Dementie alzheimer.
Wat is alzheimer? De ziekte van Alzheimer is een vorm van dementie. 70% van de mensen met dementie heeft alzheimer. Daarmee is de ziekte van Alzheimer de meest voorkomende vorm van dementie.

Hersenen, Vraagteken, Ziekte Van Alzheimer, Dementie

Wat is het?
Hoe ga je ermee om?

Zeker moeilijk want vaak begrijpen we niet wat deze mensen voelen. Ze vergeten kleine dingen in het begin en dat gaat zo door tot ze in hun eigen wereldje beginnen te leven.

Het proces kent vier fases.
Het bedreigde ik – COGNITIEVE FASE
Het verdwaalde ik – EMOTIONELE FASE
Het verborgen ik – PSYCHOMORORE FASE
Het verzonken ik – ZINTUIGELIJKE ERVARING

Het is dus een heel proces waar zowel de persoon als de familie en vrienden mee geconfronteerd worden. En op een moment heel zwaar is om het te verwerken als naasten. De persoon zelf weet het niet, en leeft echt in zijn/haar leven. Vaak nog terug in het verleden.
In de eerste fase gaat het vaak over het korte termijn geheugen. Je vertelt dingen in herhaling en je vergeet waar je juist dat ene gelegd hebt. Als ze daar op attent gemaakt worden kan deze nog boos worden. Vaak gaat dit als; jij vergeet toch ook wel eens iets he.

  • recente gesprekken of gebeurtenissen vergeten;
  • zich herhalen;
  • nieuwe ideeën trager begrijpen;
  • de draad van een verhaal verliezen;
  • verward zijn;
  • minder vloeiend spreken;
  • het moeilijk vinden om beslissingen te nemen;
  • zijn interesse in andere mensen en activiteiten verliezen.

In de tweede fase gaat de oriëntatie minder worden. Het niet meer weten waar je bent. In het praten springt men van de hak op de tak van heden in toekomst. Het is vaak moeilijk om er een gesprek mee aan te gaan.

Derde fase gaat het niet herkennen van jezelf. Men legt nog weinig of geen contact met anderen.

  • sneller overstuur, boos, agressief of achterdochtig worden;
  • verward zijn over waar ze zijn;
  • weglopen of de weg kwijtraken;
  • verward zijn over de tijd;
  • ’s nachts opstaan omdat hun slaap/waakritme verstoord raakt;
  • zichzelf of anderen in gevaar brengen door hun vergeetachtigheid – bijvoorbeeld door het niet uitzetten van het gas van het fornuis;
  • zich op een ongewone manier gedragen, zoals naar buiten gaan in hun nachtkleding;
  • problemen hebben met de waarneming, en in sommige gevallen hallucinaties hebben.

Vierde fase daar krijgt men bijna geen contact meer met de persoon. Ze leven in hun eigen wereld.

  • moeite hebben met kauwen en met slikken;
  • veel afvallen, ondanks te veel eten;
  • incontinent raken, eerst voor urine en later ook voor ontlasting;
  • geleidelijk de spraak verliezen, hoewel hij soms een paar woorden blijft herhalen of van tijd tot tijd schreeuwt;
  • onrustig worden en op zoek zijn naar iets of iemand;
  • verdrietig of agressief zijn, vooral als ze zich bedreigd voelen;
  • tijdens persoonlijke verzorging boos worden, meestal omdat hij niet begrijpt wat er van hem wordt gevraagd.

Het doet zo een pijn als men zo iemand ziet aftakelen. En er dan nog geen contact mee kan krijgen. De persoon zelf weet het niet. Maar deze die ermee geconfronteerd worden is het een zware opgave. Het plaatsen is vaak heel moeilijk, net om erover te praten.  Vaak kan je ze op een moment niet meer alleen laten en moet je als familielid een zware keuze maken. Plaatsen in een woon-zorgcentrum. Laatste halte. Pijn en verdriet omdat je niets mee kan doen. Men moet het uit handen geven.
Als men het spiritueel gaat bekijken. Ziet men de aftakeling eigenlijk als terug kinds worden. De persoon leeft vaak in het wereldje vanuit zijn/haar verleden. Ze worden kwetsbaar en hebben hulp nodig bij allerlei dingen. Op een moment worden ze eigen even kwetsbaar als toen ze baby waren. Ook angsten die ze van toen hebben meegemaakt kunnen de kop opsteken. De persoon moet of gaat terug iets door. Waar de naasten geen weet van hebben en deze dan ook niet kunnen helpen.  Maar toch kunnen ze zich goed voelen. Alhoewel men daar als naasten natuurlijk geen weet van heeft. Dan alleen als je hun lichaamstaal bekijkt en soms er een lach verschijnt op hun gezicht.
Toch kan het goed zijn om je als naasten open te stellen. En zoveel mogelijk contact te leggen op een manier dat ze het aanvoelen. Maar langs de andere kant moet je dan weer afsluiten en weten dat het niet de persoon was die je ooit gekend hebt of jou op de wereld gezet heeft.
Als naasten ga je door een rouwproces en soms een langdurige en zware. Maar het kan je wel helpen als je de persoon blijft zien zoals je deze kent hebt.
Men mag niet vergeten de ziel is nog aanwezig in het lichaam. Die kan nog heel wat opvangen. En soms de woorden IK HOU VAN JE, IK BEN JE DANKBAAR kunnen veel laten voelen. Laten voelen dat je aanwezig bent is ook een belangrijke.

Door meermaals het boek te lezen het einde is nu. En waar ik ook al een stukje op mijn blog over geschreven heb https://shivatje.wordpress.com/2020/02/22/het-einde-is-nu/

Boek - Aniana Taelman

Ben ik tot dit artikel gekomen. Nu heb ik wat moeten opzoeken maar dit is geschreven uit mijn gevoel.
Niet iedereen zal met deze ziekte geconfronteerd worden. Maar het kan een leidraad zijn om toch te weten dat de persoon zijn ziel nog hier is en dat er toch contact gelegd kan worden op andere manieren dan met woorden. Alhoewel ze daar natuurlijk in een woon-zorgcentrum geen tijd voor zullen maken en hebben.

Nogmaals gaat mijn dank uit naar de schrijfster van het boek en hoe ze daarin laat lezen hoe moeilijk het is om in je leven dingen te verwerken en los te laten.

Zorg, De Mens, Oude, Liefde, Senioren, Gezondheid

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM