Tag Archive: extreem mager


OBSESSIE OM MAGER TE ZIJN

De terugkeer van het ‘size zero’-tijdperk afgekondigd. Waar komt onze obsessie met mager zijn vandaan?

Magazines schrijven over de terugkeer van ‘heroin chic’ als schoonheidsideaal en ook op sociale media lijkt dun zijn stilaan weer in. Een eerder gevaarlijke omwenteling. Maar is onze obsessie met slank zijn ooit echt verdwenen? En waar komt die vandaan? Twee proffen over waarom we hunkeren naar maatje nul. “Vaak klinkt dat we het doen voor ‘the male gaze’. Maar veel mannen vinden magere vrouwen niet eens aantrekkelijk.”

Lange tijd werden vetrolletjes getoond en verheerlijkt op sociale media. Maar, groot nieuws: “Het ‘heroin chic’-tijdperk breekt opnieuw aan”, schreven verschillende internationale kranten en websites de laatste weken, van ‘The New York Times’ tot ‘The Guardian’. “Maatje nul is terug van weggeweest”, berichtten ook wij bij ‘Het Laatste Nieuws’. De aanleiding? Verschillende video’s op jongerenplatform TikTok die waarschuwen voor de terugkeer van het magere schoonheidsideaal, meer specifiek de ‘heroin chic’-trend uit de jaren negentig.

Wat ís heroin chic?

Even kaderen: de term ‘heroin chic’ werd voor het eerst gebruikt na de dood van de wereldberoemde modefotograaf Davide Sorrenti (20) in 1997. De jonge Italiaan stierf onrechtstreeks aan de gevolgen van zijn drugsverslaving. Mode en verdovende middelen gingen destijds hand in hand. Kijk maar naar Gia Carangi (gespeeld door Angelina Jolie in de film ‘Gia’). Zij was een van de eerste echte topmodellen zoals we die vandaag kennen en heroïneverslaafd: ze stond op de cover van ‘Vogue’ met naaldensporen op haar armen.
De term ‘heroin chic’ kwam er dus in een context van de opiatencrisis die vorige eeuw woedde, maar verwijst ook naar de grungy look die we zagen bij onder anderen Kate Moss en Jaime King (die beiden een relatie hadden met Sorrenti), twee jonge (rol)modellen die een drugsprobleem hadden én extreem mager waren. Die verheerlijking van ultraslanke lichamen werd doorgezet tot na de eeuwwisseling, met schoolvoorbeelden zoals Paris Hilton en Nicole Richie. Een groeiend aantal jonge meisjes pronkt nu opnieuw met een bijzonder platte buik. Ook Kim Kardashian en haar zussen, die nochtans mee verantwoordelijk zijn voor het populariseren van een meer voluptueus lichaamsbeeld, hebben tegenwoordig een maatje nul. Ze volgden daarvoor een streng dieet en lieten vermoedelijk implantaten weghalen – er wordt zelfs gefluisterd dat ze zich lieten helpen door Ozempic-injecties. Ozempic is een farmaceutisch middel dat gebruikt wordt door patiënten met diabetes type 2, waardoor je ook zou kunnen vermageren.

Maar is het überhaupt een trend?

Kortom: de ‘heroin chic’ of ‘size zero’-look is terug als super onrealistisch schoonheidsideaal, minus de heroïne. Toch? Professor Sofie Van Bauwel vindt het vooral opvallend hoeveel aandacht de media eraan schenkt. “TikTok en nieuwsmedia hebben de neiging om dingen groter te maken dan ze zijn. Ze creëren buzz rond iets waardoor het sterk wordt uitvergroot. Oké, misschien zie je nu iets meer magere lichamen dan drie jaar geleden, tijdens de piek van de bodypositivity-beweging. Maar of het ook echt een trend is?”
“Onze lichamen zijn geen trends!”, klinkt het vanuit verschillende hoeken. Onder andere figuren zoals actrice Jameela Jamil spreken zich uit tegen de manier waarop media de vermeende terugkeer van ‘size zero’ aankondigden.
Ook professor Pascal Gielen is liever voorzichtig met het als trend te bestempelen. “Schoonheidsidealen zijn tijdsgebonden en afhankelijk van cultuur. In de tijd van Rubens was de wulpse vrouw het modebeeld. De adel wilde bleek zijn in plaats van gebruind. Trends bij lichamen komen en gaan. Maar sinds slank zijn veertig jaar geleden het schoonheidsideaal werd, blijft die magerheidscultus terugkeren. Dat valt op. Als je even googelt, zie je dat die discussie over dat fenomeen eigenlijk doorlopend aan de gang is.”

Mager zijn voor de ‘male gaze’?

Mager zijn is dus niet terug, maar nooit weggeweest: eigenlijk is de tendens nooit uit onze samenleving verdwenen. Hoe komt dat? Gielen: “Natuurlijk zijn er modellen die gebukt gaan onder sociale druk en die verplicht zijn heel slank te blijven voor hun job. Maar als je geen model bent en vanuit jezelf een extreem dun lichaam nastreeft, zoals de Kardashian-familie? Dan is er volgens mij meer aan de hand. Vaak wordt er met de vinger gewezen naar ‘the male gaze’. Maar dat graatmagere waarbij je de botten ziet, bijna richting anorexia, vinden veel mannen niet aantrekkelijk.”

Mager zijn als teken van prestige

“Mijn theorie daarover is dat dun zijn gezien wordt als een vorm van prestige”, vervolgt Gielen. “Al dan niet bewust koppelen we succes aan slank zijn. Kijk maar naar mensen met succesvolle jobs in series en films: die zijn nooit dik, noch volslank.” De professor ziet een analogie met de predestinatieleer van socioloog Max Weber. “Daarin werd gesteld dat wie succesvol was en in de hemel wilde komen, zijn rijkdom niet op aarde mocht uitgeven. Vandaag zien we eenzelfde patroon van soberheid bij de welgestelden, een soort van calvinisme. Juist omdat je genoeg geld voor eten hebt, kan je het jezelf ook ontzeggen.”
“Slank zijn wordt dan eigenlijk een teken van uithoudingsvermogen en karakter. Een soort uiting van symbolisch kapitaal, waarmee je jezelf kan onderscheiden.” Maar er is volgens Gielen nog een reden voor. “Mensen die alle luxe hebben, gaan op zoek naar andere uitdagingen om hun leven zin mee te geven. Ze kúnnen het zich permitteren om veel en lekker te eten, maar toch blijven ze slank. Dat geeft hen een goed gevoel. Dat dun zijn voor velen het hoogste goed is, is dus niet alleen een vorm van uiterlijk vertoon en prestige naar de buitenwereld toe, maar ook een manier om je eigen waardigheid en identiteit recht te houden. Op een bijna perverse manier.”

Minderwaardigheidsgevoel als je niet slank bent

Sociale media en de modewereld spelen een grote rol in het promoten van slanke lichamen. “De gevolgen van slank zijn als schoonheidsideaal zijn relatief desastreus voor een samenleving. Model betekent letterlijk voorbeeld: jonge meisjes nemen die dunne vrouwen dan ook als rolmodel. En dat kweekt een enorm minderwaardigheidsgevoel bij iedereen die iets minder mager is. En ze ontwikkelen niet zelden een eetstoornis als gevolg.”
“Het is echt een cultureel ideaalbeeld, maar het zorgt voor serieuze psychologische en fysieke problemen, van boulimie tot anorexia. Men stuurt die meisjes vanwege gezondheidsredenen in therapie, waardoor je een psychologisering van het probleem krijgt. Men zoekt naar kortetermijnoplossingen op individueel niveau, terwijl de oorzaak sociaal en cultureel bepaald is. Het is dus ook op dat niveau dat we naar oplossingen moeten zoeken, willen we op lange termijn van deze dominante modebeelden af geraken.”

Verpletterende verantwoordelijkheid voor cultuur en media

Van Bauwel: “Het is zo belangrijk dat er een diversiteit aan lichamen getoond wordt waarin iedereen zich kan herkennen. Zodat iedereen zich kan identificeren en gezien kan voelen. Als jij nooit gerepresenteerd wordt en er voortdurend een ander lichaamstype als ideaalbeeld naar voren wordt geschoven, is het heel moeilijk om daarmee om te gaan.”
Gielen: “Hier komt dan de socioloog in mij aan het woord. Cultuur en media hebben een verpletterende verantwoordelijkheid om alternatieve rolmodellen dan het dominante naar voren te schuiven. Zet létterlijk andere mensen op podia, in de breedste zin van het woord. Van nieuwsankers tot… whatever. En bied alternatieven aan: toon dat er ook andere lichaamsmodellen zijn en andere manieren om je leven zin te geven, dan die van de kapitalistische mainstreamlogica.”
Toch is het niet alleen maar negatief. “We mogen zeker niet vergeten dat we al een positieve evolutie hebben doorgemaakt. Er kwam al veel tegenreactie op het schoonheidsideaal van die uitgemergelde lichamen, onder andere vanuit de feministische hoek. Er werd een minimum-BMI ingesteld waar je wettelijk niet onder mag gaan wil je op een catwalk lopen. Er is dus wel al wat op dat probleem gewerkt, maar dat soort maatregelen zijn echt cruciaal om de nefaste drang naar mager zijn tegen te gaan.”
“Maar”, besluit professor Gielen, “als je niet blijft investeren in dat probleem, geen tegenstem meer laat horen of tegenbeelden laat zien, beland je heel snel opnieuw in die molen. En ja, dat vraagt om enorme inspanningen van de overheid. Die moet hiervoor stevig investeren in onderwijs en cultuur, want dat zijn de enige twee domeinen waar men een alternatief lichaamsbeeld en een andere zingeving op maatschappelijk niveau kan introduceren. Het is van levensbelang voor de publieke gezondheid op hier op in te zetten.”

BRON: https://www.hln.be/nina/de-terugkeer-van-het-size-zero-tijdperk-afgekondigd-waar-komt-onze-obsessie-met-mager-zijn-vandaan~adfdef4f/

Het heeft altijd bestaan en het zal niet uit onze maatschappij weg te denken zijn. Denk maar aan mensen die voor hun werk model zijn. Het nadeel jongeren en voornamelijk jonge meisjes laten zich erdoor misleiden. En willen ook maar al te graag zo zijn. Ten koste van hun lichaam en gezondheid. Vaak lopen ze af op een eetstoornis en zelfs anorexia. Dat dan ook weer psychisch een zware tol eist.
Natuurlijk zijn er ook mannen vrouwen en jonge vrouwen die mogen eten wat ze willen en toch een maatje minder houden. Maar echt gaan kijken wat je eet of zelfs niet eten om dat maatje te krijgen dan ben je verkeerd bezig. Ook het lichaam veranderd door ouderdom en spijtig genoeg ook door ziekte en medicatie. Daar dan bijna niets aan te doen is dan het te aanvaarden. Aan een lichaam mag een pak aan zijn. En niet iemand die men door een sleutelgat kan duwen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Aum Shanti,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM PADME HUM MANI

Deze vrouw mocht de kinderen van haar broer niet meer zien omdat ze anorexia had. Dit was haar moedige antwoord

Ze had maar één doel: zo mager worden als maar mogelijk was. Tot haar broer besliste dat ze haar neefje en nichtje niet meer mocht zien: “ik wil niet dat ze iemand leren kennen die aan het sterven is”. En dat was het moment dat de Britse Jessica Clutterbuck (26) besefte dat er iets moest veranderen.

Ze had al een problematische relatie gehad met voeding sinds ze 14 was. “Als kind hield ik van eten en was ik mollig. Tot ik als tiener tijdens een vakantie 12 kilogram afviel. Opeens besefte ik dat minder eten ook minder wégen betekende”, vertelt ze.Lijdensweg
Dat was het begin van een lange lijdensweg. Haar gewicht ging als een jojo op en neer. Op haar 19de ging ze in korte tijd van een maatje 40 naar een maatje 34 door elke dag 1.000 calorieën te verbranden op een steptoestel en te vasten. Daarna ging ze weer naar een iets gezonder gewicht.Ribben
Tot ze 23 was, in 2013. Toen zakte ze opeens helemaal naar een maatje 30. “Ik fitneste drie keer per dag en ruimde de hele tijd het huis op om calorieën te verbranden”, vertelt ze. “Ik at alleen nog bananen en watermeloen en dronk uitsluitend dieetcola. Ik nam ook laxatieven. Ik wilde zo mager zijn als maar kon, tot ik al mijn ribben kon zien.”


Ik keek naar mijn nichtje van zes maanden oud en besefte opeens hoe graag ik haar eigenlijk zag

Jessica Clutterbuck

Maar dat eiste een zware tol van haar lichaam. Haar haren begonnen uit te vallen en ze kreeg een gele teint omdat haar lever het liet afweten. En dat had ook een effect op de relatie met haar familie en vrienden, zelfs haar relatie sprong af. “Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als toen”, vertelt ze. “Op zeker moment kwam mijn broer naar me toe en zei me dat hij niet wilde dat zijn kinderen me nog zagen, omdat hij niet wilde dat ze iemand zouden leren kennen die stervend was. Toen brak ik.”

Koud
“Het was op het verjaardagsfeestje van mijn moeder. Iedereen liep buiten in de zon en ik zat binnen onder een deken omdat ik het koud had. Ik keek naar mijn nichtje van zes maanden oud en besefte opeens hoe graag ik haar eigenlijk zag. En ik besefte tegelijk dat ik een eigen kindje misschien zelfs nog liever zou kunnen zien. Maar dat ik dat geluk misschien nooit zou kennen als ik mijn lichaam verder zou blijven mishandelen en kapot maken.”

Dat was het moment dat Clutterbuck besloot haar leven drastisch om te gooien. Ze liet zich opnemen in een ziekenhuis voor mensen met een eetprobleem en kreeg meteen de diagnose anorexia nervosa. “Ik besefte dat ik dapper moest zijn en elke week stelde ik mezelf een uitdaging, van het eten van een stuk toast tot een naar binnen werken van een kop pasta”, vertelt ze. “Het was de grootste overwinning van mijn leven. Terwijl de weken voorbij gingen, werd eten steeds minder eng.”

Personal trainer

Een jaar later was ze al tien kilogram bijgekomen en leerde ze haar vriend kennen, die een fitnesszaak uitbaat. Terwijl haar lichaam beetje bij beetje een gezonde BMI bereikte, begon ze een opleiding om personal trainer te worden. Intussen weegt ze een gezonde 72 kilogram en is ze op Instagram een inspiratie voor anderen vrouwen die met hetzelfde probleem worstelen. “Ik wil hen vooral meegeven dat je jezelf graag moet zien en dat écht gezond leven o zo belangrijk is.”

https://www.instagram.com/jessclutterbuck/
BRON: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2833966/2016/08/18/Deze-vrouw-mocht-de-kinderen-van-haar-broer-niet-meer-zien-omdat-ze-anorexia-had-Dit-was-haar-moedige-antwoord.dhtml
Een eetstoornis maakt niet jezelf kapot maar ook je sociaal leven. Het lichtje gaat pas branden dat iemand echt iets hard zegt om je te herpakken. Toch is het altijd uitkijken hoe je iets aanbrengt bij iemand met een eetstoornis. Je moet er zeker niet tegen gaan zeggen en je moet nu gaan eten. Nee je moet de oorzaak vinden. Wat speelt er in de persoon om zich zo af te laten takelen. En meestal gaat het gepaard om het gewicht. Maar eens ze willen gaan ze een strijd aan en meestal moeten ze daar ook tegen blijven strijden.
AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/AUM MANI PADME HUM

Jonge meisjes pronken met eetstoornis op Twitter

Na de ‘pro ana’-websites en blogs, verovert het fenomeen ook meer en meer Twitter. Jonge meisjes verheerlijken op internet hun eetstoornis, en geven lotgenoten extreme tips om nog meer af te vallen. “Wettelijk gezien kan Twitter hier niets tegen ondernemen,” zegt sociaal media-expert Jo Caudron.

‘Pro ana’ staat voor ‘pro(fessional) anorexia nervosa’. Op dit soort websites, blogs en tweets sporen vooral jonge meisjes elkaar om anorexia of boulimie te omarmen als levensstijl. Een eetstoornis wordt er aangeprezen als iets positiefs en de surfers geven er extreme tips om heel snel en vooral heel ongezond af te vallen. ‘Krijg je honger? Drink zoveel lauw water tot je misselijk wordt’ of ‘Draag kledij met lange mouwen, daar kan je stiekem eten in verstoppen om het na de maaltijd weg te gooien,’ lees je bijvoorbeeld opwww.pro-ana.be.

Trending op Twitter
‘Pro ana’-websites zijn niet nieuw, maar jonge meisjes gebruiken ook steeds vaker Twitter als medium om hun anorectische levensstijl te promoten. Ze delen foto’s van zichzelf als ze ongezond mager zijn of zetten hun voornemens in een tweet, in de hoop door lotgenoten gestimuleerd te worden. De vaakst gebruikte hashtags daarbij zijn #proana voor anorexia nervosa, of #promia voor boulimia. Ook #thinspo is populair, een afkorting voor ‘thinspiration’. ‘Inspirerende’ slogans en foto’s om gewicht te verliezen vallen onder deze noemer.

Vrije meningsuiting
Terwijl sociale netwerksites Facebook, Instagram en Pinterest dit soort posts aan banden probeert te leggen door ze te verbieden in hun gebruikersvoorwaarden laat Twitter dit schijnbaar zomaar gebeuren.  “Dat verbaast me niet,” legt sociaal media-expert Jo Caudron uit. “Twitter staat -veel meer dan Facebook- achter het principe van vrije meningsuiting. Zolang iets niet onwettelijk is -zoals negationisme of kinderporno bijvoorbeeld- laat Twitter het passeren zonder in te grijpen. En aangezien er geen wet is rond dit soort websites over eetstoornissen kan Twitter ook geen verbod hardmaken. Eigenlijk geldt de regel op sociale media: als iets van de wet mag, mag het ook op internet. Een communicatiestructuur kan niet zelf bepalen wat wettig is en wat niet.”

Hashtags blokkeren heeft geen zin. “Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat we dit soort ‘pro ana’-tweets zomaar de vrije loop moeten laten. Ik ben er voorstander van dat grote spelers op internet tot op een bepaald niveau zelf bepaalde regels opleggen. Je zou bijvoorbeeld, zoals kranten vaak doen, een telefoonnummer of website bij de inhoud kunnen vermelden waar mensen met eetstoornissen hulp kunnen inroepen. Of een leeftijdsfilter inbouwen bij gewelddadige of seksueel getinte publicaties. Maar in de eerste plaats is het ook aan een overheid om regels op te leggen, voordat sociale media bepaalde zaken kunnen verbieden.”

“Tweets met specifieke hashtags verwijderen of censureren zou Twitter wel kunnen doen, maar dat heeft weinig zin. Surfers zijn creatief genoeg om dat te omzeilen en nieuwe hashtags te bedenken. In de praktijk merk je trouwens dat ook op Facebook en Pinterest nog zulke posts opduiken. Sociale media kunnen gebruikersvoorwaarden opstellen, maar zolang er geen wettelijk kader is kunnen gebruikers er ook niet voor vervolgd worden. Sociale media kunnen nu eenmaal niet op hun eentje eigen rechter gaan spelen,” besluit Caudron.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/95/Eetstoornis/article/detail/2203412/2015/02/02/Jonge-meisjes-pronken-met-eetstoornis-op-Twitter.dhtml

Als ik dit las dacht ik weer in me zelf, voor wat pronken jonge meisje met hun eigen lichaam pijn te doen. Ze noemen zichzelf nog te dik of gaan hen spiegelen aan anderen. Dan heb je nog het psychisch probleem en als ze dan geholpen willen worden dat het toch dagelijks een gevecht is voor hen. Ze moeten hen er toe zetten om goed te eten. En als je leest ze worden steeds vindingrijker. Zoals kleding dragen om dan het eten in te verstoppen en noem maar op. Erg ja mensen erg dat je zoiets leest maar het komt meer voor dan we denken. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

aardemeisje916141755.wordpress.com/

Terug naar onze eigen natuur

Kiran ✨

Reading And Writing is the best Investment of Time ✨ ( Motivational Thoughts) "LIFE IS A JOURNEY"

Ms. C. Loves

If music be the food of love, play on✨

Multidimensional_Art

L'illusione, la realtà oltre lo specchio.

deniseblogt

Blogs over van alles en nog wat

Leven met Endo

Laten we samen endometriose overwinnen

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

zinderen

op weg naar authentiek leven

Nadia wandelt

Wandelblog

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Art, health, civilizations, photography, nature, books, recipes, etc.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

%d bloggers liken dit: