Psychologen hadden het nog nooit zo druk: “Ook voor ons wordt de situatie soms uitzichtloos”

Raadpleging Van, Geestelijke Gezondheid, Gezondheid

Het is druk in de praktijk van de psycholoog: onder meer door corona voelen mensen zich neerslachtig, bang of afgesneden van de samenleving. De overrompeling is zelfs zo groot dat heel wat therapeuten niet anders kunnen dan hun wachtlijsten sluiten. “Ik maak steeds de afweging: help ik deze cliënt nú, of bewaak ik mijn grenzen?”

Al bij het begin van de coronacrisis rezen bezorgdheden over de mentale impact van de maatregelen op de bevolking. Hoewel de eerste lockdown voor velen nog als een welkome adempauze kwam, worden de gevolgen bijna een jaar later duidelijk: heel wat zelfstandige psychologen worden overspoeld door aanmeldingen, zo horen we in het werkveld en bij de Vlaamse Vereniging van Klinisch Psychologen (VVKP). De agenda’s raken verzadigd en wachtlijsten worden afgesloten, ook al is een consultatie vaak enkel weggelegd voor mensen met voldoende financiële middelen. De meest gehoorde problemen zijn depressieve klachten, de angst om het virus op te pikken of door te geven, en een gevoel van uitzichtloosheid en afzondering – voornamelijk door telewerk. Vaak legden de lockdowns ook sluimerende problematieken bloot, zoals relatieproblemen en moeilijke thuissituaties. “Dan als psycholoog – opgeleid om mensen te helpen – moeten zeggen dat je zelfs niet weet wannéér je iemand kan helpen, is ethisch enorm zwaar”, zegt Koen Lowet van VVKP. “Dat komt nog bovenop de rol die zij moeten spelen in de vaccinatiestrategie en kleine irritaties, zoals het gebrek aan premies om de beschermingsmaatregelen te kunnen uitvoeren. Er rust heel wat druk op hun schouders.” Ook vacatures om deeltijdse psychologen meer uren te laten werken in een praktijk geraken amper ingevuld.
Julie Ivaldi (35) heeft als psycholoog een eigen groepspraktijk in Wemmel en ziet, na een rustige zomer, het aantal aanmeldingen sinds de tweede lockdown stijgen. Zelf besloot ze een patiëntenstop in te lassen. “Ik ken mijn grens, en vol is vol”, vertelt ze. “Na de geboorte van mijn tweede kindje zou ik normaal gezien halftijds terugkeren. Maar collega’s konden er niets meer bijnemen, dus werkte ik al snel weer voltijds. Er zijn ook niet veel mensen die genoeg hebben aan één of twee gesprekken.”

Ik spreek de laatste maanden vaker met een collega. Zij is mijn klankbord. En voor mezelf mag de lat wel wat minder hoog. Ik laat de was sneller staan, besteed de strijk uit en kook wat minderJulie Ivaldi, Psycholoog

Tsunami

“Het is continu dansen op de rand”, bevestigt ook psychologe en psychotherapeut Isabelle Desegher (42), die in Gent zowel in haar privépraktijk als in een groepspraktijk met kinderen, jongeren, studenten en volwassenen werkt. Ook zij neemt intussen geen nieuwe patiënten meer aan. “Soms denk ik dat het even normaliseert. Maar dan zijn er toch dagen waarop ik zes à zeven nieuwe aanmeldingen krijg, en ik dus helaas moet weigeren. Dat er een tsunami aan mentale problemen komt? Die tsunami overspoelt ons nú al. Bij elke nieuwe aanmelding maak ik dezelfde afweging: neem ik deze cliënt er meteen bij of bewaak ik mijn grenzen? Voor een gekende cliënt zou ik me schuldig voelen als ik hem of haar zou moeten doorverwijzen. Intussen is er ook meer telefonisch overleg met dokters, psychiaters, CLB’s en mobiele crisisteams. Ik voel soms – meestal door fysieke klachten aan het eind van een zware dag, zoals hoofdpijn, rugpijn en nekpijn – dat ik mijn grens bereikt heb. Dan helpt yoga, wandelen of tijd met mijn gezin. Gelukkig kan ik terecht bij mijn echtgenoot, net als bij mijn intussen dertig collega’s in de groepspraktijk. Op een forum ventileren we over ons welbevinden.”

Taboe

Ook de aard van de klachten stelt psychologen immers voor uitdagingen. “Bij collega’s merk ik dat het heftig is of dat ze eronderdoor gaan”, vervolgt Desegher. “Maar kwetsbaarheid bij psychologen lijkt nog taboe, terwijl de uitzichtloosheid van de cliënt ook bij ons binnenkomt. Je wil stappen vooruit zetten, maar dat proces lijkt langer te duren in een context die soms weinig perspectief biedt, en da’s frustrerend. Al blijf ik me verbazen over de creativiteit van mensen om naar oplossingen te zoeken.”

Er zijn dagen waarop ik zes à zeven nieuwe aanmeldin­gen krijg, en ik dus helaas moet weigerenIsabelle Desegher, Psycholoog

“Iedereen zit in hetzelfde schuitje, ook wij”, vult Julie Ivaldi aan. “Zelf had ik het moeilijk toen ik thuiszat met mijn kinderen, net bevallen van de jongste terwijl de oudste niet meer naar school kon. Ook social distancing is niets voor mij. Dus spreek ik de laatste maanden vaker met een collega. Zij is mijn klankbord. En voor mezelf mag de lat wat minder hoog. Ik laat de was sneller staan, besteed de strijk uit en er hoeft niet altijd vers gekookt eten op tafel te staan. Ik besef dat ik me gelukkig mag prijzen. Daardoor, en door de samenhorigheid in het team, weet ik dat ik het zal volhouden, en dat ik nog op een degelijke manier therapie kan geven. Maar vergeet niet dat enkel financieel krachtige mensen de weg naar ons vinden. Wat met de lange wachtlijsten bij de CAW’s (Centra Algemeen Welzijnswerk, red.), CGG’s (Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg, red.), psychiatrische voorzieningen en mobiele crisisteams, die al jaren blijven toenemen?”

Chronische klachten

Enkel een verhoging van de capaciteit kan de huidige druk op psychologen verlagen. Nu werken heel wat zelfstandigen slechts deeltijds in een privépraktijk. Koen Lowet: “Structurele financiering, gelijkaardig aan wat de overheid vandaag voorziet voor tandartsen en kinesisten, zou meer psychologen toelaten een voltijdse praktijk uit te bouwen. Dat budget zouden we ook preventief kunnen inzetten, met grootschalige programma’s voor kinderen in bepaalde buurten en voor werknemers in bedrijven.” Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (sp.a) kondigde een paar maanden geleden aan budget vrij te maken om de eerstelijnszorg te versterken met 1.500 psychologen. De besprekingen daarover lopen. “Een significante eerste stap”, aldus Lowet. “Maar onvoldoende. Ik vrees dat de klachten van cliënten die niet aan hulp geraken en bij de al overbevraagde huisartsen blijven zitten, zullen etteren en uiteindelijk chronisch worden.”

BRON: https://www.hln.be/binnenland/psychologen-hadden-het-nog-nooit-zo-druk-ook-voor-ons-wordt-de-situatie-soms-uitzichtloos~a68ad060/

De druk wordt groot. Maar ook bij sommigen psychologen ligt de druk bij hen zelf hoog. Ze moeten ook heel wat verwerken en moeten dan nog eens het goede doen voor hun cliënte. Als men zelf niet goed in het vel zit hoe kan men dan iemand goede raad geven? Dan mag men nog kunnen ventileren met collega’s dan nog is er een onderscheid tussen thuis en werk. Ook voor hen is het dus zwaar. En de mensen die op een wachtlijst worden gezet is ook niet altijd goed. Want het is een roep om hulp en als deze dan moeten wachten dan kan dit wel eens de verkeerde weg opgaan. Mensen hebben het vaak moeilijk om met iemand te praten en soms laten voelen dat je er bent kan al genoeg zijn om te helpen. Zo neemt men de druk ook af van de psychologen.
In het begin van heel de problematiek corona kon iedereen het nog plaatsen. Maar nu begint het bij de meeste genoeg te worden. Daar zou men ook eens rekening mee moeten gaan houden. Zeker als het zonnetje begint te schijnen komen de meeste ook weer buiten. Dat het dan ook weer moeilijk maakt om je aan de regels te houden. Waardoor men ook weer stress van kan krijgen. Het is een vicieuze cirkel en die moet doorbroken worden. Zeker naar jongeren toe. Ze hebben al heel wat verloren als je het zo kan beschrijven en willen leven. Juist doordat komen ze vaak in de problemen en weten geen uitweg meer. Een therapeut of psycholoog wordt dan aangewezen. Maar de wachttijden zijn vaak heel lang zodat ze het op een moment niet meer zien zitten.

Psycholoog, Therapie, Problemen, Ziek, Arts

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM