Ik zal niet snel over een boek schrijven. Maar deze is echt aangrijpend. Op het gebied van verwerking en wat een mens in zijn leven moet verwerken.

Zelfmoord en alzheimer. Daar werd de schrijfster mee geconfronteerd. Zei en haar zus verwerkte het beide op een andere manier. De schrijfster heeft geleefd met een masker. Niet kunnen praten over het trauma het verlies en de kracht die nodig is om je ouder te gaan bezoeken. Wetende dat ze je niet meer zal herkennen. Dat het veel verdriet met zich meebrengt. Dat je hulp zoekt maar niet krijgt wat je verwacht. Dat jezelf leeft maar eigenlijk op automatische piloot. Omdat het moet, omdat je er wilt zijn. Maar je vergeet jezelf je voelt je leeg en uitgeput. Maar je moet door. Door om te leven maar eigenlijk om te overleven. Tot je de juiste persoon tegenkomt. Die echt je muur omver kan duwen en kan zeggen je mag leven je mag genieten. Gooi je emoties eruit en deel. Dat is natuurlijk niet op een twee drie gedaan. Zeker niet met die bagage die je draagt.

Het is echt een boek dat iedereen zou moeten lezen.

Zelfmoord en alzheimer zijn de twee raakvlakken in het boek. Maar men kan het bekijken en aanvoelen wat wij mensen allemaal wel eens kunnen tegenkomen. Ongeneselijke ziekte en de dood.

Dat in het boek vermeld wordt als het monster dat de bovenhand van iemand neemt. En waar je als familielid niet veel kan aan doen.

Zelf schrijf ik ook veel over zelfmoord. Maar wie wordt echt vergeten de nabestaande. Die blijven met vragen achter. Die nemen heel hun leven die dag met zich mee.

Zeker een aanrader

SCHRIJFSTER ANIANA TAELMAN

Afbeeldingsresultaat voor het einde is nu taelman

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM