Tag Archive: abortus


“Pas weken later besefte ik: shit, ik ben wel mama”: 3 vrouwen over hun abortus

Abortus, De Hand, Handen, Beschermende Hand, Foetus

“Voor andere vrouwen kan ik meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.” Ieder jaar kiezen duizenden vrouwen ervoor om een zwangerschap af te breken. Toch voelen ze zich vaak alleen. Want what happens in de abortuskliniek, stays in de abortuskliniek. Om meer begrip en openheid te creëren, schreef journalist Eline Delrue het boek ‘Onverwachting’, dat sinds deze week in de rekken ligt. Ook Noémie, Hanne en Kim doen hun verhaal. Ze vertellen over hun moeilijke beslissing en de stevige naweeën.

Eén op de vijf vrouwen in ons land laat ooit een zwangerschap afbreken. Dat zijn er meer dan 18.000 per jaar. Het zijn cijfers die doen duizelen. Toch blijft abortus, ondanks die grote aantallen, de moeder aller taboes. Eentje dat bovendien gepaard gaat met heel wat vooroordelen. De bekendste: het gebeurt haast altijd bij tienermeisjes. Niet dus. Volgens cijfers is het aantal zwangerschappen en abortussen bij tieners de voorbije jaren flink gedaald. Veel vaker zijn het twintigers en dertigers, al dan niet in een gelukkige relatie, die ervoor kiezen om hun zwangerschap af te breken.

Noémie besloot haar zwangerschap stop te zetten door een experimentele medische behandeling

Dat geldt ook voor Noémie (33). In de zomer van 2019 landde de ooievaar plots onuitgenodigd bij haar op de stoep. “Aan de ene kant was ik blij, want ik heb al lang een grote kinderwens. Aan de andere kant dacht ik: verdorie, dit is niet de bedoeling. Niet nú. Mijn vriend en ik waren twee jaar samen, maar waren allebei nogal gefocust op ons werk. Bovendien heb ik een chronische ziekte en onderging ik op dat moment een innovatieve medische behandeling. Het was erg onduidelijk of die therapie gevolgen kon hebben voor mijn vrucht. Ik was er als de dood voor dat mijn kind door mijn toedoen een afwijking zou oplopen. Medisch gezien was een kind op dat moment geen optie.”

Door mijn grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen.Noémie

Dat gaf Noémie een bevreemdend gevoel. “Door die grote kinderwens had ik nooit gedacht dat ik voor abortus zou kiezen. Niet dat ik daar ooit tegen ben geweest. Maar je denkt toch vooral dat het alleen maar anderen overkomt.”

“Mijn vriend zat die periode in het buitenland voor zijn werk. Ik nam me voor om hem pas te bellen na mijn eerste bezoek aan de abortuskliniek. Dan kon ik hem tenminste al wat meer uitleg geven. ‘Ik ben zwanger, schat’, dat is niet bepaald iets wat je in een voicemail achterlaat. (lacht) De stap naar het abortuscentrum voelde op zich niet zo vreemd. Ik dacht er snel bij te zijn en was er dus gerust in: ‘No stress Noémie, je bent hooguit vijf of zes weken ver’. Tot ik daar op het schermpje keek en een klein mensje zag, met alles erop en eraan. ‘Elf weken’, zei de gynaecologe.”
Volgens onze wet mag een abortus maar tot twaalf weken vanaf de bevruchting. “Die deadline heeft een hoop extra druk op mij gelegd. Plots voelde ik wel een gigantische druk om mijn vriend zo snel mogelijk in te lichten. Ook al was het telefonisch. Mijn lief is natuurlijk helemaal beginnen te flippen. Hij wilde zo snel mogelijk terugkeren, zei hij, diezelfde avond nog zou hij bij me thuis staan. Hij haakte in met de woorden: “Sorry schat, ik ga nu neerleggen, want ik moet even gaan kotsen.” Gewoon van de stress. Om maar te zeggen: dat kwam geweldig hard binnen.”
“We hadden die avond om 18 uur afgesproken en om klokslag 18 uur belde hij aan. Wij zijn anders nochtans niet de meest stipte mensen. (lacht) Hij kwam binnen, pakte me vast en liet me niet meer los. Dat was zo’n knuffel van: Ik ga je beschermen. Een beetje later is hij echt gecrasht: met tránen. Hij kon het niet plaatsen dat ik dit hele proces zonder hem had moeten doormaken, dat hij er niet was geweest.”

Pas weken na de abortus heb ik beseft: shit, ik ben wel mama. Het voelt echt als mijn eerste kind.Noémie

“Bij mij zijn die emoties er pas na de abortus gekomen. Het heeft een paar weken geduurd voor ik daar ruimte voor maakte, voor ik dacht: shit, ik ben wél mama. En dat gevoel heb ik nog altijd. Het voelt echt als mijn eerste kind.” Rond 15 augustus, wanneer Antwerpenaren Moederdag voeren, is Noémie voor het eerst zelf gecrasht. “Ik kreeg een berichtje van een bevriende collega: ‘Ik denk vandaag aan jou’. Zo rationeel als ik al die tijd ervoor was geweest, zo hard moest ik toen huilen. Mijn vriend troostte en steunde me, onze relatie kende toen echt een heel goeie periode. ‘Wat er ook gebeurt’, beloofde hij me toen, ‘ik zal er altijd voor je zijn als het op ons kind aankomt.’ Uitgerekend op dat vlak heb ik mij achteraf in de steek gelaten gevoeld, en toen kwam het alsnog tot een breuk.”
“Ook al zijn we nu uit elkaar, we zullen dat altijd meedragen. Want hoe raar dat misschien ook klinkt, het is en blijft ons eerste kind. Het bindt ons voor het leven. Hij is en blijft de vader van mijn eerste kind. Op die manier zal ik ook altijd van hem blijven houden. Wat wij hebben is speciaal.”

Hanne ging van ongewenst kinderloos naar ongepland zwanger

Ook Hanne (37) en Tim (51), fiere ouders van een dochter van elf en een zoon van acht, ontdekten een dik jaar geleden dat ze in verwachting waren. “Toen ik overtijd was, was ik er nog gerust in”, vertelt Hanne. “Ik had al eerder schommelingen gehad. Toch deden een aantal dingen een belletje rinkelen. We waren thuis de keuken aan het verbouwen en ik zat op mijn hurken. Toen ik weer rechtop ging staan, voelde ik een duizeling. Dat had ik anders nog nooit gehad, behalve die keer toen ik net zwanger was geweest van mijn dochter. Dus daar, in de keuken, dacht ik al: oei.”

Anticoncep­tie nam ik niet. We hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.Hanne

“Een paar dagen later ben ik op mijn man afgestapt en zei hem: ‘Jij gaat nu naar de apotheker om een zwangerschapstest.’ Ik zag de schrik in zijn ogen. Zodra hij terug thuiskwam, ging ik naar de badkamer. Ik plaste, en ik moest zelfs geen twee minuten wachten: die tweede streep stond daar meteen. Wat er dan gebeurde? Alles stopte. Die test gaf me het gevoel dat mijn wereld stopte met draaien.”
Het verschil met haar twee vorige positieve tests had niet groter kunnen zijn, meent Hanne. “Toen was ik dolgelukkig, we hadden ook zo veel geduld moeten oefenen om zwanger te geraken. Onze twee kinderen zijn er gekomen met hormoontherapie. Anticonceptie nam ik niet, nu met die derde zwangerschap. Want we hadden het vroeger tenslotte al zolang geprobeerd, zonder resultaat.”
De overgang van één kind naar twee vonden Hanne en Tim heel zwaar. “Dat had ons doen inzien: oké, zo is het genoeg geweest. We hebben ons gezin en daar houden we het bij”, vertelt ze. “Mijn man was daar best radicaal in – geen derde.” Tim knikt: “Voor mij was het onmiddellijk duidelijk: 95 procent liever niet. Voor haar was het eerder fiftyfifty, denk ik. Maar er is geen tussenoplossing natuurlijk. Spijtig genoeg. Ik had wel begrip voor hoe Hanne zich daarbij voelde. Dat vruchtje zat tenslotte in haar buik. En dat groeide. Hanne gaf zelf ook aan dat we niet te lang konden wachten omdat ze zich er anders te hard aan zou hechten. Daar was ik ook wel bang voor.”

De anesthe­sist wist zich geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit.Hanne

Uiteindelijk was Hanne zeven weken ver toen ze haar abortus onderging. Als verpleegkundige kon ze terecht in het ziekenhuis waar ze werkte. “Normaal moest ik naar het dagziekenhuis, maar ik wilde niet op mijn eigen afdeling gaan liggen. Ik wilde niet dat mijn collega’s iets over mijn abortus te weten kwamen.” Toen ze vertrok naar het operatiekwartier, zag ze toch de verantwoordelijke van haar afdeling. “Ik heb daar zitten wénen. De anesthesist die mij kende, wist zich ook geen houding te geven. ‘Kun je het kind niet aan mijn vrouw afstaan’, flapte hij er nog uit. Een beetje ongelukkig geformuleerd. Maar hij wilde me troosten, zeker?”
De periode die volgde, bleef zwaar voor Hanne. “Ik kan voor andere vrouwen meer begrip opbrengen dan voor mezelf. Wij hadden het op zich goed. Ons verhaal is er eentje van een gelukkig getrouwd koppel met twee prachtige kinderen, en dan die abortus. Dat maakt dat ik nogal streng ben voor mezelf. Tot een halfjaar geleden had ik het ook nooit geloofd: dat ík ooit een abortus zou doen.”
“Of het de juiste beslissing was, dat weet je toch nooit? Beide scenario’s – houden of niet – zijn beslissingen voor het leven. Een kind is voor het leven. Maar ook die abortus zal ik mijn hele leven meedragen. Dat het zo’n impact zou hebben, had ik niet gedacht. Ik heb een leven ervoor en een leven erna. Vroeger was ik een vlotte babbelaar, ik bruiste van de energie. Nu ben ik een ander mens geworden: veel stiller en terughoudender. Ik weet niet of ik ooit weer de oude kan worden.”

Kim heeft in de maanden en jaren na haar abortus nog last van shaming

Een abortus kan wegen op een relatie, zeker als twee partners niet op dezelfde lijn zitten. Kim (29) kan erover meespreken. Een goeie vijf jaar geleden vermoedde de toenmalige studente dat ze zwanger was, en ging ze samen met haar vriend een test halen bij de apotheek. “Terug thuis trok ik me meteen terug in de badkamer. Mijn lief zat ondertussen tv te kijken, The Sky is the Limit stond op. Hoe gek is dat, dat ik me nog herinner welk programma er opstond? Al die details zie ik nog zo voor me, die zijn glashelder. Zelfs al werd het me daar, in de badkamer, al snel zwart voor mijn ogen. Ik zag een tweede streep verschijnen. Shit. Dat was het enige wat ik kon denken.”

Tegenover vrouwelij­ke collega’s die over hun abortus vertellen, was mijn lief ruimden­kend. Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.Kim

Ze weet nog precies hoe het voelde. Hoe haar hoofd begon te tollen en de stenen vloer drijfzand werd. “Mijn lief daarentegen, reageerde dolenthousiast. Het verschil tussen ons kon niet groter zijn. Ik ben beginnen te wenen, en kon alleen maar nee schudden. Onze relatie zat niet goed, ik studeerde nog, ik moest mijn stage nog doen.”
De weinige twijfels die ze nog had, maakten zich de week nadien uit de voeten. Kim werd ziek, zwaar ziek. De diagnose: hyperemesis gravidarum, ofwel extreme zwangerschapsmisselijkheid. “Ik wist: dít hou ik echt niet vol.”
Het lief van Kim vond die beslissing niet oké. En dat zette druk op hun relatie. “Hij had het moeilijk met het idee van een abortus. Kwam dat door onze interculturele relatie, doordat hij moslim is? Hij kwam nochtans uit een heel progressief milieu. Op zijn werk, in de zorg, hoorde hij weleens vrouwelijke collega’s openlijk over hun abortus vertellen. Tegenover hen was hij ruimdenkend. ‘Sterk dat jij die beslissing neemt en verdergaat met je leven.’ Maar in onze situatie lag dat veel gevoeliger.” Het meningsverschil leidde uiteindelijk, jaren later nog, tot een breuk tussen de twee.

Met zestien vrienden gingen we op babybezoek. Die baby heeft op elke schoot gezeten, behalve de mijne.Kim

Dat steun uit de omgeving niet voor de hand ligt, blijkt ook uit het verhaal van Kim. Zelfs haar huisarts bood geen luisterend oor. Laat staan dat ze er haar gedachten op een rijtje kon zetten en zich kon laten informeren. “Ik ging naar mijn huisarts om bloed te laten trekken om zeker te zijn. Maar toen ik hem vertelde dat ik aan abortus dacht, zei hij vlakaf dat hij daar ‘keihard tegen’ was. Ik wist niet waar ik het had en stond aan de grond genageld. ‘Wil je alsjeblieft niks aan mijn papa zeggen?’ heb ik toen nog gestameld. Ik wilde echt niet dat hij het te weten zou komen. Alleen mijn mama was op de hoogte.”
Tijdens de maanden en zelfs jaren die volgden, hakte de shaming er hard in. “Op een bepaald moment zaten mijn ouders samen naar tv te kijken toen het onderwerp ineens aan bod kwam: de abortuswet was 25 jaar oud. Ik hoorde hoe mijn papa volop commentaar aan het spuien was. Het bevestigde alleen maar mijn idee: ik zou dit niet aan mijn vader vertellen.”
“Weet je, je maakt zo’n abortus mee en je denkt: oké, nu is het ergste achter de rug. Maar eigenlijk was het daarna ook nog erg moeilijk. Jaren later heeft de moeder van een van m’n vriendinnen me nog opgebeld om me te intimideren. Ze dreigde ermee dat ze mijn vader zou inlichten en dat ze alles ging rondvertellen. Of toen een vriendin van me bevallen was en we op babybezoek gingen, zaten we daar met zestien vrienden. Die baby is de hele kring rondgegaan en heeft op elke schoot gelegen, behalve op de mijne. Mij sloegen ze over. Ik kon wel door de grond zakken.”
“Weet je waar ik bang voor ben? Hoe de mensen die van mijn abortus afweten, zullen reageren als ik hen ooit vertel dat ik zwanger ben. Misschien zullen ze dan heel veroordelend zijn, nooit even blij voor mij als voor een ander. Misschien zullen ze me afschilderen als een harteloze mama. Terwijl het net harteloos was geweest om dat kind wél te laten komen. Ik vond dat echt niet verantwoord, ik had dat niet gekund. Maar dat is een perspectief dat in onze samenleving nog te vaak ontbreekt. Zelfs in de 21e eeuw.”

BRON: https://www.hln.be/psycho/pas-weken-later-besefte-ik-shit-ik-ben-wel-mama-3-vrouwen-over-hun-abortus~afcbd514/

Niemand kan een oordeel hebben over dit. Maar als men de 20 gepasseerd is dan zou men toch beter moeten weten. Dan dat men een klein leventje stop moet zetten. Men heeft erop dat moment misschien niet bij stil gestaan omdat men aan het genieten was. En wat er dan na enkele dagen zichtbaar wordt bij een zwangerschapstest daar staat men niet bij stil. Er zijn vrouwen die spijtig genoeg niet zwanger kunnen geraken en snakken naar een ukje in hun armen.
Wanneer het om medische redenen gaat of door een verkrachting dan liggen de kaarten anders. Maar om gewoon de kracht te vinden als vrouw om zoiets te ondergaan dat is moeilijk te vatten. Ook nadien voor de vrouw kan het psychische gevolgen hebben. Daar ze vaak niet bij stil staan. Vaak lopen ze nadien met een schuldgevoel rond. Dat voor hen zelf moeilijk te verwerken is. Ook soms een angst om erover te praten.
Er is zoveel om niet zwanger te worden voor wat dan een risico nemen.

Foetus, Ongeboren, Menselijke, Nog Steeds, Geboorte

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Wat is het lichamelijke en psychologische effect van een abortus op je lichaam? Arts geeft uitleg

Baby, Sneeuw, Abortus, Leven, Licht

Medisch advies Het abortusthema is niet weg te slaan uit de actualiteit. Over het uitbreiden van de wettelijk toegelaten termijn wordt stevig gediscussieerd. Maar hoe gaat een abortus er eigenlijk aan toe en wat is de psychologische en lichamelijke impact ervan? Wij vroegen het aan abortusarts Sven Todts. “Eén op de zes Belgische vrouwen ondergaat ooit een abortus.”
Voorlopig is een abortus in ons land mogelijk tot een zwangerschapsduur van 12 weken, oftewel 14 weken na de eerste dag van de laatste menstruatie. Om de ingreep beter te begrijpen legt abortusarts Sven Todts van LUNA, Unie van Nederlandstalige Abortuscentra, uit hoe de verschillende abortusmethodes precies in zijn werk gaan. Daarnaast kaart hij ook de lichamelijke en psychologische effecten van zo’n ingreep aan. 

1. Methodes

“Bij een prille zwangerschap – tot 7 weken of 9 weken te tellen na de laatste menstruatie – kunnen we een pilabortus uitvoeren”, zegt Sven Todts, abortusarts. “Die methode verloopt in twee fasen. De inname van de eerste pil – de abortuspil- zorgt ervoor dat het vruchtzakje loskomt van de baarmoederwand en zich niet verder kan ontwikkelen. Een à twee dagen later dienen we dan de pillen toe die een miskraam creëren. Vroeger gebruikten we hiervoor vaginale medicatie, maar tegenwoordig hebben we goede alternatieven om onder de tong te plaatsen.” 
Hoewel deze procedure in theorie perfect in een thuisomgeving kan plaatsvinden, moet deze volgens het RIZIV onder medisch toezicht gebeuren. “Een jong meisje waarvan de ouders niet op de hoogte zijn, hebben we uiteraard liever bij ons dan alleen thuis. Maar voor heel wat vrouwen zou het perfect veilig zijn om de medicatie thuis te nemen. Na het innemen duurt het even vooraleer de pillen beginnen te werken. Bovendien moet bij een pilabortus het lichaam het eigenlijke werk doen. Hoelang alles zal duren, is dus moeilijk te voorspellen. Op een bepaald moment voelen vrouwen baarmoederkrampen opkomen die een tijdje kunnen aanhouden. Dan treedt plots bloedverlies op, gevolgd door de expulsie (afdrijving van de vrucht, red.) van het vruchtzakje.” 

Met enkele kleine prikjes verdoven we de baarmoederhals. Dat klinkt heftig, maar is eigenlijk minder pijnlijk dan een prikje in de huid

Sven Todts

Een tweede, meer gekende vorm van abortus is de curettage. “Bij verdergevorderde zwangerschappen tot 12 weken kiezen we voor deze methode. We dienen dan twee soorten medicatie toe: antibiotica om infecties te vermijden én een middel om de baarmoederhals – een soort van kringspier – te versoepelen. De ingreep zelf gebeurt op een gynaecologische stoel en met een eendenbek, wat de meeste vrouwen kennen van een uitstrijkje. Met enkele kleine prikjes verdoven we de baarmoederhals. Dat klinkt heftig, maar is eigenlijk minder pijnlijk dan een prikje in de huid. Eens de verdoving werkt, kunnen we de baarmoederhals vastnemen en met een sonde oprekken tot de juiste grootte, afhankelijk van de zwangerschapsduur. Vervolgens brengen we een buisje in die de baarmoeder leegzuigt. Het hele gebeuren is meestal op tien minuten voorbij.”

2. Lichamelijke impact

“Bij een abortus voelen vrouwen weliswaar dat er iets gebeurt, maar dankzij de lokale verdoving valt het goed te verdragen. Het leegzuigen van de baarmoeder is een vervelend moment. Eens leeg trekt de baarmoeder zich terug samen. Dat zorgt voor een felle kramp die zeker bij verdergevorderde zwangerschappen behoorlijk pijnlijk kan zijn. We bereiden vrouwen goed voor op dat moment. Na een paar minuten ebt die pijn weer weg. Bij een pilabortus is het moeilijker te voorspellen hoeveel én hoelang vrouwen pijn ervaren. Eens de baarmoederkrampen op gang komen, kunnen we pijnstilling toedienen. Na de expulsie van het vruchtzakje, betert het snel. Bij acht op de tien vrouwen is alles binnen de drie uur na het toedienen van medicatie achter de rug. In heel zeldzame gevallen – bij traumatische ervaringen of extreme angsten – gebeurt een abortus onder algemene verdoving, maar bij zo’n kleine ingreep is dat normaal gezien niet aan de orde.”

We vragen vrouwen om zich een week lang te onthouden van vaginale seks en geen tampons maar maandverband te gebruiken om het infectierisico zo klein mogelijk te houden

Sven Todts

“Een soort van menstruatiepijn is na een abortus zeker niet abnormaal. Vrouwen met zware menstruatieklachten hebben het trouwens vaak wat zwaarder. Een pijnstiller kan dan zeker helpen. Bij vrouwen die niet meteen hormonale contraceptie opstarten, kan het bloedverlies enkele weken aanhouden. Het lichaam heeft tijd nodig om zijn natuurlijke cyclus terug te vinden. Het bloedverlies is vaak heviger en meer klonterig dan bij gewone maandstonden. Bij sommige vrouwen stopt het al na een paar dagen, anderen hebben er langer last van. Bij een pilabortus adviseren we om na enkele dagen op controle te komen. In tegenstelling tot bij een curettage is er bij een pilabortus geen vruchtzakje te zien. We zijn dan liever zeker dat de ingreep goed verlopen is. Verder vragen we vrouwen om zich een week lang te onthouden van vaginale seks en geen tampons maar maandverband te gebruiken om het infectierisico zo klein mogelijk te houden.”
“Bij iedere ingreep – hoe klein ook – kan er iets misgaan, maar gelukkig is dat bij abortus zeer zeldzaam. Wie achteraf last heeft van felle pijn of koorts doet er sowieso goed aan om een arts te raadplegen. Mogelijk gebeurde de abortus dan niet volledig of is er toch sprake van een infectie. Maar een abortus is een van de veiligste ingrepen en verloopt haast altijd probleemloos. Bij minder dan 1 op de 100 ingrepen is een hercurettage of extra opvolging nodig. Ook over toekomstige zwangerschappen hoeven vrouwen zich geen zorgen te maken. Het verandert absoluut niets aan hun vruchtbaarheid.”

3. Psychologische impact

“Vrouwen stappen bij ons binnen of bellen ons op voor een eerste afspraak: een uitgebreid intakegesprek met een van onze psychologen en een kort onderzoek bij de arts. Zeker in coronatijden dringen we erop aan om, net voor alle medische consultaties, een afspraak te maken. Tijdens het intakegesprek waken onze psychologen erover dat het bij iedere abortusvraag om een weloverwogen, doordachte beslissing gaat. In 80 procent van de gevallen volgt zes dagen later een abortus. Het is wettelijk verplicht om die wachttermijn te respecteren. Sommige vrouwen krijgen in tussentijd een spontane miskraam, anderen veranderen alsnog van gedachten. Toch is die verplichte maatregel betuttelend en dringend aan bijsturing toe. Sommige vrouwen hebben nood aan meer dan zes dagen om na te denken, anderen zijn vastbesloten en hebben op voorhand genoeg nagedacht en met anderen gesproken. Hen verplichten tot zes dagen extra bedenktijd is een door de wet opgelegde maatregel die tot lijden leidt.”

Al dertig jaar hoor ik hoe vrouwen tegen abortus waren, tot ze het zelf nodig hadden. We zien zelfs politici die zich openlijk tegen abortus kanten, maar voor hun eigen situatie toch naar ons komen. Het risico op stigma is zeer groot

Sven Todts

“Hoewel veel vrouwen een abortus ondergaan, blijft het thema in de taboesfeer hangen. De publieke opinie is dringend aan verandering toe, maar dat blijft een moeilijke opdracht. Al dertig jaar hoor ik hoe vrouwen tegen abortus waren, tot ze het zelf nodig hadden. We zien zelfs politici die zich openlijk tegen abortus kanten, maar voor hun eigen situatie toch naar ons komen. Het risico op stigma is zeer groot. Psychologische ondersteuning is dus een erg belangrijk punt. De meeste vrouwen nemen een kleine kring van mensen in vertrouwen: een partner, moeder of vriendin. Het gebeurt gelukkig zelden dat iemand er écht alleen voorstaat. Vast staat wel dat een abortus voor velen een grotere emotionele impact heeft dan ze verwacht hadden. Ook vrouwen die tijdens het hele proces een rationele houding bewaren, maken nadien een soort van verwerkingsproces door. Dat verloopt gelukkig quasi altijd vlot, maar het gebeurt dat vrouwen het langere tijd moeilijker hebben.”

Jaarlijks kunnen we in ons land 15.000 à 20.000 vrouwen helpen, maar toch moeten we gemiddeld zo’n 500 patiënten naar Nederland doorverwijzen, waar een abortus tot 22 weken toegelaten is

Sven Todts

4. Wie en waar?

“Een op de zes vrouwen ondergaat tijdens haar leven ooit een abortus. We krijgen de perfecte doorsnede van de bevolking over de vloer: van middelbare schoolmeisjes tot parlementairen. De gemiddelde leeftijd bedraagt 28 jaar. Het gaat zeker niet altijd om vrouwen die slordig met anticonceptiva omgaan. Ook goed gebruikte contraceptie faalt soms. Jaarlijks kunnen we in ons land 15.000 à 20.000 vrouwen helpen, maar toch moeten we gemiddeld zo’n 500 patiënten naar Nederland doorverwijzen, waar een abortus tot 22 weken toegelaten is. Vaak gaat het om erg kwetsbare vrouwen. Vrouwen die zodanig onder controle staan dat ze niet op tijd bij ons geraken, vrouwen die in totale ontkenning zaten, maar evengoed vrouwen bij wie de situatie plots wijzigt: denk bijvoorbeeld aan een kankerdiagnose of een relatiebreuk. Op allerlei manieren gaat het om vrouwen die zeer kwetsbaar zijn. Corona heeft nog maar eens bewezen hoe schrijnend het er soms aan toegaat. Vrouwen moesten naar Nederland, terwijl er geen treinen reden, en toestemming vragen aan abortuscentra om het land binnen te mogen. Aan de douane konden ze zich dan vaak nog eens verantwoorden…”

In het kaartje hieronder kan je zien dat in de meeste Europese landen 12 weken de maximumtermijn is tot wanneer vrouwen een abortus mogen laten uitvoeren zonder medische reden. In de grijs ingekleurde landen is abortus niet toegestaan zonder speciale reden.

HLN

5. Ondersteuning

“De maand volgend op de ingreep bieden we bij LUNA patiëntenondersteuning aan, maar in de praktijk kunnen vrouwen ook later nog bij ons terecht. Zo gebeurt het dat vrouwen op de verjaardag van de abortus nood hebben aan een gesprek. Dan staan we hen graag te woord. Patiënten die nood hebben aan psychotherapie verwijzen we door naar gespecialiseerde organisaties zoals FARA. Dankzij de zorgvuldige intakegesprekken is dat eigenlijk vrij zelden aan de orde. We bereiden vrouwen zo goed mogelijk voor op wat hen te wachten staat. Dat een abortus een positieve beslissing is, maakt het vaak draaglijk. We bekijken ook een abortus als een vorm van verantwoord ouderschap. Het voorkomt dat een kind ongewenst op de wereld komt, zorgt ervoor dat ouders op een goede manier voor hun andere kinderen kunnen zorgen…” 
“Ik werk al dertig jaar als abortusarts en heb zowel bij mijn patiënten als bij die van collega’s na een abortus nog nooit dramatische psychologische problemen gezien. Het zogenaamde post-abortussyndroom is een verzinsel van radicale Amerikaanse christenen. We weten uit degelijk onderzoek dat abortus geen psychologische problemen creëert of vergroot. Maar net zoals dat bij alles zo is, zullen er altijd uitzonderingen bestaan.”

BRON: https://www.hln.be/nina/fit-gezond/medisch-advies/wat-is-het-lichamelijke-en-psychologische-effect-van-een-abortus-op-je-lichaam-arts-geeft-uitleg~aa4709fa/

In bepaalde omstandigheden kan ik erin komen dat een vrouw een keuze maakt. Maar als het gaat omdat het kind niet gewenst is dan is het een andere kwestie. Men mag niet vergeten dat men toch door een psychische hel gaat. En soms zelfs nadien er een spijt kan ontstaan.
Men mag niet vergeten dat je een leven beëindigd. Dat men als vrouw toch je lichaam hebt voelen veranderen. En dan komt de stap.
Hier spreek men het tegen dat er geen psychische problemen zouden zijn.

Hoe sta je tegen abortus op gelijk welk gebied?

Abortus went (nooit) - Commentaar - RD.nl

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Ophef na uitspraak Amerikaanse priester: “Abortus is erger dan pedofilie”

Afbeeldingsresultaat voor Priester Richard Bucci

In de Verenigde Staten is heel wat commotie ontstaan na de uitspraken die een katholieke priester maakte over abortus. “Pedofilie is beter dan abortus, omdat daarbij niemand vermoord wordt”, zei Richard Bucci van de Sacred Heart-kerk in de staat Rhode Island. Hij wilde wetgevers zo overtuigen om de abortuswet niet goed te keuren. Bij veel mensen, met name slachtoffers van seksueel misbruik, schiet de uitspraak echter in het verkeerde keelgat.

Bucci lichtte zijn uitspraak nadien verder toe. “Elk kind dat geaborteerd wordt, sterft. Het krijgt geen gerechtigheid. Maar iemand die misbruikt wordt, kan gerechtvaardigd worden”, klonk het. De priester vindt dat abortus illegaal moet zijn, hoewel hij het in sommige gevallen aanvaardbaar vindt. “In situaties waarbij het om verkrachting, incest of een onrechtstreekse bedreiging voor het leven van de moeder gaat”, aldus Bucci.

Ophef

In de hele staat zorgt Bucci’s mening voor ophef. Vooral slachtoffers van seksueel misbruik zijn erdoor aangedaan. “Bucci’s uitspraken zijn zo beledigend”, zei Jim Scanlan, die seksueel misbruikt werd door een geestelijke, nadien op een persconferentie. “Ik heb veel geluk gehad, ik heb het overleefd. Maar dat is niet voor iedereen het geval”, voegde hij nog toe.

Carol Hagan McEntee, Democratisch volksvertegenwoordiger in het lokale parlement, haar zus was het slachtoffer van seksueel misbruik door een geestelijke. Ze maakt zich zorgen over het katholieke geloof. “Als de enige reactie van de Kerk is: “Pedofilie vermoordt niemand”, dan moet God de katholieke Kerk volgens mij redden”, klonk het.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/ophef-na-uitspraak-amerikaanse-priester-abortus-is-erger-dan-pedofilie~aad5de4f/

Als je zo een uitspraak doet ben je niet bekwaam om priester te zijn. Als je weet dat in het Vaticaan de meeste problemen zich voordoen over pedofilie. Dan wil deze priester toch maar zijn haagje zuiveren. Je vermoordt wel niemand, maar je geeft iemand levenslang een trauma mee. 
Ik heb er gewoon geen woorden voor om er meer over te schrijven.

Afbeeldingsresultaat voor Priester Richard Bucci

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

 

Wordt eerste horde straks genomen voor abortustermijn van 18 weken?

Socialisten, groenen, liberalen, communisten en DéFI zijn voor; CD&V, N-VA en Vlaams Belang tegen

Afbeeldingsresultaat voor abortus

De Kamercommissie Justitie bespreekt en stemt vandaag wellicht over de aanpassing van de abortuswet. De tekst zorgt ervoor dat abortus volledig uit de Strafwet verdwijnt, en maakt het mogelijk een zwangerschapsbeëindiging tot 18 weken na de bevruchting te laten uitvoeren. Het is de eerste ideologisch zo gekleurde stemming tijdens deze periode van lopende zaken. Volg de debatten hier live.

De wetswijziging zit al enkele weken in de pipeline. Tijdens de vorige legislatuur werden de regels al een beetje bijgevijld, maar gek veel veranderde er toen niet. Tot frustratie van nogal wat parlementsleden die veel verder wilden gaan, ook binnen de toenmalige meerderheid. Een verkiezing en periode van lopende zaken later zien de voorstanders hun kans schoon om nu toch de wet aanzienlijk te wijzigen.

Die voorstanders zijn de socialisten, groenen, liberalen, communisten en DéFI. Zij raakten het eens over een gezamenlijk voorstel, waardoor abortus voortaan mogelijk wordt tot 18 weken na de bevruchting. Vandaag is dat nog 12 weken. Abortus na 18 weken kan enkel indien de voortzetting van de zwangerschap een ernstig risico inhoudt voor de gezondheid van de vrouw of indien het kind zal lijden aan een heel zware, ongeneeslijke aandoening.

Bedenktijd van 48 uur in plaats van 6 dagen

Bovendien komt er een inkorting van de bedenktijd van zes dagen naar 48 uur, tenzij er een dringende medische reden is om eerder tot een zwangerschapsonderbreking over te gaan. Een arts of vroedvrouw kan niet worden gedwongen abortus uit te voeren, maar moet de vrouw wel van bij haar eerste bezoek inlichten over zijn weigering en de vrouw de contactgegevens bezorgen van een andere arts. Collectieve gewetensclausules die voor een hele instelling gelden, worden verboden.

Abortus verdwijnt meteen ook uit de Strafwet, dus is niet meer strafbaar voor de patiënte of voor de arts. Volgens de indieners van de tekst worden vrouwen via de huidige sancties gestraft en geculpabiliseerd, maar brengen die ook met zich mee dat vrouwen naar het buitenland trekken – 500 tot 1.000 per jaar – voor een abortus of hun toevlucht nemen tot illegale zwangerschapsonderbrekingen.

Wat de artsen betreft vinden de indieners eveneens dat sancties niet langer nodig zijn. Zij moeten immers dezelfde beroepsintegriteit aan de dag leggen als bij eender welke andere medische ingreep.

Geen steun van CD&V, N-VA en Vlaams Belang

De wetswijziging zal alleszins geen steun krijgen van CD&V, N-VA en Vlaams Belang. Els Van Hoof (CD&V) en Valerie Van Peel (N-VA) laakten eerder al het gebrek aan evaluatie van de huidige wetgeving. Bovendien noemen ze de uitbreiding naar 18 weken nattevingerwerk. Ze voeren daarbij aan dat een abortus op die termijn een pak ingrijpender is. Het gaat dat niet meer om een eenvoudige curettage, maar om een operatie, die niet alleen een zwaardere impact heeft op het fysieke welzijn van de moeder, maar ook op het verwerkingsproces.

Indien de tekst groen licht krijgt in de commissie, moet hij nadien ook nog langs de plenaire Kamer passeren.

Van Hoof waarschuwt alvast dat een “snelle en ondoordachte wijziging van de wet zonder CD&V” zal zijn, “en we zullen alle parlementaire middelen uitputten om dit te beargumenteren. Kandidaat-voorzitter Joachim Coens maakte eerder al duidelijk dat deze wetswijziging doorvoeren in lopende zaken, voor hem een groot probleem is. Hij maakte zelfs een koppeling met de federale regeringsvorming. Informateur Paul Magnette (PS) liet maandag echter verstaan dat het parlementaire werk geen directe invloed heeft op de onderhandelingen.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/live-wordt-eerste-horde-straks-genomen-voor-abortustermijn-van-18-weken~a3a74057/

Een abortus kan terecht zijn in bepaalde zaken. Maar het is maar te hopen dat er geen misbruik van gemaakt wordt. Want er is genoeg om niet zwanger te worden. En ook zou men een abortus kunnen laten uitvoeren als er iets met de baby is, of dat de moeder in gevaar komt. Men mag nooit vergeten dat je een leven beëindigd. Er zijn vrouwen die spijt hebben dat ze het ooit laten doen hebben. Maar nogmaals er zijn verzachtende omstandigheden dat abortus zeker een noodzaak moet zijn.

Via de link kan je het live volgen via een filmpje.

Gerelateerde afbeelding

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

 

Paus vergelijkt abortus met “beroep doen op huurmoordenaar”

Afbeeldingsresultaat voor abortus

Paus Franciscus heeft woensdag in zijn homilie tijdens zijn traditionele audiëntie op het Sint-Pietersplein in Rome vrijwillige vruchtafdrijving vergeleken met het beroep doen op een “huurmoordenaar”.

“Een zwangerschap beëindigen, dat is zoals iemand elimineren. Is het gerechtvaardigd een menselijk lichaam te elimineren om een probleem op te lossen”, vroeg de Argentijnse kerkleider aan de gelovigen op het plein.

“Is het gerechtvaardigd beroep te doen op een huurmoordenaar om een probleem op te lossen?”, voegde Franciscus er buiten zijn voorziene tekst over het Bijbelse gebod “gij zult niet doden” aan toe. “Zich ontdoen van een menselijk wezen, dat is zoals beroep doen op een huurmoordenaar om een probleem op te lossen”.

De paus haalde uit naar de “depreciatie van het menselijk leven”, door oorlogen, exploitatie van de mens en uitsluiting. Aan deze lijst voegde hij dan abortus toe. “Hoe kan een daad die een onschuldig leven wegneemt therapeutisch, civiel of heel gewoon humaan zijn?”, vroeg het hoofd van de rooms-katholieke kerk zich nog af.

BRON: https://www.gva.be/cnt/dmf20181010_03824221/paus-vergelijkt-abortus-met-beroep-doen-op-huurmoordenaar

In bepaalde situaties kan ik begrip tonen voor abortus. Maar een levend wezen laten weghalen nadat men zonder problemen geslachtsgemeenschap heeft gehad nee dat begrijp ik niet. Er bestaan genoeg anticonceptie middelen om niet zwanger te worden. En is het dan wel zo dan moet men het maar dragen. Want ergens kan ik er wel inkomen met het woord huurmoordenaar. Maar goed zoals ik al schreef als het door een bepaalde situatie is, kan ik erin komen.

Afbeeldingsresultaat voor abortus

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Het blijft shocking: in deze landen is abortus nog steeds verboden

Wist je dat abortus nog maar 33 jaar legaal is in Nederland? Toch mogen we heel dankbaar zijn, want in veel landen, zelfs in Europa, is abortus nog steeds illegaal. Ook wanneer een zwangere vrouw is verkracht, psychische problemen heeft of de financiële middelen niet heeft is het beeïndigen van de zwangerschap verboden. Wij zetten op een rijtje in welke landen nog anti-abortus zijn, en dat zal je verbazen.

abortus illegaal verboden

Van Ierland tot Iran

Soms realiseer je je het niet, maar wát mogen we onszelf eigenlijk gelukkig prijzen dat we in Nederland hier de baas over onze eigen baarmoeder zijn. In andere delen van de wereld is dat niet het geval. Sommige landen met een anti-abortuswet kun je vast wel raden. Denk aan Afghanistan en Egypte. Tot ons grote verdriet zitten er ook Europese landen in het rijtje waar je totaal niet van verwacht.

Bij de onderstaande landen is abortus illegaal tenzij de vrouw in levensgevaar is:

Europa: Ierland, Malta

Azië en de Stille Oceaan: Bangladesh, Indonesië, Laos, Myanmar, Papua Nieuw Guinea, Filipijnen, Sri Lanka.

Zuid-Amerika: Brazilië, Colombia, Chili, Dominicaanse Republiek, El Salvador, Haïti, Honduras, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Venezuela.

Afrika ten zuiden van de Sahara: Angola, Benin, Centraal Afrika, Tsjaad, Kongo, Ivoorkust, Dem. Democratische Republiek Kongo, Gabon, Guinea- Bissau, Kenia, Lesotho, Madagascar, Mali, Mauretanië, Mauritius, Niger, Nigeria, Senegal, Somalië, Tanzania, Togo, Oeganda, Midden-Oosten en Noord-Afrika: Afghanistan, Egypte, Iran, Libanon, Libië, Oman, Soedan (r), Syrië, Verenigde Arabische Emiraten, Jemen.

Bij de onderstaande landen wordt er ook een uitzondering gemaakt bij vrouwen wiens lichamelijke gezondheid gevaar loopt door de zwangerschap.

Europa: Polen

Midden-Oosten en Noord-Afrika: Kuweit, Marokko, Saudi Arabië

Noord- en Zuid-Amerika, de Cariben: Argentinië, Bolivia, Costa Rica, Ecuador, Peru,

Afrika ten zuiden van de Sahara: Burkina Faso, Burundi, Kameroen, Eritrea, Ethiopië, Guinea, Malawi, Mozambique, Zimbabwe

Azië en de Stille Oceaan: Pakistan, Zuid-Korea, Thailand

Straffen

Per land verschilt de heftigheid van de straf op  het plegen van abortus en het assisteren hierbij. In sommige landen is de straf slechts een boete, in andere landen hangt er een celstraf boven het hoofd.

In Ierland staat er een gevangenisstraf van veertien jaar op illegale abortus! Gelukkig is het sinds 1992 wel legaal voor zwangere vrouwen om naar Engeland te reizen om daar abortus te laten plegen. Wat duizenden Ierse vrouwen per jaar ook doen. Hoewel veel volksonderzoeken bewijzen dat meer dan de helft van de inwoners de abortuswet willen aanpassen, blijft het voorlopig onveranderd in Ierland.

In Nigeria is de straf hetzelfde: tot wel veertien jaar in de gevangenis als bij jezelf veroorzaakt of een ander hierbij helpt. Ook in onder andere Chili, de Filipijnen, Afghanistan en Iran kan de gevangenisstraf oplopen tot vijftien jaar.

BRON: http://www.ze.nl/artikel/244267-het-blijft-shocking-in-deze-landen-is-abortus-nog-steeds-verboden

Ik ben er zeker niet voor, maar als men ziet wat hier te lezen staat dan mag men blij zijn als men niet in deze landen woont. Want in bepaalde omstandigheden kan abortus nuttig zijn.
En dat men zoiets toch niet stiekem moet laten uitvoeren met alle gevolgen vandien.

Afbeeldingsresultaat voor abortus

Afbeeldingsresultaat voor abortus provocatus

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

“Ook mannen moeten kunnen kiezen voor abortus”

Ook mannen hebben het recht om te beslissen of ze hun ongeboren baby willen houden of niet. Dat vindt de jongerenvleugel LUF van de Zweedse Liberale Partij, die een motie heeft ingediend voor wettelijke abortus voor vaders in spe. Tot de achttiende week van de zwangerschap zouden vaders volgens het voorstel afstand mogen doen van het kind en van alle wettelijke verantwoordelijkheden die aan het vaderschap vasthangen.

“Mannen moeten net als vrouwen een gelijk recht krijgen om te kiezen of ze al dan niet een ouder willen worden”, zegt Marcus Nilsen, voorzitter van LUF, aan de Zweedse krant Aftonbladet. De jongliberalen menen dat er te veel mannen zijn die niet aan hun vrouw durven zeggen dat ze geen kinderen willen.Concreet zouden mannen tot de achttiende week van de zwangerschap, zolang een vrouw kan kiezen voor abortus, het recht hebben om afstand te doen van het vaderschap. Dat is onomkeerbaar: de vader in spe doet afstand van al zijn rechten en plichten als vader. Kiest de moeder er toch voor het kind te houden, dan verliest de vader het recht om zijn kind te zien.

Incest en necrofilie

Volgens Nilsen staat de Liberale Partij achter de motie. Nochtans kon LUF bij eerdere omstreden voorstellen niet op de steun van haar moederpartij rekenen. Eind februari stelde de jongerenvleugel nog voor incest te legaliseren voor broers en zussen boven de 15. Ook necrofilie moet kunnen voor de jongeren, mits de persoon daar voor zijn dood toestemming voor gaf.

De Liberale Partij reageerde woedend op die voorstellen. Woordvoerder Adam Alfredsson zei aan lokale media dat zijn partij zulke belachelijke moties niet zou steunen. Voormalig liberaal parlementslid Carl B. Hamilton dreef op zijn Facebookpagina de spot met LUF. “Welke andere uitdagingen staan nog in de top-100 voor de liberale jeugd van Stockholm? Seks met nijlpaarden?”

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/35/Seks-Relaties/article/detail/2641592/2016/03/09/Ook-mannen-moeten-kunnen-kiezen-voor-abortus.dhtml

Als een vrouw de keuze kan maken en goed begeleid wordt kan ik enigszins nog inkomen. Maar als een man hier ook de keuze in gaat krijgen daar gaat mijn verstand te boven. Hoe gaan ze de oplossing vinden als de man de keuze maakt en de vrouw het niet wilt laten uitvoeren. 
Ik vind het terecht als een vrouw de keuze krijgt als het gaat over een misdrijf en dan zeker een goede psychologische begeleiding krijgt. Want er zijn er ook die het kind al te graag willen houden ook na een slippertje of een vakantieliefde. 
Tenslotte bestaan er al genoeg middelen om alles te voorkomen. Dan moet de man in kwestie maar slimmer zijn en altijd condooms bij hebben als hij wilt genieten van de liefde. Het kan bod zijn maar zo is het dan wel.
En dat klopt over incest in dit land. Daar heb ik ook een logje aan besteed.
Net als necrofilie ik begrijp het niet dat een levende hier toestemming kan voor geven om het toe te laten. Al zal deze er niet veel meer van weten natuurlijk of voelen.
Begrijp gewoon weg niet dat ze zoiets bespreken in partij vorm. Denk ook dat ze beter andere aandachtspunten naar boven kunnen halen dan dit. 

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Meeste vrouwen geen spijt van hun abortus

Schermafbeelding 2015-07-15 om 19.01.33Wereldwijd eindigt een op de vijf zwangerschappen in een abortus. In Nederland is dat 13,3 procent. Best veel dus!  Door tegenstanders van abortus wordt vaak gezegd dat veel vrouwen daar achteraf spijt van krijgen, maar uit nieuw onderzoek blijkt echter dat dat niet zo is. Sterker nog, de meeste vrouwen staan ook jaren later nog volledig achter hun beslissing.

Drie jaar lang zijn 670 Amerikaanse vrouwen met allerlei sociale achtergronden op verschillende momenten ondervraagd. Ze hadden allemaal aan het begin van de onderzoeksperiode een abortus ondergaan. 95 procent gaf aan geen spijt te hebben van haar beslissing, 40 procent van de vrouwen noemde de financiële situatie als reden om voor een abortus te kiezen. Voor 36 procent was het ‘gewoon niet het goede moment.’ 26 procent vond de beslissing eenvoudig, 53 procent had moeite met de keuze. Zowel direct na de abortus als drie jaar later zei de overgrote meerderheid van de vrouwen geen spijt of schuldgevoel te hebben overgehouden aan haar besluit.

BRON: http://vrouw.blog.nl/algemeen/2015/07/15/meeste-vrouwen-geen-spijt-van-hun-abortus

Er wordt te snel naar het beëindigen van een zwangerschap gegrepen. En als het gegrond is door gezondheidsredenen dan is het perfect bespreekbaar. Maar als men het gaat doen omdat men het kind niet wild, dan vind ik dit als een moord. Maar goed het zijn ook de omstandigheden, maar dan zou men beter met de vrouw moeten praten en het kind misschien wel volledig dragen maar dan afstaan aan mensen die geen kinderen wens in vervulling kunnen zien gaan.
Toch zijn er die met schuldgevoelens blijven lopen en die spijt blijven houden. Wanneer men met de vrouw goed praat en zeker met tieners die soms niet echt weten wat er kan gebeuren als men gemeenschap heeft. Voor alle die gemeenschap hebben er bestaan genoeg middelen om niet zwanger te worden, dus is er maar een zin, verzin voor je begint.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Meisje (10) zwanger na verkrachting door stiefvader moet ‘hopen’ op abortus

© thinkstock.

Een meisje van tien dat verkracht werd door haar stiefvader en vijf maanden zwanger is, kan niet zomaar een abortus ondergaan. Abortus wordt in Paraguay slechts uitzonderlijk toegestaan als het leven van de moeder écht in gevaar is. Het kind werd intussen opnomen in een ziekenhuis in de hoofdstad Asunción.

De dokters dachten aanvankelijk dat het kind een grote tumor had. Een echografie bracht aan het licht dat ze zwanger is. “De zwangerschap kan haar leven in gevaar brengen, net als het leven van haar kind omdat haar baarmoeder nog niet voldoende ontwikkeld is”, aldus aanklager Monalisa Muñoz. Het meisje vertrouwde de artsen toe dat ze verkracht werd door haar stiefvader. Haar moeder, een werkster in een schoolkantine werd opgepakt. Ze was immers op de hoogte van het misbruik door haar man die op de vlucht is. “Ik word onterecht beschuldigd. Ik wist van niets. Ik wil dat hij opgepakt wordt want hij heeft mijn dochtertje pijn gedaan en mij ook”, aldus de moeder.

In januari stapte de vrouw die nog twee andere kinderen heeft van acht en dertien naar de autoriteiten in Luque, een voorstad van Asunción omdat er geruchten waren over het seksuele misbruik door haar partner maar ze diende geen klacht in. De procureur beval toen een psychologisch onderzoek maar de zaak werd verticaal geklasseerd.

Volgens de directeur van het kinderziekenhuis verloopt de zwangerschap van het meisje voorlopig nog “normaal” maar “het riscio kan naarmate de weken verlopen, toenemen”, aldus Ricardo Oviedo. “Een meisje van haar leeftijd is nog onvoldoende ontwikkeld om een kind op de wereld te zetten. Het is een risicovolle zwangerschap voor moeder en kind. We mogen pas een abortus uitvoeren als het leven van de moeder in gevaar is.”

In het ziekenhuis worden jaarlijks tweeduizend kinderen geboren. Toch is het de allereerste keer dat er een meisje van amper tien in het ziekenhuis verblijft. Paraguay kent een hoge graad van tienerzwangerschappen met 19 procent, schrijft de Franse krant Le Parisien. Dokter Oviedo betreurt dat artsen vaak zedendelicten moeten vaststellen. “Het is triest en ongepast. Elke burger heeft de plicht om seksueel misbruik aan het licht te brengen opdat onze kinderen beschermd kunnen worden.”

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/650/Abortusverwerking/article/detail/2303584/2015/04/29/Meisje-10-zwanger-na-verkrachting-door-stiefvader-moet-hopen-op-abortus.dhtml

Er is hier op het blog meer dan genoeg over te lezen. Van wel of geen abortus en hoe staat men er tegen over. In dit geval zou men niet mogen twijfelen het kind kan denk ik zelf nog geen keuze maken en er moet dan gezien worden naar de gezondheid. En toch weer erg dat ook de moeder ervan wist. Eindeloos kunnen we ons vragen stellen over zo een problematiek. Maar oplossen zal het niet. Want spijtig genoeg zijn er meer jonge meisje die met deze problemen geconfronteerd worden en zelfs jonge vrouwen. 

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

25 jaar Belgische abortuswet: deze vrouwen kozen ervoor

Door: Annick De Wit
© Thinkstock.

LongreadVandaag precies 25 jaar geleden keurde het parlement de abortuswet goed. Een zeer liberale wet, vergeleken met de buurlanden, en toch is het Belgische abortuscijfer een van de laagste ter wereld. Wij spraken met een abortusarts van het Gentse centrum en met twee vrouwen die ooit kozen voor een abortus. Anoniem. “Omdat het een stuk intimiteit is dat je niet op straat legt. Verder is abortus niks om je over te schamen. Het is een prachtig recht.”

© Thinkstock.

Elk jaar plegen zo’n 20.000 Belgische vrouwen een abortus. Niet losgeslagen tienermeisjes zijn het doornsee profiel, maar de gemiddelde leeftijd is 27. Kijk rond je naar alle vrouwen van vijftig die je kent: één op de vijf heeft ooit een zwangerschap afgebroken. Vrouwen van alle leeftijden, in alle mogelijke situaties. Tussen 2002 en 2011 (recentste cijfer) steeg het aantal van 7,5 tot 9,3 per duizend vrouwen, wat vermoedelijk vooral te maken heeft met een betere regisratie in de abortuscentra en de ziekenhuizen. In ziekenhuizen gebeuren er trouwens weinig geregistreeede abortussen: 96% van de ingrepen gebeuren in een van de abortuscentra. Voor Vlaanderen zijn dat Oostende, Gent, Antwerpen, Hasselt en er is er ook een Nederlandstalig in Brussel.

Abortusarts: “Het is een ingreep als alle andere, die boodschap moeten we uitsturen”
“Het zijn cellen als alle andere, die je wegzuigt bij een abortus. Het is een medische interventie als alle andere. Dat is de boodschap die wij als hulpverleners moeten uitsturen, ook naar onze patiënten, om de zaken voor hen niet onnodig zwaar te maken. Dat is wat er volgens mij nog nodig is, na 25 jaar legaliteit.”, zegt dokter Pedro De Seranno (50), zelf al zestien jaar abortusarts.

Hij kent ze, de tegenstanders, nog steeds. Soms haast bij naam. “Bij het abortuscentrum in Gent, waar ik meestal werk, staat regelmatig een groepje mensen, met religieuze achtergrond, te protesteren. Ze stoppen soms folders in de handen van de vrouwen die binnenkomen. Voor het centrum in Hasselt, waar ik soms vervangingen doe, staat elke dag iemand met grote pancartes, ook uit de pro-life hoek. Ik heb wel eens geprobeerd met hen in gesprek te gaan. Maar dat levert enkel zwart-witdiscussies op.”

Maar in de zestien jaar dat hij werkt als abortusarts, heeft dokter De Serrano een evolutie gemerkt. “We moeten abortus als een doodnormale zaak beschouwen en het ook zo aanpakken. Daar ben ik als arts meer en meer van overtuigd geraakt. Dit om de procedure voor de patiëntes niet te verzwaren. Een zwaar gesprek is niet altijd nodig. Vaak hebben vrouwen, of koppels, al heel goed nagedacht voor ze naar ons toekomen. Negen kansen op tien is de beslissing al genomen. Soms zijn ze eerst al naar de huisarts geweest, die hen doorverwijst naar een gyneacoloog, die op zijn beurt nog eens doorverwijst naar een abortuscentrum. Dat neemt allemaal tijd. Een dan volgt nog eens de zes dagen verplichte bedenktijd. Zo duurt de procedure soms onnodig lang. Ik zou ervoor pleiten dat de arts inschat en de wettelijke bevoegdheid krijgt om te beslissen of de ingreep meteen kan uitgevoerd worden of niet. Maar de ingreep op zich blijft een emotionele gebeurtenis, mensen blijven vaak erg overrompeld door wat ze meemaken. Sommige vrouwen hebben wel degelijk nood aan psychologische begeleiding, dus ik banaliseer nooit. Daar moet ik in mijn vak nauwlettend over waken.”

© Thinkstock.
Leven en dood
Dokter De Seranno is na zijn studies eerst in Afrika gaan werken, in de ontwikkelingshulp. Nadien werkte hij enkele jaren in de fertilitietskliniek van de VUB, in de hoogdagen van de grote uitvindingen in de vruchtbaarheidsbehandeling zoals ICSI, bij de pioniers-professoren Van Steirteghem en Devroey. Hij hielp koppels zwanger worden. Later hielp hij ze van ongewenste zwangerschappen af.

“Contradictorisch, ja. Maar ik had de technische handeling al. Na misgelopen zwangerschappen moesten ook in de fertiliteitskliniek curretages worden uitgevoerd. En ik geraakte, kort nadat ik later ging werken in het Gentse abortuscentrum, erg overtuigd van de noodzaak van het recht op abortus door de vrouw die daar werkte en me onder haar hoede nam. Lucie Van Crombrugge was een Dolle Mina met heel feministische ideeën die me heel waarachtig in de oren klonken. De eerste abortus die ik uitvoerde, deed ik wellicht met een ander gevoel dan dat ik het vandaag doe. Maar niet uit een vorm van weerzin of iets dergelijks tegenover de handeling op zich. Ik was als beginnend abortusarts soms erg aangegrepen door de schrijnende situaties waar mensen in terecht kunnen komen, vandaag trouwens nog steeds. Mensen in heel complexe relaties, die zijn het vaakst reden voor een abortus. Naast anticonceptie die toch niet feilloos blijkt of verkeerd gebruikt is. Ook mensen die altijd tegen abortus geweest zijn, die zeggen ‘Nooit gedacht dat ik hier ooit terecht zou komen’, zitten soms plots voor me. Ik wil iedereen kunnen helpen die de nood heeft.”

“De cellen die ik weghaal, zijn ook ‘maar’ cellen. Je moet de zaken soms wat wegrelativeren om ze lichter te maken. Zeker als je bedenkt: binnen vijftig jaar maakt men klonen van een paar huidcellen. Of een andere bedenking: wat is het verschil met, of de meerwaarde tegenover de dierlijke cellen die je vanavond misschien op je bord hebt liggen, of zelfs de plantaardige? Het is een moeilijk denkproces. Maar niet meer voor mij, anders zou ik deze beroepskeuze niet hebben kunnen maken. Ik filosofeer ook soms graag, over de ethische kwesties. Over leven en dood. Maar ook over de kwaliteit van het leven. De kwaliteit van het leven van een ongewenst kind, is niet per se gegarandeerd. Die van het leven van een vrouw die een ongewenst kind moet grootbrengen ook niet. Dat laatste is een even legitiem argument”

© Thinkstock.
Verzoek
Vanuit de abortuscentra zal vandaag een verzoek worden ingediend bij gezondheidsminister Maggie De Block om de jarige wet aan te passen en abortus wettelijk te maken, ook nà twaalf weken zwangerschap. Dokter De Serrano staat daar achter. “De reden om een abortus te willen, blijft namelijk dezelfde. Soms stellen mensen uit. Omdat ze ontkennen, of omdat ze echt niet gemerkt hebben dat ze zwanger zijn. Nu sturen we elk jaar minstens vijfhonderd vrouwen naar Nederland of Engeland die we niet kunnen helpen. Abortus in het tweede, soms zelfs derde trimester, dat lukt niet meer met medicatie en/of curretage. Voor dat laatste moet de vrouw onder narcose en moet de vrucht worden verbrijzeld – morcellatie heet die techniek. Niet prettig om te doen, getuigen hulpverleners. Maar goed, ook hier ben je met ‘maar’ weefsel bezig en in de orthopedie of andere chirurgie moet je soms ook minder aangename ingrepen doen. Ik zou zeker bereid zijn ze uit te voeren. Ook tegen het misprijzen waarmee sommige gynaecologen ook na een kwarteeuw legaliteit toch nog altijd doorverwijzen, ook daartegen wil ik een blijvend tegenwicht te bieden.”

Dokter De Seranno is in de minderheid, als man in de abortushulpverlening, en heeft zelf geen kinderen. “Acht op tien van mijn collega’s zijn vrouw, schat ik. En ik heb nooit een kinderwens gehad. Daar zijn objectieve en emotionele redenen voor en misschien speelt ook mee dat ik vijftien jaar abortusarts ben. Maar dat laatste is maar een veronderstelling.”

© Thinkstock.
“Een prachtig recht, maar nooit, nooit simpel”
Helene (38) verwerkte een net stukgelopen relatie toen ze vijf jaar geleden een abortus koos. “Het was een complete verrassing voor me, toen mijn partner het na een relatie van drie jaar plots uitmaakte. Ik had gedacht: dit is de man met wie ik oud word. Een paar maanden voordien hadden we ook samen beslist: er mag een kindje van ons twee komen. Ik had al een dochter van vijf, hij had nog geen kinderen. Het was het moment om ervoor te gaan. Maar toen kondigde hij aan: ik ga er vandoor. Een week later bleek ik pril zwanger.”

“Ik heb het hem onmiddellijk laten weten. Zijn reactie was al net zo’n zware klap als de aankondiging van zijn vertrek: dit was voor hem geen reden om terug te komen, zei hij, en dat ik maar moest doen wat ik vond dat ik moest doen, want ìk was tenslotte de zwangere.”

“Het was emotie op emotie. En loodzwaar. Ik had ook in mijn beslissing – wat doe ik? – heel exteme gevoelens. Op maandag dacht ik: ik ben zéker, dit kind kan ik niet houden. Op dinsdag werd dat: komaan, moedig voorwaarts, al is het alleen, dit moet blijkbaar gebeuren. Er was geen pijl op te trekken. Ik heb een paar goede vrienden verteld wat er gebeurde, dat had ik nodig om mijn gedachten te ordenen. Ik ben naar een abortuscentrum gegaan, precies omdat ik een gesprek wilde met een psycholoog. Ik had nood aan iemand neutraal, die mij niet kende, om de complexe situatie waarin ik zat mee te overschouwen. Complex, want intussen liet mijn ex-partner me ook weten dat hij een abortus dan toch afkeurde, dat hij tòen niet kon beloven dat hij ooit zou terugkeren, maar misschien, ooit…? Ik was zo boos, zo teleurgesteld. Dat gesprek met de psychologe heeft me een nieuwe kijk gegeven op alvast één aspect waar ik zelf raar genoeg nog niet was opgekomen: wat met het kind dat je al hebt? En de invloed op haar leven van een nieuwe baby die wél full time bij mij zou zijn, terwijl zij afwisselend haar papa en mij woonde? Dat, onder meer, heeft mijn beslissing mee bepaald.”

“Nam ik nu een rationele of een emotionele beslissing? Ik kan daar slecht op antwoorden. Mijn hart en hoofd waren niet te scheiden op dat moment. De beslissing nemen was ook veel zwaarder dan het uitvoeren van de abortus zelf, vond ik. De zwangerschap was pril, dus het kon nog medicinaal. Met een eerste pil die het hartje doet stoppen en een tweede die de samentrekkingen van de baarmoeder opwekt om het vruchtje af te drijven. Die heb ik ingenomen bij mij thuis. Ik heb daar echt een ritueel van gemaakt. Ben heel bewust aan tafel gaan zitten op het uur dat ik vooraf had bepaald. Heb nog een kwartier gestaard, naar dat pilletje dat voor me lag, niet in vertwijfeling – totaal niet meer op dat moment, de beslissing was genomen – maar om heel bewust in het moment te stappen en in de handeling die ik zou gaan uitvoeren. Ik heb toen heel hard stilgestaan bij het leven, tout court. Toen de bloeding kwam opzetten, en het verlies ook fysiek zichtbaar werd, heb ik een uur lang heel erg gehuild. Tot op vandaag kan ik niet zeggen of dat was van verdriet of van opluchting. Een abortus is ook een afscheid van een leven dat je nìet gekozen hebt. Je ziet deuren dichtschuiven die je nìet zal nemen.”

“Maar, heel vreemd: in mijn leven is intussen dat gebeurd wat ik nooit dacht dat ging gebeuren. Ik ben getrouwd met de vriend die ik toen heb ingelicht. Waardoor ik post factum denk: het was de juiste beslissing genomen. Ik voel ook geen haat of slechte gevoelens meer tegenover de persoon die me toen zo zwaar had gekwetst en teleurgesteld. Ik denk nu: hij heeft me een doos vol drek en duisternis gegeven, maar achteraf bleek het een geschenk.”

“Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik er op teruggeworpen word. Maar de tijd doet zijn werk en er is die goede afloop. Het recht op abortus is een prachtig recht. Wat absoluut niet wil zeggen dat vrouwen er licht mee omspringen. Geen enkele vrouw, dat weet ik zeker. ‘Het taboe blijft’, lees ik nu overal in de pers naar aanleiding van de 25-jarige wet. Maar ik vind taboe een raar woord in deze context. Ik ga ook niet met naam en toenaam in de krant met dit verhaal, omdat een abortus een deel is van je intimiteit die je niet zomaar op straat gooit. ‘What matters most is how well you walk trough the fire‘, zeg ik vaak – het is een uitspraak van schrijver Bukowski. Hoe ga je op de best mogelijke manier door een probleem, dus. Maar alle vrouwen die het meemaakten weten: abortus is nooit, nooit simpel.”

© Thinkstock.
“Blij dat de kans bestond”
Suzanne (46) was een gescheiden moeder met twee jonge kinderen toen ze acht jaar geleden voor een abortus koos. “Het had niet mogen gebeuren. Hij was getrouwd, had pas een baby gekregen. Ik kende hem niet. Maar het gebeurde toch, tijdens een weekend weg met vrienden en vrienden van vrienden. Achteraf spraken we nog een keer af: om onze verbazing te delen over het gebeurde, om te zeggen dat het mooi was geweest maar dat het hier echt zou bij blijven. Pas nadien bleek: ik was zwanger.”

“Ik had geknoeid met mijn anticonceptie, maar had daar weinig acht op geslagen. Ik had toch al een eeuwigheid geen relatie. Ook geen losse. Maar toen. Was het dus te laat. En het was mijn schuld.”

“Ik wist meteen: neen. Allereerste argument: zijn baby. Kindje dat amper geboren was en al een gebroken gezin riskeerde. Dat kon niet zijn. Ik die de droom van een jong gezin kapot zou slaan met dit nieuws. Ook niet. Ik was zelf gescheiden met zeer jonge kinderen en had er zelf veel pijn van. En nog: het kindje dat hier uit zou voortkomen, zou al op voorhand zonder vader zijn? En ik? Hoe zou ik dat bolwerken, nog een kind om alleen op te voeden? Dus: neen, neen, neen. Ik heb meteen gebeld naar mijn gyneacoloog. Ze zou me helpen. Een dag later zat ik op haar kabinet. We praatten. Ook de psychologe kwam met me spreken. Of ik zeker was. Er kwam veel pijn naar boven. Maar: ja, ik was absoluut zeker.”

“Mijn hoofd was heel rationeel. Maar mijn lichaam helemaal niet. Het deed wat het moest doen: blooming zwanger zijn. Grotere borsten, opgezette buik. Gloeiende bal in je onderbuik, hormonenstorm door al je aders. Ik had al mijn twee kindjes. Ik had tussen hen in een miskraam gehad en had daar maandenlang erg van afgezien. Het geheugen van het lichaam is sterk. De zes dagen wachttijd duurden lang, slingerden me door een donker woud van zware emoties, maar – ik durf het bijna niet te zeggen, want het klinkt mogelijk heel twisted voor buitenstaander – tegelijk heb ik er toen ook van genoten even weer zwanger te ‘mogen’ zijn.”

“Maar intussen moet je afstand nemen. Afscheid. Van iets dat nog niet is. Van weinig cellen – het was nog een pril stadium. Ik was altijd een progressief meisje. Ben altijd voor abortus geweest. Maar toch. Als je er zelf voorstaat, is het anders.”

“Ik keek enorm op tegen de zevende dag. Ik zou dan teruggaan naar het kabinet, de afdrijvende medicatie nemen. Het voelde alsof ik de gifbeker moest gaan drinken. Ik voelde me in die dagen heel slecht. Sprak tegen het vruchtje in mijn buik. Vroeg vergiffenis – terwijl ik alles behalve katholiek ben opgevoed. Ik koos een liedje uit, voor de baby. ‘Say a little prayer’cvan Aretha Franklin. Vandaag nog, als ik het hoor op de radio, springen de tranen me instant in de ogen. Ik voelde me zo hardvochtig. Maar was toch vastbesloten.”

“Tijdens die tweede consultatie bleek het vruchtje spontaan te zijn afgestorven. Een opluchting, enerzijds. Ik zou het dan toch niet zelf doden door de medicatie te nemen. Maar anderzijds: ik had de beslissing wel genomen. Ik voelde me hypocriet.”

“Ik heb in die dagen ook erg getwijfeld of ik de man in kwestie zou inlichten. Eerst zei ik: no way, dat heeft geen enkele zin. Toen heb ik het toch gedaan. Ik zou hem mogelijk nog tegen het lijf lopen in de stad, hij zou dan met heel andere ogen naar mij kijken dan ik naar hem, wegens een andere herinnering. Dat strookte niet voor mij. En ik vond dat hij er ergens toch recht op had te weten. Ik belde hem. Hij was geschokt. Hij was meteen akkoord met de abortus. Belde me elke dag hoe het ging. Zou me terugbellen na de curretage, die ik ook nog moest krijgen. Maar ik heb hem nadien nooit meer gehoord.”

“Na de ingreep moest ik in het ziekenhuis nog een papier ondertekenen dat ik voortijdig vertrok, wat eigenlijk niet mocht zo snel na de narcose, maar ik moest mijn kindjes van de opvang gaan halen. Ik was de straat nog niet uit of ik moest gaan zitten en mijn vriendin bellen om me op te halen, wegens fysiek te zwak. Verder had ik niemand ingelicht. Ook mijn moeder niet. Ik schaamde me niet voor de abortus. Vandaag nog altijd niet. Maar wel voor wat ik had uitgestoken om ongepland zwanger te geraken.”

“De abortus heeft me erg geraakt. Omdat ik me echt geraakt voelde in mijn kern. Maar ik ben heel blij dat de kans bestaan heeft. Het heeft me jarenlang heel dwars gezeten. Ook dat hij niets meer had laten weten. Tot ik hem tegenkwam, op een receptie. We hebben twee uur staan praten, tot iedereen rondom ons al lang naar huis was. Alleen daarover. En toen nog de stad ingetrokken en verder gepraat. Tot het licht was. Over het leven. Over de abortus. Over zijn schaamte om zijn stilzwijgen. Over mijn pijn. En toen was het verteerd. Ook voor mannen is abortus niet iets waar je licht over gaat.”

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/38/Familie/article/detail/2274898/2015/04/03/25-jaar-Belgische-abortuswet-deze-vrouwen-kozen-ervoor.dhtml

Het is een keuze en het mag zeker niet weggeschreven worden. Maar er mag geen misbruik van gemaakt worden, want er zijn genoeg voorbehoedsmiddelen die zwangerschap tegenhoud. En men moet ook wel goed geïnformeerd worden als je denkt aan abortus. Je stopt tenslotte een leven.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

 

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf

Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Ruelha

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

De kleine dingen

Op zoek naar groot geluk in kleine dingen

%d bloggers liken dit: