Tag Archive: angststoornissen


Niet bang om je angst te laten zien: ‘Klaar met doen alsof ik een succesverhaal ben’

Alleen, Triest, Depressie, Eenzaamheid, Jong

Nee, je bent geen loser als je kampt met angst. Sterker nog, je bevindt je in goed (en succesvol) gezelschap. Bovendien ben je lang niet de enige: maar liefst 1 op de 5 mensen heeft een angststoornis. Dus laten we er dan maar gewoon open en eerlijk over zijn, net zoals Mandy, Rosan en Amanda.

Hoogleraar klinische neuropsychologie Erik Scherder heeft vliegangst, faalangst en is als de dood voor de dood. YouTuber Dylan Haegens heeft last van paniekaanvallen en acteur en columnist Joy Delima heeft een sociale angststoornis. Zomaar een greep uit de BN’ers die in het kader van de campagne #openoverangst van Psychologie Magazine, een boekje open doen over hun angsten. Toch niet de minsten.
Dat het desondanks nodig is om te gaan praten over onze angsten, laten de cijfers zien. Uit een online poll van Psychologie Magazine blijkt namelijk dat ruim de helft van de mensen (54 procent) in het dagelijks leven last heeft van angsten. En 1 op de 5 heeft er zelfs zoveel last van dat er sprake is van een angststoornis. In dat geval beheerst een angst of meerdere angsten en paniek je leven. Tegelijkertijd geeft ruim 75 procent toe niet openlijk over zijn of haar angsten te durven praten en 70 procent voelt zich zelfs weleens ‘raar’ vanwege zijn of haar angst.

Ook Mandy, Rosan en Amanda hebben last van angsten, maar willen deze niet meer voor zichzelf houden.

‘Ik brulde zo lang totdat iemand me kwam halen’

Mandy (28) heeft last van claustrofobie.

“Mijn oma woont op dertig minuten rijden afstand van mij en in die dertig minuten ben ik bezig met de lift waarin ik moet stappen. Dan zeg ik tegen mezelf: ‘Ok, je gaat zo meteen met de lift. Je kan dit.’ Als ik mijn claustrofobie moet uitleggen aan mensen, dan zeg ik: stel, je bent als de dood voor spinnen en beeld je dan eens in dat je een ruimte instapt die gevuld is met spinnen. Zo voelt het voor mij om een lift of andere kleine ruimte in te stappen.
Mijn lichaam neemt het op zo’n moment over van mijn hoofd. Ik weet dat ik moet relaxen en rustig moet blijven ademhalen, maar mijn lichaam schreeuwt: ‘Ga weg. Nu. Niet doen.’ Ik krijg geen lucht, mijn hart gaat sneller kloppen en krijg het warm. Dat gevoel kan ik ook krijgen als iemand me een stevige knuffel geeft. Ook al is het een knuffel van mijn man of van mijn moeder, op zo’n moment wil ik die armen wegduwen en kan ik boos reageren. Dat voelt later heel gek, omdat het mensen zijn van wie ik houd, maar ik kan er niets aan doen.”
“Ik ben zeven jaar samen met mijn man. Vanaf het begin ben ik open geweest over mijn claustrofobie. Hij houdt er heel goed rekening mee. Een tijd geleden bezochten we een concentratiekamp in Tsjechië. Hij waarschuwde me voor de smalle gang waar we doorheen moesten. Maar ik wilde per se door die gang. Mijn man ging me voor. Dat ging goed totdat er mensen achter me kwamen lopen waardoor ik geen licht meer achter me zag. Toen voelde ik weer de paniek en wist ik: ik moet nú weg.
Er zijn twee ervaringen waardoor mijn claustrofobie kan zijn ontstaan of is verergerd, want zover ik me kan herinneren heb ik er altijd al last van gehad. Toen ik een jaar of zeven was en verstoppertje speelde in het huis van mijn oma, verstopte ik me in de meterkast die mijn neefje vervolgens op slot draaide. Ik heb zolang gebruld totdat iemand me uit die kast kwam halen. En toen ik twaalf jaar was, heb ik een keer opgesloten gezeten in een lift. Het leek toen alsof ik geen lucht kreeg. En dat gevoel heb ik steeds als ik een kleine ruimte instap: ik krijg niet genoeg zuurstof.”
“Ik moet de controle hebben. Ik daag mezelf uit door wel in een lift te stappen, maar dan wil ik wel vooraan staan en op het knopje kunnen drukken. Gek genoeg vind ik vliegen niet eng of het bezoeken van een concert ook niet. Zet me in de Ziggo Dome neer en ik weet precies waar de uitgangen zijn. Als ik dat maar weet. Op een kermis of een braderie waar veel mensen zijn, weet ik dat niet, dus dan kan ik in paniek raken.
Ik weet inmiddels ook hoe ik moet reageren om weer rustig te worden en dat is: heel bewust ademhalen. Snel een jas of vestje uitdoen om het wat koeler te krijgen en mijn longen vullen met lucht. Als ik voel ‘he, er is weer lucht’, dan voel ik me alweer rustiger.”

‘Ik wil alledaagse dingen kunnen doen’

Rosan van der Zee (24) heeft faalangst, (beeld)belangst en een angst voor drukke (onoverzichtelijke) plekken.

“Het klinkt misschien vreemd maar ik ben niet snel bang. Zet me maar op een podium neer, laat me een hoge berg beklimmen, paardrijden, noem maar op. Dat vinden mensen dan vaak knap, terwijl ik heel graag het alledaagse zou willen doen. Maar daarin word ik juist belemmerd door mijn angsten.
Ik kijk juist op tegen mensen die op jonge leeftijd al op zichzelf wonen, zelf de was doen, zelf schoonmaken, koken en de boodschappen doen. Ik woon nog bij mijn ouders en ontwijk drukke. onoverzichtelijke plekken omdat ik dan in paniek kan raken. Daardoor kan ik bijvoorbeeld niet goed boodschappen doen. Het hele proces van iets zoeken, rondlopen waar veel andere mensen zijn: ik wil er zo snel mogelijk weg. Zeker in coronatijd. Ik heb een verklaring dat ik geen mondkapje hoef te dragen, maar ik draag ‘m toch omdat ik niet weet hoe mensen op me gaan reageren als ze zien dat ik er geen draag. Dat vind ik zo mogelijk nog erger.”
“Mijn angsten hebben allemaal met onoverzichtelijkheid te maken. Ik kan heel goed leren. Ik weet dat ik slim ben. Maar ik heb al vijf opleidingen geprobeerd en nog geen enkele afgemaakt omdat ik de druk van school en de beoordelingen te hoog vind. Ik weet ergens wel dat ik het kan, maar door de druk raak ik in paniek en ben ik zo bang om te falen, dat ik het ook niet haal. Of ik heb door mijn eerdere hoge cijfers en mijn verschrikkelijke perfectionisme de lat zo hoog gelegd, dat ik bezwijk onder de druk.”

Beeldbellen wordt één grote brij

“Als ik word gebeld door een onbekend nummer, dan neem ik niet op. Ook niet als een bekende belt en ik weet niet waar het gesprek over kan gaan. Eerder belde ik nog wel eens met vrienden omdat zij het leuk vonden om zomaar te bellen. Dat vond ik doodvermoeiend. Ik wist niet wat er ging komen, wat ik moest zeggen en of ik niets geks zei. Nu weten ze: Rosan houdt niet van bellen.
Helaas gaat dat niet op voor beeldbellen tijdens mijn opleiding. Ik ben er toe verplicht maar het vreet zoveel energie. Dat komt omdat ik me niet goed kan focussen op de les. Er gebeurt zoveel op het scherm, maar tegelijkertijd ook in mijn eigen ruimte. Dit wordt één grote brij waardoor het voelt alsof het niet echt is en ik het op een gegeven moment niet meer weet.”
“Door deze angsten ga ik niet echt uit en – ook al houd ik erg van muziek – ga ik niet naar concerten. Dan ben ik toch alleen maar bezig met wat anderen om me heen gaan doen, wat ik moet doen, of iemand niet vervelend tegen me gaat doen en of ik niet bestolen word. Kortom: van de muziek krijg ik dan helemaal niets mee.
Ik heb de neiging om heel veel te doen, om de werkelijkheid te ontvluchten. Ik ga klimmen, schrijf het script en de muziek van een animatiefilm, ga acteren, echt van alles. Ik heb geen grenzen, want ik weet: zodra ik stilsta en een grens voel, dan kan het misgaan en kan ik in paniek raken.”

Niet meer het succesverhaal 

“Ik ben ervan overtuigd dat je je angsten moet confronteren. Daarom heb ik ook toegezegd dat je me kon bellen voor dit interview. Bovendien weet ik wat het doel is van dit gesprek. Ook ga ik volgend jaar beginnen met een opleiding verpleegkunde en krijg ik sinds een jaar ‘levensloopbegeleiding’ om me te helpen met het doen van dagelijkse dingen. Ook ben ik open over mijn angsten, want die zijn nu eenmaal onderdeel van wie ik ben. Vroeger verborg ik alles. Ik wilde het succesverhaal zijn dat ik volgens mijn hoge cijfers was. Daar was ik klaar mee.”

‘Het voelt alsof er een olifant op mijn borst zit’

Amanda (37) heeft angst om ‘nee’ te zeggen en daardoor mensen teleur te stellen en kwijt te raken.

“Ik lijd aan een bindweefselziekte waardoor ik minder energie heb en pijn doordat mijn gewrichten te los zitten. Hierdoor kan ik minder dan veel andere mensen. En daardoor moet ik ook vaker ‘nee’ zeggen. Maar ook al is deze ziekte een aangeboren aandoening, ik kreeg pas heel laat de diagnose. Tot die tijd stuitte ik op veel onbegrip. ‘Waarom doe je niet mee?’, ‘Je hebt toch niets?’ en ‘Is het niet psychisch?’ Als kind werd ik daardoor gepest en had ik geen vrienden.
Ik denk dat al het onbegrip uit mijn verleden tot mijn littekens en deze angst heeft geleid. Ik was altijd het probleem: ik kon niet meedoen. En als ik nu een ‘nee’ moet verkopen, bekruipt me de angst weer dat mensen boos worden, teleurgesteld zijn in mij en me uiteindelijk laten zitten. Ik wil niemand tot last zijn, door iedereen aardig gevonden worden en heb veel zelfreflectie. Op zich een goede eigenschap, maar mensen proeven deze zelfrelativering en daardoor walsen veel mensen over me heen.”
“Op dit moment ben ik alweer twee weken onrustig. Dat komt omdat ik laatst tot de conclusie ben gekomen dat een vrijwilligersfunctie waarop ik had gesolliciteerd, toch niet zo goed bij mij past. Ik had besloten: dit ga ik niet doen. Ik kan dan letterlijk wakker liggen van het feit dat ik deze functie per mail heb moeten afwijzen. Ik voel druk op mijn borst alsof er een olifant op zit, heb een rusteloos gevoel in mijn hele lijf en een ongemakkelijke kriebel in mijn keel. Het is een heel vervelend gevoel, dus probeer ik me te ontspannen om hier vanaf te komen maar dat vind ik lastig.
Door mijn angst ga ik vaak over mijn lichamelijke grenzen heen. Een voorbeeld: ik heb twee wandelmaatjes. Laatst deed de situatie zich voor dat beide vrouwen op dezelfde dag met me wilden wandelen. Omdat ik beiden niet wil teleurstellen, ben ik twee keer gaan wandelen terwijl ik door mijn ziekte daarvoor geen energie heb en dus over mijn grenzen ga. Maar liever lichamelijke pijn dan het moeten onderdrukken van dat rusteloze, ongemakkelijke gevoel.”

Minder taboe, meer begrip

“Om beter met mijn angst te leven heb ik met een coach gesproken. Zij zei: ‘laat het er zijn en geef het geen aandacht. Blijf vertrouwen dat het weggaat.’ Maar ik wil juist ook open zijn over mijn angst. Juist door er over te praten, wordt het taboe minder en leidt dit hopelijk tot meer begrip. Bovendien heb ik nu al een paar keer meegemaakt dat mensen me begrepen als ik ergens ‘nee’ op zei. Dat is dan letterlijk een verademing. Helaas lukt het me dan niet om op een volgende keer daarop te vertrouwen.”

Meest voorkomende angsten

  • Faalangst – om fouten te maken of iets niet goed te doen (71 procent)
  • Sociale angst ­ ­– voor de reactie of kritiek van anderen (70 procent)
  • Angst voor spreken in het openbaar (64 procent)
  • Angst voor de dood – dat een naaste ziek wordt of een ongeluk krijgt (62 procent)
  • Hoogtevrees (55 procent)
  • 30 procent van de mensen heeft last van angst voor eenzaamheid, kleine ruimten (claustrofobie), zelf ziek worden, autorijden, telefoneren en/of vliegangst.

BRON: https://www.msn.com/nl-be/gezondheid/medisch/niet-bang-om-je-angst-te-laten-zien-klaar-met-doen-alsof-ik-een-succesverhaal-ben/ar-BB1gqDwE?li=BBDNPrw

Men zou meer moeten praten over angsten. Als men ergens een angst voor heeft en men kan dit zeggen kan er rekening mee gehouden worden. Allemaal hebben wel een bepaalde angst. Maar niet bij iedereen neemt de angst de bovenhand. Zoals in het artikel voorkomt een angst hebben om nee te zeggen. Dat maakt dat men een speelbal wordt. Omdat ze weten dat je altijd klaar staat ongeacht hoe jezelf voelt. Juist dat maakt dat jezelf niet echt kan zijn. Angsten hebben zal het lichaam aan je laten voelen. Zweten geen lucht krijgen alert zijn. Als dit je lichaam gaat overmeesteren kom je terecht in een stoornis. Daar komt dan nog eens bij dat je eigenlijk jezelf ziek aan het maken bent. Je krijgt je lichaam niet onder controle. In de tekst komen de meeste voorkomende voor. Maar weet ook angst voor bepaalde dieren spinnen slangen. Maar ook smetvrees komt heel vaak voor. Ook jonge kinderen kampen vaak met angsten. En al zeker dat de ouders ergens een angst voor hebben. Dan wordt dit (on)bewust doorgegeven. Daar staan ouders vaak niet bij stil. Dat ze hun eigen angsten door kunnen geven aan hun kinderen. Waar ze later problemen door kunnen krijgen.
Als men een angst heeft moet men dit niet wegcijferen. Maar er over praten en soms hulp zoeken. Hoe om te gaan met je angsten. Vaak heeft het te maken met je ademhaling onder controle te krijgen. Zodat je de rust voelt in je lichaam. Of beter gezegd je de rust voelt wederkeren in je lichaam. Dat zeker niet makkelijk is en niet zomaar op een twee drie te leren is.
Als je als volwassenen kampt met een angst is het dus van belang om er over te praten en aan te geven. Zodat er rekening mee gehouden kan worden.

Auto, Coaching, Geestelijke, Mount, Coruña, Het Trilt

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Moederdag, Vrouw, Moeder Met Baby, Mam, Moeder En Kind

Je kinderen genezen van angststoornissen en ADHD – 10 lessen die ik heb geleerd

Voor mijn beroep ben ik een psychotherapeut met al meer dan tien jaar ervaring in de mainstream geneeskunde, wat me een brede basis aan ervaring heeft gegeven om een sterk begrip te vormen van wat werkt en wat niet werkt aan dat systeem van geneeskunde.

Maar naast mijn werk ben ik ook een moeder die zielsveel van

Jennifer Giustra-Kozek,
Jennifer Giustra-Kozek, moeder, therapeute en auteur van Healing Without Hurting

haar kinderen houdt. Voor hun bestwil en gezondheid ben ik altijd bereid geweest alle beschikbare opties te verkennen – en ik zal trots toegeven dat ik met die aanpak betere oplossingen heb ontdekt dan een conventionele specialist me ooit heeft geboden.
Dankzij mijn werk kom ik een haast oneindig aantal psychiaters en huisartsen tegen, die bijna allemaal één ding gemeen hebben: ze zien allemaal medicatie als de optimale vorm van behandeling voor het leeuwendeel van hun diagnoses. Zoals bijvoorbeeld voor aandachtstekort-hyperactiviteitsstoornis (ADHD), angststoornissen, slaapproblemen, depressie en obsessief-compulsieve stoornissen.
Ik heb me lang afgevraagd hoe goed deze ruwe, globale methode van medicatie werkte, maar ik besloot mijn mond te houden. Wie was ik om artsen te ondervragen die zoveel langer de geneeskunde hebben bestudeerd? Maar in 2006 veranderde mijn houding, toen ik mijn kinderen kreeg die aan vergelijkbare uitdagingen leed.
Ik wist dat mijn arts medicatie zou aanraden. Ik wist ook dat ik niet wilde dat mijn kinderen dat pad af zouden dalen, omdat ik bang was dat het hun prachtige, levendige geest zou schaden.
Terwijl mijn man, Steve, en ik ons probeerden te redden met fysieke en gedragstherapie, las ik allerlei medische artikelen over de link tussen autisme, mentale gezondheidsproblemen en ondervoeding, toxiciteit, voedselallergieën, darmdoorlaatbaarheid, en stoornissen in het immuunsysteem, het metabolisme en het spijsverteringsstelsel. Hierdoor realiseerden we ons dat iedere stoornis een echte medische aandoening kon zijn, waar natuurlijke geneesmiddelen voor bestonden. Geneesmiddelen zonder ingrijpende, persoonlijkheids-veranderende bijwerkingen. Natuurlijk waren we aanvankelijk sceptisch, maar de mogelijke voordelen waren zo groot dat deze alternatieve methodes zeker het proberen waard leken. En ik ben zo blij dat we dat gedaan hebben!

Dit is wat ik ervan heb geleerd:

Mijn dokters lazen andere medische artikelen dan ik

Ik begon door allerlei data, onderzoeken en artikelen te verzamelen over deze onderwerpen, alles uit vooraanstaande medische tijdschriften. Hoe meer onderzoek ik deed, hoe meer ik me realiseerde hoeveel informatie er wel niet was. Ik kreeg al snel door dat kinderartsen en de gewone medische gemeenschap hier niet in geloofden. Ik vroeg mijn kinderarts-specialist over de mogelijkheid dat de vertraging in ontwikkeling in mijn zoon, zijn angststoornis en zijn autisme geen tekens waren van een darmprobleem of een voedselallergie. Hij keek me raar aan en zei, “volgens mij heeft u te veel gelezen”. Mij werd het op dat moment duidelijk dat deze dokter niet genoeg las.

De farmaceutische industrie bepaalt de schoolboeken van onze artsen

Het geld van farmaceutische bedrijven besmet onze geneeskundige opleidingen. De grote bedrijven schrijven medische handboeken en gebruiken hun eigen geld om onderzoek te financieren. Dr. Marcia Angell, voormalig eindredacteur van New England Journal of Medicine, uitte zich over hoe het geld van bedrijven zorgt voor corruptie bij zoveel onderzoek en educatie in academische medische centra – waaronder de Harvard Medical School. Farmaceutische bedrijven geven jaarlijks miljoenen uit om hun zorgvuldige en doordachte plannen te implementeren. Volgens R. Webster Kehr van het Independent Cancer Research Foundation zijn zelfs de FDA (de Amerikaanse Geneesmiddelen Autoriteit) en allerlei medische opleidingen niets meer dan de poppenkast van deze bedrijven.

Onze medische gemeenschap negeert de kracht van natuurlijke geneesmiddelen en noemt het pseudowetenschap

Farmaceutische bedrijven zijn op grote schaal bezig om holistische behandelingen in een slecht daglicht te zetten – met name in de gebieden waar ze het meeste winst maken, zoals bij kanker, hartkwalen, psychische stoornissen en allergieën – zelfs al worden diezelfde behandelingen in andere landen veelvuldig gebruikt en kennen ze een lange traditie. De bedrijven gebruiken de term ‘wetenschappelijk bewijs’ als een politieke definitie om de FDA en het Amerikaanse RIVM te beheersen. Journalisten die de zaak onderzoeken, kopen ze om met hun marketing. Ze betalen dokters en psychiaters om voor hun zaak te spreken in ruil voor dure vakanties en hoge bonussen. Ze blokkeren financiële bijdrages door termen te gebruiken als ‘onbewezen behandelingen’. Veel ‘liefdadigheidsinstellingen’ worden eigenlijk volledig beheerd door de bedrijven, net als het Amerikaanse Congres.

De grootste sponsoren van Kindergeneeskunde zijn farmaceutische bedrijven

De Academy of Pediatrics werd in 1930 opgericht als ‘onafhankelijk’ forum voor de gezondheid en het welzijn van onze kinderen. Tegenwoordig wordt hun fonds gesteund door megaconglomeraten als Pfizer, Sanofi Pasteur (de vaccin-groep van Sanofi-aventis), Merck, GlaxoSmithKline, Johnson & Johnson en meer. Denk je dat dat zou zorgen voor belangenverstrengeling? Zijn deze dokters omgekocht? Ik denk van wel.

Conventionele dokters lossen problemen op per orgaan

Een van de fundamentele problemen van ons bestaande medische paradigma is de neiging om gezondheid en kwalen te benaderen als iets dat alleen door een ziekte, of alleen door één orgaan veroorzaakt wordt. We behandelen het lichaam daarmee als een machine, met losse onderdelen, diagnosticeren dat onderdeel en geven het een label, en kijken dan naar het bijbehorende medicijn. Maar in werkelijkheid is ons lichaam een complex, onderling verbonden web van biochemie. Daarom zijn er meer artsen nodig die begrijpen dat we moeten beginnen het ‘hele lichaam’ te genezen, zoals holistische en functionele dokters allang doen.

Onze genetica vertelt niet het hele verhaal

Alleen maar omdat ADHD, depressie of zelfs een auto-immuunziekte in de familie zit, hoeft het nog niet ons lot te zijn. We hebben er meer controle over dan de medische industrie ons wilt doen geloven. We beginnen misschien wel met een genetische kwetsbaarheid, maar laten we eerst erkennen dat onze levensstijl en omgevingsfactoren onze genen zeggen hoe ze zichzelf moeten uitdrukken. Het voedsel dat we wel of niet eten, de bouwstoffen die we wel of niet binnenkrijgen, ons stressniveau, onze slaapgewoontes, en onze blootstelling aan giftige stoffen heeft allemaal een dynamisch effect op hoe onze genen zich uitdrukken.

De meeste dokters weten maar weinig over voeding

De meeste ziektes kun je voorkomen en hebben te maken met je voeding. Toch weten dokters vandaag de dag niets van de wetenschap over hoe gezond eten het lichaam geneest. Ze hebben ook geen weet van de gevolgen van ‘nep’ voedsel, pesticiden en giftige chemicaliën op onze gezondheid. Volgens het wetenschappelijk tijdschrift Journal of Clinician Nutrition beschouwen de meeste afgestudeerde studenten geneeskunde hun voorbereiding op het gebied van voeding als onvoldoende. Volgens Michael Greger, arts en internationaal erkend professionele spreker over een aantal zeer belangrijke gezondheidskwesties, krijgen studenten geneeskunde in vier jaar tijd in totaal minder dan 20 uur voorlichting over voeding, en het meeste daarvan heeft maar beperkte klinische relevantie.

Traditionele artsen genezen auto-immuunziektes niet

Gezondheid zit niet in een pilletje. Als je wordt doorverwezen naar een specialist zoals een gastro-enteroloog, endocrinoloog, reumatoloog of iets soortgelijks voor een auto-immuunstoornis, dan zul je waarschijnlijk niets horen over genezend eten, ontgiften, en andere behandelingen die je lichaam genezen. Ze schrijven je alleen medicijnen voor, meestal immunosuppressiva of een steroïdentherapie om je symptomen mee te maskeren – en zo kom je nooit bij de oorzaak van een ziekte en kun je die nooit echt genezen. Vaak heeft zulke medicatie ook meer nadelen dan voordelen.

Verzekeraars dekken nooit de belangrijke behandelingen en therapieën

Zorgverzekeraars kunnen beslissen beperkte dekking te geven voor wat zij beschouwen als experimenteel of niet medisch noodzakelijke behandelingen. En dat doen ze dan ook vaak. Veel verzekeraars zien ‘alternatieve’ interventies alleen medisch noodzakelijk als er voldoende bewijs voor de veiligheid en de effecten te lezen is in peer-reviewed medische tijdschriften. Dat vind ik opvallend, gezien de meer dan 100.000 mensen die ieder jaar overlijden door complicaties veroorzaakt door voorgeschreven medicatie. Ook zorgen geld en politieke macht ervoor dat de verzekeraar geen veiligere alternatieven wil dekken. Des te meer behandelingen ze buiten hun pakket laten, en ze wel gewoon hun polissen blijven verkopen, hoe meer er voor ze overblijft onderaan de streep.

De zorg plakt een pleister op splinters, maar trekt hem er niet uit

Onze moderne farmaceutische en chirurgische behandelingen zijn ontzettend nuttig voor het behandelen van acute, levensbedreigende gezondheidsproblemen. Maar bij meer genuanceerde stoornissen kunnen deze aanpakken geen rekening houden met de complexe communicatie tussen de verschillende systemen in ons lichaam, en kunnen ze zelfs de hele communicatie platleggen, wat uitmondt in verlies van lichaamsfunctie. De bijwerkingen van deze behandelingen kunnen net zo schadelijk of zelfs schadelijker zijn dan het oorspronkelijke symptoom. Oosterse behandelwijzen zijn eeuwenoude systemen van gezondheidszorg, waarbij men let op alle biologische systemen van het hele lichaam. Beoefenaars van dit soort natuurlijke geneeskunde doen er alles aan om de natuurlijke capaciteit van het lichaam te stimuleren, zodat het zichzelf kan genezen. Zo kom je tot genezing op een veel dieper niveau.

Een oproep voor verandering in ons paradigma voor mentale gezondheid

Hoewel veel ouders beweren dat psychotrope medicatie het leven van hun kind heeft verbeterd, moeten we niet vergeten dat een zesjarige medicatie geven niets doet aan de redenen waarom hun ontwikkeling überhaupt zo van de baan ging.
Beleidsmakers zijn er zo erg van overtuigd dat deze kinderen een organische ziekte hebben, dat ze niet eens meer zoeken naar een beter begrip van de omstandigheden – ook al veroorzaken deze medicijnen een hele rits aan bijwerkingen op de korte en op de lange termijn. Daarom wil ik alle ouders in de wereld aansporen om je door de liefde te laten leiden en alle beschikbare opties te verkennen, en om het niet gewoon te laten bij wat een conventionele specialist suggereert.
Het is niet genoeg om te leven. De kwaliteit van je leven is ook van essentie.
We hebben meer goede praktijken nodig in ons zorgsysteem. We zijn toe aan een aanpak met ‘integrerende geneeskunde’, een genezing gericht op heling, dat rekening houdt met het hele lichaam (lichaam, geest en ziel) – inclusief alle aspecten van onze levensstijl. De nadruk moet liggen op de therapeutische relatie en gebruikmaken van alle geschikte therapieën, conventioneel én alternatief. We hebben een medisch systeem nodig dat de conventionele geneeskunde niet afwijst en alternatieve therapieën niet klakkeloos accepteert.
Goede geneeskunde moet zijn gebaseerd op degelijke wetenschap, gedreven door onderzoek, en openstaand voor nieuwe paradigma’s. Waar mogelijk moeten we natuurlijke, effectieve en minder ingrijpende interventies toepassen. We hebben een systeem nodig dat inzet op het voorkomen van ziektes, en dat de bestaande ziektes echt probeert te genezen. We moeten gewoon wakker worden en opkomen voor echte verandering. We mogen niet langer gewoon een prijskaartje hangen aan onze fysieke en mentale gezondheid. De hoeveelheid pijn die we opwekken voor onze familie en onze kinderen is een hoge prijs die we betalen voor de manier waarop we zakendoen.

BRON: https://www.nieuwetijdskind.com/kinderen-genezen-angststoornissen-adhd-lessen/

Dit is een tekst die overal gedeeld zou moeten worden. Angststoornissen bij een kind. Is vaak overgenomen van de ouders. Het kind zelf kent geen angst. De ouder geeft door bepaalde omstandigheden een kind angst aan. Denk maar een een spin waarvan de ouder soms ook schrik heeft. Dan zal de ouder het kind er ook bang van maken. Voor alles is er medicatie. En dat helpt zeker, maar de oorzaak neemt men niet weg. Net als medicatie voor ADHD. Het kind wordt rustig door de medicatie maar eens uitgewerkt kan het zich op een piek bevinden en kan het heel erg escaleren. Niet te min kan je veel bereiken met voeding en iets alternatief. Maar daar willen vaak artsen en de wetenschap niets van horen. Het enige wat je te horen krijgt is vaak kwakzalverij. Een kind krijgt zoveel af te rekenen met prikkels. Juist dat kan de oorzaak van alles zijn. Net zoals een kind aandacht vraagt het niet krijgt en dan dingen gaat doen om de aandacht te vestigen. Maar op een verkeerde manier en het krijgt ruzie het wordt gezien als druk. Maar niets is minder waar. Ouders dat is ook aan te leren. Het gedrag het kind zien zoals het is. Ieder wezen is uniek met zijn negatieve en positieve punten. En men moet niet alleen de negatieve zien. Waar je dan vaak geen weet meer mee weet en artsen of specialisten voor inroept. Maar maak voor jezelf eens een boekje bij waar je inschrijft hoe en wat je kind doet of voor aandacht roept. Dan kom je soms tot het begrip ik maak te weinig tijd.

Dit vind ik echt een top van een artikel. Waar zeker over gediscussieerd kan worden.

Moeder En Baby, Familie, Baby, Moeder, Kind

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Als een vlieg in een spinnenweb: zo is het leven met een angststoornis

Wie nog nooit een mentale ziekte heeft meegemaakt, kan vaak niet vatten hoe het leven met een angststoornis is. Een Amerikaanse vrouw heeft haar best gedaan om het voor iedereen in klare taal te omschrijven: ze voelt zich alsof ze als een vlieg in een spinnenweg gevangen zit.

Het was haar echtgenoot die haar eerlijke omschrijving deelde op de sociaalnetwerksite Reddit. De anonieme vrouw vergelijkt een angststoornis met het lot van een vlieg in een spinnenweb. “Eens je erin zit, is het haast onmogelijk om er weer uit te raken. Als je begint tegen te spartelen, wordt het erger. En dan is er nog het gevoel dat je slachtoffer gaat worden van een onzichtbaar monster onder je bed. Zoals een vlieg in een web, kan de vlieg het gevoel hebben dat het einde, in de vorm van de spin, steeds dichterbij komt gekropen. Hierdoor ga je constant over je schouder kijken. Elke ruimte ga je scannen alsof er altijd iets kan toeslaan.”

Verstikkende angst
Ze gaat verder door te zeggen dat angsten je erg voorzichtig maken, alsof er iets verschrikkelijk staat te gebeuren. En dat vergelijkt ze met een strop om je nek op het schavot. “Net als de strop die net achter je oren rust, kan je dit gevoel niet negeren. Die verstikkende angst doet je hele lichaam rillen.” Voor haar zijn angsten niet iets dat je kan negeren en dat je kan verhelpen door een lach op te zetten. “Maar net zoals de vlieg in het spinnenweb en bij de strop om je nek kan een beetje hulp wél je redding zijn bij een angststoornis.”

Aanmoediging voor lotgenoten
De man van deze vrouw stuurde deze duidelijk omschrijving van het leven met angststoornissen de wereld in. Hij bedankte iedereen die de tijd nam om het te lezen. “Ik wil iedereen met een mentale aandoening aanmoedigen om een briefje als dit te schrijven en je probleem te omschrijven op een manier dat je omgeving het begrijpt.”

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/9/Gezondheid/article/detail/2627900/2016/02/25/Als-een-vlieg-in-een-spinnenweb-zo-is-het-leven-met-een-angststoornis.dhtml

Gelijk welke vorm van angst kan je leven zo gaan domineren dat er geen leven meer is. Of het zelfs moeilijk is om een relatie op te bouwen. Angststoornissen in alle vormen kunnen zwaar op de persoon wegen. En zal het leven zeker niet vergemakkelijken. Als je echt durft kan je er tegen vechten en terug proberen van te genieten zonder angst. Maar de meeste durven niet door te gaan en dat maakt dat ze op een punt blijven stilstaan spijtig genoeg.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Een kind is niet zomaar bang

Eén op de vijf mensen in Nederland heeft last van een dwang- of angststoornis. Dat kan vroeg beginnen; angst en dwanghandelingen kunnen al bij kinderen van 5 of 6 jaar voorkomen. Als je kind zich vaak dwangmatig gedraagt, kan dat voortkomen uit angst. Misschien stel je te hoge eisen aan je kind?

Stoeptegels

Iedereen denkt wel eens aan nare dingen of maakt zich schuldig aan dwangmatige handelingen. Een voorbeeld is dat je niet van jezelf op de naden van stoeptegels mag lopen, omdat dit ongeluk zou brengen.

Dwang- of angststoornis

Het wordt een probleem als je steeds denkt aan ongelukken, ruzie of nare seksuele gebeurtenissen. Je kunt ook bang zijn dat je vies bent of dat je vreselijke dingen zult gaan doen. Als kinderen daar steeds aan blijven denken, kan dat leiden tot dwangmatige handelingen. Ze gaan steeds hun handen wassen, leggen dingen op een bepaalde manier neer of controleren voortdurend van alles. Bij schoolkinderen kan in korte tijd het gedrag zelfs volledig bepaald worden door dwanghandelingen. Ouders weten meestal niet waar ze met het probleem terecht kunnen.

Hoge eisen en nare gebeurtenissen

Er is geen duidelijke oorzaak aan te wijzen voor angst- en dwangstoornissen. Nare gebeurtenissen in het leven van je kind kunnen van invloed zijn. Het kan ook zijn dat je als ouder te hoge eisen stelt. Te veel nieuwe omstandigheden kunnen een kind bang maken. Ook kan de angst erfelijk bepaald zijn. En de puberteit brengt nieuwe, soms verwarrende, gevoelens met zich mee.

Praat met je kind over angst

Belangrijk is dat je je kind probeert te begrijpen. Praat er met elkaar over en neem het serieus. Een dwangmatige handeling verbieden heeft geen zin en kan het probleem juist erger maken. Kinderen weten zelf meestal wel dat hun dwanggedachten en -handelingen nutteloos zijn. Helemaal met je kind meegaan is ook niet verstandig. Je kunt je kind voorzichtig stimuleren zich over een dwanggedachte heen te zetten. Het kan ook helpen om de druk rond opvoeding of schoolprestaties een tijdje te verminderen.

Behandeling bij dwang en angst

Blijft je kind zich dwangmatig gedragen en kost dat je kind per dag veel tijd, zoek dan professionele hulp. Gedragstherapie voor kind én ouders kan een oplossing zijn, en ook medicatie zoals het antidepressivum clomipramine kan een oplossing bieden. Directeur Josine van Hamersveld van de stichting ADF zegt dat mensen die last hebben van een angst- of dwangstoornis niet altijd serieus worden genomen. Soms krijgen ze de verkeerde therapie of worden onterecht anti-depressiva voorgeschreven. De stichting ADF wil met haar eigen informatie en met de nieuwe website de weg wijzen naar effectieve therapeutische methoden.

Een kind is niet zomaar bang van iets. Het heeft een oorzaak. Ouders die het bang gemaakt hebben of door situaties in het gezin dat het kind een angst is gaan krijgen voor bepaalde dingen. Nu in het algemeen zal een kind projecteren, en als iemand ergens bang voor is zal het kind dat ook hebben. Soms komt het ook gewoon voor en dan is het om op een rustige manier het kind leren omgaan met dat waar het bang voor is. Voor het kind kan het echt hinderlijk zijn om iets door te zetten. Neem maar als voorbeeld; de eerste keer naar de kleuterschool of naar de grote school. Dat het kind het gevoel krijgt verlaten te worden door zijn ouders. Hier kan een zware angst door ontstaan die op latere leeftijd dan kan blijven voorkomen als verlatingsangst of bindingsangst. Maar er is zeker naar het kind toe iets aan te doen.
AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden
AUM MANI PADME HUM

Geven ouders angststoornissen door aan hun kinderen?

foto bij artikel Geven ouders angststoornissen door aan hun kinderen?

In het nieuws

Kinderen van ouders met een angststoornis hebben een grotere kans om zelf ook een angststoornis te ontwikkelen. Daarin speelt vooral opvoeding en het gedrag van de ouders een rol. Zo blijkt uit recent onderzoek.

Waar komt dit nieuws vandaan?

Adolescenten met ouders die geregeld angstige, zwartgallige gedachten hebben, hebben zelf ook meer kans om angstig te zijn. Onderzoekers wilden weten of de neiging tot angststoornissen erfelijk is of niet. Om dat te achterhalen zetten ze een studie op met gegevens van identieke en niet-identieke tweelingen en hun adolescente kinderen (1).

Van 387 identieke tweelingen die allebei tienerkinderen hadden werden angstscores, geëvalueerd via vragenlijsten, vergeleken met de angstscores van tienerkinderen van 489 niet-identieke tweelingen. Kinderen waarvan één ouder deel uitmaakt van een identieke tweeling hebben 50% genetisch materiaal gemeen met de kinderen van de oom of tante die de andere helft vormt van de identieke tweeling. Daartegenover hebben kinderen waarvan een ouder deel uitmaakt van een niet-identieke tweeling veel minder DNA gemeen met hun neefjes en nichtjes van de andere tweelingouder. De jongeren in deze studie waren gemiddeld 15,7 jaar oud en scheelden maximum 4 jaar met hun neef of nicht. Analyse van de angstproblemen bij de deelnemers toonde aan dat genetische factoren geen rol spelen bij het doorgeven van angststoornissen, terwijl niet-genetische overdracht van angst wel bestaat.

De onderzoekers suggereren dat angstige, onzekere ouders dat gedrag kunnen doorgeven aan hun kinderen via de opvoeding of omdat kinderen dat gedrag imiteren.

Bron

(1) Eley TC, McAdams TA, Rijsdijk FV, et al. The Intergenerational Transmission of Anxiety: A Children-of-Twins Study. The American Journal of Psychiatry. Published online April 2015

Hoe moeten we dit nieuws interpreteren?

Het gaat om een goed opgezet onderzoek. Vergelijkingen tussen identieke en niet-identieke tweelingen zijn ideaal om de invloed van genetische factoren te achterhalen. Deze studie toont dat erfelijkheid amper een rol speelt in het doorgeven van angststoornissen, terwijl omgevingsfactoren wel een invloed hebben. Echter, de onderzoekers hebben niet uitgezocht hoe angst dan wordt doorgegeven. Ze opperen dat angstige, overbezorgde ouders kinderen ongewild aanleren om zelf angstig te reageren (imitatiegedrag), maar het kan ook omgekeerd. Angstige kinderen kunnen ook ouders bezorgd en angstig maken.

Overigens vindt deze studie slechts een zwak verband. Angstige ouders hebben iets vaker angstige kinderen, maar ze hebben heel vaak ook kinderen zonder angstproblemen.

Conclusie

Deze studie toont aan dat angststoornissen niet via de genen worden doorgegeven, maar veeleer via omgevingsinvloeden. Wat die omgevingsfactoren precies zijn, werd niet onderzocht.

BRON: http://www.gezondheidenwetenschap.be/gezondheidsnieuws-onder-de-loep/geven-ouders-angststoornissen-door-aan-hun-kinderen

Veel angsten die onze kinderen kennen komt doordat wij het zich aanleren om daar bang  van te zijn. Door telkens te herhalen komt het kind in een fase dat ze er een angst voor gaat krijgen. En dan noemen we het aangeleerde angsten of spiegel angsten. Waar een ouder een angst voor heeft zal het kind spiegelen. 
Een baby een peuter kleuter kent geen angsten maar juist doordat het door omstandigheden een straf krijgt of tegen het kind geroepen wordt creëer je een angst bij het kind. 
Ook maken ouders (on)bewust hun kind bang. Als je nu niet gaat slapen dan komen de …. om je in slaap te maken. Die spin is gevaarlijk. En ga zo maar door. Denk twee keer na als je iets tegen je opgroeiend kind zegt 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

VALERIAAN

Valeriaan: gebruikt tegen slapeloosheid… en angststoornissen

Valeriaan: gebruikt tegen slapeloosheid... en angststoornissen

Valeriaan staat bekend omwille van haar slaapbevorderende eigenschappen, die nochtans niet, of bijna niet, wetenschappelijk bewezen zijn.

De werking van valeriaan tegen angststoornissen, die minder bekend is, is daarentegen geloofwaardiger.

Valeriaan: een remedie uit de tuin

Valeriaan is in onze contreien een veelvoorkomende plant. Ze groeit trouwens in het wild in sommige bermen. Haar stengel kan gemakkelijk één meter hoog worden. Boven aan de plant bloeien roze of witte bloempjes in trosjes.

Valeriaan heeft nog een andere, verbazende eigenschap: door sommigen ook ‘kattenkruid‘ genoemd, trekt ze katten onweerstaanbaar aan en lijkt ze ook in een staat van dronkenschap te brengen. Mensen die valeriaan gebruiken om zich te verzorgen, vertellen soms dat ze hun pillen moeten verstoppen opdat hun kat ze niet zou komen verslinden!

In de fytotherapie wordt gebruikgemaakt van de wortelstok (ondergrondse stengel) en de wortels van de plant.

Valeriaan wordt traditioneel gebruikt om slapeloosheid te bestrijden

Volgens een aantal bronnen, kunnen heel wat ziekten en problemen verzorgd worden met valeriaan. De naam van deze plant komt uit het Latijn en betekent “het goed stellen, in goede gezondheid verkeren”.

In de loop der eeuwen (de plant is bekend sinds de tijd van de Romeinen), werd valeriaan gebruikt voor de behandeling van epilepsie, spiersamentrekkingen, hartkloppingen en andere kwalen. In de middeleeuwen werd valeriaan beschouwd als een plant die alles kon genezen.

Tegenwoordig wordt ze vooral aanbevolen tegen slaapstoornissen, in het bijzonder tegen slapeloosheid. En toch kan valeriaan op een ander gebied nog doeltreffender zijn…

Valeriaan is een natuurlijk kalmeermiddel

De resultaten van de studies die de impact van valeriaan op slapeloosheid gemeten hebben, waren niet echt overtuigend. Een ander onderzoek (weliswaar uitgevoerd bij een te gering aantal mensen) heeft daarentegen ontdekt dat de plant even doeltreffend was als een antidepressivum.

Het kan dus interessant zijn valeriaan te gebruiken in geval van angststoornissen (angst, paniekaanval…) of van overdreven zenuwachtigheid.

Een voordeel van valeriaan is dat ze weinig bijwerkingen heeft (met uitzondering van slaperigheid als men er te veel van inneemt) en ook geen interactie met andere geneesmiddelen vertoont. Vermijd wel om valeriaan te gebruiken samen met andere geneesmiddelen die hetzelfde effect nastreven (kalmeermiddelen). Hun gezamenlijke werking zou wel eens overdreven kunnen zijn.

Wees in elk geval voorzichtig aangezien valeriaan, zoals elk middel gebruikt in de fytotherapie, een actief middel is. Vertel ook bij elk bezoek aan uw huisarts dat u valeriaan gebruikt.

Raadpleeg zeker een professional uit de gezondheidssector als u het middel langer dan twee weken gebruikt.

BRON: http://www.e-gezondheid.be/valeriaan-gebruikt-tegen-slapeloosheid-en-angststoornissen/actueel/1020

Valeriaan kan perfect gebruikt worden om goed inslaap te komen, en voor bepaalde angststoornissen. Het is geen medicatie en verslaving komt hier niet voor. Ook als je dit gaat nemen zal je op een moment niet moeten afbouwen wil je ermee stoppen. Wel is het zo mocht je medicatie nemen toch even aan je arts vragen of het geen probleem geeft. Normaal kan dit met iedere medicatie genomen worden, maar ik speel altijd op veilig en een vraag kost eigenlijk niets. Ook als je het in een speciaalzaak gaat halen die met dit soort bezig is dan kan je ook de vraag aan hen stellen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Vlaamse angstprofessor: “We zijn verslaafd geraakt aan controle”

Angststoornissen “Als je niet in controle bent, leidt dat tot angst”, aldus de Vlaamse hoogleraar Damiaan Denys in een interview met het wetenschappelijke tijdschrift NewScientist. Denys is hoofd van de afdeling psychiatrie van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam. Hij behandelt mensen met angststoornissen.

  • Controle is een deugd geworden. Vroeger was vrijheid een deugd. Of dapperheid en creativiteit

     

“We zijn verslaafd geraakt aan controle. Daar werkt de technologie ook aan mee. De mobiele telefoon zorgt ervoor dat je altijd in controle bent. En de trend is: we willen het gevoel voor controle behouden en soms zelf versterken. Als je niet in controle bent, leidt dat tot angst”, aldus Denys.

De Vlaamse hoogleraar gaat verder: “Controle is een deugd geworden. Vroeger was vrijheid een deugd. Of dapperheid en creativiteit. Als iemand nu zegt: ik heb mijn leven onder controle, dan wordt dat als een prestatie beschouwd. In ieder geval door de mainstream.”

BRON: http://www.nina.be/nina/nl/10063/Body-mind/article/detail/2162631/2014/12/25/Vlaamse-angstprofessor-We-zijn-verslaafd-geraakt-aan-controle.dhtml

Is het eigenlijk niet erg dat we zo zijn gaan leven vol controle over ons zelf en om ons heen. Dat maakt je ziek dat brengt je zelfs tot in een depressie. Wanneer we geen controle meer hebben voelen sommige mensen zich niet goed en vallen in een diep dal. Waar niet altijd makkelijk uit te komen is. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Antidepressiva: een vloek of een zegen?

Antidepressiva: een vloek of zegen?De één zweert bij antidepressiva, de ander wil er niets (meer) mee te maken hebben. Feit is dat het gebruik in Nederland maar blijft toenemen. Op dit moment zijn er ongeveer 1 miljoen Nederlanders die zulke pillen slikken. Naar verwachting stijgt dit aantal ieder jaar met 6%.

Reden voor Fonds Psychische Gezondheid om het antidepressivagebruik eens nader onder de loep te nemen. Het middel wordt voorgeschreven voor het behandelen van verschillende psychische aandoeningen waaronder depressie, angststoornissen en eetproblemen. Fonds Psychische Gezondheid vroeg een aantal mensen naar hun mening over de noodzaak van antidepressiva. Is de mensheid beter af zonder medicijnen of zijn antidepressiva een absolute noodzaak om normaal te kunnen functioneren? De meningen hierover bleken sterk uiteenlopend. Waar de een het gebruik maatschappelijk geaccepteerd vindt en geen gevaren ziet, denkt de andere dat artsen te gemakkelijk een recept ervoor uitschrijven. Zij vragen zich af of depressieve gevoelens wel het beste met pillen te behandelen zijn, omdat deze niet alleen schadelijke bijwerkingen kunnen hebben, maar ook de evolutie van gevoelens in de weg staan.

Beweegredenen antidepressivagebruik  in kaart brengen

Reden voor  Fonds Psychische Gezondheid om dit verder te gaan onderzoeken. Psychiater Neeltje Batelaan start daarom met een onderzoek naar de beweegredenen van artsen en patiënten om antidepressivagebruik voort te zetten of af te bouwen.  Lees hier meer over dit onderzoek en hoe jij eventueel een bijdrage kunt leveren.

BRON: http://www.dokterdokter.nl/gezond-leven/antidepressiva-een-vloek-een-zegen/

Je weet wanneer je eraan begint wanneer je stopt is een vraagteken soms zelfs een hel om door te gaan. Het remt bepaalde dingen en op dat moment is het goed maar eens uitgewerkt dan val je in een dal die heel diep en beangstigend kan zijn. Ook moet men altijd van deze medicatie afbouwen en in de tijd dat je ze neemt is het van belang om over het probleem te praten. Dat zijn de twee punten die men met elkaar moet verbinden de medicatie en over praten. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf

Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Ruelha

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

De kleine dingen

Op zoek naar groot geluk in kleine dingen

%d bloggers liken dit: