Tag Archive: geestelijke gezondheid


1 op de 10 denkt hulp nodig te hebben voor psychische problemen, maar zoekt die niet. “Ze lossen het liever zelf op, hebben te weinig tijd of zijn sceptisch”

Hand, Schrijven, Notitieboekje, Pen, Brief, Auteur

Momenteel is de tiendaagse van Geestelijke Gezondheid bezig, een initiatief dat aandacht vraagt voor het mentale welzijn van de bevolking. En dat is nodig, want volgens een nieuw onderzoek van UAntwerpen ervaren heel wat mensen met psychische noden drempels in het zoeken of verkrijgen van hulp. “Een vierde vermeldde de kostprijs als drempel en een tiende maakte zich zorgen om het taboe dat vaak gepaard gaat met psychische problemen.” 

Leerstoel Public Mental Health van de Universiteit Antwerpen focust op ‘onvervulde psychische zorgnoden’ in de provincie Antwerpen, een thema dat steeds meer in de schijnwerpers wordt geplaatst. Gelukkig maar, want in ons land kampt jaarlijks maar liefst een op de vijf minderjarigen en een op de zeven volwassenen met een mentale stoornis, terwijl de wachttijden voor professionele hulp ellenlang zijn.

Onvoldoende geholpen

Kris Van den Broeck, psycholoog-gedragstherapeut en prof aan UAntwerpen, gaat met zijn team na welke personen psychische hulp nodig hebben en of ze die al dan niet voldoende krijgen. Van den Broeck: “We voerden het voorbije jaar een bevolkingsbevraging uit in de eerstelijnszones Antwerpen-Oost en Baldemore (Balen, Dessel, Mol en Retie).”

17 procent van de Antwerpena­ren zocht het laatste jaar hulp voor psychische problemen. Een vierde daarvan vindt dat ze onvoldoen­de geholpen worden.Kris Van den Broeck, psycholoog-gedragstherapeut en prof aan UAntwerpen

“De resultaten wijzen uit dat maar liefst 17 procent van de Antwerpenaren het afgelopen jaar psychische problemen besprak met een professional”, vervolgt Van den Broeck. “Maar uit het onderzoek bleek ook dat heel wat mensen met psychische problemen nog steeds drempels ervaren in het zoeken of verkrijgen van hulp. Van de mensen die hulp zochten, vindt een vierde dat ze onvoldoende geholpen werden.”
En áls mensen hun psychische problemen bespraken met een professional, deden ze dat meestal met de huisarts of psycholoog. Eén op de twaalf Antwerpenaren (8 procent) besprak psychische klachten met een psycholoog of psychotherapeut uit de privésector. Zes procent kreeg het afgelopen jaar medicatie voorgeschreven van een huisarts of psychiater, en bij twee derde daarvan ging het om antidepressiva.

Liever zelf oplossen

Toch is er nog een aanzienlijke groep die geen hulp zoekt voor psychische problemen. “Eén op de tien gaf aan dat ze zelf dachten dat ze de afgelopen twaalf maanden hulp nodig hadden, maar hiervoor geen professional contacteerde”, legt doctoraatsstudente Eva Rens uit. “Gevraagd naar de redenen gaf de meerderheid aan dat ze problemen liever zelf oplossen. Een vierde vermeldde de kostprijs als drempel en een tiende maakte zich zorgen om het taboe dat vaak gepaard gaat met psychische problemen.”

1. “Ik los problemen liever zelf op” (65 procent)

2. “Ik denk niet dat het zou helpen” (31 procent)

3. “Ik heb er geen tijd voor” (26 procent)

4. “Ik kan het niet betalen” (25 procent)

5. “Ik weet niet waar ik terecht kan” (22 procent)

6. “Ik ben bang om wat anderen zouden denken” (11 procent)

7. “Ik spreek de taal niet goed” (7 procent)

Psychische problemen blijven vaker onbehan­deld bij mannen.Kris Van den Broeck, psycholoog-gedragstherapeut en prof aan UAntwerpen

Tot slot werd aan de hand van korte screeningstesten nagegaan welk aandeel van de bevolking een mogelijke psychische stoornis heeft. Van den Broeck: “Dergelijke testjes vormen geen volledig beeld, slechts één op de vijf voldeed aan de criteria van een mogelijke psychische stoornis. Hoewel psychische stoornissen ongeveer evenveel voorkomen bij mannen en vrouwen, erkennen vooral vrouwen dat ze een psychisch probleem hebben en hiervoor hulp nodig hebben. Slechts 13 procent van de mannen tegenover 22 procent van de vrouwen besprak daarom psychische klachten met een zorgverlener, waardoor psychische problemen vaker onbehandeld blijven bij mannen.”
Wie graag op de hoogte blijft van de werkzaamheden van de Leerstoel Public Mental Health of wie graag een bijdrage levert aan onderzoek over geestelijke gezondheidszorg, kan hiervoor terecht op http://www.uantwerpen.be/public-mental-health.

BRON: https://www.hln.be/fit-en-gezond/1-op-de-10-denkt-hulp-nodig-te-hebben-voor-psychische-problemen-maar-zoekt-die-niet-ze-lossen-het-liever-zelf-op-hebben-te-weinig-tijd-of-zijn-sceptisch~a60de42b/

Gisteren kon men hier een stukje lezen over de prijs van een psycholoog. Maar spijtig genoeg zoals ik ook al schreef hebben velen een angst om hulp te zoeken.
Men kan soms bepaalde dingen zelf oplossen maar niet alles. Vaak gaan ze gesprekken aan met vrienden die eigenlijk ook niet echt een inzicht kunnen geven. Waardoor men dus geen kant mee op kan. En soms nog dieper zakt dan nodig is.

Psychotherapie, Luisteren, Spreken, Draad, Hand

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

PSYCHOLOGEN

Voor 11 euro naar de psycholoog, kan dat nu eigenlijk? En wat gebeurt er met uw geheimen? Wij legden ons oor te luister bij de psychologen zelf

Geestelijke Gezondheid, Brein, Denken, Boomtakken

Betaalbare psychologische zorg, voor iedereen, vanaf september. Zo klonk het afgelopen zomer bij Vooruit. Uw krant ging zodoende op zoek naar een psycholoog voor de prijs van een dagschotel. We kwamen met honger terug. De nieuwe regeling staat nog in kinderschoenen, en belangrijker: enkele psychologenverenigingen trekken naar de Raad van State, want het beroepsgeheim staat onder druk. Dat is ook voor u als patiënt van belang.

31 augustus. Frank Vandenbroucke, minister van Volksgezondheid, plaatst een Vooruit-affiche op Facebook: “Psychologische zorg betaalbaar voor iedereen.” Fantastisch nieuws dat overal blij onthaald werd, al klonk de bijhorende tekst iets cryptischer. “Vanaf morgen rollen we dat uit.” Wat is dat juist, uitrollen? En hoever staat het daarmee één maand later, of bijna twee maanden nadat ook Conner Rousseau op 29 juli tweette, met een gespierde emoji: “Vanaf 1 september voor 11 euro per sessie naar de psycholoog”?
We plaatsten ons even in de schoenen van de modale burger, die is aangespoord om “werk te maken van zijn hoofd” en contacteerden zodoende 25 psychologen uit heel Vlaanderen. Simpele vraag: “Kan ik bij u al voor 11 euro komen?” Allemaal gaven ze vriendelijk – ze zijn psychologen voor een reden – antwoord, al klonk er ook moedeloosheid en zelfs irritatie. “U bent de zoveelste die het vraagt, maar er dienen nog veel stappen gezet te worden; reken pas op 2022.” “Ik weet nog niet eens of ik daar deel van kan uitmaken.” “Ik werk niet aan de tarieven waar men de laatste tijd het nieuws mee haalt.” Niet zelden kwam als uitsmijter: “Voor 60 euro kan u wél bij mij terecht, maar jammer genoeg ben ik volzet.” Zit je daar, met je dipje.

Omdat je als patiënt naar een psycholoog van een netwerk moet, heb je maar beperkte keuze. Dat is geen detail. Een twintiger voelt zich misschien niet op zijn gemak als hij het bij een 59-jarige hulpverle­ner over zijn pornover­sla­ving moet hebben.

Eén psycholoog legt ons uit waar we moeten zijn: bij een netwerk voor eerstelijnspsychologen in onze regio. Zo komen we in het bezit van de lijst namen die al langer (ook Maggie De Block stelde conventies op) voor 11 euro werken. Voor de stad Antwerpen blijken dat er vier te zijn. Allemaal hebben ze een aanmeldingsstop. Voor de hele provincie Antwerpen zijn er nu 37 psychologen die werken aan 11 euro. Van hen hebben er slechts zeven binnen één maand tijd. (Ter info: in de provincie Antwerpen wonen 1,86 miljoen mensen.) Minister Vandenbroucke wil deze groep psychologen, die betaalbare hulp aanbiedt, dus fors uitbreiden. September was duidelijk voorbarig, maar de minister maakt zich sterk dat de komende maanden veel zal veranderen, in samenwerking met de Vlaamse Vereniging van Klinisch Psychologen. “Er wordt 151 miljoen euro uitgetrokken.” 

Een huisdokter kan aan een knie voelen en zeggen: binnen twee weken moet dat beter zijn. Psychologi­sche hulp vraagt om tijd – vaak weet je pas na enkele sessies waar het probleem zit – en vertrouwen.Stef Joos, Covoorzitter van psychologenvereniging UPPsy

Maar er zijn valse noten. Twee weken terug stapten vier kleinere beroepsverenigingen van psychologen naar de Raad van State omdat ze tégen de conventie zijn. Er zijn namelijk consequenties waar zij zich moeilijk in kunnen vinden. Eén: omdat je als patiënt naar een psycholoog van een netwerk moet, heb je maar beperkte keuze. Dat is geen detail. Een twintiger voelt zich misschien niet op zijn gemak als hij het bij een 59-jarige hulpverlener over zijn pornoverslaving moet hebben. Omgekeerd vindt een zestiger het misschien lastig als hij met een vrouw van 25 over zijn pensioen gaat praten. Mensen hebben vaak een voorkeur qua geslacht en leeftijd, en die keuze aan 11 euro is dus zeer beperkt. Bovendien worden psychologen opgesplitst in ‘eerstelijnspsychologen’ die lichte tot matige klachten behandelen en ‘tweedelijnspsychologen’ voor de zwaardere gevallen. 
Stef Joos, covoorzitter van psychologenvereniging UPPsy: “Dat is een indeling die kunstmatig aanvoelt. Als psycholoog ontvang je iemand en ga je met die persoon op pad. Nu moeten wij ons afvragen: ‘Zal ik dat wel op acht sessies opgelost krijgen of moet ik deze persoon doorsturen naar de tweede lijn?’ Dat is niet hoe de psyche werkt. Een huisdokter kan aan een knie voelen en zeggen: binnen twee weken moet dat beter zijn. Psychologische hulp vraagt om tijd – vaak weet je pas na enkele sessies waar het probleem zit – en vertrouwen.”
Dat vertrouwen staat onder druk. Een psycholoog die aan 11 euro werkt, zal namelijk in dit nieuwe systeem een ‘functioneel bilan’ moeten opstellen waarin ‘actoren van de eerste lijn’ (bijvoorbeeld de huisarts) kunnen meelezen. In mensentaal: er gaat één en ander in de computer ingevoerd worden, zoals ‘de reden van de hulpvraag’ en ‘functionele status’. Wordt er geoordeeld dat de patiënt specialistische zorg nodig heeft, wordt er opnieuw met een arts overlegd. Er gaat dus op toetsenborden getokkeld worden en dat zit Stef Joos, net als alle andere psychologen met wie wij spraken, niet lekker. 

Wij zijn de moderne biechtva­ders, hé! Denkt u dat er vroeger veel mensen zouden te biechten zijn gegaan, als de pastoor achter een computer zat?Stef Joos, Covoorzitter van psychologenvereniging UPPsy

Joos: “Ik noteer tijdens gesprekken niéts. Mijn patiënten appreciëren dat enorm. ‘Wat hier gezegd wordt, verlaat de kamer niet’, is mijn motto. Ik heb zelfs een patiënt die zijn familienaam weigert te geven, net zoals zijn telefoonnummer. ‘Oei, dat is wel lastig als ik ziek ben, dan kan ik u niet verwittigen’, zei ik. Die patiënt zei: ‘Ik zie het dan wel.’ Mogelijks is dat een beetje paranoïde, maar ook dié mensen hebben recht op hulp.” Overigens stellen véél mensen discretie op prijs. “Patiënten betalen opvallend vaak cash omdat zij niet willen dat de partner van de bezoeken weet. Wij zijn de moderne biechtvaders, hé! Denkt u dat er vroeger veel mensen zouden te biechten zijn gegaan, als de pastoor achter een computer zat?”
Misschien denkt u: ‘Ach, gegevens delen, dat heeft toch ook voordelen? Dan moet je niet overal hetzelfde verhaal doen!’ Daar heeft u gelijk in, er zijn voordelen. Maar het is ook goed om de keerzijde te beseffen. Stel, u hebt een affaire gehad met de buurvrouw. Of u voelt meer liefde voor uw jongste kind dan voor het oudste. Daar wil u over spreken met een psycholoog, maar mogelijk zonder dat de huisarts het weet. Omdat u niet per se wil dat uw vrouw – die al jaren bij dezelfde huisarts gaat – voortaan stilletjes zal bekeken worden als ‘de bedrogen echtgenote’. Joos: “Mijn ervaring is dat een significante groep patiënten de mentale en fysieke zorg graag gescheiden houdt. Daar zijn redenen toe. Als een huisdokter leest dat u in behandeling bent bij een psycholoog, en u komt klagen over buikpijn, is de kans reëel dat hij bewust of onbewust denkt: misschien de zenuwen? Terwijl u pakweg een voedselvergiftiging hebt. Uit onderzoek blijkt dat bij mensen die een psychiatrische voorgeschiedenis hebben, sneller wordt geoordeeld: het zit tussen de oren. Dat komt hun fysieke zorg niet ten goede.”

Natuurlijk zijn wij blij met aandacht voor mentale zorg, met extra middelen. Maar dat beroepsge­heim is héilig. De overheid kan wel beloven dat niemand uw medische gegevens kan lezen, maar in het verleden zijn daar al farcen mee gebeurd.Stef Joos, Covoorzitter psychologenvereniging UPPsy

Hallo, minister Vandenbroucke? Daar is men zich bewust van de kritiek, maar bij monde van zijn woordvoerder laat de minister weten dat “het delen van gegevens nuttig kan zijn in de zorg. Maar patiënten die niét willen dat hun bezoek aan de psycholoog met andere zorgverleners wordt gedeeld, kunnen dat absoluut weigeren.” Stef Joos heeft daar twijfels bij. “In de conventie staat dat vergoeding afhangt van een functioneel bilan, gedeeld door een psycholoog en arts. Als dat patiëntendossier toch niet verplicht is, zouden wij graag hebben dat de conventie herschreven wordt. Want eens zoiets in voege gaat, geldt alleen wat letterlijk op papier staat. Dat is nu zeer flou artistique. Moeten wij in dat functioneel bilan veel details noteren? Of kan volstaan dat wij iets vaag noteren als ‘depressieve klachten’, wat al beter bij het beroepsgeheim zou passen? Dat is nog niet duidelijk.” 
Joos vervolgt: “Het is niet mijn bedoeling hier een karikatuur van te maken. Natuurlijk zijn wij blij met aandacht voor mentale zorg, met extra middelen. Maar dat beroepsgeheim is héilig. De overheid kan wel beloven dat niemand uw medische gegevens kan lezen, maar in het verleden zijn daar al farcen mee gebeurd.” Joos doelt onder meer op vorig jaar, toen opeens bleek dat verzekeringsartsen konden meelezen in medische dossiers en terugbetaling weigerden. Joos: “Ik had een patiënt die een schuldsaldoverzekering geweigerd is omdat hij 18 jaar geleden een suïcidepoging had ondernomen. De patiënt heeft hemel en aarde bewogen via ombudsdiensten en advocaten om dat uit zijn digitaal dossier te krijgen. Ik wil geen ongerustheid zaaien, want vaak is het inderdaad in ieders belang dat medische informatie deelbaar is. Maar de patiënt mag zich ook van de risico’s bewust zijn.” Zoals: wat gebeurt er bijvoorbeeld met uw dossier na uw dood? Is er een kans dat derden dat in handen krijgen, als zij zich vragen stellen rond uw (plotse) overlijden? Om dan vervolgens daarin dingen te lezen die u misschien had willen meenemen in uw graf? Joos: “Dat zijn inderdaad vragen die wij ons stellen.”
Kortom, psychologische hulp laat zich lastig met administratie verzoenen. Joos: “Eigenlijk wil men dat huisartsen controleren of psychologen niet te gulzig worden, in dit systeem. Maar mijn ervaring is: met die overconsumptie valt het mee. Behandelingen kennen een natuurlijk verloop en een spontaan einde, soms na vijf sessies, soms na 25. Dat is een zaak tussen de behandelaar en de persoon die hulp zoekt. Nu creëert men een systeem met regels, opsplitsingen, evaluaties, parameters, overleg,… Ik weet niet of de patiënt daar beter van wordt, en de psycholoog komt voor gewetenskwesties te staan. We gaan niet iedereen aan 11 euro kunnen helpen, maar hoe maak je de selectie? Wie geef je voorrang? Daar moet goed over worden nagedacht. Als psychologen begrijpen wij natuurlijk zeer goed dat de perfectie nooit kan worden gehaald. Maar dat beroepsgeheim, dat mogen we echt niet zomaar op de helling zetten.”

“Momenteel kost psychologische zorg ons 150 euro per week”

Hoe belangrijk terugbetaling kan zijn, weet Caroline Boddez uit Herent. Haar zoontje van negen kampt met een psychische kwetsbaarheid en gaat daarvoor naar een psycholoog en psychiater. Maar om hem goed te begeleiden, moeten óók Caroline en haar partner op consultatie.  De kosten zijn een extra zorg. “Als mijn zoon een gevoelige maag had, kregen we alles terugbetaald. Maar voor een gevoelige inborst telt dat niet.”
Hij houdt van drummen, paardrijden en ravotten. Is vrolijk en gaat naar een gewone school. Maar al jong zag Caroline dat haar zoon Baptiste, nu 9 jaar, gevoeliger is dan gemiddeld. “Hij werd vaak ziek en raakte snel overprikkeld”, vertelt Caroline, die werkt als bediende. “Ook kreeg hij angsten. Baptiste was bang om te eten, soms durfde hij zelfs geen eten vastnemen.” Met regelmatige bezoeken aan een psycholoog konden die spanningen lange tijd onder controle worden gehouden. “Maar in coronatijd is de situatie verergerd”, schetst Caroline het effect van de pandemie. “De structuur van Baptiste viel weg, zijn angsten namen toe. Hij heeft angst voor het onbekende en wordt bijvoorbeeld niet graag van zijn ouders gescheiden.”

Ik ben zeer dankbaar voor alle hulp. Het gaat ook de goede kant uit. Maar het is àltijd vechten. De terugbeta­ling van zijn ziekenhuis­op­na­me heeft bijvoor­beeld veel voeten in de aarde gehad.Caroline Boddez, Mama van een kind dat psychologische zorg nodig heeft

Baptiste werd dit jaar enkele weken opgenomen. Dat bracht soelaas, maar momenteel is er een intensief traject van nazorg bezig. Elke week moet hij naar de psychiater en psycholoog. Die laatste kost 65 euro voor 45 minuten, en dat bedrag zal ook met de nieuwe conventie niet worden terugbetaald, want die geldt pas vanaf 15 jaar. Caroline: “Maar voor mijn eigen bezoeken had ik daar wél op gehoopt. Want ja, mijn man en ik moeten òòk naar de psycholoog. Daar wordt dan besproken hoe wij Baptiste het best kunnen helpen, hoe wij dit als gezin –  wij  hebben nog een zoon en dochter – best opvangen en ook zélf overeind blijven. Daarnaast volgt ook de huisarts ons intensief. De kosten lopen op, soms tot 150 euro per week.”
Caroline vervolgt: “Ik ben zeer dankbaar voor alle hulp. Het gaat ook de goede kant uit. Maar het is àltijd vechten. De terugbetaling van zijn ziekenhuisopname heeft bijvoorbeeld veel voeten in de aarde gehad. Het spijtige is: mocht Baptiste iets aan zijn amandelen mankeren, zou alles worden terugbetaald. Maar rond psychische aandoeningen hangt nog altijd meer twijfel en taboe. Ik was dus blij met de nieuwe plannen en hoopte op terugbetaling van mijn consultaties, maar de psycholoog zei nog van niets te weten, en de huisarts wist me te vertellen dat het slechts om een zeer beperkte groep zal gaan. Voor terugbetaling zouden wij dus van psycholoog moeten wisselen, maar dat wil ik Baptiste niet aandoen, hij gaat graag naar de persoon bij wie we nu gaan. Maar goed, ook zonder terugbetaling zullen wij àlles doen voor ons kind. Met alle praktische zorgen vandien; ik ben parttime gaan werken om Baptiste naar alle consultaties te brengen. De financiële zorgen komen daar bovenop.”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/voor-11-euro-naar-de-psycholoog-kan-dat-nu-eigenlijk-en-wat-gebeurt-er-met-uw-geheimen-wij-legden-ons-oor-te-luister-bij-de-psychologen-zelf~a5fbc6b8/

Spijtig genoeg wachten nog heel veel jongeren en volwassenen om die hulp in te schakelen. Ook vaak zijn de wachtlijsten heel lang. Zodat het vaak lang duurt voor je erbij kan. Ze kunnen in bepaalde gevallen zeker een meerwaarde zijn. Om je dagelijks leven en je leven weer op rails te krijgen. Toch hangt heel veel van jezelf af. Ze helpen maar je moet er zelf ook iets voor doen en over hebben.
Velen schamen zich er ook voor om dit tegen mensen te vertellen. Dat ze hulp inschakelen.

Pesten, Spanning, Hoofd, Hersenen, Denken, Schaamte

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Psychotische Imke moest de isoleercel in: ‘Ik was ’n elfje en dacht dat ik kon vliegen’

Trippy, Psychedelisch, Kunst Kleurrijk, Lsd, Meditatie

Imke Gilsing (45) werd elf jaar geleden tijdens een retraite plots psychotisch. Ze belandde in de isoleercel, wat haar hevig traumatiseerde. Nu zet ze zich in voor een betere zorg voor psychiatrische patiënten. “Ik was ziek en kwetsbaar, maar werd als een crimineel behandeld.”

“Inmiddels snap ik dat ik een tikkende tijdbom was toen ik mijn psychose kreeg. Ik had een roerige tijd achter de rug, en dat is nog zacht uitgedrukt. Na een relatie van elf jaar was ik gescheiden, ik raakte mijn huis kwijt, ik had een burn-out achter de rug en ik werd tijdens een reorganisatie onverwachts toch ontslagen bij de natuurbeschermingsorganisatie waar ik keihard voor werkte. Alle stoelpoten waren onder me weggezaagd.
Toen mijn baas mij een retraite in een spiritueel centrum tipte, leek me dat wel wat. Ik wilde vooral graag tot rust komen en had geen idee van de nachtmerrie die boven mijn hoofd hing.”
“In het spirituele centrum draaide alles om chakra’s. Eerlijk gezegd vond ik het nogal zweverig. Maar op de derde dag veranderde dat. Van het ene op het andere moment was ik knetterpsychotisch. Ik kraamde wartaal uit en waande me Tinkerbel, het elfje uit Peter Pan. In mijn waan kon ik vliegen en strooide ik overal elfenstof rond. Ik vond het fantastisch en vertelde mijn groepsgenoten euforisch over mijn hallucinaties – al had ik zelf dus niet door dat het allemaal in mijn hoofd zat. Het was hen snel duidelijk dat ik in de war was. Ze probeerden mij weg te brengen naar een psychiatrische kliniek, maar ik weigerde in de auto te stappen. Uiteindelijk kwam mijn vader mij ophalen en hij bracht me naar mijn moeders huis.”

Jelle Brandt Corstius 

“Daar ging het bergafwaarts met mij. Ik werd steeds psychotischer. Vlak voor mijn psychose had ik het boek Rusland voor gevorderden van Jelle Brandt Corstius gelezen. Dat maakte een diepe indruk op mij. Ik herkende mezelf in Jelle. Ook ik ben reislustig – als antropoloog werkte ik in Cambodja, Congo en de Filipijnen – maar net als Jelle snakte ik naar de stabiliteit van een gezin. Ook frappant: qua uiterlijk leek hij op mijn ex-man. Het was dus pure projectie van mijn kant, maar dit alles verklaarde wel waarom Jelle uiteindelijk zo’n grote rol kreeg in mijn psychose.”

‘In de badkuip van mijn moeder ben ik in mijn psychose met Jelle getrouwd. Het was levensecht.’

“Bij mijn moeder thuis namen mijn wanen toe. Met mijn kleren aan ging ik in bad liggen. Ik was ervan overtuigd dat Jelle in Moos zat, de rode kater van mijn moeder. In mijn beleving praatte ik via de kat met Jelle. Daar, in de badkuip, ben ik in mijn psychose met Jelle getrouwd. Dat was levensecht voor mij.
Voor buitenstaanders die nog nooit met een psychose te maken hebben gehad, klinkt dat misschien heel gek. Ik kan een psychose het beste omschrijven als dromen met je ogen open. Als je iets droomt, lijkt dat ook echt. Zo werkt een psychose ook: ik geloofde heilig in mijn wanen en begreep niet dat andere mensen dat niet zo zagen. Daardoor voelde ik me alleen en onbegrepen. De zorg versterkte dat alleen maar. Er kwamen hulpverleners langs, en in plaats van dat ze naar me luisterden, dreigden ze met een opname. Daar werd ik angstig van en dat maakte mijn psychose nóg heftiger.”
“Er werden mij medicijnen aangeboden, maar die weigerde ik te nemen. Daarop werd besloten mij gedwongen op te nemen op de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis. Al snel belandde ik daar in de isoleercel. Volgens de hulpverleners was ik gewelddadig. Dat was niet zo: ik was naakt door de gangen aan het dansen. Maar ik denk dat ze zich geen raad met mij wisten, en daarom dachten: weg ermee, we gaan voor de makkelijke oplossing, namelijk: opsluiten.”

De isoleercel is de hel op aarde

“De isoleercel leek wel een gevangenis – of nog slechter zelfs. Ik mocht geen gewone kleren aan en kreeg een scheurhemd aan. Er was geen wc, maar een kartonnen doos. De deur zat op slot, soms keek een verpleger door het raampje. Nog steeds vind ik het onbegrijpelijk. Ik was hartstikke ziek en kwetsbaar. Ik had hulp en zorg nodig – net zoals andere zieken krijgen – maar werd als een crimineel behandeld. Die tijd in de isoleercel heeft mij hevig getraumatiseerd. Opgesloten worden terwijl je oprecht niet snapt wat je ‘misdaan’ hebt en ook nog eens geen idee hebben wanneer je er weer uit mag, is mensonwaardig. Tot op de dag van vandaag is het niet mijn angst om weer een psychose te krijgen, maar om ooit weer in de isoleer te belanden. Het is de hel op aarde.”
“Natuurlijk deed de isoleercel mijn toestand geen goed. Nog steeds weigerde ik medicijnen te nemen. Ik zag mezelf niet als psychotisch, dus die pillen had ik ook niet nodig, vond ik. Ik was stevig aan het hallucineren. Ik was ervan overtuigd dat ik in een reality show zat: Een dag uit het leven van Tinkerbel. Ik was natuurlijk Tinkerbel en het publiek moest raden wie mijn Peter Pan was. Er waren mystery guests, mijn exen, die voor straf mijn drollen op moesten eten als ze verkeerd gokten.
Ik poepte op mijn bed. Dat de kartonnen doos in mijn cel daarvoor bedoeld was, wist ik niet in mijn verwarde toestand. Dat was mij ook helemaal niet uitgelegd. Beleidsmakers en hulpverleners gaan er klakkeloos vanuit dat je zo’n doos begrijpt en verplaatsen zich totaal niet in de beleving van een psychotische patiënt.”

Kinderwens werd heel helder 

“Mijn wanen gingen verder. Ik dacht dat ik aan het bevallen was. Eerst baarde ik een wereldbol, daarna een doodgeboren jongen en een meisje. Vervolgens kwamen er nog twee levende kinderen. Mijn kinderwens, die ik als dertiger met een tikkende biologische klok wél had maar altijd ontkende, was in de psychose heel helder. Ik was compleet uitgeput door deze hallucinaties. Niet lang daarna stormden er verplegers binnen en kreeg ik gedwongen medicatie via een spuit in mijn bil.”
“Hierna ging ik akkoord met het slikken van antipsychotica-medicatie. Na tien dagen mocht ik de isoleercel verlaten en kwam ik op de psychiatrische verpleegafdeling terecht. Je zou denken dat ik daar geholpen zou worden met therapie en gesprekken. Maar dat was helemaal niet zo. Er was alleen bezigheidstherapie, zoals knutselen. Ook werd mij een vrachtlading aan pillen aangeboden. Nooit vroeg iemand aan mij hoe het met mij ging, en wat de onderliggende oorzaken waren van mijn psychose.
In het westen heerst echt een pillencultuur. Ziek? Gooi er maar een pil in. Eén lieve verpleegster was de uitzondering. Zij had een dochter van mijn leeftijd, waardoor mijn situatie haar voluit raakte. Ze luisterde naar me, stelde mij vragen, zag me als mens. Precies wat ik nodig had.”

Poepen op bed

“Heel langzaam kreeg ik meer heldere momenten en begon ik in te zien dat de dingen die ik had gezien en meegemaakt, niet echt waren. Dat was een gek besef. Het leek allemaal zo levensecht, dat het maar moeilijk te bevatten was dat het dat niet was. Ik schaamde me voor mijn gedrag in de isoleercel, zoals het poepen op bed. Maar later dacht ik: de manier waarop ik behandeld ben, is om je voor te schamen.”
“Ik mocht na twee maanden het ziekenhuis verlaten. Los van de antipsychotica-medicatie die ik meekreeg, moest ik het daarna zelf maar uitzoeken. Ik kreeg geen handvatten en denderde maar weer op de oude manier door, tot het anderhalf jaar later weer niet goed met me ging. Ik had geen psychose maar zat er wel tegenaan.”

Dik, lelijk loeder

Pas toen ben ik met therapie mezelf en hoe het zo ver heeft kunnen komen, onder de loep gaan nemen. Mijn psychose was een optelsom van allerlei factoren, zag ik in. Het wegvallen van mijn huis, baan en huwelijk, oftewel belangrijke pijlers. Ook mijn karakter zat in de weg. Ik knalde altijd door, nam nooit de rust voor mezelf en gaf geen grenzen aan. Altijd stond ik klaar om anderen te pleasen, nooit dacht ik aan mezelf en wat ík wilde. In mijn jeugd had ik geleerd om gevoelens weg te stoppen.
Ik kom uit een gebroken gezin en mijn vader was een dominante man die mij continu kleineerde. ‘Dik, lelijk loeder’, zo noemde hij me vaak. Uren zat ik op de wc om hem te ontlopen, mijn woede en verdriet slikte ik in. Mijn vader wakkerde in mij een grote bewijsdrang aan, ik wilde hem en iedereen laten zien dat ik wél waardevol was. En dus gaf ik keihard gas en ging ik compleet over mijn grenzen heen. Aan de buitenkant leek ik alles dik voor elkaar te hebben met mooie banen bij de Verenigde Naties en Greenpeace. Mijn eigenwaarde koppelde ik aan mijn prestaties. Gevoelens duwde ik weg of ik verdoofde ze met drank. Er moest een psychose aan te pas komen om die beerput open te trekken.”

‘In Nederland wordt gedacht: jij bent gek en die waanzin moet zo snel mogelijk weg, desnoods gedwongen.’

“Het moeilijkste was om in contact te komen met mijn gevoelens en om te voelen wat ík wilde, in plaats van altijd aan anderen te denken. Emotioneel lichaamswerk is therapie op basis van aanraking en massage, en dat hielp me om weer in mijn lichaam en bij mezelf te komen. Eerder duwde ik alle emoties weg, door therapie heb ik opnieuw leren voelen. Ook leerde ik om goed voor mezelf te zorgen en mijn grenzen aan te geven. Mijn overlevingsstrategie van continu hard werken om maar gezien en geliefd te worden, moest ik loslaten. Het betekende een grote omslag die niet makkelijk was, maar wel nodig om weer gezond en gelukkig te worden. Therapie en zelfzorg hielpen me er langzaam bovenop.”

Psychoses behandelen met drugs en dwang

“Lange tijd had ik nachtmerries over mijn verblijf in de isoleercel. Dan kreeg ik dat benauwde, opgesloten gevoel weer terug. Het is zó fout hoe we hier in Nederland met psychoses omgaan. We ‘behandelen’ het met drugs en dwang. Pillen zijn een soort pleisters. Een kortetermijnlapmiddel, maar geen oplossing. En dwang maakt iemand zieker in plaats van beter, bovendien haalt het iedere gelijkwaardigheid tussen de patiënt en de hulpverlener weg. Dwang creëert angst in plaats van vertrouwen en veiligheid, wat je nodig hebt voor heling en herstel.”
“Ik ben ervan overtuigd dat je ook zonder opname en medicatie kunt genezen van een psychose. De zorg in West-Lapland is hierin een goed voorbeeld. Iemand met een psychose wordt daar thuis in zijn vertrouwde omgeving geholpen door professionals. De patiënt wordt bij iedere stap betrokken, mag bij alle gesprekken zijn en wordt echt gezien en gehoord. Zo had ik zelf ook graag behandeld willen worden. In Nederland wordt gedacht: jij bent gek en die waanzin moet zo snel mogelijk weg, desnoods gedwongen.
Ik geloof in een liefdevolle en humane aanpak met een open dialoog. Er moet een betere, menswaardige zorg komen in de psychiatrie, want de isoleercel is nooit onderdeel van de genezing. Al snel na mijn psychose kreeg ik het gevoel dat ik iets moest doen om dit te bereiken. Ik richtte de stichting Tinkerbell Family op. In deze online community verbind ik mensen die verandering in de zorg willen. Onze eerste actie is het burgerinitiatief dat ik ben begonnen. Door middel van een petitie hoop ik in de Tweede Kamer te mogen pleiten dat deze humane zorg uit West-Lapland toegankelijk wordt voor iedere psychiatrische patiënt. Als we met z’n allen onze stem laten horen, moet er iets veranderen.”
“Ook met mijn vorige maand verschenen boek Een dag uit het leven van Tinkerbel, waarin ik schrijf over mijn ervaringen, hoop ik betere zorg te bereiken. Het schrijven is een lang en emotioneel proces geweest. Maar het heeft me ook geheeld en het hielp me om mijn levensgeschiedenis te begrijpen. Ik zag in hoe ik mijn eigen bomgordel heb gebouwd door nooit grenzen aan te geven. Ik ben gelukkig nooit meer psychotisch geweest, maar ik heb wel een paar keer een terugval gehad. In mijn geval betekent dat dat ik zo overprikkeld raak dat ik niet meer functioneer. Dan moet ik weer een stap terugnemen en rust pakken.”

Verwarde dakloze onder brug

“Het is een mooie innerlijke reis geweest. De psychose heeft me verrijkt. Iedereen kan dit overkomen, terwijl ik vroeger bij het woord psychose dacht aan een verwarde dakloze onder een brug. Ik ben minder gaan oordelen en ben dankbaar voor de wake-upcall die mij weer bij mezelf bracht. Ik zou niet terug willen gaan naar de vrouw die ik vijftien jaar geleden was. Dankzij mijn stichting kan ik iets creëren en voor anderen betekenen, maar nu zonder mezelf uit het oog te verliezen.
Tegenwoordig woon ik in een rustig dorp, dat doet me goed. En ik ben getrouwd met een heel lieve man. Niet Jelle, maar ik heb toch mijn Peter Pan gevonden. Ik ben een gelukkig mens.”

Wil je Imke helpen in haar missie? Teken dan het burgerinitiatief op http://www.tinkerbellfamily.org.

BRON: https://www.msn.com/nl-be/gezondheid/medisch/psychotische-imke-moest-de-isoleercel-in-ik-was-n-elfje-en-dacht-dat-ik-kon-vliegen/ar-AALUiBT?li=BBDNPrw

De tekst raakte me. Want het is wel zo. Men weet vaak niet om te gaan met mensen met een psychose. En spijtig genoeg belanden bepaalde voor enkele dagen in een isoleercel. Waarvan ze eigenlijk niet begrijpen voor wat ze erin gestopt worden. Medicatie moet op zo een moment helpen maar onderdrukt vaak de problemen. De belangrijkste factoren die bepalen of iemand een psychose krijgt, zijn aanleg (in de genen) en stress. Omgevingsfactoren bepalen mede of deze aanleg of kwetsbaarheid voor een psychose daadwerkelijk tot uiting komt. Twee punten vallen snel op als je dit zal lezen. Stress en omgevingsfactoren. De persoon voelt zich kwetsbaar weet er niet mee om te gaan en zo kan deze in dit terecht komen. Net zoals men drugs neemt gaat men op een moment hallucineren. Zeker bij langdurig gebruik of door te experimenteren.
Als je hier lees wat de vrouw heeft meegemaakt en men kan het niet van je afzetten of je bent niet sterk genoeg om een andere weg in te slagen dan kan je er psychisch onder doorgaan.
Zowel haar site is echt een aanrader om een kijkje te nemen.
En ook
hier als je er nog meer over wilt weten.
Ik ben overtuigd dat men de mensen met psychose ook op een andere manier kan helpen dan alleen met het toedienen van medicatie en ze vast
te houden in zogezegd rustgevende kamers.

GIPHY

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

WERELD AUTISME DAG

Vandaag is Wereld Autisme Dag: deze vrouwen leven met de stoornis. “Ik forceerde me om me normaal te gedragen”

Vrouw, Kooi, Vogels, Puzzel, Autisme, Anders Denken

“Ik woon samen met mijn man en mijn drie wolfhonden. Ik verkies hun gezelschap boven dat van mensen, en ben gestopt met me aan te trekken wat anderen daarvan vinden.” Lang bestond het misverstand dat autisme maar weinig bij vrouwen voorkwam. Vandaag schat men dat maar liefst een op de drie mensen met een autismespectrumstoornis (ASS) een vrouw is. Vrouwen slagen er gewoon beter in om hun moeilijkheden te verstoppen. “Al kunnen ze, als ze zich lang forceren om hun symptomen te compenseren, soms zwaar crashen”, zegt psycholoog Annabel Nijhof. 

Psycholoog Annabel Nijhof: “Vrouwen met autisme krijgen dikwijls eerst een andere diagnose”

Nog niet zo heel lang geleden werd slechts een op de tien diagnoses van autisme bij een vrouw gesteld. Ondertussen is dat cijfer aangepast, en vandaag schat men eerder dat maar liefst een op de drie mensen met autisme een vrouw is. Psycholoog en neurowetenschapper Annabel Nijhof doet onderzoek naar de sociale vaardigheden van mensen met ASS.

Nijhof: “Het feit dat de diagnose bij vrouwen meestal veel later komt, heeft te maken met maatschappelijke verwachtingen en het stereotiepe beeld dat mensen nog steeds hebben van autisme. Ze denken daarbij nog vaak aan een man die moeilijk communiceert en obsessief met bepaalde interesses bezig is, zoals auto’s of treinen. Dat is soms zo, maar zeker niet altijd. Ook zijn de sociale problemen niet hetzelfde voor alle mensen met autisme. Het spectrum is breed, en de uitingsvormen van autisme zijn heel divers.”

“Bovendien wordt stug gedrag van mannen makkelijker geaccepteerd dan van vrouwen, die geacht worden lief en ­sociaal te zijn. Zij gaan op jonge leeftijd al mechanismen ontwikkelen om zich sociaal wenselijk te gedragen en forceren zich daardoor jarenlang. Ze leren zichzelf om gedragingen van anderen te kopiëren en hun moeilijkheden te ­camoufleren. Dat lukt hen vaker dan mannen, maar het kost heel veel energie, met een continu gevoel van overprikkeling tot ­gevolg.”

Er is nog veel onbegrip, zeker voor vrouwen die op het eerste ­gezicht goed functione­ren en bij wie er aan de buitenkant niks mis mee is.Psycholoog Annabel Nijhof

“Wat opvalt is dat vrouwen met ASS dikwijls eerst een andere diagnose krijgen. Ze krijgen vaak te maken met periodes van depressie, psychoses of angststoornissen. Bij al die ziektebeelden zijn er bepaalde structuren in de hersenen die anders werken dan bij andere mensen. Er is niet één aanwijsbare aanleiding, dikwijls gaat het om een combinatie van factoren, die dus ook tot uiteenlopende symptomen leiden. Maar wat absoluut vaststaat, is dat onze maatschappij niet gericht is op mensen met autisme.”

“Vooral op sociaal vlak worden er van hen dingen verwacht die ze niet altijd kunnen waarmaken. Op termijn kan dat leiden tot een ‘autistische burn-out’. Zeker vrouwen die zich heel lang geforceerd hebben om hun symptomen te compenseren, kunnen soms zwaar crashen. Zonder een diagnose van ASS kan dat als een ­depressie geïnterpreteerd worden. Er is nog veel onbegrip, zeker voor vrouwen die op het eerste ­gezicht goed functioneren en bij wie er aan de buitenkant niks mis mee is.”

Moeilijkheden in relaties

Een hardnekkig vooroordeel over mensen met autisme is dat ze weinig of geen empathisch vermogen hebben. Een groot misverstand, aldus Annabel Nijhof. “Dat is een idee dat ik zo snel mogelijk uit de wereld wil helpen. Het klopt dat ze heel rationeel kunnen overkomen, maar het is intussen uitgebreid aangetoond dat ze wel degelijk emoties van anderen aanvoelen.”

“Mensen met autisme hebben een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel. Ze kunnen zich verschrikkelijk kwaad maken over onrecht en komen dikwijls op voor de zwakkeren in de samenleving. Ik vermoed soms dat ze net heel veel empathie hebben, maar die emoties zo sterk aanvoelen dat ze zich ervoor afsluiten.”

Er zullen periodes zijn waarin mensen met autisme zich afsluiten voor hun naasten.Psycholoog Annabel Nijhof

“In mijn onderzoek vond ik aanwijzingen dat ze soms moeite hebben om een onderscheid te maken tussen zichzelf en de anderen. Ze kunnen hun gesprekspartner niet altijd goed inschatten, maar ook hun zelfreflectie blijkt soms verstoord. Dat kan ertoe leiden dat ze in een gesprek bijvoorbeeld niet altijd goed aanvoelen dat ze te lang doordrammen over één onderwerp, of dat ze zelfs hun eigen wensen en ­bedoelingen niet altijd goed begrijpen. En dat kan dan weer voor moeilijkheden zorgen in relaties.”

“Bepaalde dingen die andere mensen vanzelfsprekend vinden, zoals troost en ­bevestiging geven, komen niet altijd van nature bij mensen met ASS. Dat kan voor wederzijds onbegrip zorgen. Het is zeker niet onmogelijk om een goede relatie uit te bouwen, maar er is een hoge mate van geduld en begrip nodig van beide kanten. Zo zullen er soms ook periodes zijn waarin mensen met autisme zich afsluiten voor hun naasten. Mensen vragen zich weleens af waar een diagnose op latere leeftijd goed voor is, maar in relaties kan het voor meer begrip zorgen. ­Gelukkig is er de laatste tijd meer aandacht voor vrouwen met autisme, en wordt de diagnose nu steeds ­vroeger ­gesteld.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/vandaag-is-wereld-autisme-dag-deze-vrouwen-leven-met-de-stoornis-ik-forceerde-me-om-me-normaal-te-gedragen~a226b722/

Spijtig genoeg komen vrouwen dit vaak op latere leeftijd maar te weten. Dat dan vaak moeilijk is te aanvaarden voor anderen. Voor zichzelf is het een opluchting. Dan is het te hopen dat ze er nog iets mee kunnen doen op hun pad. Want voor zichzelf zijn ze het al zo gewoon. Het voordeel is dat er nu wel meer aandacht aan besteed wordt naar vrouwen toe. Op dit moment spreekt men niet van een hokje maar van bevestiging. Vaak weten deze dat er iets is maar dat niet of moeilijk herkent wordt.

Geestelijke Gezondheid, Meisje, Vrouw, Boos, Woedend

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Ellenlange wachttijden in de mentale zorg kunnen schrijnende gevolgen hebben: “Klachten worden erger en soms escaleert de situatie tot een suïcide”

Wanhopig, Triest, Terneergeslagen, Voeten, Handen

Terwijl corona verder woedt, gaan steeds meer alarmsignalen af. Want het aantal Belgen met mentale problemen neemt toe, maar onze mentale zorg kan niet volgen. Dat kan het al een hele tijd niet: hulpbehoevende jongeren en volwassen kwamen al voor de pandemie op lange wachtlijsten terecht. Met het gevolg dat hun problemen verergeren of ze elders suboptimale hulp zoeken. “Zelfs voor een ernstig suïdale jongere is er nergens plaats. ‘Probeer volgende week nog eens’, krijgt dat gezin te horen.”

Elk jaar kampt in ons land maar liefst 1 op de 5 minderjarigen en 1 op de 7 volwassenen met een mentale stoornis. Tegelijk krijgen maar 4 op de 10 volwassenen en 3 op de 10 jongeren binnen het jaar (!) een professionele behandeling. In Vlaanderen alleen al gaat dat jaarlijks naar schatting om 69.000 jongeren en 351.000 volwassenen die een psychische stoornis hebben maar niet op tijd worden behandeld. Het zijn schrijnende cijfers van Zorgnet-Icuro, de koepelorganisatie voor betere zorg.

Halfjaar wachten

Er schort van alles aan de geestelijke gezondheidszorg in ons land, zeggen professionals al een hele tijd. Therapie blijft voor veel Belgen onbetaalbaar. Maar zeker ook de ellenlange wachttijden zijn een groot probleem. Bijna 1 op de 2 hulpbehoevende minderjarigen (44,6 procent) staat op één of meer wachtlijsten, blijkt uit een onderzoek bij 1.600 Belgen van Universiteit Antwerpen. Bij volwassenen is dat 1 op de 6. 
In sommige gevallen zijn die hulpbehoevenden binnen een maand geholpen: volwassenen die naar een psychiater (53,8 procent) of psycholoog (67,2 procent) gaan, bijvoorbeeld. In andere gevallen loopt de wachttijd op tot een half jaar: onder meer bij de Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg (23,2 procent) of de psychosociale revalidatiecentra (22,5 procent). Bij kinderen tot en met 18 jaar zijn de cijfers nog slechter. 7 op de 10 hulpbehoevende kinderen kunnen pas na drie maand bij de psycholoog terecht. Een kwart wacht een halfjaar op een psychiater. 2 op de 5 wacht een halfjaar bij een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg. Een derde wacht een maand op een crisisopname. 

Ondertussen worden de klachten erger

In een interview met NINA dit weekend geeft Ilse Van Loy, vrouw van Peter Van de Veire en kinder- en jeugdpsychiater, een treffende getuigenis. “Recent had een ernstig suïcidale jongere in de praktijk dringend een opname nodig. Maar er bleek nergens plaats te zijn. Probeer het volgende week nog eens, krijgt dat gezin dan te horen. Maar dan kan het al te laat te zijn. Kan je je voorstellen dat je kind met een gebroken arm op spoed te horen krijgt dat het enkele dagen later maar moet terugkomen? Het verschil tussen de middelen die worden vrijgemaakt voor lichamelijke en geestelijke zorg is schrijnend.”
Gedragstherapeut en onderzoeker Kris Van den Broeck werkte mee aan de studie van de Universiteit Antwerpen. “We blijven inderdaad aanmodderen, terwijl niet in het minst steeds meer kinderen en jongeren lijden onder de coronamaatregelen. Het is een oogst die we in België al lang zaaien, door jaren gebrekkig te investeren in onze geestelijke gezondheidszorg. De wachttijden blijven een groot probleem op het veld, en toch bestaat er amper infrastructuur om patiënten ondertussen op te vangen. Veel hulpbehoevenden moeten die wachttijd eenzaam uitzitten, met alle gevolgen van dien.” 

Alternatieve hulp opzoeken?

Het lange wachten zorgt er immers vaak voor dat de klachten van de hulpbehoevende erger worden. Dat gebeurt bij maar liefst 43,8 procent van de volwassenen en de helft van de kinderen. Veel van hen geven aan dat ze ondertussen gaan twijfelen of ze de hulp wel willen verderzetten en verliezen de motivatie. Ze voelen zich in de steek gelaten, niet zelden ontstaan er ook spanningen in het gezin en soms escaleert de situatie tot een suïcidepoging of een andere noodkreet. 
Ook omdat er inderdaad amper professionele ondersteuning is tijdens de wachttijd. 6 op de 10 volwassenen zoeken steun bij vrienden of familie, de helft klopt aan bij de huisarts of een andere professional, waar ze soms medicatie krijgen. Anderen gaan wanhopig op zoek naar alternatieve vormen van therapie, zoals spirituele healers, lifecoaches of homeopathie. Het verklaart ook het succes van ‘Onbespreekbaar’, het project van de Gentse dj Jef Eagl en Nicolas Overmeire dat mentale gezondheid bespreekbaar wil maken. Vorige maand kreeg het hevige kritiek, omdat de ongediplomeerde mannen jongeren gingen laten betalen voor consultatiesessies met hen. Maar zonder een grondige opleiding iemand mentale hulp verschaffen, kan meer kwaad doen dan goed. In een Instagram Live (die later offline werd gehaald) stelde Eagl een jongere die anorexia overwon bijvoorbeeld vragen die erg triggerend konden zijn, voor de jongere én voor luisterende anorexiapatiënten. 
Natuurlijk zijn niet alle alternatieve hulpvormen problematisch. Maar het probleem is ook: we weten niet welke dat wél zijn. “Mensen zoeken ze wel op, maar we hebben niet altijd zicht op hun werkzaamheid”, zegt Van den Broeck. “Een professional is zwaar gereglementeerd. Psychiaters moeten elf jaar studeren, psychologen tien en ze moeten bijkomende opleidingen volgen. Kan je een lifecoach die 4 weken studeert daaraan gelijkstellen? Het is belangrijk dat we de werkzaamheid van die alternatieve behandelingen onderzoeken. Zo kunnen huisartsen er ook over waken dat hun patiënten geen nefaste behandelingen opstarten. En we moeten hun veiligheid in de gaten houden. Weet zo’n alternatieve hulpverlener wanneer het zijn petje te boven gaat en hij zijn cliënt moet doorverwijzen?” 
“Soms is er geen kwaad geschied als een alternatieve behandeling niet werkzaam is. Soms kan een alternatieve hulpverlener zelfs meer tijd vrijmaken voor zijn patiënt dan een klassieke hulpverlener. Maar dat het de verkeerde kant opgaat, is ook mogelijk.”
Beter zou volgens Van den Broeck zijn dat we hulpbehoevenden meer opvolgen tijdens de wachttijd. “Een organisatie die een wachtlijst heeft, zou aan wachtlijstmanagement moeten doen. Op geregelde tijdstippen alle wachtenden opbellen om te vragen hoe het gaat en eventueel de prioriteit aanpassen. Hier en daar gebeurt dat al, maar dat moet nog meer. Die infrastructuur moet beter.”

Buddy’s en een netwerk

Deel van die infrastructuur zijn de Centra voor Algemeen Welzijnswerk (CAW). Zij werken hard om overbruggingshulp aan te bieden aan hulpbehoevenden op wachtlijsten en zijn een goed voorbeeld van hoe het beter kan. “Soms komen die wachtenden zo hard in een tunnelvisie terecht. ‘We staan er alleen voor en niemand wil ons helpen’, denken ze. Dan is alternatieve hulpverlening niet altijd slecht”, zegt directeur Anita Cautaers. “Zolang een patiënt zich maar geholpen en gehoord voelt. Maar zulke mensen zijn ook kwetsbaar. Het gebeurt weleens dat een ongediplomeerde therapeut een financiële afhankelijkheid bij de patiënt creëert. Als hulpbehoevende moet je echt kritisch blijven.”
Dan is een CAW een veiligere optie voor wachtenden. “We vangen hen bijvoorbeeld op door samen met hen te onderzoeken bij wie ze in hun netwerk in tussentijd terechtkunnen. Mensen die ze kunnen opbellen als ze het moeilijk hebben. Of we geven hen vrijwillige buddy’s, een hulpverlener die de onderliggende sociale problemen aanpakt, of leiden hen naar een zelfhulpgroep. Afhankelijk van de situatie en het probleem. Wij proberen hen te helpen in de dagdagelijkse context. Want dat is de realiteit van veel hulpbehoevenden: zij moeten elke dag zien te overleven in hun moeilijke situatie.” 

Wacht je op hulp? Je kan professionele hulp krijgen bij het CAW: bel gratis 0800 13 500. Of bel voor een goed gesprek naar Tele-Onthaal op het nummer 106.
Wie met vragen zit rond zelfdoding, kan terecht op de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op http://www.zelfmoord1813.be.

BRON: https://www.hln.be/psycho/ellenlange-wachttijden-in-de-mentale-zorg-kunnen-schrijnende-gevolgen-hebben-klachten-worden-erger-en-soms-escaleert-de-situatie-tot-een-suicide~a0fd4dfc/

Bij heel wat mensen zit de coronamoeheid erin. Het wordt bij jongeren zwaar. Omdat ze eigenlijk heel veel moeten veranderen in hun leven en dagelijks leven. En dat zie je ook bij volwassenen terug keren. Juist omdat ze het leven anders kennen en niet weten hoe ze nu om moeten gaan met bepaalde dingen. De wachtlijsten zijn lang en het belangrijkste van al is blijven praten. Men kan eigenlijk nog veel doen. Maar ik begrijp ook dat de jeugd terug wilt gaan sporten wilt gaan feesten wilt gaan reizen en noem maar op. Men kan het ook anders bekijken. Je kan gaan wandelen je kan het dan ook gezellig maken. De natuur heeft veel te bieden alhoewel velen door niet bij stil staan. Men mag niet vergeten dat ouders met kinderen vaak de ouders zijn die het probleem nu projecteren om hun kinderen. Thuis werk kinderen die thuis zijn een partner die ook thuis werk is nooit gekend. Daar heel wat problemen door kunnen ontstaan. Daar vaak niet bij stilgestaan wordt. Probeer als ouder er voor je kind te zijn. Luisteren kan al heel veel opleveren.
Voel je zeker niet alleen met een bepaald probleem en durf dan ook hulp in te schakelen.

Man, Lonely, Park, S Nachts, Donker, Mysterie, Alleen

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Cheesy pop uit de jaren 80 is de beste remedie tegen stress, volgens studie

Muziek, Concert, Aap, Gitaar, Stadium, Versterker

Stress, stress will tear us apart, again … Stressis een gekende boosdoener, zowel voor ons mentale als voor ons fysieke welzijn. De positieve effecten van muziek hebben we allemaal al eens ervaren: je favoriete nummer opzetten en luidkeels meezingen kan een wereld van verschil maken voor hoe je je voelt. Een recente studie heeft onderzocht welke muziekgenres nu precies het beste helpen tegen stress, en jaren 80 popmuziek kwam uit als grote winnaar. 

Een cosmetisch centrum in Turkije, gespecialiseerd in haartransplantatie, Vera Clinic,  heeft het verband tussen muziek, stress en haarverlies onderzocht en kwam uit op verrassende resultaten. 

Techno maakt stress erger

De studie gebeurde bij 1.540 volwassen vrijwilligers van 18 tot 64 jaar. De onderzoekers onderwierpen hen aan een reeks mentale tests terwijl ze naar Spotify-afspeellijsten luisterden. Van de ‘golden oldies’ uit de jaren zestig, de rock uit de jaren zeventig, R&B uit de jaren negentig tot jazz, techno, klassieke muziek en zelfs dubstep, geen enkel genre werd uitgesloten.
Wat bleek? De afspeellijsten met geliefde cheesy hits uit de jaren 80 werkte het meest kalmerend. Een van de Spotify-afspeellijsten die de onderzoekers gebruikten, was er eentje met soundtracknummers van de film “It’s A Sin” (hier te beluisteren), met onder andere ‘Love Will Tear Us Apart’ van Joy Division en ‘Call Me’ van Blondie. 96 procent van alle vrijwilligers vertoonden een verlaagde bloeddruk na het luisteren van jaren 80 muziek (praktisch iedereen dus), bij 36 procent vertraagde ook de hartslag.
Een zeer goede score vergeleken met de effecten van technomuziek, die van alle genres het slechtst scoorde: 78 procent van de participanten vertoonde een verhoogde bloeddruk na het luisteren van de ‘bonkmuziek’. Je zou dus op zijn zachtst kunnen zeggen dat deze muziek niet bepaald ontspannend werkt. Verrassend: luisteren naar heavy metal was ook erg doeltreffend tegen stress. 89 procent ervoer een verlaagde bloeddruk, 18 procent had een verlaagde hartslag. Andere genres die het goed deden waren hits uit het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw, de ‘noughties’, en de Bridgerton-soundtrack met klassieke uitvoeringen van moderne liedjes.
Volgens dr. Ömer Avlanmış kan je de positieve effecten van jaren 80 muziek verklaren door de nostalgie die eraan verbonden is voor veel mensen. “De vrolijke klanken kunnen in de hersenen endorfine en serotonine vrijmaken, die zowel gevoelens van geluk als van kalmte versterken.” Kortom: we mogen de kracht van muziek dus écht niet onderschatten. Wij weten wat te doen de volgende keer dat we onze stresslevels niet de baas kunnen. 

BRON: https://www.hln.be/vrije-tijd/cheesy-pop-uit-de-jaren-80-is-de-beste-remedie-tegen-stress-volgens-studie~a0411017/

Als je al met stress zit kan bepaalde muziek je nog dieper je erin laten gaan. Het is dan goed om rustige muziek te beluisteren of muziek dat niet op je geest werkt. Techno of hard rock zou ik dan ook niet voorstellen om te luisteren. Van muziek kan je vrolijk worden maar ook heel diep gaan. Het is juist naar welke muziek je op zo een moment luistert. Muziek speelt een grote factor in ons leven en onze gevoelens. Kan ook goed gebruikt worden om iets te verwerken. Om emoties los te maken. Daarom iedereen is niet hetzelfde als het aankomt op muziek. Maar het is wel gebleken dat bepaalde muziek beter helpt dan andere.

Vrouw, Gitaar, Muziek, Gitaar Spelen, Meisje

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Tien stappen om je beter in je vel te voelen

Tien stappen om je beter in je vel te voelen

Wie zijn mentale veerkracht wil testen of tips zoekt om zich beter in zijn vel te voelen, kan vanaf nu terecht op de website http://www.fitinjehoofd.be. Met de campagne ‘Fit in je hoofd, Goed in je vel’ willen Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) en het Vlaams Instituut voor Gezondheidspromotie en Ziektepreventie (VIGeZ) de geestelijke gezondheid van de Vlaming verbeteren.

De website bestond al langer, maar is nu uitgebreid met een online coaching platform en een test waarmee je je eigen mentale veerkracht kan testen. Een hele reeks BV’s, onder wie Eline De Munck en Eva Daeleman, zetten hun schouders mee onder de campagne.

De afgelopen vijf jaar is het aantal mensen met emotionele problemen sterk gestegen: in 2008 zei 26 procent van de Belgen last te hebben van stress en depressieve gevoelens, in de laatste gezondheidsenquête was dat 32 procent. Tien procent heeft angstproblemen, 15 procent meldt tekenen van depressieve gevoelens en dertig procent heeft slaapproblemen. Daarom wil de website mensen wapenen tegen stress, moeilijkheden of tegenslagen. Op en eigen online plek kan je je eigen doelen stellen en via mail krijg je tips en advies op maat over de oefeningen die voor jou kunnen werken.

De site geeft ook een overzicht van tien stappen die je helpen om je mentale veerkracht te verhogen.

Vind jezelf oké – ‘Schaam je niet. Focus je niet alleen op je beperkingen, maar ga ook uit van je krachten. Denk positief. Er zijn vele zaken waar je echt goed in bent. Ga daarom maar eens na wat jou bijzonder maakt’

Praat erover – ‘Als twee mensen over een probleem denken, dan weten ze doorgaans een stuk meer. Als je weet dat er iemand naar je luistert en begrip heeft voor jouw probleem, dan krijg je het gevoel dat je er niet meer alleen voor staat’.

Beweeg – ‘Als je je goed voelt in je lichaam, dan voel je je ook geestelijk beter. Je zal je minder neerslachtig of angstig voelen als je voldoende beweegt’

Probeer iets nieuws – ‘Hoe meer vaardigheden je verwerft, hoe meer je ze met elkaar kunt combineren waardoor je nog creatiever wordt. Door dingen te doen of zaken te maken, kun je trots zijn op jezelf. Je krijgt het gevoel dat je zelf de dingen bepaalt en dat je leven niet volledig van anderen afhankelijk is’

Reken op vrienden -’Hoe meer mensen je kent, hoe meer kans om gevoelens te delen, steun te vinden, frisse ideeën op te doen,… Het is dus goed om te variëren. Je mening over het leven zal er trouwens ook minder snel door vastroesten. Van veel vrienden blijf je soepel.’

Durf nee zeggen – ‘Vaak zeg je gewoon ja om van het gezeur af te zijn of omdat je energie op is of gewoon om hem/haar te plezieren. Soms moet je daardoor wel dingen doen waar je zelf geen zin in hebt. Je hebt dan het gevoel dat de anderen teveel je leven bepalen‘.

Ga ervoor – ‘Wie opgaat in een activiteit, vergeet even zijn beslommeringen en krijgt het gevoel dat hij echt leeft. Door in iets op te gaan, neem je afstand van je moeilijkheden. Daardoor doorbreek je je gepieker en ontspan je meer’.

Durf hulp vragen – ‘Als je hulp vraagt, dan kan je samen met anderen zoeken naar een oplossing die je alleen niet vindt. Er kan dan een grote last van je schouders vallen. Dit kan deugd doen voor jezelf, maar ook voor anderen’.

Gun jezelf rust – ‘Maak elke dag tijd vrij voor jezelf. Elke ochtend, middag en avond zou je vijf à tien minuten de tijd moeten hebben om helemaal niets te doen, alles los te laten en te ontspannen. Als je denkt dat je dit niet lukt, dan is het goed om enkele eenvoudige technieken aan te leren die je helpen om te ontspannen waar en wanneer je dat zelf wilt’

Je hoofd boven water – ‘Inderdaad, wilskracht is belangrijk. Maar toch… soms is het echt niet zo makkelijk. Soms gaat het gewoon echt niet meer en heb je zin om alles en iedereen op te geven. Soms is het leven gewoon erg moeilijk en lastig’.

Meer info over deze stappen, een online test om je mentale veerkracht te testen en concrete tips voor jouw situatie vind je op www.fitinjehoofd.be.

BRON: http://www.gva.be/cnt/dmf20150526_01698374/tien-stappen-om-je-beter-in-je-vel-te-voelen

Heel veel mensen hebben het daar heel moeilijk mee. Om hun goed te voelen in hun vel. Ze spiegel heel vaak onbewust zodat ze hun zelfbeeld en zelfvertrouwen omlaag drukken. De druk van het dagelijks leven doet er dan nog een schepje boven op en zo voelen ze zich niet goed meer. Toch kan dit voor heel wat problemen zorgen en is het beter om bepaalde dingen soms anders aan te pakken. Zodat je wel goed of beter voelt in je vel.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf

Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Ruelha

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

bijonsinhuissen.wordpress.com/

𝙽𝚘𝚝 𝚊𝚕𝚕 𝚝𝚑𝚘𝚜𝚎 𝚠𝚑𝚘 𝚠𝚊𝚗𝚍𝚎𝚛 𝚊𝚛𝚎 𝚕𝚘𝚜𝚝

%d bloggers liken dit: