Buitengewoon secundair onderwijs houdt schoolpoorten dicht, tot wanhoop van ouders: “Mijn kind is gecrasht. Ze heeft niks meer”

HET M-DECREET - zorg

Terwijl steeds meer kinderen zich klaarmaken om weer naar school te gaan, moeten leerlingen uit het buitengewoon secundair onderwijs thuisblijven. De zorg valt bijna volledig op de schouders van de ouders en beterschap is nog niet in zicht. “Zelfs in september zullen we pas gedeeltelijk heropstarten.”

“Vorige week is Phoebe zwaar gecrasht. Al wekenlang heeft ze geen fysiek contact meer met leeftijdsgenoten. Geen kunstacademie, niet naar school, niet gaan turnen…. Heel haar sociaal vangnet is weggevallen. Dat weegt zwaar op alle kinderen, maar voor mensen met een beperking is dat nóg veel moeilijker om te vatten”, vertelt Debora Van Meirhaeghe, mama van Phoebe (21). Al sinds midden maart zit het meisje met het syndroom van Down thuis, samen met haar ouders. Hetzelfde verhaal bij Dany Wils, de mama van Lasse (17), die ook het syndroom van Down heeft. “Al tien weken gaat hij niet meer naar school: het is onmetelijk wat voor een impact dat heeft op zijn sociaal welzijn. Deze week was Lasse aan het skypen met zijn klasgenoten en enkele leerkrachten: je zag hem meteen heropleven.” Ook bij de ouders zelf eist de lockdown stilaan zijn tol. “Wij hebben geen vrij moment meer. De hele dag wordt ingenomen door de zorg voor je kind.”

Vergeten door iedereen

Veel ouders van kinderen met beperkingen zitten in hetzelfde schuitje. De meeste basisscholen van het buitengewoon onderwijs zijn sinds 18 mei gedeeltelijk opgestart, maar de poorten van secundaire scholen waar kinderen met grote zorgnoden zitten, blijven bijna allemaal toe. Uit een belronde van de Vlaamse onderwijsinspectie blijkt dat slechts één van de 63 scholen die de zogeheten ‘OV1- en OV2-opleidingen’ aanbieden, weer is opgestart.

“We voelen ons echt wel in de steek gelaten”, zegt Dany. “Het buitengewoon onderwijs lijkt een vergeten groep. In de communicatie van de Veiligheidsraad of de media: nooit staat er iets bij voor onze kinderen.” Debora kreeg vorige week pas een eerste officieel bericht van de school. “De richtlijnen zouden niet duidelijk genoeg zijn, dus een heropstart is te moeilijk. Phoebe studeert dit jaar af. Zal ze nog één keer haar klasgenoten in levenden lijve kunnen ontmoeten voor het einde van het schooljaar? Die onwetendheid knaagt.”

Greet Boeykens, directeur van de Buggenhoutse school Blijdorp – niet die van Lasse en Phoebe – is, op advies van de preventiedienst, niet heropgestart. “We konden de gevraagde veiligheidsmaatregelen niet waarmaken. Veiligheid en gezondheid primeren, zowel voor leerlingen als voor medewerkers. Zo kan bijvoorbeeld niet iedereen een mondmasker opzetten. De praktijk leert ons ook dat het moeilijk voor hen is om afstand te houden: onze kinderen zijn echte knuffelberen. Als de leerlingen elkaar terugzien, dan vliegen ze elkaar rond de nek.”

Een heropstart in juni ziet ze niet meteen gebeuren, er komen enkel ‘afsluitnamiddagen’ . En zelfs in september zal het niet worden zoals vroeger, denkt Boeykens. “Het hangt allemaal af van hoe het virus evolueert, maar de veiligheidsinspecteur gaat uit van een gedeeltelijke en geleidelijke heropening in september.”

Ploeteren

De coronacrisis weegt dus zwaar op kinderen met een beperking en hun ouders. En beterschap lijkt dus nog niet meteen in zicht. “Dag na dag ploeteren we voort”, vertelt Wendelien De Baere van vzw De Ouders. “Hopelijk komen er snel oplossingen, maar veel ouders vrezen ook voor de zomer. Jeugdkampen zullen waarschijnlijk niet kunnen doorgaan, omdat ze een medisch attest moeten kunnen voorleggen. Een zware klap voor de kinderen en extra pijnlijk omdat de kloof tussen hen en gewone kinderen nog maar eens groter wordt. Bovendien moeten ouders voor die kampweken weer extra oplossingen zoeken. Een moeilijke en pijnlijke puzzel om te leggen.”

BRON: https://www.hln.be/de-krant/buitengewoon-secundair-onderwijs-houdt-schoolpoorten-dicht-tot-wanhoop-van-ouders-mijn-kind-is-gecrasht-ze-heeft-niks-meer~a47caee3/

Die het zelfs iets harder nodig hebben als andere kinderen worden niet gezien. Deze jongeren die structuur nodig hebben wordt aan de ouder overgelaten. Waar het zeker een hele opgave is om hele dagen thuis te hebben. Hun eigen thuiswerk en dan nog zo goed mogelijk met hun kind bezig zijn. Dat is zeker de zwaarste opgave die er nu is. Het kind mist niet alleen structuur maar ook zijn vriendjes en de school in het algemeen. Ik kan best begrijpen dat bepaalde kinderen er onder doorgaan en ook niet te vergeten de ouders.
Wanneer wordt er ook eens meer aandacht aan heb gegeven.

banaba buitengewoon onderwijs | VIVES

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM