Tag Archive: india


Protest zwelt aan in India na verkrachting van 8-jarig meisje

REUTERS
In India zijn verschillende protestacties ontstaan als reactie op twee verkrachtingszaken. Eén van de slachtoffers was Asifa Bano, een achtjarig meisje dat door meerdere mannen was ontvoerd, verkracht en daarna vermoord in de noordelijke deelstaat Jammu en Kasjmir.

Het moslimmeisje Asifa maakte deel uit van een nomadische stam. De politie heeft acht verdachten opgepakt. Onder hen zijn een voormalige regeringsmedewerker en vier politiemensen. De BBC meldde dat alle verdachten hindoes zijn. Nationalistische groepen van hindoes zijn woedend over de aanhoudingen. Ze hebben onder meer actie gevoerd voor een rechtbank in Jammu en Kasjmir.

Die reactie werd onthaald op heel wat kritiek. Dat de verdachten in zo’n brutale verkrachtingszaak nu ook steun krijgen van de nationalistische groepen, kan voor velen niet door de beugel. Op verschillende plaatsen in India braken daarom protestacties uit, waarin de betogers gerechtigheid eisen.

Protest op vrijdag in Ahmadabad, India.
AP Protest op vrijdag in Ahmadabad, India.
Protest in New Delhi op donderdag.
REUTERS Protest in New Delhi op donderdag.

Daarnaast uitten mensen hun verontwaardiging op Twitter, onder #JusticeForAsifa en #Kathua, de plaats waar de gruwel plaatsvond.

Tegelijkertijd kwam een vergelijkbare zaak in opspraak, waarbij een parlementslid van de regerende nationalistische hindoepartij BJP onderzocht wordt. Hij wordt verdacht van het ontvoeren en verkrachten van een zestienjarig meisje in de noordelijke deelstaat Utter Pradesh vorig jaar. De politie maakte geen werk van het onderzoek naar de verkrachting, waardoor een storm van protest losbarstte. De autoriteiten hebben de zaak nu in handen gegeven van de Indiase recherchedienst CVI.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/protest-zwelt-aan-in-india-na-verkrachting-van-8-jarig-meisje~a4a32313/

Hier zie je hoe corrupt de instanties zijn in deze staat. Als men als meisje of vrouw daar leeft, leef je volledig met een angstig gevoel om rond te lopen. Zo een land dat maar weinig doet aan zulke gevallen is niet waardig om partyen te hebben.
Zelfs als toerist moet je goed oppassen als je daarop vakantie gaat.

Afbeeldingsresultaat voor india verkracht

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

 

 

Advertenties

De lastige idealen van de ‘experimentele stad’ Auroville

De ingang van Auroville. © foto aletta andre

De Indiase leefgemeenschap Auroville bestaat morgen vijftig jaar. De stad wil zelfvoorzienend zijn en is gericht op een betere mens. Er wonen honderd Nederlanders.

“Hippies en flower power”, lacht Inge van Alphen. “Ik weet dat veel mensen sceptisch zijn over onze idealen, en dat is prima.” De 27-jarige Nederlandse praat over Auroville, de internationale leefgemeenschap in het zuiden van India waar zij woont. Zelf voldoet Inge met haar studentikoze uiterlijk – blond staartje en nette blouse – niet aan dat stereotype. Niet heel lang geleden woonde ze nog in Maastricht, waar ze een Master in global health deed.

“Ik wilde heel graag in de ontwikkelingssector werken”, zegt ze op het dakterras van de Solar Kitchen, een gemeenschapskeuken, omringd door bomen, die voor 30 procent op zonne-energie werkt. “Maar ik realiseerde me dat om echt verschil te maken de wereld fundamenteel anders moet worden ingericht. Dat is wat we hier proberen.” Na een jaar werken in Nederland besloot Van Alphen daarom terug te keren naar Auroville, ‘stad van de dageraad’, waar ze op haar negende met haar ouders en twee broers naar toe verhuisde.

Het is vandaag vijftig jaar geleden dat de experimentele stad Auroville werd opgericht door Mirra Alfassa, onder de inwoners beter bekend als De moeder. Alfassa was een Franse volgelinge van de Indiase goeroe Sri Aurobindo. Het idee van een alternatieve, zelfvoorzienende samenleving kwam van deze goeroe, een yogi die het idee had dat mensen zich kunnen doorontwikkelen tot een soort supermens. Auroville begon in 1968 met tweehonderd inwoners. Het doel is om er met 50.000 mensen uit heel de wereld vreedzaam samen te wonen. Zonder bezit, zonder geld en zonder strijd. Op de lange termijn moet dit model zich verspreiden naar de rest van de wereld.

Inge van Alphen © foto aletta andre

Op dit moment zijn er bijna 2800 Aurovillianen met 54 nationaliteiten. Bijna de helft komt oorspronkelijk uit India. De honderd Nederlanders vormen de vijfde grootste groep, na Fransen, Duitsers en Italianen. Ze wonen verspreid over een bosrijke 20 vierkante kilometer in ruim honderd deelgemeenschappen met namen als Aspiration, Horizon en Promesse. Allemaal delen ze het ideaal van een betere wereld. Over de praktische uitvoering bestaat echter veel onenigheid. Er zijn expres geen regels opgesteld, die zouden op een organische manier moeten ontstaan. De moeder zei in 1970 dat het politiek systeem van Auroville in haar ogen nog het meest zou moeten lijken op een ‘goddelijke anarchie’. “Maar dat zal de wereld niet begrijpen.”

Tot haar dood in 1973 beantwoordde De moeder regelmatig vragen van verwarde inwoners: mogen we chemische bestrijdingsmiddelen gebruiken in de landbouw? (Nee.) Mogen we drugs gebruiken? (Nee.) Is de zondag een vrije dag? (De dag kan gebruikt worden voor de oprechte innerlijke zoektocht naar het goddelijke.)

Consensus zoeken

Sinds ze het zonder De moeder moeten doen, proberen Aurovillianen voor elke beslissing onderlinge consensus te bereiken. “Een besluit nemen kan daarom wel jaren duren, en zelfs dan is het nooit definitief”, zegt Inge, die lid is van de working committee, een werkgroep die alle inwoners vertegenwoordigt. Maar anders dan een parlement, hebben de leden geen macht om besluiten te nemen. “We faciliteren het proces alleen.”

Meningsverschillen zijn er volop: over het al dan niet aankopen van meer land, de bouwstijl van huisvesting, de manier van voedseldistributie, over het toelatingsbeleid voor nieuwe inwoners en de mate van vrijheid van meningsuiting.

Het spirituele gedachtengoed in Auroville moet, daar zijn de inwoners stellig over, niet worden verward met een religie. Wat bijdraagt aan de verwarring is de Matrimandir – een imposant, gouden, rond meditatiecentrum waarvan de naam ‘De tempel van De moeder’ betekent. De moeder beschreef het als de ‘ziel’ van Auroville, maar benadrukte: “Ik wil niet dat het een religie wordt. We willen geen dogma’s, principes, rituelen, absoluut niet”.

Werken voor het collectief

De inwoners moeten werken voor het collectief, maar mogen wel zelf beslissen op welke manier zij willen bijdragen. Ecologisch verantwoord ondernemen staat hoog in het vaandel. Vooral op het gebied van herbebossing, duurzame architectuur en duurzame energie heeft Auroville een pioniersfunctie in de regio. Met mensen uit omringende dorpen wordt wasbaar maandverband, papier en wierrook gemaakt.

Het ideaal van zelfvoorzienendheid is nog ver te zoeken. De tien boerderijen kunnen slechts 15 procent van de voedselbehoefte van alle inwoners produceren. En er is een chronisch tekort aan geld – hoewel de economie zich behoorlijk heeft ontwikkeld sinds de beginjaren. “In het verleden waren er dagen dat we een stukje soja moesten delen met vijftien man”, vertelt Sonja van Dam, die zich in 1979 op haar 24ste in Auroville vestigde. “We dachten dat we yogi’s waren, en niets nodig hadden. We woonden in zelfgebouwde hutjes, en dat was prima. Maar ik was zwanger, en had gewoon honger.”

In het centrale fonds, dat in 1989 werd opgericht, zit nu bijna 35 miljoen roepies, ruim 450.000 euro. Dat is ongeveer wat Auroville in een jaar uitgeeft. Een derde van de inkomsten komt van donaties van de Indiase overheid en internationale organisaties, zoals de Nederlandse stichting De Zaaier. Ongeveer de helft van de inkomsten komt uit de opbrengst van de commerciële eenheden en gasthuizen. Daarnaast zijn vrijwilligers en nieuwkomers verplicht geld af te dragen.

Voor de Aurovillianen is er een gezondheidsfonds, als verzekering. De inwoners doen boodschappen in een supermarkt waar enkel wordt geregistreerd wat ze meenemen. Er wordt geen geld gebruikt. Voor kleding is er ruilwinkel Free Store, waar ook een naaimachine staat. Van Alphen krijgt voor haar werk in de working committee 16.000 roepies, ruim 200 euro, per maand. Dat is ongeveer het dubbele van het lokale minimumloon. Een deel verdwijnt direct in het potje voor eten. De rest gaat op aan benzine voor haar motor en sporadische uitgaven buiten Auroville. “Het is niet makkelijk om van zo weinig geld te leven”, zegt ze. “Maar het leven hier geeft me zo’n geweldig gevoel van vrijheid. Hier zijn geen zorgen om carrière, huur of pensioen.”

Huisvesting is nog wel een probleem. Toen Van Alphen terugkwam uit Nederland woonde ze noodgedwongen in haar ouderlijk huis. “Onze economie is niet toereikend om iedereen een dak boven het hoofd te bieden”, zegt Van Dam, die in Auroville voor de huisvesting-werkgroep werkt. Ze zit achter een bureau in het ‘stadhuis’, een modern gebouw van twee verdiepingen. “Dus van nieuwkomers wordt een bijdrage verwacht.”

Tienduizenden euro’s

Een nieuwkomer is in het eerste jaar voor een woning en levensonderhoud al gauw enkele tienduizenden euro’s kwijt. Voor jongeren zonder spaarpotis dat een drempel: Auroville vergrijst. Er is bovendien weinig plek – deels omdat besloten is dat meer dan de helft van het land groen moet blijven.

De oudere generatie die vaak een groot stuk land en vrijstaand huis hebben, is niet altijd bereid hun ruimte op te geven – ondanks het ideaal om persoonlijk eigendom af te zweren. Van Dam: “Veel deelgemeenschappen stellen eisen, bijvoorbeeld dat alleen hun eigen kinderen daar mogen wonen, of geen mensen van een bepaalde nationaliteit”.

De ‘niet in mijn achtertuin’-mentaliteit is hardnekkig, vindt ook Van Alpen. “Het is mogelijk dat één persoon een project blokkeert waarvan honderd anderen van kunnen profiteren. Maar iedereen heeft zijn eigen waarheid, dus om conflicten op te lossen willen we begrijpen waarom iemand iets wil of niet.”

Toch gelooft ze wel dat Auroville zich in de goede richting heeft ontwikkeld. “Dat we nog bestaan, is veelzeggend”, lacht ze. “Natuurlijk kun je je afvragen wat we in vijftig jaar hebben gedaan voor de wereld. Wanneer je duizend mensen met honger te eten geeft, heb je een veel zichtbaarder resultaat. Wat we hier doen, duurt misschien nog wel honderden jaren. Maar het is de enige verandering die er echt toe doet.”

Sri Aurobindo en De moeder

Sri Aurobindo (1872-1950) werd in Kolkata (toen Calcutta) geboren als Aurobindo Ghose. Hij richtte in het toen nog Britse India een nationalistische partij op en zat in 1908 een jaar in de gevangenis op verdenking van landverraad. Na zijn vrijspraak verhuisde hij naar Pondicherry, een Franse kolonie in het zuiden van India, om zijn leven te wijden aan yoga. Hij ontwikkelde de visie dat de mens een ‘wezen in transitie’ is en dat ‘integrale yoga’ de evolutie kan versnellen naar een nieuw soort supermens, die dichter bij God staat. Een experimentele, universele stad was volgens hem essentieel voor dit doel.

De moeder (1878-1973) werd geboren in Parijs als Mirra Alfassa, de dochter van een Joods-Turkse vader en een Joods-Egyptische moeder. In 1910 had ze wat ze zelf beschreef als een ‘omkering van bewustzijn’. Vanaf dat moment werd ze niet langer gedreven door persoonlijke wil, maar door de ‘goddelijke wil’. In 1914 bezocht ze Pondicherry en ontmoette ze Sri Aurobindo, waarna ze zich in 1920 permanent bij hem voegde. Al gauw werd ze bekend als De moeder – de belichaming van de universele moeder – onder Sri Aurobindo’s volgelingen. Na Sri Aurobindo’s dood in 1950 begon zij het idee van Auroville te ontwikkelen.

BRON: https://www.trouw.nl/samenleving/de-lastige-idealen-van-de-experimentele-stad-auroville~a1b2047e/

Hippieparadijs Auroville heeft nog een lange weg te gaan

Foto’s: Sara-May Leeflang
Auroville in India moest het hippieparadijs van de wereld worden. Nu bijna vijftig jaar na de stichting kampt het met allerlei problemen. Onze correspondent Sara-May Leeflang doet verslag vanuit Auroville.

Auroville, dat bekendstaat als ‘de stad van de dageraad’, is een dorp met ruim tweeduizend inwoners aan de zuidwestkust van India. Het is op 28 februari 1968 gesticht door de Franse spiritueel leider Mirra Alfassa. In die tijd trokken hippies massaal richting het oosten op zoek naar verdieping van hun spiritualiteit. 124 landen stuurden destijds een afvaardiging naar de nieuwe nederzetting in de deelstaat Tamil Nadu. Auroville moest het utopia worden van de hippiebeweging. Naast Alfassa, die door haar volgelingen steevast ‘de moeder’ wordt genoemd, speelden de goeroe Sri Aurobindo, ontwikkelaar van de integrale yogamethode, en de Franse architect Roger Anger een belangrijke rol in de leefgemeenschap. Er werden regels opgesteld die ook vandaag nog van kracht zijn, zoals: Auroville is van niemand, het is de plaats van oneindige educatie, het vormt een brug van het verleden naar het heden en het is een plek van materieel en spiritueel onderzoek. Het in het dorp gevestigde spiritueel centrum Matrimandir moet de geboorte van een nieuw bewustzijn symboliseren. Om aan de toeristische stromen te ontsnappen zijn er speciale bezoekdagen om te voorkomen dat het een toeristische bestemming wordt.

Auroville streeft naar een utopische gemeenschap waarin mannen en vrouwen van verschillende nationaliteiten en verschillende politieke voorkeuren in harmonie samenleven. Duurzaamheid en progressiviteit staan voorop in dit proces. Ook de vooruitgang in de spirituele ontwikkeling van het individu door middel van yoga en meditatie is erg belangrijk. Het dorp heeft echter te maken met verschillende problemen. Zo kampt het met criminaliteit en de overweldigende toeristenstromen en de relatie met de lokale bevolking loopt stroef. Toch zijn er nog steeds mensen die zich vestigen in het gebied.

De spirit van Auroville
Fabio (36) is Italiaans. In september wordt hij officieel een Aurovilliaan, na een testperiode van drie jaar. Hij is momenteel stadsontwikkelaar in het dorp. Volgens Fabio is het verkrijgen van land in het dorp de hoogste prioriteit. Maar echt spoedig verloopt dat niet. ‘Degenen die dwarsliggen zijn meestal niet lokale mensen, maar rijken uit de omliggende steden Chennai of Pondicherry die hier grond bezitten. Zij hebben twintig, dertig jaar geleden land gekocht, omdat ze zagen dat het wellicht wat op kon leveren in de toekomst. Ze vragen nu belachelijk hoge prijzen voor het land. De lokale mensen willen meestal hun land niet verkopen, omdat er door het geld ruzie binnen de familie komt. We bieden hen nu een groter land aan buiten de regio in ruil voor het land in Auroville.’ Volgens Fabio moet Auroville eerst over al het land beschikken en kan pas daarna overgegaan worden op de stadsplanning. Fabio ziet veel corruptie tijdens zijn werkzaamheden. ‘Tamil Nadu is anders dan de rest van India. De lokale maffia gaat net zo te werk als de Italiaanse.’

Aditi (24) is student Massamedia aan de Pondicherry Universiteit. Haar moeder Gayatri (44) komt uit New Delhi. Ze verhuisden ruim tien jaar geleden naar Pondicherry. Samen runnen zij een restaurant in Auroville. Ze kunnen de territoriumoorlog beamen. Aditi: ‘De grond in het centrum van Auroville is voor zo’n tachtig procent van Auroville. Maar daarbuiten, de mooie gebieden bij het bos, dat is maar voor zo’n veertig procent van de Aurovillianen. Autoriteiten hebben ons benaderd voor het kopen van land in het dorp. Mijn moeder heeft elk jaar het spaargeld in onze biologische boerderij gestopt. Dat verkoop je niet zomaar. Daarbij hebben we dezelfde ideeën als de Aurovillianen, we willen biologisch en duurzaam produceren. Dus we blijven hier.’

Om de fondsen binnen te krijgen moet er volgens Fabio een projectplan op tafel liggen. Dat is een blok aan zijn been. ‘Iedereen wil wat anders. De moeder (Mirra Alfassa, red.) wilde uiteindelijk dat het gebied bewoond zou worden door rond de vijftigduizend mensen. Sommige mensen houden star aan dit aantal vast, terwijl anderen zien dat je juist flexibel moet zijn.’ Fabio heeft soms problemen met de oude generatie. ‘In het begin was er veel land en weinig mensen. Mensen kregen dus grote stukken land aangewezen om het te beschermen, maar ze willen het nu niet opgeven. Dat is niet de spirit van Auroville. Ik zeg ook altijd: ook al zijn we officieel Aurovillianen, we zijn het toch ook weer niet, niet zolang dit soort problemen bestaan.’

De financiële steun komt van over heel de wereld, waaronder van de Verenigde Naties en de Europese Unie. Volgens Fabio komt er ook veel steun uit Nederland. ‘Nederland geeft zowel financiële als pragmatische steun. Er komen ook veel Nederlanders naar Auroville die in een korte periode veel werk gedaan krijgen.’

Regels
Vanja (22) is geboren en getogen in Auroville. Zijn ouders komen oorspronkelijk uit Rusland, maar hebben zich vijfentwintig jaar geleden in Auroville gesetteld. Vanja wil eigenlijk het dorp verlaten. ‘Ik wil de wijde wereld in, reizen en kijken hoe het leven buiten Auroville is. Iedereen kent iedereen hier.’ Volgens hem is het leven in het dorp niet gemakkelijk. ‘De meesten van ons hebben moeite om rond te komen, we hebben niet veel geld en moeten veel werken.’ Vanja is verslaafd aan alle soorten drugs die volgens hem gemakkelijk te krijgen zijn in het dorp.

De Argentijn Mate (40) heeft vijf maanden in Auroville gewoond. Hij werkte daar als fotograaf voor de lokale krant en nam deel aan vergaderingen van het centrale bestuur. Volgens hem wordt een te grote ophef gemaakt over het lidmaatschap van de gemeenschap. ‘Ze vinden dat je dankbaar mag zijn dat je in aanmerking komt, maar ik vroeg hen wat ze mij te bieden hadden. Zo mag je bijvoorbeeld niet buiten Auroville werken en moet alles in teken staan van Auroville. Je kan niet zomaar even rondreizen. Er zijn te veel regels, daarom wil ik geen Aurovilliaan worden.’

Aditi en Gayatri hebben ook niet de ambitie om Aurovilliaan te worden. Gayatri: ‘Aurovillianen bepalen wat er op jouw boerderij moet gebeuren. Je moet aan hun voorwaarden voldoen. Je hebt wel erg veel voordelen, je hoeft geen elektriciteit en water te betalen en je kan gebruikmaken van hun netwerk. Ik vind mijn vrijheid belangrijker dan dat.’

Volgens Fabio zijn de tijden inderdaad veranderd. ‘In vijftig jaar is er veel gebeurd. Mensen komen en gaan. Er zijn zo veel mensen geweest die bij de eerste problemen opgaven. Er is veel energie verloren gegaan. Daarom heeft Auroville nu een testperiode. Het komt zelden voor dat mensen daarna niet mogen blijven.’

‘Auroville bestaat uit allerlei kleine gemeenschappen’, zegt Fabio. ‘Alle gemeenschappen hebben hun eigen regels. Er zijn bosgemeenschappen waar mensen in stilte en rust leven, feestgemeenschappen waar elke avond wat te doen is, gemeenschappen waar ze geen kinderen of huisdieren accepteren, enzovoorts.’ Hij staat kritisch tegenover sommige gemeenschappen. ‘Sommige gemeenschappen leven heel erg in hun eigen bubbel. Ze werken alleen voor hun eigen gemeenschap en verliezen het grotere ideaal uit het oog. Veel mensen willen hun gelijk halen, hun ego staat voorop. Zo houdt bijvoorbeeld de oude generatie er een koloniale levensstijl op na. Leden van deze generatie hebben lokale Tamils in dienst die het werk voor hun opknappen. Zolang we daar niet bovenuit groeien kunnen we onszelf geen Aurovilliaan noemen.’

Dieven
Volgens Mate wordt er ook veel gestolen in Auroville. ‘Tassen van toeristen die bij de deur liggen van yogabijeenkomsten worden meegenomen en er wordt uit de huizen gestolen.’ Afgelopen jaar hebben er volgens Mate ook aanrandingen plaatsgevonden. De incidenten vinden volgens hem vooral plaats in het weekend. Dan komen jonge mensen uit de steden Chennai en Pondicherry. Die hebben gehoord dat er leuke blonde buitenlandse meisjes rondlopen en die worden dan lastig gevallen.’

Gayatri is onlangs beroofd in de hoofdstraat. ‘Ze reed samen met een Franse vrijwilliger op een scooter. Ze werden gedwongen te stoppen’, vertelt Aditi. ‘Haar tas werd van haar schouder gegrist. Ze sloegen haar op haar nek en duwden haar op de grond. Ze blijft nu liever in Pondicherry, omdat ze bang is geworden.’ Volgens Aditi zijn het lokale jongens van zestien tot en met achttien jaar die de overvallen plegen. ‘De overvallen gebeurden op een gegeven moment dagelijks en toen is de politie ingeschakeld. De politie staat verderop in de straat, maar de overvallen gaan gewoon door.’

Gayatri zegt dat ze is gewaarschuwd voor het aannemen van lokale mensen. ‘Er moet iemand vierentwintig uur per dag op de boerderij aanwezig zijn, anders worden pijpleidingen, bakstenen en gewassen gestolen. Maar zelfs de lokale mensen hier nemen geen andere lokale mensen aan. Het blijkt dat de mannen veel drinken en als ze dan op de boerderij passen nodigen ze vrienden uit om dronken te worden.’

Volgens Vanja is de relatie met Tamils niet goed, maar ook niet heel slecht. ‘Ik spreek een beetje Tamil, dus ik kom wel uit de voeten in een gesprekje. We respecteren elkaars aanwezigheid.’

Groei
Krishna (60) is een Engelsman die al vijfentwintig jaar in Auroville woont. Zijn organische boerderij heeft veel succes. Volgens hem is het grootste probleem dat mensen niet worden onderwezen. ‘Er groeit hier een lokale groene plant genaamd Koli Kirai die veel gezondheidsvoordelen heeft en je overal in kan verwerken. Ik gaf een bos mee aan één van de jonge lokale vrijwilligers hier. Hij kwam terug en zei dat zijn moeder zei dat ze dit niet eten. Ik was enorm teleurgesteld. Mensen weten niet meer wat hier groeit.’

Fabio benadrukt dat de lokale mensen niet hebben gekozen voor Auroville. ‘De Aurovillianen hebben voor Auroville gekozen, maar de lokale Tamils die bevinden zich nu in een heel andere situatie dan vijftig jaar geleden.’

Er zijn ook lokale mensen die enthousiast deelnemen aan de gemeenschap, zoals Janaden (55), Tamil, yogaleraar en Aurovilliaan. Zijn vader zat in het Britse leger, zijn moeder was vroedvrouw. Hij is geboren in Pondicherry. Toen zijn ouders in 1978 op zijn zestiende overleden klopte hij aan bij Aurovillianen. ‘Ik was binnen drie uur lid van de gemeenschap. Het was in de begintijd allemaal veel gemakkelijker. Mensen vroegen ‘waarom ben je hier?’ Ik antwoordde dat ik klaar was voor verandering. Dat was in die tijd genoeg. In Auroville heb ik Engels geleerd. Ik heb overal gewerkt. Ik heb geholpen met het bouwen van het Matrimandir. Ik heb Auroville zien groeien. Eerst gaf ik les in Engels, nu ben ik yogaleraar.’

Suba (37) is Tamil. Ze werkt sinds 2010 in Auroville. Vijftien jaar geleden kwam ze voor het eerst naar het dorp vanuit een ander dorp vijftien kilometer verderop. Voor haar werd Auroville een plek voor persoonlijke ontwikkeling. ‘Auroville doet allerlei projecten voor vrouwenemancipatie. Ik heb aan veel projecten meegedaan. Ik heb hier Engels en kleermaken geleerd en computertrainingen gevolgd.’ Sinds vijf jaar werkt zij nu fulltime in het dorp. Haar ouders waren daar aanvankelijk op tegen. ‘Ik kreeg grote ruzie met mijn ouders, omdat ze Auroville niet kenden en niet wilden dat ik er heen ging, maar ik heb doorgezet. De relatie met mijn ouders is nu beter, omdat ze zien hoeveel het me heeft gebracht.’ Suba waardeert de projecten voor vrouwen en de ecologische identiteit van het dorp. ‘Zo’n tweeduizend vrouwen werken nu in Auroville. Wij krijgen de kans om onszelf te onderwijzen en een beter leven op te bouwen.’

Mythe
Het gebied bij Auroville maakt deel uit van de Irumbai-legende. Volgens een hindoemythe is er een vloek over de streek uitgeroepen, waardoor al het leven verdorde en het land een woestijn werd. Er werd voorspeld dat in de verre toekomst mensen uit verre oorden het woestijnlandschap weer groen en vruchtbaar zouden maken. Tweehonderd jaar geleden was het gebied in Auroville een groene jungle waar olifanten en tijgers leefden. De Britten en de Fransen begonnen in 1825 met de ontbossing van het gebied Er is nu sprake van grootschalige bodemerosie. De missie van veel Aurovillianen is om het land weer tot leven te brengen.

Auroville heeft veel ecologische duurzame projecten. Zo is het herbebossingsproject van Sadhana Forest erg populair. Het trekt jaarlijks duizend vrijwilligers. Zij werken vijf uur per dag en leven in een communautaire gemeenschap. Veel ecologische duurzame boerderijen nemen vrijwilligers of stagiairs aan. De meerderheid van de boerderijen vraagt een financiële bijdrage van de vrijwilligers. Toch zijn veel vrijwilligers bereid om de drie tot zes euro per dag te betalen. De ideologie trekt hen aan. In Auroville word je niet weggezet als een veganistische zweverige dromer. Het is een realiteit geworden: mensen werken voor een betere wereld. Maar er is ook groep die kritisch is.

Anna (30) komt uit Frankrijk. ‘Eerst vond ik Auroville helemaal niets, te duur en er hing een onvriendelijke sfeer. Maar ik begin er nu langzaam aan te wennen. Het is een plek geworden waar ik veel kan leren.’

Aditi is van mening dat zodra een utopie door mensen is gerealiseerd, er altijd corruptie om de hoek komt kijken. ‘Auroville heeft heel veel goede dingen, maar het is erg geld gedreven. De zaak is gecorrumpeerd.’

Krishna heeft vertrouwen. ‘We organiseren veel festiviteiten. Het enthousiasme dat bij zo veel mensen vrij komt is indrukwekkend. Mensen willen een betere wereld. Er is geen weg meer terug. We zien hoe we onszelf en de wereld in de afgrond storten. We moeten Moeder Aarde voelen, we moeten er met onze handen in wroeten en het weer tot leven brengen. Een goed leven begint met vruchtbare grond en van daaruit groeien alle andere mooie dingen van het leven.’

BRON: https://dekanttekening.nl/wereld/hippieparadijs-auroville-heeft-nog-een-lange-weg-te-gaan/

Dit mag men doortrekken. Dat zou prachtig zijn als een wereld er zo zou uitzien. Niets moet alles kan, met zo weinig middelen toch iets opbouwen. Dat lukt als mensen zich er toe zouden aanzetten. Maar nu leeft iedereen met een gevoel van moeten hebben en plicht. En dat moet men eert leren weg te werken. Je hebt niets nodig dan eten en drinken. De rest kan je opbouwen mocht men het kunnen.
Het zal zeker niet iedere dag rozengeur en maneschijn zijn. Maar weten dat wat je hebt en bezit belangrijk is en deelbaar is. Dat is leven vanuit je hart vanuit liefde.

Afbeeldingsresultaat voor leefgemeenschap Auroville

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

“Blijf als vrouw thuis na middernacht als je niet verkracht of vermoord wil worden”


© Twitter @Palaksharmanews.

In India posten vrouwen massaal uitgaansfoto’s met de hashtag #aintnocinderella bij als tegenreactie op de uitspraken van een lokale politicus. Die had gesuggereerd dat vrouwen na middernacht beter thuisblijven als ze niet verkracht of vermoord willen worden.

De heisa begon toen de 29-jarige Varnika Kunda op Facebook deelde dat ze rond middernacht achtervolgd werd door twee mannen in een SUV. Het voorval vond plaats in Chandigarh, een stad in het noorden van India. Toen één van de mannen haar autodeur probeerde te openen, belde ze in paniek de politie op. Die waren er gelukkig snel bij en konden de heren meteen inrekenen. “Ik heb geluk dat ik niet verkracht of vermoord ben,” schreef de vrouw daarover in een emotionele Facebookpost.

Het verhaal werd al snel opgepikt door de media, omdat één van de daders de zoon zou zijn van een lid van de nationalistische Bharatiya Janata Partij (BPJ) van premier Narendra Modi. Vice-president van de lokale afdeling van de partij Ramveer Bhatti reageerde ook, al lokte zijn reactie heel wat ophef uit. De man veroordeelde namelijk de daders niet, hij beschuldigde Kunda. “Waarom reed ze nog rond na middernacht? De sfeer is niet goed dan, we moeten goed voor onszelf zorgen,” aldus Bhatti aan CNN. Hij liet meteen ook weten dat kinderen ’s avonds niet op straat moeten rondzwerven, maar thuis moeten blijven.

#aintnocinderella
Zijn advies viel echter niet in goede aarde bij Indiase vrouwen. Als reactie op zijn uitspraken en op deze vorm van victim blaming (het slachtoffer de schuld geven) delen vrouwen in India nu massaal foto’s van zichzelf na middernacht, met de hashtag #aintnocinderella bij. Als verwijzing naar Assepoester die voor middernacht thuis moet zijn omdat de betovering anders verbroken wordt.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/35/Love/article/detail/3229712/2017/08/10/Blijf-als-vrouw-thuis-na-middernacht-als-je-niet-verkracht-of-vermoord-wil-worden.dhtml

Dit is nu een uitspraak van een Indische premier. Maar als je hier en in andere landen aan vrouwen zou vragen of ze zich veilig voelen na middernacht. Zou je versteld staan hoeveel er eigenlijk schrik hebben om een avondje te gaan stappen. Het is dan ook altijd raadzaam om in groep weg te gaan en ook terug in groep thuis te komen.

Gelijk in welke stad of gemeente wie durft er nog gerust op staat na middernacht komen?

Afbeeldingsresultaat voor middernacht uitgaan

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Festival ter ere van slangen…

Nag Pantsjami is een slangenfestival ter ere van de slangengodin. Het wordt twee keer vlak achter elkaar gevierd. Op de vijfde dag van de donkere helft van de maand (5 krisjna Sravana) en op de vijfde dag van de lichte helft van de maand Sravana (5 Sukla Sravana).

12

Slangenboeren tonen hun slangen op straat en overal in India tekenen hindoes slangen. Dat allemaal om hun goden te eren en hulde te brengen aan alle dieren. Een dag van de verering van de mythische oerslang die in de onderwereld verblijft. Daarmee wordt hulde gebracht aan alle dieren. Alle schepselen worden gezien als kralen aan hetzelfde (kosmische) snoer. Ze zijn niet alleen afhankelijk van elkaars bestaan, maar maken elkaars bestaan ook mogelijk. Op deze dag wordt er gebeden voor slangen en worden ze gevoed met melk.

11

Naga’s zijn afkomstig uit India en werden door het boeddhisme meegebracht naar China en het Verre Oosten. Soms zijn naga’s half mens en half slang. De natuurlijke vorm van Naga’s is die van een grote slang. Ze hebben echter de kracht om hun lichaam (tijdelijk) een andere vorm aan te laten nemen, en kunnen daardoor in verschillende gedaanten voorkomen: Draak, waterdraak, als veelkoppige draak, mens, half slang en half mens of mens met slangen groeiend uit het hoofd. De naga’s bezitten volgens het hindoeïsme een goddelijke parel van kennis. Naga’s kunnen goed- of kwaadaardig zijn en geven je robijnen als je ze voor je wint, maar hun gif is dodelijk. Naga’s worden gemakkelijk boos en hun adem en oog-blik kunnen dodelijk zijn. Naga’s nemen vaak de functie van bewaker op zich. In India bewaken naga’s de poorten van heilige oorden. Op platforms rond Asvattha bomen wordt hun beeltenis gelegd; het zou de menselijke vruchtbaarheid bevorderen. Ze bewaken ook vaak heilige relikwieën van de Boeddha of zijn discipelen

BRON: http://paranormaal.blog.nl/general/2017/07/14/festival-ter-ere-van-slangen

Je merkt in oosterse landen zijn dieren soms heel heilig.

Afbeeldingsresultaat voor heilige dieren

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Indiaas Hooggerechtshof bevestigt doodstraffen voor groepsverkrachting in Delhi

  Archiebeeld. © kos.

Het Indiase Hooggerechtshof heeft vandaag de doodstraf die is uitgesproken tegen vier mannen voor een groepsverkrachting, in 2012 in New Delhi, bevestigd. Daarmee komt een einde aan een gerechtelijk verhaal dat India en de wereld in de ban heeft gehouden. Het incident groeide uit tot een symbool van hoe seksueel geweld tegen vrouwen in de Indiase samenleving ingebakken zit.

Op 16 december 2012 werd een 23-jarige studente aan boord van een bus in New Delhi door zes jongemannen op een extreem brutale manier verkracht en geslagen met een ijzeren staaf. Het slachtoffer was samen met haar vriend, die ook werd mishandeld, op weg naar huis na een bioscoopavondje.

Massale protesten
De vrouw bezweek enkele dagen later in het ziekenhuis aan haar verwondingen. De verkrachting zorgde voor internationale verontwaardiging en massale protesten in India. De Indiase overheid voerde naar aanleiding van de protesten strengere straffen in voor daders van seksueel geweld, maar niettemin blijft het aantal verkrachtingen nog steeds erg hoog.

Vier van de zes beschuldigden kregen in 2013 de doodstraf, maar gingen in beroep bij het Hooggerechtshof. De hoogste gerechtelijke instantie in India heeft die straf nu dus bevestigd. Er rest de vier nog één optie: gratie vragen aan de president.

De vijfde verdachte, die geldt als het brein achter de verkrachting en de bus bestuurde, hing zichzelf op in zijn cel. De zesde verdachte, die op het moment van de feiten minderjarig was, werd veroordeeld tot drie jaar heropvoedingsgesticht en kwam eind 2015 op vrije voeten, wat tot heel wat verontwaardiging leidde in India.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/3150294/2017/05/05/Indiaas-Hooggerechtshof-bevestigt-doodstraffen-voor-groepsverkrachting-in-Delhi.dhtml

Dat wordt ook eens tijd dat ze de doodstraf hebben uitgesproken. Zodat ze ook weten dat ze een vrouw me rust moeten laten. Vroeger kregen deze mannen geen straf ze werden zelfs nog aangemoedigd en de vrouw kreeg altijd de schuld.

Afbeeldingsresultaat voor groepsverkracht

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

TE ARM VOOR AMBULANCE

Te arm voor ambulance: man draagt lijk van zijn vrouw 12 kilometer naar huis

 

Dana Majhi draagt het lijk van zijn vrouw op z’n schouders naar huis met zijn treurende dochter aan zijn zijde. © Indian Express.

Omdat hij geen geld had om een ambulance te betalen, heeft een Indiër het dode lichaam van zijn vrouw naar huis gedragen. Het hospitaal waar de vrouw gisteren overleed aan de gevolgen van tuberculose, weigerde de man te helpen om het stoffelijk overschot te vervoeren. Pas toen de wedwuwnaar en zijn dochter al 12 kilometer hadden afgelegd, kwam er hulp door toedoen van enkele onthutste ooggetuigen.

Dana Majhi, een verstoteling uit het dorpje Melghar, wikkelde het dode lichaam van zijn vrouw Amangadei in een afgedankt deken van het hospitaal. Daar hadden ze geweigerd om het stoffelijk overschot te vervoeren naar het dorp van Mahji, zo’n 60 kilometer verderop.

Er zat voor de man niet anders op dan het lijk naar huis te dragen. Toen hij 12 kilometer van de weg had afgelegd, met zijn treurende dochter aan z’n zijde, werd Majhi eindelijk bijgestaan door enkele verbouwereerde mensen die het tafereel met lede ogen aanschouwden. Zij brachten de autoriteiten op de hoogte. Meteen werd een ambulance opgevorderd om Majhi, zijn dochter en het lijk naar huis te brengen.

Om de misstap enigszins recht te zetten, krijgt de weduwnaar een bedrag van 25 euro van de overheid om de begrafenis van zijn vrouw te bekostigen. De plaatselijke afdeling van het Rode Kruis schenkt Majhi een bedrag van omgerekend 135 euro.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2839580/2016/08/25/Te-arm-voor-ambulance-man-draagt-lijk-van-zijn-vrouw-12-kilometer-naar-huis.dhtml

Te arm en je moet het maar zien te redden. Al is het met je overleden partner op je schouders. Is dat niet erg. Dit is mensonwaardig vind ik. Een beetje mens zijn op zo een moment voor de nabestaande is het minste dat je kan doen. Maar nee ook dat gebeurd niet in India waar nog altijd de rang van de kasten heerst.
Dan leven wij toch in een prachtig land als het op zoiets aankomt.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

India keurt omstreden kinderarbeidswet goed

 
Spelende kinderen in India. © ap.

Een controversiële wet die het mogelijk maakt dat kinderen voor hun ouders werken buiten schooltijden en tijdens vakanties, is gisteren door het parlement in India goedgekeurd. Mensenrechtenorganisaties staan erg kritisch tegenover de wet.

Zij zijn bang dat meer kinderen daardoor gedwongen worden te werken, zonder dat daar zicht op is. De wet is juist bedoeld om kinderarbeid verder terug te dringen. Maar er werden enkele uitzonderingen opgenomen, omdat veel families deels afhankelijk zijn van het werk van hun kinderen.

Een andere, voor de VN verontrustende, uitzondering is dat kinderen tussen de vijftien en achttien jaar voortaan in meer bedrijfstakken mogen werken. De mijnbouw en andere gevaarlijke industrieën blijven wel verboden.

De VN lieten in 2015 weten dat in India zo’n 5,7 miljoen kinderen met een leeftijd van vijf tot zeventien werken.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2811626/2016/07/27/India-keurt-omstreden-kinderarbeidswet-goed.dhtml

Hoe kunnen volwassenen mensen dit goedkeuren. Als de ouders daar dan niet willen gaan werken moeten de kinderen het maar doen.
Er zijn veel kinderen als je het leest, maar geeft men ook de nodige informatie om geen kinderen te wereld te zetten?

Hoe staan jullie tegen die goedgekeurde wetsvoorstel?

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Indiaas meisje (13) verkracht, beschoten en achtergelaten in waterput

Een dertienjarig Indiaas meisje is twee weken lang vastgehouden door een criminele bende. De leden van die bende verkrachtten en beschoten haar en lieten haar vervolgens voor dood achter in een waterput, in een voorstad van New Delhi. Dat zegt ze vandaag in een interview met de Indiase tv-zender NDTV. Het gaat om de jongste verkrachtingszaak in een intussen lange reeks van seksueel geweld tegen vrouwen in de Indiase hoofdstad.
Het slachtoffer getuigt hoe ze op 22 november ontvoerd werd toen ze op weg was naar de markt. Het meisje werd twee weken vastgehouden en tijdens die periode werd ze regelmatig misbruikt door drie mannen. “Na twee weken herhaaldelijk misbruik hebben ze op een avond gezegd dat ze me wilden laten vertrekken. Ze duwden me in een auto en brachten me naar een winkel waar alcohol verkocht werd. Daarna parkeerden ze zich vlak bij een waterput”, aldus het meisje tijdens haar anonieme tv-getuigenis.

“Ik was als verdoofd”
“Ze zeiden me dat ze me lieten vertrekken. Maar toen ik begon te stappen, hebben ze twee keer het vuur geopend. De eerste kogel raakte mijn been, maar ik heb niets gevoeld – ik was als verdoofd. Na de tweede kogel ben ik flauwgevallen.”

Nadien werd ze wakker in een waterput waar ze voor dood was achtergelaten. “Toen ik weer bij bewustzijn was gekomen, zag ik dat een kogel in mijn buik zat”, aldus de dertienjarige. “Ik heb die er met de hand uit gehaald.” Op tv werden de beelden van een wonde getoond.

“Daders moeten opgehangen worden”
Op 6 december werd ze door buurtbewoners, die gealarmeerd waren door haar geroep, gered. Volgens de Indiase pers zijn verschillende mannen opgepakt in deze zaak. “Ik wil dat de verkrachters opgehangen worden.”

Een groepsverkrachting en moord op een studente, ook in New Delhi, leidde in 2012 uiteindelijk tot een verstrenging van de wetten die verkrachting bestraffen. Toch is het aantal verkrachtingen al die tijd heel hoog gebleven.

 

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2580281/2016/01/10/Indiaas-meisje-13-verkracht-beschoten-en-achtergelaten-in-waterput.dhtml

In India blijft deze problematiek ook maar aan de gang. Groepsverkrachting verkrachting, vrouwen kunnen daar echt niet meer alleen over straat in bepaalde delen van India. Waar de bevoegde instanties dan ook nog eens corrupt is. Wat kan men eraan doen. Om deze daders hun straf ook niet te laten ontlopen. 
Via de link kan je ook het filmpje bekijken.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Indiase vrouwen rappen tegen verkrachtingen: “Ik draag wat ik wil”

© kos.

India komt de laatste tijd steeds vaker in het nieuws met onrustwekkende berichten over verkrachtingen van vrouwen. Daar hadden deze twee Indiase vrouwen schoon genoeg van, en ze besloten hun rapkunsten boven te halen om de problematiek nogmaals onder de aandacht te brengen.

Dat verkrachtingen in India schering en inslag zijn, werd nog maar eens bevestigd toen enkele dagen geleden een non werd verkracht door een groep van minstens zes Indiase mannen. Eerder werd door de Indiase regering al een verbod opgelegd om een spraakmakende documentaire over de verkrachtingsproblematiek uit te zenden. Stof genoeg voor een rapnummer, dachten Pankhuri Awasthi en Uppekha.

De twee dames zijn niet te spreken over de gang van zaken, en willen door middel van hun rapnummer de actuele problematiek aanklagen. Onder de naam BomBaebs (beiden zijn afkomstig uit Bombay) rappen ze in een combinatie van Engels en Hindu en daarbij nemen ze geen blad voor de mond. “I’ll wear what I want / even if its mini / it’s only a dress / don’t for a second think it’s a yes.” Klare taal.

BRON: http://www.nina.be/nina/nl/10063/Body-mind/article/detail/2255031/2015/03/17/Indiase-vrouwen-rappen-tegen-verkrachtingen-Ik-draag-wat-ik-wil.dhtml

Als vrouw moet je kunnen dragen wat je wilt, en wat je draagt weet je vanuit jezelf of ze naar je kijken of niet. En kijken mag. Dat doen vrouwen ook naar mannen toe. Maar goed in dit land is het echt erg als je vrouw bent en op straat loopt. Verkrachting groepsverkrachting tot moord hier gebeurd het allemaal. En dan is het ergens normaal de vrouwen van alles proberen om te laten zien dat ze ook mens zijn en niet moeten aangeraakt worden.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Massa bestormt Indiase gevangenis en lyncht verdachte van verkrachting

 
Bron: Belga
Een beeld uit de documentaire ‘India’s Daughter’, die controverse uitlokt. © rv.

Verkrachtingen India In het noordoosten van India hebben mensen een gevangenis bestormd en een vermoedelijke verkrachter gelyncht. De Indiase regering beval een onderzoek. Dat meldden media en functionarissen vandaag. In India ontstond deze week controverse rond een BBC-documentaire over een groepsverkrachting in het land.

De 35-jarige man, van wie gedacht werd dat hij van Bangladesh afkomstig was, zat in de cel in afwachting van zijn proces voor de vermoedelijke verkrachting van een 20-jarige vrouw van een etnische groep op 23 februari. Gisteren brak een menigte de poorten van de zwaarbeveiligde gevangenis in Dimapur open. De man werd uitgekleed en de straat op getrokken, zo berichtte de Hindustan Times op gezag van de lokale politie. Hij werd geslagen en overleed. Zijn lichaam werd vastgebonden aan een klokkentoren.In India heerst controverse rond de poging van de regering om de uitzending van de BBC-documentaire ‘India’s daughter’ over de groepsverkrachting van een studente in december 2012 te verbieden. De groepsverkrachting ontlokte nationale protesten en internationale woede, en bracht het wijdverbreide seksueel geweld tegen vrouwen in het land onder de aandacht.http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2242464/2015/03/06/Massa-bestormt-Indiase-gevangenis-en-lyncht-verdachte-van-verkrachting.dhtml

Tinkerbell's House of Magic

Spiritueel , reiki , orakel kaarten en edelstenen

Most people exist

Mijn zoektocht naar geluk en leren/durven leven.

Hartelijke Hot Hulk

Hartelijke Hot Hulk is H H H

Kitty Wu Cares

Yes I care, someone has to!

Morgana Brighid

Spiritualiteit en hekserij

Debbythechocoholic

FOOD⎢YOGA⎢ LIFE

YogaDagboek

Yoga • Voeding • Lifestyle

HARME BLOGT

marginale blogs van een 70 jarige

Phuro! Be inspired!

Van inspiratie tot transformatie

Dirk Pieters

schrijver, boeddhist, yogi / writer, buddhist, yogi

Healthy & Travel T(r)ips

Blog van een Gezondheids - & Reisfreak

WishMeAvril

Healthy Happy Lifestyle

struikuiltje

Persoonlijk blog

Beejoie

Flirten met de flow

She writes about it

'' Every seed must rise through dirt to enjoy the sunshine. '' - Matshona Dhliwayo

LiefsCarolien.nl

Inner beauty, Food, Lifestyle and with a sparkle of personal

Spiritualiteit

Voor een Nieuwe Tijd

Domynikha Schrijft

Mijn verhalen, Gedichten en Hersenspinsels

Dagboek van een leerkracht

Passie voor schrijven. Kleuterjuf. Positief denken

Narcisme : Hoe ga je er mee om?

Wat je best weet om met een narcist(e) om te gaan en de zelfliefde die je nodig hebt.

Marianne's Life

ZOMAAR EEN BLOG MET VAN ALLES

GEDICHTEN & HANWERKEN & RECEPTEN & VIDEO’S

Mooie onderwerpen : GEDICHTEN van VEERTJE op een plaatje & HANWERKEN & RECEPTEN de moeiten waard om uit te proberen

Onderweg na kanker

over omgaan met kanker en hoe het in al die grote kleine dingen sporen vraagt

B E Y O U L I E

Be true to who you are

Personal Plus Training

Personal training op locatie

The Desires of Living

De verlangens in je leven

Zebrazonderstrepen

Mamablog Zebrazonderstrepen - Alles over mini's en voor mama's, want achter iedere mini staat een sterke mama

Femke's dagboek

Een kijk op dagelijkse beslommeringen

Sil at Sea

-IETS MET MAANLICHT & ZEEZICHT-

Kanker en dan .....

Het leven gaat verder

MichielZiet.com

Dagelijkse dingen die soms meer bijzonder zijn dan je denkt

%d bloggers liken dit: