De lastige idealen van de ‘experimentele stad’ Auroville

De ingang van Auroville. © foto aletta andre

De Indiase leefgemeenschap Auroville bestaat morgen vijftig jaar. De stad wil zelfvoorzienend zijn en is gericht op een betere mens. Er wonen honderd Nederlanders.

“Hippies en flower power”, lacht Inge van Alphen. “Ik weet dat veel mensen sceptisch zijn over onze idealen, en dat is prima.” De 27-jarige Nederlandse praat over Auroville, de internationale leefgemeenschap in het zuiden van India waar zij woont. Zelf voldoet Inge met haar studentikoze uiterlijk – blond staartje en nette blouse – niet aan dat stereotype. Niet heel lang geleden woonde ze nog in Maastricht, waar ze een Master in global health deed.

“Ik wilde heel graag in de ontwikkelingssector werken”, zegt ze op het dakterras van de Solar Kitchen, een gemeenschapskeuken, omringd door bomen, die voor 30 procent op zonne-energie werkt. “Maar ik realiseerde me dat om echt verschil te maken de wereld fundamenteel anders moet worden ingericht. Dat is wat we hier proberen.” Na een jaar werken in Nederland besloot Van Alphen daarom terug te keren naar Auroville, ‘stad van de dageraad’, waar ze op haar negende met haar ouders en twee broers naar toe verhuisde.

Het is vandaag vijftig jaar geleden dat de experimentele stad Auroville werd opgericht door Mirra Alfassa, onder de inwoners beter bekend als De moeder. Alfassa was een Franse volgelinge van de Indiase goeroe Sri Aurobindo. Het idee van een alternatieve, zelfvoorzienende samenleving kwam van deze goeroe, een yogi die het idee had dat mensen zich kunnen doorontwikkelen tot een soort supermens. Auroville begon in 1968 met tweehonderd inwoners. Het doel is om er met 50.000 mensen uit heel de wereld vreedzaam samen te wonen. Zonder bezit, zonder geld en zonder strijd. Op de lange termijn moet dit model zich verspreiden naar de rest van de wereld.

Inge van Alphen © foto aletta andre

Op dit moment zijn er bijna 2800 Aurovillianen met 54 nationaliteiten. Bijna de helft komt oorspronkelijk uit India. De honderd Nederlanders vormen de vijfde grootste groep, na Fransen, Duitsers en Italianen. Ze wonen verspreid over een bosrijke 20 vierkante kilometer in ruim honderd deelgemeenschappen met namen als Aspiration, Horizon en Promesse. Allemaal delen ze het ideaal van een betere wereld. Over de praktische uitvoering bestaat echter veel onenigheid. Er zijn expres geen regels opgesteld, die zouden op een organische manier moeten ontstaan. De moeder zei in 1970 dat het politiek systeem van Auroville in haar ogen nog het meest zou moeten lijken op een ‘goddelijke anarchie’. “Maar dat zal de wereld niet begrijpen.”

Tot haar dood in 1973 beantwoordde De moeder regelmatig vragen van verwarde inwoners: mogen we chemische bestrijdingsmiddelen gebruiken in de landbouw? (Nee.) Mogen we drugs gebruiken? (Nee.) Is de zondag een vrije dag? (De dag kan gebruikt worden voor de oprechte innerlijke zoektocht naar het goddelijke.)

Consensus zoeken

Sinds ze het zonder De moeder moeten doen, proberen Aurovillianen voor elke beslissing onderlinge consensus te bereiken. “Een besluit nemen kan daarom wel jaren duren, en zelfs dan is het nooit definitief”, zegt Inge, die lid is van de working committee, een werkgroep die alle inwoners vertegenwoordigt. Maar anders dan een parlement, hebben de leden geen macht om besluiten te nemen. “We faciliteren het proces alleen.”

Meningsverschillen zijn er volop: over het al dan niet aankopen van meer land, de bouwstijl van huisvesting, de manier van voedseldistributie, over het toelatingsbeleid voor nieuwe inwoners en de mate van vrijheid van meningsuiting.

Het spirituele gedachtengoed in Auroville moet, daar zijn de inwoners stellig over, niet worden verward met een religie. Wat bijdraagt aan de verwarring is de Matrimandir – een imposant, gouden, rond meditatiecentrum waarvan de naam ‘De tempel van De moeder’ betekent. De moeder beschreef het als de ‘ziel’ van Auroville, maar benadrukte: “Ik wil niet dat het een religie wordt. We willen geen dogma’s, principes, rituelen, absoluut niet”.

Werken voor het collectief

De inwoners moeten werken voor het collectief, maar mogen wel zelf beslissen op welke manier zij willen bijdragen. Ecologisch verantwoord ondernemen staat hoog in het vaandel. Vooral op het gebied van herbebossing, duurzame architectuur en duurzame energie heeft Auroville een pioniersfunctie in de regio. Met mensen uit omringende dorpen wordt wasbaar maandverband, papier en wierrook gemaakt.

Het ideaal van zelfvoorzienendheid is nog ver te zoeken. De tien boerderijen kunnen slechts 15 procent van de voedselbehoefte van alle inwoners produceren. En er is een chronisch tekort aan geld – hoewel de economie zich behoorlijk heeft ontwikkeld sinds de beginjaren. “In het verleden waren er dagen dat we een stukje soja moesten delen met vijftien man”, vertelt Sonja van Dam, die zich in 1979 op haar 24ste in Auroville vestigde. “We dachten dat we yogi’s waren, en niets nodig hadden. We woonden in zelfgebouwde hutjes, en dat was prima. Maar ik was zwanger, en had gewoon honger.”

In het centrale fonds, dat in 1989 werd opgericht, zit nu bijna 35 miljoen roepies, ruim 450.000 euro. Dat is ongeveer wat Auroville in een jaar uitgeeft. Een derde van de inkomsten komt van donaties van de Indiase overheid en internationale organisaties, zoals de Nederlandse stichting De Zaaier. Ongeveer de helft van de inkomsten komt uit de opbrengst van de commerciële eenheden en gasthuizen. Daarnaast zijn vrijwilligers en nieuwkomers verplicht geld af te dragen.

Voor de Aurovillianen is er een gezondheidsfonds, als verzekering. De inwoners doen boodschappen in een supermarkt waar enkel wordt geregistreerd wat ze meenemen. Er wordt geen geld gebruikt. Voor kleding is er ruilwinkel Free Store, waar ook een naaimachine staat. Van Alphen krijgt voor haar werk in de working committee 16.000 roepies, ruim 200 euro, per maand. Dat is ongeveer het dubbele van het lokale minimumloon. Een deel verdwijnt direct in het potje voor eten. De rest gaat op aan benzine voor haar motor en sporadische uitgaven buiten Auroville. “Het is niet makkelijk om van zo weinig geld te leven”, zegt ze. “Maar het leven hier geeft me zo’n geweldig gevoel van vrijheid. Hier zijn geen zorgen om carrière, huur of pensioen.”

Huisvesting is nog wel een probleem. Toen Van Alphen terugkwam uit Nederland woonde ze noodgedwongen in haar ouderlijk huis. “Onze economie is niet toereikend om iedereen een dak boven het hoofd te bieden”, zegt Van Dam, die in Auroville voor de huisvesting-werkgroep werkt. Ze zit achter een bureau in het ‘stadhuis’, een modern gebouw van twee verdiepingen. “Dus van nieuwkomers wordt een bijdrage verwacht.”

Tienduizenden euro’s

Een nieuwkomer is in het eerste jaar voor een woning en levensonderhoud al gauw enkele tienduizenden euro’s kwijt. Voor jongeren zonder spaarpotis dat een drempel: Auroville vergrijst. Er is bovendien weinig plek – deels omdat besloten is dat meer dan de helft van het land groen moet blijven.

De oudere generatie die vaak een groot stuk land en vrijstaand huis hebben, is niet altijd bereid hun ruimte op te geven – ondanks het ideaal om persoonlijk eigendom af te zweren. Van Dam: “Veel deelgemeenschappen stellen eisen, bijvoorbeeld dat alleen hun eigen kinderen daar mogen wonen, of geen mensen van een bepaalde nationaliteit”.

De ‘niet in mijn achtertuin’-mentaliteit is hardnekkig, vindt ook Van Alpen. “Het is mogelijk dat één persoon een project blokkeert waarvan honderd anderen van kunnen profiteren. Maar iedereen heeft zijn eigen waarheid, dus om conflicten op te lossen willen we begrijpen waarom iemand iets wil of niet.”

Toch gelooft ze wel dat Auroville zich in de goede richting heeft ontwikkeld. “Dat we nog bestaan, is veelzeggend”, lacht ze. “Natuurlijk kun je je afvragen wat we in vijftig jaar hebben gedaan voor de wereld. Wanneer je duizend mensen met honger te eten geeft, heb je een veel zichtbaarder resultaat. Wat we hier doen, duurt misschien nog wel honderden jaren. Maar het is de enige verandering die er echt toe doet.”

Sri Aurobindo en De moeder

Sri Aurobindo (1872-1950) werd in Kolkata (toen Calcutta) geboren als Aurobindo Ghose. Hij richtte in het toen nog Britse India een nationalistische partij op en zat in 1908 een jaar in de gevangenis op verdenking van landverraad. Na zijn vrijspraak verhuisde hij naar Pondicherry, een Franse kolonie in het zuiden van India, om zijn leven te wijden aan yoga. Hij ontwikkelde de visie dat de mens een ‘wezen in transitie’ is en dat ‘integrale yoga’ de evolutie kan versnellen naar een nieuw soort supermens, die dichter bij God staat. Een experimentele, universele stad was volgens hem essentieel voor dit doel.

De moeder (1878-1973) werd geboren in Parijs als Mirra Alfassa, de dochter van een Joods-Turkse vader en een Joods-Egyptische moeder. In 1910 had ze wat ze zelf beschreef als een ‘omkering van bewustzijn’. Vanaf dat moment werd ze niet langer gedreven door persoonlijke wil, maar door de ‘goddelijke wil’. In 1914 bezocht ze Pondicherry en ontmoette ze Sri Aurobindo, waarna ze zich in 1920 permanent bij hem voegde. Al gauw werd ze bekend als De moeder – de belichaming van de universele moeder – onder Sri Aurobindo’s volgelingen. Na Sri Aurobindo’s dood in 1950 begon zij het idee van Auroville te ontwikkelen.

BRON: https://www.trouw.nl/samenleving/de-lastige-idealen-van-de-experimentele-stad-auroville~a1b2047e/

Hippieparadijs Auroville heeft nog een lange weg te gaan

Foto’s: Sara-May Leeflang
Auroville in India moest het hippieparadijs van de wereld worden. Nu bijna vijftig jaar na de stichting kampt het met allerlei problemen. Onze correspondent Sara-May Leeflang doet verslag vanuit Auroville.

Auroville, dat bekendstaat als ‘de stad van de dageraad’, is een dorp met ruim tweeduizend inwoners aan de zuidwestkust van India. Het is op 28 februari 1968 gesticht door de Franse spiritueel leider Mirra Alfassa. In die tijd trokken hippies massaal richting het oosten op zoek naar verdieping van hun spiritualiteit. 124 landen stuurden destijds een afvaardiging naar de nieuwe nederzetting in de deelstaat Tamil Nadu. Auroville moest het utopia worden van de hippiebeweging. Naast Alfassa, die door haar volgelingen steevast ‘de moeder’ wordt genoemd, speelden de goeroe Sri Aurobindo, ontwikkelaar van de integrale yogamethode, en de Franse architect Roger Anger een belangrijke rol in de leefgemeenschap. Er werden regels opgesteld die ook vandaag nog van kracht zijn, zoals: Auroville is van niemand, het is de plaats van oneindige educatie, het vormt een brug van het verleden naar het heden en het is een plek van materieel en spiritueel onderzoek. Het in het dorp gevestigde spiritueel centrum Matrimandir moet de geboorte van een nieuw bewustzijn symboliseren. Om aan de toeristische stromen te ontsnappen zijn er speciale bezoekdagen om te voorkomen dat het een toeristische bestemming wordt.

Auroville streeft naar een utopische gemeenschap waarin mannen en vrouwen van verschillende nationaliteiten en verschillende politieke voorkeuren in harmonie samenleven. Duurzaamheid en progressiviteit staan voorop in dit proces. Ook de vooruitgang in de spirituele ontwikkeling van het individu door middel van yoga en meditatie is erg belangrijk. Het dorp heeft echter te maken met verschillende problemen. Zo kampt het met criminaliteit en de overweldigende toeristenstromen en de relatie met de lokale bevolking loopt stroef. Toch zijn er nog steeds mensen die zich vestigen in het gebied.

De spirit van Auroville
Fabio (36) is Italiaans. In september wordt hij officieel een Aurovilliaan, na een testperiode van drie jaar. Hij is momenteel stadsontwikkelaar in het dorp. Volgens Fabio is het verkrijgen van land in het dorp de hoogste prioriteit. Maar echt spoedig verloopt dat niet. ‘Degenen die dwarsliggen zijn meestal niet lokale mensen, maar rijken uit de omliggende steden Chennai of Pondicherry die hier grond bezitten. Zij hebben twintig, dertig jaar geleden land gekocht, omdat ze zagen dat het wellicht wat op kon leveren in de toekomst. Ze vragen nu belachelijk hoge prijzen voor het land. De lokale mensen willen meestal hun land niet verkopen, omdat er door het geld ruzie binnen de familie komt. We bieden hen nu een groter land aan buiten de regio in ruil voor het land in Auroville.’ Volgens Fabio moet Auroville eerst over al het land beschikken en kan pas daarna overgegaan worden op de stadsplanning. Fabio ziet veel corruptie tijdens zijn werkzaamheden. ‘Tamil Nadu is anders dan de rest van India. De lokale maffia gaat net zo te werk als de Italiaanse.’

Aditi (24) is student Massamedia aan de Pondicherry Universiteit. Haar moeder Gayatri (44) komt uit New Delhi. Ze verhuisden ruim tien jaar geleden naar Pondicherry. Samen runnen zij een restaurant in Auroville. Ze kunnen de territoriumoorlog beamen. Aditi: ‘De grond in het centrum van Auroville is voor zo’n tachtig procent van Auroville. Maar daarbuiten, de mooie gebieden bij het bos, dat is maar voor zo’n veertig procent van de Aurovillianen. Autoriteiten hebben ons benaderd voor het kopen van land in het dorp. Mijn moeder heeft elk jaar het spaargeld in onze biologische boerderij gestopt. Dat verkoop je niet zomaar. Daarbij hebben we dezelfde ideeën als de Aurovillianen, we willen biologisch en duurzaam produceren. Dus we blijven hier.’

Om de fondsen binnen te krijgen moet er volgens Fabio een projectplan op tafel liggen. Dat is een blok aan zijn been. ‘Iedereen wil wat anders. De moeder (Mirra Alfassa, red.) wilde uiteindelijk dat het gebied bewoond zou worden door rond de vijftigduizend mensen. Sommige mensen houden star aan dit aantal vast, terwijl anderen zien dat je juist flexibel moet zijn.’ Fabio heeft soms problemen met de oude generatie. ‘In het begin was er veel land en weinig mensen. Mensen kregen dus grote stukken land aangewezen om het te beschermen, maar ze willen het nu niet opgeven. Dat is niet de spirit van Auroville. Ik zeg ook altijd: ook al zijn we officieel Aurovillianen, we zijn het toch ook weer niet, niet zolang dit soort problemen bestaan.’

De financiële steun komt van over heel de wereld, waaronder van de Verenigde Naties en de Europese Unie. Volgens Fabio komt er ook veel steun uit Nederland. ‘Nederland geeft zowel financiële als pragmatische steun. Er komen ook veel Nederlanders naar Auroville die in een korte periode veel werk gedaan krijgen.’

Regels
Vanja (22) is geboren en getogen in Auroville. Zijn ouders komen oorspronkelijk uit Rusland, maar hebben zich vijfentwintig jaar geleden in Auroville gesetteld. Vanja wil eigenlijk het dorp verlaten. ‘Ik wil de wijde wereld in, reizen en kijken hoe het leven buiten Auroville is. Iedereen kent iedereen hier.’ Volgens hem is het leven in het dorp niet gemakkelijk. ‘De meesten van ons hebben moeite om rond te komen, we hebben niet veel geld en moeten veel werken.’ Vanja is verslaafd aan alle soorten drugs die volgens hem gemakkelijk te krijgen zijn in het dorp.

De Argentijn Mate (40) heeft vijf maanden in Auroville gewoond. Hij werkte daar als fotograaf voor de lokale krant en nam deel aan vergaderingen van het centrale bestuur. Volgens hem wordt een te grote ophef gemaakt over het lidmaatschap van de gemeenschap. ‘Ze vinden dat je dankbaar mag zijn dat je in aanmerking komt, maar ik vroeg hen wat ze mij te bieden hadden. Zo mag je bijvoorbeeld niet buiten Auroville werken en moet alles in teken staan van Auroville. Je kan niet zomaar even rondreizen. Er zijn te veel regels, daarom wil ik geen Aurovilliaan worden.’

Aditi en Gayatri hebben ook niet de ambitie om Aurovilliaan te worden. Gayatri: ‘Aurovillianen bepalen wat er op jouw boerderij moet gebeuren. Je moet aan hun voorwaarden voldoen. Je hebt wel erg veel voordelen, je hoeft geen elektriciteit en water te betalen en je kan gebruikmaken van hun netwerk. Ik vind mijn vrijheid belangrijker dan dat.’

Volgens Fabio zijn de tijden inderdaad veranderd. ‘In vijftig jaar is er veel gebeurd. Mensen komen en gaan. Er zijn zo veel mensen geweest die bij de eerste problemen opgaven. Er is veel energie verloren gegaan. Daarom heeft Auroville nu een testperiode. Het komt zelden voor dat mensen daarna niet mogen blijven.’

‘Auroville bestaat uit allerlei kleine gemeenschappen’, zegt Fabio. ‘Alle gemeenschappen hebben hun eigen regels. Er zijn bosgemeenschappen waar mensen in stilte en rust leven, feestgemeenschappen waar elke avond wat te doen is, gemeenschappen waar ze geen kinderen of huisdieren accepteren, enzovoorts.’ Hij staat kritisch tegenover sommige gemeenschappen. ‘Sommige gemeenschappen leven heel erg in hun eigen bubbel. Ze werken alleen voor hun eigen gemeenschap en verliezen het grotere ideaal uit het oog. Veel mensen willen hun gelijk halen, hun ego staat voorop. Zo houdt bijvoorbeeld de oude generatie er een koloniale levensstijl op na. Leden van deze generatie hebben lokale Tamils in dienst die het werk voor hun opknappen. Zolang we daar niet bovenuit groeien kunnen we onszelf geen Aurovilliaan noemen.’

Dieven
Volgens Mate wordt er ook veel gestolen in Auroville. ‘Tassen van toeristen die bij de deur liggen van yogabijeenkomsten worden meegenomen en er wordt uit de huizen gestolen.’ Afgelopen jaar hebben er volgens Mate ook aanrandingen plaatsgevonden. De incidenten vinden volgens hem vooral plaats in het weekend. Dan komen jonge mensen uit de steden Chennai en Pondicherry. Die hebben gehoord dat er leuke blonde buitenlandse meisjes rondlopen en die worden dan lastig gevallen.’

Gayatri is onlangs beroofd in de hoofdstraat. ‘Ze reed samen met een Franse vrijwilliger op een scooter. Ze werden gedwongen te stoppen’, vertelt Aditi. ‘Haar tas werd van haar schouder gegrist. Ze sloegen haar op haar nek en duwden haar op de grond. Ze blijft nu liever in Pondicherry, omdat ze bang is geworden.’ Volgens Aditi zijn het lokale jongens van zestien tot en met achttien jaar die de overvallen plegen. ‘De overvallen gebeurden op een gegeven moment dagelijks en toen is de politie ingeschakeld. De politie staat verderop in de straat, maar de overvallen gaan gewoon door.’

Gayatri zegt dat ze is gewaarschuwd voor het aannemen van lokale mensen. ‘Er moet iemand vierentwintig uur per dag op de boerderij aanwezig zijn, anders worden pijpleidingen, bakstenen en gewassen gestolen. Maar zelfs de lokale mensen hier nemen geen andere lokale mensen aan. Het blijkt dat de mannen veel drinken en als ze dan op de boerderij passen nodigen ze vrienden uit om dronken te worden.’

Volgens Vanja is de relatie met Tamils niet goed, maar ook niet heel slecht. ‘Ik spreek een beetje Tamil, dus ik kom wel uit de voeten in een gesprekje. We respecteren elkaars aanwezigheid.’

Groei
Krishna (60) is een Engelsman die al vijfentwintig jaar in Auroville woont. Zijn organische boerderij heeft veel succes. Volgens hem is het grootste probleem dat mensen niet worden onderwezen. ‘Er groeit hier een lokale groene plant genaamd Koli Kirai die veel gezondheidsvoordelen heeft en je overal in kan verwerken. Ik gaf een bos mee aan één van de jonge lokale vrijwilligers hier. Hij kwam terug en zei dat zijn moeder zei dat ze dit niet eten. Ik was enorm teleurgesteld. Mensen weten niet meer wat hier groeit.’

Fabio benadrukt dat de lokale mensen niet hebben gekozen voor Auroville. ‘De Aurovillianen hebben voor Auroville gekozen, maar de lokale Tamils die bevinden zich nu in een heel andere situatie dan vijftig jaar geleden.’

Er zijn ook lokale mensen die enthousiast deelnemen aan de gemeenschap, zoals Janaden (55), Tamil, yogaleraar en Aurovilliaan. Zijn vader zat in het Britse leger, zijn moeder was vroedvrouw. Hij is geboren in Pondicherry. Toen zijn ouders in 1978 op zijn zestiende overleden klopte hij aan bij Aurovillianen. ‘Ik was binnen drie uur lid van de gemeenschap. Het was in de begintijd allemaal veel gemakkelijker. Mensen vroegen ‘waarom ben je hier?’ Ik antwoordde dat ik klaar was voor verandering. Dat was in die tijd genoeg. In Auroville heb ik Engels geleerd. Ik heb overal gewerkt. Ik heb geholpen met het bouwen van het Matrimandir. Ik heb Auroville zien groeien. Eerst gaf ik les in Engels, nu ben ik yogaleraar.’

Suba (37) is Tamil. Ze werkt sinds 2010 in Auroville. Vijftien jaar geleden kwam ze voor het eerst naar het dorp vanuit een ander dorp vijftien kilometer verderop. Voor haar werd Auroville een plek voor persoonlijke ontwikkeling. ‘Auroville doet allerlei projecten voor vrouwenemancipatie. Ik heb aan veel projecten meegedaan. Ik heb hier Engels en kleermaken geleerd en computertrainingen gevolgd.’ Sinds vijf jaar werkt zij nu fulltime in het dorp. Haar ouders waren daar aanvankelijk op tegen. ‘Ik kreeg grote ruzie met mijn ouders, omdat ze Auroville niet kenden en niet wilden dat ik er heen ging, maar ik heb doorgezet. De relatie met mijn ouders is nu beter, omdat ze zien hoeveel het me heeft gebracht.’ Suba waardeert de projecten voor vrouwen en de ecologische identiteit van het dorp. ‘Zo’n tweeduizend vrouwen werken nu in Auroville. Wij krijgen de kans om onszelf te onderwijzen en een beter leven op te bouwen.’

Mythe
Het gebied bij Auroville maakt deel uit van de Irumbai-legende. Volgens een hindoemythe is er een vloek over de streek uitgeroepen, waardoor al het leven verdorde en het land een woestijn werd. Er werd voorspeld dat in de verre toekomst mensen uit verre oorden het woestijnlandschap weer groen en vruchtbaar zouden maken. Tweehonderd jaar geleden was het gebied in Auroville een groene jungle waar olifanten en tijgers leefden. De Britten en de Fransen begonnen in 1825 met de ontbossing van het gebied Er is nu sprake van grootschalige bodemerosie. De missie van veel Aurovillianen is om het land weer tot leven te brengen.

Auroville heeft veel ecologische duurzame projecten. Zo is het herbebossingsproject van Sadhana Forest erg populair. Het trekt jaarlijks duizend vrijwilligers. Zij werken vijf uur per dag en leven in een communautaire gemeenschap. Veel ecologische duurzame boerderijen nemen vrijwilligers of stagiairs aan. De meerderheid van de boerderijen vraagt een financiële bijdrage van de vrijwilligers. Toch zijn veel vrijwilligers bereid om de drie tot zes euro per dag te betalen. De ideologie trekt hen aan. In Auroville word je niet weggezet als een veganistische zweverige dromer. Het is een realiteit geworden: mensen werken voor een betere wereld. Maar er is ook groep die kritisch is.

Anna (30) komt uit Frankrijk. ‘Eerst vond ik Auroville helemaal niets, te duur en er hing een onvriendelijke sfeer. Maar ik begin er nu langzaam aan te wennen. Het is een plek geworden waar ik veel kan leren.’

Aditi is van mening dat zodra een utopie door mensen is gerealiseerd, er altijd corruptie om de hoek komt kijken. ‘Auroville heeft heel veel goede dingen, maar het is erg geld gedreven. De zaak is gecorrumpeerd.’

Krishna heeft vertrouwen. ‘We organiseren veel festiviteiten. Het enthousiasme dat bij zo veel mensen vrij komt is indrukwekkend. Mensen willen een betere wereld. Er is geen weg meer terug. We zien hoe we onszelf en de wereld in de afgrond storten. We moeten Moeder Aarde voelen, we moeten er met onze handen in wroeten en het weer tot leven brengen. Een goed leven begint met vruchtbare grond en van daaruit groeien alle andere mooie dingen van het leven.’

BRON: https://dekanttekening.nl/wereld/hippieparadijs-auroville-heeft-nog-een-lange-weg-te-gaan/

Dit mag men doortrekken. Dat zou prachtig zijn als een wereld er zo zou uitzien. Niets moet alles kan, met zo weinig middelen toch iets opbouwen. Dat lukt als mensen zich er toe zouden aanzetten. Maar nu leeft iedereen met een gevoel van moeten hebben en plicht. En dat moet men eert leren weg te werken. Je hebt niets nodig dan eten en drinken. De rest kan je opbouwen mocht men het kunnen.
Het zal zeker niet iedere dag rozengeur en maneschijn zijn. Maar weten dat wat je hebt en bezit belangrijk is en deelbaar is. Dat is leven vanuit je hart vanuit liefde.

Afbeeldingsresultaat voor leefgemeenschap Auroville

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM