Tem de okselvijvers: alles wat je moet weten over (natuurlijke) deo’s. “Plots ben ik blij met de anderhalve meter afstand”

Vrouw, Volwassenen, Scheren, Harsen, Schoon

Een deodorant is een beetje als de ware liefde: je eerste vergeet je nooit en de zoektocht naar ‘the one’ verloopt zelden zonder slag of stoot. Dat er zoveel vissen in de deo-zee zijn, helpt natuurlijk niet. Er zijn rollers, balsems, sticks, crèmes en afwasbare exemplaren. Dan hadden we het nog niet over scrubdeo’s of deo’s die verzorgen, kalmeren of zelfs een tintje oplichten. En wat met aluminiumzouten en pH-waardes? Werkt een natuurlijke deo wel even goed? Drie NINA-redactrices gingen op op zoek naar een nieuwe bondgenoot in de strijd tegen de okselvijvers. “‘Natuurlijk’ impliceert niet per definitie dat het beter is.”

(Z)weetje van de dag
 Vroeger droeg niemand deodorant. Meer nog, het is dankzij het gebrek aan deodorant en lichaamshygiëne dat het menselijk ras vandaag de dag nog altijd ­bestaat. Antropologen zijn ervan overtuigd dat die onaangename geurtjes ervoor zorgden dat roofdieren hun neus ophaalden voor de holbewoners en hun avondeten elders zochten. 
Maar tijden veranderen en gelukkig voor iedereen die al eens in een bloedhete bus of ongeventileerde tram stond te chambreren, kwam daar in 1888 verandering in met ’s werelds eerste deodorant. Al duurde het uiteindelijk nog tot halverwege de twintigste eeuw voor het ding ook vlotjes over de toonbank begon te gaan. ’s Werelds populairste cosmeticaproduct heeft er dus best een moeizame start op zitten. 

Dank u, beautyindustrie

Op zich niet zo vreemd, want in principe heeft slechts een deel van de ­mensen deodorant nodig. “Zweet is geurloos”, legt dermatologe Dagmar Ostijn uit. “We zweten wel allemaal, maar niet iedereen stinkt. Pas wanneer het in contact komt met bacteriën op de huid, begint het te ruiken.” En zelfs wie niét stinkt, stinkt er alsnog in: want dankzij slimme marketing groeide deo al snel uit tot het zwarte goud van de beautyindustrie en smeren, sprayen en rollen we trouw elke dag het goedje onder onze armen. Gewoon, voor de zekerheid. In naam van de fraîcheur en een goede lichaamsgeur.

Kortom, het (angst)zweet breekt je al uit als je nog maar voor het winkelrek staat.

Keuzestress
Eén groot probleem: met populariteit komt keuzestress. De klassieke spray dekt allang de lading niet meer. Er zijn rollers en balsems. Maar evengoed sticks, crèmes of ­afwasbare exemplaren. En dan hadden we het nog niet over scrubdeo’s, die beloven dode huidcellen te verwijderen, of deo’s met stoffen die onze tere oksels zouden verzorgen, kalmeren of zelfs een tintje oplichten. 
Kortom, het (angst)zweet breekt je al uit als je nog maar voor het winkelrek staat. Maar op zich is het niet zo dat het ene beter werkt dan het andere, zegt de dermatologe. Want in tegenstelling tot wat de talloze keuzes doen vermoeden, zit het belangrijkste verschil niet in de vorm, maar in de samenstelling. 

Vandaag de dag zijn de meeste deo’s in de winkel een combinatie van twee principes, al staat dat zelden duidelijk op de verpakking vermeldDermatoloog Dagmar Ostijn

Deodorant of antitranspirant

Grofweg zijn er twee soorten: de klassieke deodorant en een antitranspirant. Dagmar Ostijn: “Die eerste gaat geurtjes verhullen met behulp van parfum en bevat eventueel bacteriedodende ingrediënten, maar voorkomt niet dat je zweet. Een antitranspireermiddel doet dat wel: aluminiumzouten blokkeren de uitgangen van de zweetklieren en houden zo de zweetproductie tegen. Je oksels worden zelfs minder nat.” 
Een duidelijk onderscheid, al valt dat in de praktijk behoorlijk tegen. Zo krijgen zowel deodoranten als antitranspiranten voor de gemakkelijkheid de stempel ‘deo’ opgeplakt. Vera Rogiers, professor toxicologie aan de Vrije Universiteit Brussel, gespecialiseerd in de veiligheid en efficiëntie van cosmetica, legt uit: “Vandaag de dag zijn de meeste deo’s in de winkel een combinatie van beide principes, al staat dat zelden duidelijk op de verpakking vermeld.”

Dat borstkan­ker zich vooral ontwikkelt in het gedeelte dat het dichtst bij de oksel ligt, heeft niets met aluminium te makenToxicoloog Vera Rogiers

Aluminium? alarm!Die aluminiumzouten groeiden de laatste jaren uit tot een grote bron van ongerustheid. Doordat we ­onderarmdeo erg dicht bij de lymfeklieren van de oksels aanbrengen, ontstond het idee dat het borstkanker kan veroorzaken. Onzin, weerlegt toxicoloog Vera Rogiers die geruchten. “Ondertussen zijn er tal van studies die dat tegenspreken. Maar het blijkt zeer moeilijk om dat idee weer de wereld uit te helpen.” 
Dat borstkanker zich vooral ontwikkelt in het gedeelte dat het dichtst bij de oksel ligt, heeft namelijk niets met aluminium te maken. Vera Rogiers: “Kankergroei komt voor daar waar klierweefsel ligt, zoals in dat gedeelte van de borst. Het idee dat aluminiumzouten ervoor zorgen dat ons lichaam schadelijke stoffen niet meer goed zou kunnen afvoeren, omdat ze de zweetklieren blokkeren, klopt evenmin”, aldus Rogiers. “Ten eerste is dit slechts één procent van de zweetmogelijkheden van ons lichaam, ten tweede worden afvalstoffen helemaal niet afgevoerd via zweet, maar via urine en stoelgang. Zweten dient alleen om af te koelen.”

Puur natuur?

Geen reden tot ongerustheid dus, al leidde het alsnog tot de opkomst van natuurlijke en aluminiumvrije alternatieven. We zijn namelijk meer dan ooit bezig met wat we in ons lichaam stoppen. Nochtans impliceert ‘natuurlijk’ niet dat het beter is, nuanceert Dagmar Ostijn. “De meeste natuurlijke deo’s bevatten vooral absorberende ingrediënten, zoals zuiveringszout, eventueel in combinatie met stoffen die de bacteriegroei remmen (denk: zilver, koriander, granaatappel, salie en eucalyptus). Dat werkt, maar grote zweters zullen er niet mee wegkomen en ­hebben echt aluminiumzouten nodig.” 
“Bovendien kunnen natuurlijke stoffen eveneens allergische huidreacties veroorzaken”, voegt Vera Rogiers daaraan toe. “Natriumbicarbonaat of zuiveringszout verandert de pH-waarde van de huid grondig, en kan daardoor tot irritatie leiden bij regelmatig gebruik.” Kies dus vooral het product waar jij je goed bij voelt, natuurlijk of niet. Want in liefde en deo is alles toegestaan. 

De redactie test

An ging op zoek naar een natuurlijke deo“Alarmerende berichten over aluminium in deo’s deden mij op zoek gaan naar een natuurlijke deo. Eerste testcase: Nuud. De crème zou bacteriën aanpakken en je zweet geurvrij houden. Een erwtje houdt je drie dagen (!) okselfris. Helaas. Slechts vier uur was ik ­geurvrij.” 
“The Ohm Collection-crème trekt snel in en laat geen vlekken na. Alleen … ook hier ging het na een tiental uur geursgewijs mis. Derde keer, goede keer met We Love the Planet? De subtiele sinaasgeur houdt me een werkdag lang geurvrij. Maar heb je ’s avonds nog plannen, dan is bijsmeren geen overbodige luxe. Conclusie: geen enkele natuurlijke deo werkt zo goed als mijn deo-met-aluminium. Maar mijn oksels zijn wel beter gehydrateerd én aluminiumvrij.”

Sophie zoekt een duurzame deo“Mijn deo zit in een plastic tube met plastic dopje. Hoewel hij me geurvrij houdt, vindt mijn innerlijke Anuna De Wever dit niet top. Dus op naar een ecologische DIY-deo op basis van kokosolie en zuiveringszout. De olie laat geen vlekken na, en mijn oksels voelen zacht en gehydrateerd. Vooral dat laatste is een zegen wanneer ik weer eens na het scheren mijn deo aanbreng (byebye, brandende oksels). Helaas stoppen de voordelen daar. Na vier uur merk ik de eerste geurtjes. Thank you, next.” 
“Met de Soothing Deodorant van Mádara kom ik een dagje thuiswerken probleemloos door, maar tijdens het joggen ben ik plots heel blij met de anderhalvemeterafstandregel. Hm. Het is pas de Powered by Plants-ecospray van Dove die mij overtuigt. De 99% natuurlijke formule houdt 99% van mijn geurtjes tegen. Zelfs na een spinningles ruik ik min of meer fris. Enige nadeel: hij prikt lichtjes bij het aanbrengen. Voorlopig mag mijn oude deo dus blijven. Want een halfvolle tube ­weggooien, dat is pas ecologisch onverantwoord.”

Liesbeth zocht de beste geurtjes­bestrijder“Ik ben een stresszweter. Tijdens de week gebruik ik – better safe than sorry – een straffe deo. In het weekend heb ik graag iets softers. De deo van Oy is er zo eentje: een zachte, natuurlijke crème die je aanbrengt op droge oksels, even laat inwerken en dan afspoelt. De eerste dagen werkte Oy perfect. Maar op dag drie brak het zweet opnieuw door.” 
“Ook bij de rozendeo van Dr. Hauschka, een good old deoroller die geurt naar rozenblaadjes, ging het vanaf dag drie helaas mis. Dé verrassing kwam uit een doosje van Albert Heijn: de vaste deo. Lekker, op basis van zuiveringszout, kokosvet en sheaboter. Een beetje stroef in gebruik (je wrijft het goedje met je vingers op je oksel), maar alles blijft heerlijk fris. Ik heb mijn nieuwe okselvriend gevonden!”

BRON: https://www.hln.be/fit-en-gezond/tem-de-okselvijvers-alles-wat-je-moet-weten-over-natuurlijke-deo-s-plots-ben-ik-blij-met-de-anderhalve-meter-afstand~a61e431c/

Vroeger werd er niets onder de armen gespoten of gerold. Nu kan bijna niemand meer zonder. Heel weinig mensen kennen hun eigen lichaamsgeur nog. Maar eigenlijk een neutrale deo is veel gezonder dan een geparfumeerde. Het is zeker veel leuker als je dicht tegen elkaar geplakt staat of ligt dat iemand goed ruikt. Maar zweten doen we allemaal. En je hebt er nu eenmaal bij die hun geur sterker is. En zoals beschreven staat. Ga meer eens winkelen en sta maar voor de rekken van deodorant. Dan breekt het zweet je al uit. Welke moet je nemen en van welk merk. Ook in reclame wordt het vaak tegen je oren geslagen. En het is zelfs mogelijk dat een bepaalde geur die je spuit ook niet de geur geeft van wat het moet zijn. Dit heeft allemaal te maken met je eigen lichaamsgeur.

Mensen, Meisje, Alleen, Schoonheid, Sexy, Model

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM