Waarom blijven vrouwen bij man die hen mishandelt? “Je valt in een patroon waar je nog moeilijk uitgeraakt”

In 2021 werden meer dan 38.000 aangiftes gedaan vanwege partnergeweld, fysiek, seksueel, psychisch of economisch. Dat zijn er meer dan 100 per dag. “Slechts één op vijf slachtoffers stapt naar de politie en dit bijna altijd na vijf of meer feiten”, vertelt criminologe Anne Groenen, die sinds 2006 onderzoek voert naar het fenomeen. Waarom blijven vrouwen bij een man die hen uitscheldt, vernedert of zelfs in elkaar slaat? En zien we dit ook bij mannen?

Waarom blijf je bij een partner die je mishandelt? We vroegen het aan Anne Groenen, doctor in de Criminologische Wetenschappen aan de UCLL (University Colleges Leuven-Limburg) die sinds 2006 onderzoek voert naar intrafamiliaal geweld. Ze schreef samen met ervaringsdeskundige Triene-Mie Le Compte het boek ‘Als liefde overleven wordt – De vele gezichten van partnergeweld’, waarin ze de eerste tekenen van misbruik, de manipulatieve strategieën van de dader en de langdurige gevolgen aankaarten.
Volgens Groenen is er niet één specifieke reden waarom slachtoffers samenblijven met hun partner. “Het is meestal een combinatie van factoren”, vertelt ze. “Vaak zien slachtoffers hun partner nog graag. Ze willen dat het geweld stopt, maar niet dat de relatie eindigt. Als je samen kinderen hebt, of financieel afhankelijk bent van je partner, zijn dat extra redenen om bij elkaar te blijven.”
Slachtoffers van partnergeweld vallen volgens Groenen ook regelmatig in een patroon. “Het loopt vaak in golven: van een incident naar een goede periode, dan weer een incident, weer een verzoening. Op een gegeven moment raak je er nog moeilijk uit”, stelt ze. “Een aantal slachtoffers leidt na langdurig geweld ook aan een posttraumatische stress-stoornis en vindt de moed en kracht niet om stappen te ondernemen. Als een slachtoffer een signaal uitzendt voor hulp, is het dus belangrijk om dit te zien en hulp te bieden, maar op tempo van wat haalbaar is.”

Schaamte

Ook het taboe dat rond huiselijk geweld heerst, maakt het moeilijk om de stap te zetten naar een ander leven. “Slachtoffers geven vaak aan dat ze niet over het onderwerp willen praten uit angst, schuld en schaamte”, aldus Groenen. “Daarom doen velen van hen ook geen aangifte. Uit onderzoek weten we dat slechts één op vijf naar de politie stapt en dat dit bijna altijd na een reeks van vijf of meer feiten is van een of meerdere vormen van geweld. En dat is volgens grootschalige studies bij de bevolking nog steeds slechts het topje van de ijsberg.”
80 procent van die aangiftes komt van vrouwen, maar volgens Groenen is dat verschil in de realiteit veel kleiner. “Verschillende bevolkingsonderzoeken tonen aan dat ook heel wat mannen te maken krijgen met huishoudelijk geweld”, klinkt het. “Een belangrijk verschil is dat mannen niet snel zeggen dat ze slachtoffer zijn van partnergeweld, maar het eerder gaan toewijzen op ‘relatieproblemen’. Als we dan bevragen wat die problemen juist zijn, dan zijn dat uiteindelijk dezelfde gedragingen die vrouwen wél expliciet als geweld benoemen. Een gendersensitieve aanpak is daarom ook belangrijk, niet alleen hoe je als hulpverlener omgaat met het slachtoffer, maar ook hoe we kijken naar de verwachtingen die vrouwen of mannen hebben over relaties, over de rol van beiden en over hoe ze geleerd hebben om met conflicten om te gaan.”

Concrete bewijzen

Als een slachtoffer toch de stap durft zetten om aangifte te doen, is het nog maar de vraag of hier ook gevolg aan wordt gegeven. “Een vaag verhaal is niet genoeg, er zijn concrete bewijzen nodig”, zegt Groenen. “Vooral wanneer het gaat om psychisch geweld is het niet eenvoudig om die aan te leveren. Dan is het belangrijk om bij een verhoor echt voldoende door te vragen, zodat de magistraat een goed oordeel kan vellen.”
Groenen geeft ten slotte nog aan dat je als slachtoffer ook andere zaken kan ondernemen om uit de situatie te geraken, als een aangifte een te grote stap is. “Je kan steeds 1712 contacteren, de hulplijn voor geweld, misbruik en kindermishandeling. Verder zien we ook steeds meer lotgenotengroepen, via de Family Justice Centra of vzw Zijn bijvoorbeeld. Daar kunnen slachtoffers vaak een eerste drempel overwinnen om later verdere stappen te zetten.”

BRON: https://www.hln.be/lanaken/waarom-blijven-vrouwen-bij-man-die-hen-mishandelt-je-valt-in-een-patroon-waar-je-nog-moeilijk-uitgeraakt~a88c13af/

Een belangrijk punt in dit is angst. Vaak wordt het slachtoffer zo gemanipuleerd dat het angst heeft om zelfs aangifte te doen erover te praten of weg te gaan. Ook geloven ze vaak in sprookjes. Schat het zal niet meer gebeuren ja ik ben verkeerd sorry. Zijn woorden die in zo een relatie vaak gebruikt worden. Mishandeling en verkrachting komt nog maar al te vaak voor in relaties. Het vaakst is de vrouw het slachtoffer. Maar het is ook bekend dat het anders is en de man het slachtoffer is van mishandeling in allerlei vormen. Vaak ziet men dat deze slachtoffers geen liefde hebben gekend in het jeugdjaren en zelfs daar gedomineerd werden. Wanneer ze dan toch een stap durven zetten om weg te gaan. Hoor je vaak dat ze iets missen. En gaan ze vaak terug of opzoek naar dezelfde situatie.
Als men slachtoffer is kan men altijd anoniem praten met 1712. Ze zullen naar je luisteren en soms handvaten geven om iets te ondernemen. Maar alles hangt af van jezelf.
De belangrijkste stap die men moet durven nemen is het aan een vertrouwenspersoon te melden.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Aum Shanti,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM PADME HUM MANI