAG ZE BLIJVEN SLAPEN?’
Toen er een eerste lief in the picture kwam, was ze altijd welkom bij ons thuis. We wisten dat hij ‘Het Grote Gesprek’ hierover uit de weg ging, maar net doordat we er zo ‘normaal’ over deden, ontstond er openheid. Ook toen het uit geraakte, was hij openhartig over zijn gevoelens.
Montgomery: “Rond verliefdheid en seksualiteit hangt veel schaamte. Erover praten doe je op momenten dat er even ruimte voor is. Zoek communicatiemanieren die passen bij je kind. Als je dat van in het begin goed aanpakt, is de kans groot dat je kind bij je terugkomt op het moment dat het je echt nodig heeft.”

‘KAN JE ME KOMEN HALEN?’

Vorig jaar is Senne op straat overvallen. Enkele snoodaards toonden een mes en gingen aan de haal met zijn geld. Ik had de telefoon nog niet ingelegd, of ik was al onderweg om hem te gaan halen. Ook toen hij had gespijbeld, belde hij nog voordat school me verwittigd had. “Mama, niet boos worden …” Meestal zijn de telefoontjes weinig dramatisch. “Mag ik frieten gaan eten?”
Montgomery:‘Kan je me komen halen’ is de mooiste zin die je als ouder kan horen. Misschien is je kind dronken, zit hij in een benarde situatie, is hij bang. Als hij op dat moment belt, is dat de grootste blijk van vertrouwen die je kan krijgen. Wat hij ook vertelt, er is maar één antwoord: ‘Wat ben ik blij dat je me belt.’” 

BRON: https://www.hln.be/nina/familie/getest-nieuw-boek-vol-tips-voor-wanhopige-ouders-van-tieners-aanvaard-dat-je-gewoon-niet-meer-interessant-bent~aca10932/

Opvoeding het is zo moeilijk zeker in de puberteit. Je bent zo fier bij de geboorte. Dat gevoel hou je zolang mogelijk vast. Toch komen er fases dat ruzie boven dat mooi gevoel komen te staan. Doe dit doe dat leg dat weg doe dat niet en ga zo maar door. Je kan dan ruzie gaan maken en eigenlijk een muur gaan plaatsen tussen jullie. Het is dan beter om het te proberen bespreekbaar te maken. Dat je beide een handje helpt om het anders aan te pakken. Toch is het niet makkelijk om het goed te doen. En tot compromis te komen met je zoon of dochter. Af en toe moet je ook al eens druk kunnen uitoefenen. Zoals als je dat eerst doet zal ik dat voor je doen.

Nu het boek kan perfect zijn voor een gewoon gezin. Maar dan heb je nog eens de tieners die even anders zijn dan anderen. Dan moet men het weer helemaal anders aanpakken. Dat vaak niet makkelijk is.

Een boek is mooi maar praktijk is nog altijd iets helemaal anders.

Hoe heb jezelf de opvoeding ervaren.

Moeder, Familie, Hemel, Gelukkig, Speelse, Vrouwelijke

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM


Moederdag, Vrouw, Moeder Met Baby, Mam, Moeder En Kind

Je kinderen genezen van angststoornissen en ADHD – 10 lessen die ik heb geleerd

Voor mijn beroep ben ik een psychotherapeut met al meer dan tien jaar ervaring in de mainstream geneeskunde, wat me een brede basis aan ervaring heeft gegeven om een sterk begrip te vormen van wat werkt en wat niet werkt aan dat systeem van geneeskunde.

Maar naast mijn werk ben ik ook een moeder die zielsveel van

Jennifer Giustra-Kozek,
Jennifer Giustra-Kozek, moeder, therapeute en auteur van Healing Without Hurting

haar kinderen houdt. Voor hun bestwil en gezondheid ben ik altijd bereid geweest alle beschikbare opties te verkennen – en ik zal trots toegeven dat ik met die aanpak betere oplossingen heb ontdekt dan een conventionele specialist me ooit heeft geboden.
Dankzij mijn werk kom ik een haast oneindig aantal psychiaters en huisartsen tegen, die bijna allemaal één ding gemeen hebben: ze zien allemaal medicatie als de optimale vorm van behandeling voor het leeuwendeel van hun diagnoses. Zoals bijvoorbeeld voor aandachtstekort-hyperactiviteitsstoornis (ADHD), angststoornissen, slaapproblemen, depressie en obsessief-compulsieve stoornissen.
Ik heb me lang afgevraagd hoe goed deze ruwe, globale methode van medicatie werkte, maar ik besloot mijn mond te houden. Wie was ik om artsen te ondervragen die zoveel langer de geneeskunde hebben bestudeerd? Maar in 2006 veranderde mijn houding, toen ik mijn kinderen kreeg die aan vergelijkbare uitdagingen leed.
Ik wist dat mijn arts medicatie zou aanraden. Ik wist ook dat ik niet wilde dat mijn kinderen dat pad af zouden dalen, omdat ik bang was dat het hun prachtige, levendige geest zou schaden.
Terwijl mijn man, Steve, en ik ons probeerden te redden met fysieke en gedragstherapie, las ik allerlei medische artikelen over de link tussen autisme, mentale gezondheidsproblemen en ondervoeding, toxiciteit, voedselallergieën, darmdoorlaatbaarheid, en stoornissen in het immuunsysteem, het metabolisme en het spijsverteringsstelsel. Hierdoor realiseerden we ons dat iedere stoornis een echte medische aandoening kon zijn, waar natuurlijke geneesmiddelen voor bestonden. Geneesmiddelen zonder ingrijpende, persoonlijkheids-veranderende bijwerkingen. Natuurlijk waren we aanvankelijk sceptisch, maar de mogelijke voordelen waren zo groot dat deze alternatieve methodes zeker het proberen waard leken. En ik ben zo blij dat we dat gedaan hebben!

Dit is wat ik ervan heb geleerd:

Mijn dokters lazen andere medische artikelen dan ik

Ik begon door allerlei data, onderzoeken en artikelen te verzamelen over deze onderwerpen, alles uit vooraanstaande medische tijdschriften. Hoe meer onderzoek ik deed, hoe meer ik me realiseerde hoeveel informatie er wel niet was. Ik kreeg al snel door dat kinderartsen en de gewone medische gemeenschap hier niet in geloofden. Ik vroeg mijn kinderarts-specialist over de mogelijkheid dat de vertraging in ontwikkeling in mijn zoon, zijn angststoornis en zijn autisme geen tekens waren van een darmprobleem of een voedselallergie. Hij keek me raar aan en zei, “volgens mij heeft u te veel gelezen”. Mij werd het op dat moment duidelijk dat deze dokter niet genoeg las.

De farmaceutische industrie bepaalt de schoolboeken van onze artsen

Het geld van farmaceutische bedrijven besmet onze geneeskundige opleidingen. De grote bedrijven schrijven medische handboeken en gebruiken hun eigen geld om onderzoek te financieren. Dr. Marcia Angell, voormalig eindredacteur van New England Journal of Medicine, uitte zich over hoe het geld van bedrijven zorgt voor corruptie bij zoveel onderzoek en educatie in academische medische centra – waaronder de Harvard Medical School. Farmaceutische bedrijven geven jaarlijks miljoenen uit om hun zorgvuldige en doordachte plannen te implementeren. Volgens R. Webster Kehr van het Independent Cancer Research Foundation zijn zelfs de FDA (de Amerikaanse Geneesmiddelen Autoriteit) en allerlei medische opleidingen niets meer dan de poppenkast van deze bedrijven.

Onze medische gemeenschap negeert de kracht van natuurlijke geneesmiddelen en noemt het pseudowetenschap

Farmaceutische bedrijven zijn op grote schaal bezig om holistische behandelingen in een slecht daglicht te zetten – met name in de gebieden waar ze het meeste winst maken, zoals bij kanker, hartkwalen, psychische stoornissen en allergieën – zelfs al worden diezelfde behandelingen in andere landen veelvuldig gebruikt en kennen ze een lange traditie. De bedrijven gebruiken de term ‘wetenschappelijk bewijs’ als een politieke definitie om de FDA en het Amerikaanse RIVM te beheersen. Journalisten die de zaak onderzoeken, kopen ze om met hun marketing. Ze betalen dokters en psychiaters om voor hun zaak te spreken in ruil voor dure vakanties en hoge bonussen. Ze blokkeren financiële bijdrages door termen te gebruiken als ‘onbewezen behandelingen’. Veel ‘liefdadigheidsinstellingen’ worden eigenlijk volledig beheerd door de bedrijven, net als het Amerikaanse Congres.

De grootste sponsoren van Kindergeneeskunde zijn farmaceutische bedrijven

De Academy of Pediatrics werd in 1930 opgericht als ‘onafhankelijk’ forum voor de gezondheid en het welzijn van onze kinderen. Tegenwoordig wordt hun fonds gesteund door megaconglomeraten als Pfizer, Sanofi Pasteur (de vaccin-groep van Sanofi-aventis), Merck, GlaxoSmithKline, Johnson & Johnson en meer. Denk je dat dat zou zorgen voor belangenverstrengeling? Zijn deze dokters omgekocht? Ik denk van wel.

Conventionele dokters lossen problemen op per orgaan

Een van de fundamentele problemen van ons bestaande medische paradigma is de neiging om gezondheid en kwalen te benaderen als iets dat alleen door een ziekte, of alleen door één orgaan veroorzaakt wordt. We behandelen het lichaam daarmee als een machine, met losse onderdelen, diagnosticeren dat onderdeel en geven het een label, en kijken dan naar het bijbehorende medicijn. Maar in werkelijkheid is ons lichaam een complex, onderling verbonden web van biochemie. Daarom zijn er meer artsen nodig die begrijpen dat we moeten beginnen het ‘hele lichaam’ te genezen, zoals holistische en functionele dokters allang doen.

Onze genetica vertelt niet het hele verhaal

Alleen maar omdat ADHD, depressie of zelfs een auto-immuunziekte in de familie zit, hoeft het nog niet ons lot te zijn. We hebben er meer controle over dan de medische industrie ons wilt doen geloven. We beginnen misschien wel met een genetische kwetsbaarheid, maar laten we eerst erkennen dat onze levensstijl en omgevingsfactoren onze genen zeggen hoe ze zichzelf moeten uitdrukken. Het voedsel dat we wel of niet eten, de bouwstoffen die we wel of niet binnenkrijgen, ons stressniveau, onze slaapgewoontes, en onze blootstelling aan giftige stoffen heeft allemaal een dynamisch effect op hoe onze genen zich uitdrukken.

De meeste dokters weten maar weinig over voeding

De meeste ziektes kun je voorkomen en hebben te maken met je voeding. Toch weten dokters vandaag de dag niets van de wetenschap over hoe gezond eten het lichaam geneest. Ze hebben ook geen weet van de gevolgen van ‘nep’ voedsel, pesticiden en giftige chemicaliën op onze gezondheid. Volgens het wetenschappelijk tijdschrift Journal of Clinician Nutrition beschouwen de meeste afgestudeerde studenten geneeskunde hun voorbereiding op het gebied van voeding als onvoldoende. Volgens Michael Greger, arts en internationaal erkend professionele spreker over een aantal zeer belangrijke gezondheidskwesties, krijgen studenten geneeskunde in vier jaar tijd in totaal minder dan 20 uur voorlichting over voeding, en het meeste daarvan heeft maar beperkte klinische relevantie.

Traditionele artsen genezen auto-immuunziektes niet

Gezondheid zit niet in een pilletje. Als je wordt doorverwezen naar een specialist zoals een gastro-enteroloog, endocrinoloog, reumatoloog of iets soortgelijks voor een auto-immuunstoornis, dan zul je waarschijnlijk niets horen over genezend eten, ontgiften, en andere behandelingen die je lichaam genezen. Ze schrijven je alleen medicijnen voor, meestal immunosuppressiva of een steroïdentherapie om je symptomen mee te maskeren – en zo kom je nooit bij de oorzaak van een ziekte en kun je die nooit echt genezen. Vaak heeft zulke medicatie ook meer nadelen dan voordelen.

Verzekeraars dekken nooit de belangrijke behandelingen en therapieën

Zorgverzekeraars kunnen beslissen beperkte dekking te geven voor wat zij beschouwen als experimenteel of niet medisch noodzakelijke behandelingen. En dat doen ze dan ook vaak. Veel verzekeraars zien ‘alternatieve’ interventies alleen medisch noodzakelijk als er voldoende bewijs voor de veiligheid en de effecten te lezen is in peer-reviewed medische tijdschriften. Dat vind ik opvallend, gezien de meer dan 100.000 mensen die ieder jaar overlijden door complicaties veroorzaakt door voorgeschreven medicatie. Ook zorgen geld en politieke macht ervoor dat de verzekeraar geen veiligere alternatieven wil dekken. Des te meer behandelingen ze buiten hun pakket laten, en ze wel gewoon hun polissen blijven verkopen, hoe meer er voor ze overblijft onderaan de streep.

De zorg plakt een pleister op splinters, maar trekt hem er niet uit

Onze moderne farmaceutische en chirurgische behandelingen zijn ontzettend nuttig voor het behandelen van acute, levensbedreigende gezondheidsproblemen. Maar bij meer genuanceerde stoornissen kunnen deze aanpakken geen rekening houden met de complexe communicatie tussen de verschillende systemen in ons lichaam, en kunnen ze zelfs de hele communicatie platleggen, wat uitmondt in verlies van lichaamsfunctie. De bijwerkingen van deze behandelingen kunnen net zo schadelijk of zelfs schadelijker zijn dan het oorspronkelijke symptoom. Oosterse behandelwijzen zijn eeuwenoude systemen van gezondheidszorg, waarbij men let op alle biologische systemen van het hele lichaam. Beoefenaars van dit soort natuurlijke geneeskunde doen er alles aan om de natuurlijke capaciteit van het lichaam te stimuleren, zodat het zichzelf kan genezen. Zo kom je tot genezing op een veel dieper niveau.

Een oproep voor verandering in ons paradigma voor mentale gezondheid

Hoewel veel ouders beweren dat psychotrope medicatie het leven van hun kind heeft verbeterd, moeten we niet vergeten dat een zesjarige medicatie geven niets doet aan de redenen waarom hun ontwikkeling überhaupt zo van de baan ging.
Beleidsmakers zijn er zo erg van overtuigd dat deze kinderen een organische ziekte hebben, dat ze niet eens meer zoeken naar een beter begrip van de omstandigheden – ook al veroorzaken deze medicijnen een hele rits aan bijwerkingen op de korte en op de lange termijn. Daarom wil ik alle ouders in de wereld aansporen om je door de liefde te laten leiden en alle beschikbare opties te verkennen, en om het niet gewoon te laten bij wat een conventionele specialist suggereert.
Het is niet genoeg om te leven. De kwaliteit van je leven is ook van essentie.
We hebben meer goede praktijken nodig in ons zorgsysteem. We zijn toe aan een aanpak met ‘integrerende geneeskunde’, een genezing gericht op heling, dat rekening houdt met het hele lichaam (lichaam, geest en ziel) – inclusief alle aspecten van onze levensstijl. De nadruk moet liggen op de therapeutische relatie en gebruikmaken van alle geschikte therapieën, conventioneel én alternatief. We hebben een medisch systeem nodig dat de conventionele geneeskunde niet afwijst en alternatieve therapieën niet klakkeloos accepteert.
Goede geneeskunde moet zijn gebaseerd op degelijke wetenschap, gedreven door onderzoek, en openstaand voor nieuwe paradigma’s. Waar mogelijk moeten we natuurlijke, effectieve en minder ingrijpende interventies toepassen. We hebben een systeem nodig dat inzet op het voorkomen van ziektes, en dat de bestaande ziektes echt probeert te genezen. We moeten gewoon wakker worden en opkomen voor echte verandering. We mogen niet langer gewoon een prijskaartje hangen aan onze fysieke en mentale gezondheid. De hoeveelheid pijn die we opwekken voor onze familie en onze kinderen is een hoge prijs die we betalen voor de manier waarop we zakendoen.

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/kinderen-genezen-angststoornissen-adhd-lessen/

Dit is een tekst die overal gedeeld zou moeten worden. Angststoornissen bij een kind. Is vaak overgenomen van de ouders. Het kind zelf kent geen angst. De ouder geeft door bepaalde omstandigheden een kind angst aan. Denk maar een een spin waarvan de ouder soms ook schrik heeft. Dan zal de ouder het kind er ook bang van maken. Voor alles is er medicatie. En dat helpt zeker, maar de oorzaak neemt men niet weg. Net als medicatie voor ADHD. Het kind wordt rustig door de medicatie maar eens uitgewerkt kan het zich op een piek bevinden en kan het heel erg escaleren. Niet te min kan je veel bereiken met voeding en iets alternatief. Maar daar willen vaak artsen en de wetenschap niets van horen. Het enige wat je te horen krijgt is vaak kwakzalverij. Een kind krijgt zoveel af te rekenen met prikkels. Juist dat kan de oorzaak van alles zijn. Net zoals een kind aandacht vraagt het niet krijgt en dan dingen gaat doen om de aandacht te vestigen. Maar op een verkeerde manier en het krijgt ruzie het wordt gezien als druk. Maar niets is minder waar. Ouders dat is ook aan te leren. Het gedrag het kind zien zoals het is. Ieder wezen is uniek met zijn negatieve en positieve punten. En men moet niet alleen de negatieve zien. Waar je dan vaak geen weet meer mee weet en artsen of specialisten voor inroept. Maar maak voor jezelf eens een boekje bij waar je inschrijft hoe en wat je kind doet of voor aandacht roept. Dan kom je soms tot het begrip ik maak te weinig tijd.

Dit vind ik echt een top van een artikel. Waar zeker over gediscussieerd kan worden.

Moeder En Baby, Familie, Baby, Moeder, Kind

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

SCHOOLJAAR NIEUWE PROBLEMEN.

Nieuw schooljaar, nieuwe problemen? Zo wapen je je kind tegen pesterijen

Bully, Pesten, Jongens

Pesten is een moeilijk thema en het is niet eenvoudig om het als ouder op te lossen. Er zijn immers heel wat betrokken partijen: het slachtoffer, de pester of pesters, de klasgroep, de ouders, het schoolklimaat … Wil je pesterijen aanpakken? Dan moet je al die partijen daarbij betrekken. Wat je als ouder wél kan doen om je kind te wapenen tegen pesterijen? Klinisch psychologe An Coetsiers geeft tips. 

1. Leer je kind hoe het zijn grenzen kan aangeven

“Doet iemand iets wat je kind niet leuk vindt? Leer het dan dat het moet zeggen dat het andere kind moet stoppen en dat het ook moet aangeven waarom. Daarin zit voor mij trouwens het onderscheid tussen plagen en pesten. Als een kind iets doet, maar ermee stopt wanneer het andere kind aangeeft dat het dat niet fijn vindt, gaat het om plagen. Blijft het kind nadien verder doen, dan gaat het om pesten.” 

2. Leer je kind het onderscheid tussen plagen en pesten

“Jongere kinderen kennen het verschil tussen de twee vaak niet. Komt je zoon of dochter vertellen over een incident op school? Kom dan niet onmiddellijk met tips af, maar luister eerst goed. Zeg niet dat je kind zich niets van de situatie moet aantrekken, maar geef het erkenning door iets te zeggen à la: ‘Oei, dat moet niet leuk geweest zijn, vertel eens wat er precies gebeurd is.’ Je kan je kind het incident ook laten naspelen, zodat je een goed zicht krijgt op wat er aan de hand is.” 

3. Leer je kind sociale vaardigheden 

“Wanneer kinderen me zeggen dat ze niet mogen meespelen op school, blijkt vaak dat ze zelf geen initiatief nemen. Ze gaan bijvoorbeeld niet naar een groepje toe om te vragen of ze mogen meedoen. Er zijn ook kinderen die enkel over zichzelf praten, en geen vragen stellen aan anderen. Daar kan je als ouder rond werken in je opvoeding. Leer je kind hoe het kan vragen om mee te spelen en hoe het interesse kan tonen in anderen. Nog een voorbeeld: speel je een gezelschapsspel met je zoon of dochter? Laat hem of haar dan niet altijd winnen of met zijn favoriete pion spelen. Op de speelplaats verloopt het immers ook niet altijd zoals hij of zij wil.”

4. Anticipeer op eventuele moeilijkheden 

“Heeft je kind dyslexie, stottert het of heeft het suikerziekte? Dat zijn uiteraard geen redenen om gepest te worden, maar het is wel een goed idee om op voorhand te bespreken wat het kan zeggen als klasgenoten er vragen over stellen. Zit er iemand in de klas van je kind met wie het in het verleden problemen had? Doe dan hetzelfde, en overleg samen hoe je kind met die klasgenoot kan omgaan. Je zoon of dochter gaat zijn of haar hele leven lang vervelende mensen tegenkomen, en het is belangrijk dat hij of zij daar goed mee om kan gaan.” 

5. Probeer niet te overreageren 

“Vertelt je kind dat het gepest wordt? Rijd dan niet meteen naar school om de pestkop aan te pakken of te roepen tegen de leerkracht. Blijf rustig, en zeg tegen je zoon of dochter dat het moeilijk wordt om het alleen op te lossen, en dat je gaat overleggen met de andere partijen. Sommige ouders werden vroeger zélf gepest en zijn geneigd om direct in actie te schieten. Probeer je kind eerst een luisterend oor te bieden en vraag of hij of zij het oké vindt dat je ingrijpt.” 

6. En hoe zit het met online pesten? 

“Online pesterijen voorkomen is niet makkelijk. Het belangrijkste is om toezicht te houden én je kind de etiquette van sociale media te leren. Zomaar foto’s van iemand anders doorsturen is bijvoorbeeld not done. Het is ook een trend onder jongeren om foto’s en filmpjes te posten en die een score te geven. Leer je kind dat het eraan kan meedoen, op voorwaarde dat het iedereen dezelfde score geeft. Als het de ene vriendin een 7 geeft, en de andere een 10, leidt dat sowieso tot ruzies.” 

BRON: https://www.hln.be/nina/familie/nieuw-schooljaar-nieuwe-problemen-zo-wapen-je-je-kind-tegen-pesterijen~acad785d/

Voor bepaalde is het zeker niet zoals gewenst. En zeker met deze tijden hebben bepaalde het zeer moeilijk om zich aan te passen. Als je dan niet assertief kan zijn dan kan je wel eens problemen hebben. Dat maakt dat er een vorm kan ontstaan van pesten. Dat van kwaad naar erger kan gaan. Als je merkt als ouder dat je kind gepest wordt. Luister er naar. Praat met je kind. Maar ga zeker niet zeggen dat ze zwak is. Of dergelijke. Nee je moet er naar luisteren en proberen om naar een oplossing te zoeken. Als het kind voelt gehoord te worden is dat zeker al een voldoening.

Wanhopig, Triest, Terneergeslagen, Huilen, Hopeloos

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf

Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Ruelha

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

De kleine dingen

Op zoek naar groot geluk in kleine dingen

%d bloggers liken dit: