Archive for 11 januari 2018


AFWERKEN

SOMS IS HET NODIG OM DINGEN AF TE WERKEN EN NADIEN ERVAN TE GENIETEN.

Afbeeldingsresultaat voor AFWERKEN SPIRITUEEL

 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Antwerpse studente: “Vanbinnen werd ik beetje bij beetje meer vermorzeld. Gepest worden heeft me klein gekregen”

Rv
Een Antwerpse studente getuigt in een dappere blogpost hoe ze vroeger in het middelbaar zwaar gepest geweest werd. Leen Gijs (24) werd gekleineerd op de speelplaats, er werd een ‘hatertjesclub’ tegen haar opgericht en ze schaamde zich dood voor een foto die op laffe wijze bewerkt werd. Zelfs thuis bleven de treiterijen -in volle MSN-tijd- haar achtervolgen. Door openhartig over haar ervaringen te vertellen, hoopt ze lotgenoten een hart onder de riem te steken. “Ik koppel er niet langer positieve gevolgen aan”, klinkt het. “Gepest worden heeft me klein gekregen.” U leest hieronder het hele verhaal dat ook terug te vinden is op haar blog. De titel spreekt alvast boekdelen: ‘Ja, ik ben gepest geweest en dat wens ik zelfs mijn pesters niet toe’.

“Zo, het is eruit. Ik ben gepest geweest. En nee, ik kan en wil niet zeggen dat het me sterker heeft gemaakt. Ik heb altijd heel positief in het leven gestaan en dat doe ik uiteraard nog steeds, maar ik stop met aan die ervaring positieve gevolgen te koppelen. Die erkenning verdient het niet. Gepest worden heeft me klein gekregen. Het verwerkingsproces achteraf, dat heeft me misschien sterker gemaakt. Maar daar heb ik zelf jaren voor moeten vechten.”

“Sinds 4 à 5 jaar kan ik praten over wat er toen gebeurd is, zonder dat ik mij hier te hard over schaam en zonder dat de tranen mij onmiddellijk in de ogen springen. Het heeft acht jaar geduurd om alleen nog maar tot dat punt te komen. Nu is het ondertussen twaalf jaar geleden dat de pesterijen op hun hoogtepunt waren. Ik neem jullie even mee door mijn verhaal.”

De Leen-hatertjesclub
“Ik zat in het 6de leerjaar. Op een bepaalde dag kwam er tijdens de middagpauze een klasgenoot naar mij gelopen. Die zei dat hij lid was geworden van een club over mij, die tijdens de pauze was opgericht. Het hebben van een eigen club klinkt misschien wel fancy, maar helaas was dat hier allesbehalve. De naam van de club was de DLHC, wat een afkorting was voor de Leen-hatertjesclub. Zo open als ze er tegen mij over waren, zo snel kwam dat nieuws ook terecht bij mijn juf. Die namiddag werd daar een klasgesprek over gehouden. Al snel bleek dat heel wat ‘clubleden’ gewoon dachten dat het om te lachen was, dus werd die club de kop ingedrukt. Zo vergevingsgezind ik was, vergaf ik het hen allemaal snel. No hard feelings dus voor de toenmalige ‘leden’. Zelfs met ‘het brein’ achter die club raakte ik de rest van het schooljaar best nog bevriend (dacht ik).”

“Het jaar daarna ging ik naar het middelbaar, een spannend moment waar ik enorm naar uitkeek. Ik ging altijd graag naar school en wilde net als mijn broers naar de grote school gaan. Maar dat jaar veranderde al snel in een nachtmerrie. Ik zat in Piustien in Antwerpen, waar in het eerste middelbaar zo’n 14 klassen zijn. Nu moest het toch lukken dat ik net met dat ene meisje, dat in het 6de leerjaar de DLHC-club oprichtte, in de klas zat. Allemaal geen probleem, want voor mij was dat verleden tijd. Helaas was zij helemaal klaar voor een heroprichting van mijn persoonlijke club en het moest en zou een groter succes worden dan voordien.”

“In mum van tijd heel de klas tegen mij opgezet”
“Het schooljaar was nog maar net gestart, ik zat met allemaal nieuwe mensen in de klas die ik nog niet kende en zij mij dus ook niet. Die kans greep ‘het brein’ met beide handen. In een mum van tijd was bijna heel de klas tegen mij opgezet, want zij wisten niet beter. DLHC beleefde haar glorietijd. Naar school gaan werd verschrikkelijk, want in de klas werd ik uitgescholden, achter mijn rug (maar net luid genoeg) werd geroddeld over mij en ze maakten mij zwart. Op alles kreeg ik commentaar, op de speelplaats kwamen ze in groep naar mij om mij te kleineren en noem maar op. Dit alles toch subtiel genoeg dat leerkrachten het niet opmerkten.”

“Jammer genoeg hield het daar niet op. Ik kreeg namelijk de eer om een eigen website te krijgen. Ja, cyberpesten begon toen zijn weg te vinden in onze maatschappij en dlhc.be was daar het levende bewijs van. Op die site stond niet heel veel, uiteraard was dat toen allemaal nog heel primitief. Wel prijkte er een foto van mezelf in Boeddha-houding -die ze van mijn toenmalig Netlog-account hadden gehaald- met daarboven een slogan. Het beeld van de foto staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Die was prachtig ‘professioneel’ bewerkt in Paint. Zo werd ik voorzien van een mooie fluogroene penis, een snor, etc. Geloof mij: als je als 12-jarig meisje zo’n link open klikt is dat toch wel even serieus slikken.”

“Schaamte te groot”
“Het was ook de tijd dat MSN zijn hoogdagen beleefde, maar ook daar wisten ze me te vinden. De link werd duizend keer doorgestuurd, ik werd uitgescholden, kreeg telkens te lezen hoe hard iedereen mij haatte, enzovoort. Het ergste was: ik was naast de schooltijd nu ook in mijn eigen huis niet meer veilig voor pesterijen. De schaamte was te groot om het aan iemand te vertellen.”

“Ik probeerde het overal te laten lijken alsof er niets aan de hand was en alsof de pesterijen mij niet raakten, maar vanbinnen werd ik beetje bij beetje meer vermorzeld. Tot er op een dag weer een hele groep rondom mij was verzameld en het allemaal te veel werd. Een vriendin van een andere klas merkte dat toen op en nadat ik haar vertelde wat er allemaal aan de hand was, heeft zij mij gedwongen naar de klastitularis te gaan. De school is er onmiddellijk heel serieus mee aan de slag gegaan, de directeur werd erbij betrokken en in samenspraak met mij en mijn ouders zochten ze de beste manier om de pesterijen aan banden te leggen.”

Facebook

“Waarom ik?”
“Maar goed, wat gebeurd was kon niet ongedaan gemaakt worden en jarenlang heb ik mij hierover geschaamd. IK werd gepest, dus IK was de loser. Het feit dat ik het jaar erna weer het mikpunt werd van enkele klasgenoten deed er zeker geen goed aan. Jarenlang heeft dit alles me achtervolgd en mij het leven nodeloos moeilijker gemaakt. Ik moest een weg zoeken om hiermee om te gaan, maar kon er amper over praten… Schaamte. Dus ja dat gepest worden heeft me beïnvloed, maar alleen in het negatieve. Het heeft ervoor gezorgd dat ik onzeker ben over dingen waar dat niet voor zou moeten, het heeft ervoor gezorgd dat ik voortdurend bezig was met wat anderen van mij denken,… Dat heeft me allemaal niet sterker gemaakt, maar net belemmerd.”

“Wat me vooral al die jaren en ook nu nog bezig houdt: waarom ik? Niet dat ik het een ander toewens, maar wat had ik hen misdaan om zo het mikpunt te worden? Al die jaren dacht ik dus dat het aan mij lag. Dat het mijn fout was, dat ik het zelf gezocht had. Maar sinds mijn 20/21 jaar heb ik daar verandering in kunnen brengen. Ik leerde om erover te praten met vrienden en door hun reacties ben ik beginnen beseffen dat ik mij daar niet over moet schamen. Diegene die zich moeten schamen zijn de pesters, maar die zullen daar waarschijnlijk niet meer van wakker liggen.”

“Mijn ziel blootgelegd”
“Erover praten was al een enorme overwinning voor mezelf. Na acht jaar mocht dat ook wel. Maar een nog grotere overwinning gebeurde in het laatste jaar van mijn lerarenopleiding, nu drie jaar geleden. Ik deed mijn eindstage in het zesde leerjaar in een geweldige klas enthousiaste, mondige leerlingen. Daar gaf ik les over de gevaren van het internet, waaronder cyberpesten. Ik was niet zeker of ik het zou doen of niet, maar op dat moment heb ik toch beslist om mijn verhaal aan die kinderen te vertellen. Je kan ze wel vertellen van ‘doe het niet’ en ‘ooh, pas op’, maar van concrete situaties leren ze het meest. Ik heb toen echt even mijn ziel blootgelegd, daar werden ze muisstil van. Hun reacties erna waren hartverwarmend. ‘Kom, vertel wie dat waren, dan slaan we die in elkaar’, zeiden sommigen zelfs. Geweld is natuurlijk nooit de oplossing, maar ik hoop dat ik hen tenminste heb kunnen weerhouden van dit zelf ooit te doen. Of als ze zelf slachtoffer worden, dat ze beseffen dat ze zich niet moeten schamen, want ze zijn niet alleen.”

“Een jaar later ben ik ook naar een psycholoog beginnen gaan, want ik deed een voorbereidend jaar musical en botste daar op heel wat grenzen. Ik kwam tot het inzicht dat die voor een groot deel ook voortkwamen uit de pesterijen.”

“Durf erover praten”
“Ik wil hiermee wel duidelijk maken dat het niet iets is waar ik me achter zal gaan verschuilen en ik wil zeker ook geen medelijden opwekken. Het enige dat ik wil is dat mensen beseffen dat ze zich nooit moeten schamen dat ze gepest worden en dat pesters beseffen wat voor een impact ze kunnen hebben op iemands leven. Bij mij is het nu al een proces van twaalf jaar. Hoewel ik het altijd wel een beetje zal meedragen heb ik het er -denk ik- best wel goed vanaf gebracht. Maar pijnlijk genoeg zijn er ook té veel verhalen die eindigen in mineur.”

“Ik zou hier nog boeken over kunnen volschrijven omdat dit onderwerp mij zo hard raakt. Dat zal ik jullie besparen, maar één ding wil ik nog meegeven: als je zelf ooit zoiets meemaakt(e), durf erover te praten! Jij moet je voor niets schamen. De enigen die zich moeten schamen zijn zij, want niemand heeft het recht op zo’n manier jouw leven te beïnvloeden.”

Wie meer over haar te weten wil komen, kan terecht op deze blog.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/antwerpse-studente-vanbinnen-werd-ik-beetje-bij-beetje-meer-vermorzeld-gepest-worden-heeft-me-klein-gekregen~aaf7566ec#comments

Hartverscheurend als men zoiets leest en moet meemaken. Dat ze op een moment erover kan praten en schrijven daar heb ik respect voor. Want pesten is niet zomaar iets. Ga zeker haar blog ook eens bezoeken.
Laat ons er echt aandacht aan besteden zodat wel samen proberen om pesten te voorkomen. Alhoewel pesten altijd zal bestaan en niet gerelateerd is aan leeftijd.

Afbeeldingsresultaat voor pesten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

Hoe vergaat het monnik Giel, voor even terug in ons land? “We bidden maar één uur per dag”

Monnik Giel kwam voor de feestdagen naar huis en sloot z'n moeder onmiddellijk in de armen. Hij verblijft nu twee maanden in ons land.
Instagram Giel-Frédéric Foubert Monnik Giel kwam voor de feestdagen naar huis en sloot z’n moeder onmiddellijk in de armen. Hij verblijft nu twee maanden in ons land.
De gemiddelde tienerjongen droomt van wat anders dan een kluizenaarsleven in Tibet. Toch koos Giel Foubert uit Sint-Laureins vier jaar geleden heel bewust voor het avontuur. Hij werd monnik en reisde op z’n eentje naar een boeddhistisch klooster. Momenteel is hij terug in ons land.

Vrijdag 14 september 2013 was D-day voor Oost-Vlaming Giel. Hij vertrok, helemaal in zijn eentje, naar India. Een zestien uur durende vlucht bracht hem naar het Jonang-klooster, dicht bij de grens met Tibet, in de uitlopers van de Himalaya. Daar volgde hij een opleiding tot boeddhistische leraar, ook wel ‘tulku’ genoemd. De godsdienst kreeg hij met de paplepel ingegoten door zijn moeder Sabine, die al een leven lang het oosterse geloof praktiseert. Giel kreeg ‘de microbe’ te pakken op z’n zesde, nadat hij de Dalai Lama had gezien. Dat zei hij in een interview met deze krant, enkele dagen voor zijn vertrek. “Daarna heb ik weken gezeurd om een monnikspij”, klonk het ook. “En sinds ik in India enkele boeddhistische kloosters ben gaan bezoeken, wilde ik alleen nog monnik worden.”

En zo geschiedde dus. Al veroorzaakte de verhuis ook heel wat commotie. Voor Giel het vliegtuig wilde opstappen, werd hij tegengehouden. Het parket in ons land stelde zich vragen, want wilde zo’n vijftienjarige snaak wel zélf naar India? Helemaal alleen? Uiteindelijk besliste de jeugdrechter dat hij alsnog mocht vertrekken, het parket tekende nog beroep aan. Na een onderzoek dat één maand duurde, kon Giel alsnog naar India, in november 2013.

Giel is nu even terug in ons land – alvast voor twee maanden – en vertelde deze ochtend op Radio 2 hoe de voorbije vier jaar in het boeddhistische klooster zijn verlopen. De jonge tiener van toen is intussen negentien geworden en mag zich officieel monnik noemen.

Monnik Giel kwam in 2015 ook al even naar ons land en trok toen naar college Hagelstein in Sint-Katelijne-Waver, voor een klasgesprek.
David Legreve Monnik Giel kwam in 2015 ook al even naar ons land en trok toen naar college Hagelstein in Sint-Katelijne-Waver, voor een klasgesprek.

Klagen

“Het leven is totaal anders daar”, geeft Giel toe. “Zoals bijvoorbeeld douchen. In India is dat met een emmer en maximaal tien liter water.” Is het dan een shock om terug te keren naar ons land? Giel vindt van niet, want hij bezoekt België nu al voor de vierde keer. “Ik word het gewoon van te reizen tussen twee werelden.”

Volgens mama Sabine heeft het avontuur haar zoon niet volledig veranderd. “Hij vertrok inderdaad als kind. Fysiek dan. Hij kreeg er wel een enorme groeischeut, maar als jongen is hij niet veranderd. Misschien is hij nóg rustiger geworden, nog relaxter.” Een voorbeeldige monnik, noemt Giel het. En dat komt ook omdat ze in Tibet en India helemaal anders denken dan hier. “We moeten meer leren stilstaan bij de positieve dingen. We moeten minder klagen. Zoals zij het een beetje doen dus. En als hier toch iemand klaagt of zaagt, moeten we ons afvragen welke motivatie erachter zit. Waarom we zagen. Bijvoorbeeld wanneer moeder klaagt over schoolwerk dat gedaan moet worden. Ook zien wij te vaak problemen, waar er eigenlijk geen zijn. De monniken daar zien het klagen als een verlies van tijd.”

Vooral studeren

Intussen heeft Giel de opleiding tot monnik afgerond. En dat was een huzarenwerk, omdat hij de afgelopen drie jaar vooral de taal onder de knie moest krijgen. En het is een misverstand dat Giel hele dagen door bidt of mediteert. Dat doen de monniken maar één uur per dag. Meestal volgt hij les, filosofie en logica als hoofdvak. Maar ook wiskunde, Engels, Hindi en wetenschap. “Bidden doen we trouwens voor gelijk wie. Iedereen kan een gebed aanvragen. Bijvoorbeeld om iemand succes te wensen met zijn of haar examen, of omdat iemand een goede prijs wil voor z’n tweedehandswagen.” (lacht)

Gedroomde man

Elke jonge twintiger denkt na over z’n toekomst, maar Giel heeft geen glazen bol. Er is wel het idee om ooit terug te keren. “Van zodra ik voldoende opgeleid ben en les kan geven bijvoorbeeld”, zegt hij. De nieuwe Dalai Lama kan hij niet worden.

En hoe zit het met het gemis tussen moeder en zoon? Sabine zegt dat het haar geen pijn doet dat hij er niet is – “en dat begrijpen veel mensen niet” -, maar “op praktisch vlak” wordt hij wel gemist. “Omdat het de gedroomde man is om het huishouden te doen”, lacht ze. “Ik weet dat hij in het klooster op z’n plaats zit. Hij is er beter dan thuis. En natuurlijk zijn er nog altijd de Whatsapp-berichtjes. De afstand doet er niet toe. Ik voel zijn energie.”

Giel knikt instemmend. Voor even neemt hij het dagelijkse leven in België weer op en bezoekt hij bijvoorbeeld de tandarts, of eet hij taart.

https://www.instagram.com/official_monnik_giel/

BRON: https://www.hln.be/nieuws/binnenland/hoe-vergaat-het-monnik-giel-voor-even-terug-in-ons-land-we-bidden-maar-een-uur-per-dag~a02f5792

Heel veel respect voor deze jonge. Hij heeft het toch maar gedaan en er heel wat vanop gestoken.

Afbeeldingsresultaat voor monnik giel

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

“Jij leerde als kind hoe je je tanden poetst, wij hoe we seks moesten hebben”: Dawn getuigt over haar miserabele leven in wrede sekte

Dawn Watson als kind en volwassen vrouw.
Rv Dawn Watson als kind en volwassen vrouw.
Dawn Watson (29) zat vanaf haar geboorte in een sekte waar zogenaamde ‘vrije seks’ centraal stond. In de praktijk werd de Braziliaanse echter aan de lopende band misbruikt. Toen ze dertien jaar oud was, kon ze ontsnappen uit Children of God. Watson deelt haar pijnlijke ervaringen nu om lotgenotes een hart onder de riem te steken.

Al op jonge leeftijd leerde Dawn hoe ze moest vrijen. Het meisje zag er op dat moment niets verkeerds in, de daders waren in haar ogen gewone ‘nonkels’. “Jij leerde als kind hoe je je tanden moest poetsen, wij leerden hoe we seks moesten hebben”, omschrijft ze het. “Als vrouw konden we onze liefde uitdrukken door mannen te dienen. Veel moeders geloofden echt dat ze de best mogelijke omgeving voor hun kinderen gevonden hadden. Geweld werd niet gebruikt, alles gebeurde in de naam van de liefde. Ik heb het nooit anders gekend.”

Watson kreeg onder meer foto’s te zien van dames die naakt vastgenageld waren aan het kruis. ‘Flirty fishing’ -jonge meiden die met mannen naar bed gingen om hen te rekruteren voor de beweging- bleek een populaire praktijk. “Enkel als je het zelf meegemaakt hebt, kan je snappen wat dit soort misbruik inhoudt. Dan bedoel ik niet enkel seksueel, maar ook op emotioneel en spiritueel vlak. De tijd die ik voor mezelf had, koesterde ik enorm. Ik denk dat dat mijn manier van ontsnappen was.”

“Ik had toen een lieve hond, Midnight. Ik kroop in zijn groot hok en kon hem wel uren in het oog houden. Voor mij was dat therapie, hij leek te begrijpen wat er aan de hand was. Ik kon alles tegen hem zeggen, zonder de gevolgen te moeten vrezen. Hij zou me tenminste niet straffen.”

David Berg met enkele kinderen.
Rv David Berg met enkele kinderen.

Zoon van dominee
Children of God werd gesticht in 1968 door David Brandt Berg, een zoon van een dominee die uit de kerk gezet was omdat hij verdacht werd van pedofilie. Vier jaar later bestonden er al 130 verschillende vertakkingen van, tot in Brazilië toe. Zelfs bekende namen als Hollywood-acteurs Rose McGowan en Joaquin Phoenix zouden er deel van uitmaken.

“Berg droeg veel duisternis in zich. Nog voor hij sekteleider werd, misbruikte hij zijn eigen kinderen al. Hij wilde ook veel vrouwen hebben, daarom was hij niet meer welkom bij de kerk”, vertelt Watson.

“Mannen waren voor mij gevaar”
“Alle volgelingen spraken hem met ‘vader David’ aan. Vrouwen en kinderen werden aangemoedigd om tijd met hun ‘nonkels’ door te brengen. We werden zodanig gebrainwasht dat iedereen geloofde dat een vrijpartij deel uitmaakte van Gods expressie van liefde. Ook als het om heel jonge kinderen ging, die niet eens snapten wat ze aan het doen waren.”

“Ik heb daar nooit een vaderfiguur gekend. Althans, toch niet in de betekenis van iemand die mij beschermt. Mannen en ‘nonkels’ stonden voor mij gelijk aan gevaar, ik wilde altijd zo ver mogelijk uit hun buurt zijn.”

Ook actrice Rose McGowan maakte een tijdlang deel uit van de sekte.
Getty Images Ook actrice Rose McGowan maakte een tijdlang deel uit van de sekte.

“Is dit nu liefde?”
Wie op een goed blaadje wilde staan, gooide haar lichaam in de strijd om in de ‘boze buitenwereld’ mannenzieltjes te winnen. Lees: vooral hun centen waren belangrijk. “Als je dat niet wilde doen, werd je bestempeld als ‘spiritueel zwak’. Op een dag stond me dat ongetwijfeld ook te wachten, het leek de normaalste zaak van de wereld. Pas dan werd je beschouwd als een echte held.”

Wie vragen durfde stellen bij al die bizarre praktijken werd meteen gestraft. “Praten over iets dat niet tot onze cultuur behoorde, was taboe. Heel wat kinderen werden de mond gesnoerd met plakband, ikzelf bracht veel tijd door in de speciaal opgerichte ‘billenkoekkamer’. Op een dag kregen we slaag omdat we gewoon gespeeld hadden. Mijn been zat onder de blauwe plekken. ‘Is dit nu liefde?’, vroeg ik aan mijn moeder.”

“Dan ging ik maar naar de hel”
Van deftig onderwijs was ook geen sprake. Enkel wat in hun kraam paste, mocht gelezen worden. Watson voelde zich zo beklemd dat ze op 13-jarige leeftijd besliste om te vertrekken. “Ik was eerder al een paar keer ontsnapt en toen was ik met sigaren en muziek teruggekeerd. Ik moest daar gewoon weg. Als de buitenwereld zo’n verschrikkelijke plek was en als God me daarom wilde vermoorden, dan ging ik maar naar de hel. Het kon me niet meer schelen.”

Watson liet haar moeder en broer achter, ze zou drie jaar lang rondzwerven. “Ik trok van huis tot huis, meestal belandde ik bij leden die de sekte zelf ontvlucht waren. Toen ik vijftien jaar was, liep het echter fout: ik werd verkracht, een van de pijnlijkste momenten uit mijn leven. Ik heb toen verschillende keren zelfmoord proberen plegen. Maar ik belde ook naar mijn mama, eindelijk had ze de moed gevonden om ook te vertrekken. Het voelde aan alsof we samen aan een nieuw leven konden beginnen.”

“Voelde me buitenaards wezen”
Het meisje ging psychologie studeren, maar dat liep niet van een leien dakje. Ze kende in het begin bijvoorbeeld de taal amper. “Ik praatte niet graag over mijn verleden. Er waren veel zaken die moeilijk uit te leggen waren. Het accent bijvoorbeeld: ik was in Brazilië geboren, maar Portugees is nooit mijn moedertaal geweest. Als iets over een bekende tv-serie gezegd werd, viel ik uit de lucht. Ik voelde me net een buitenaards wezen. Ik verzon verhaaltjes over mijn verleden, maar diep vanbinnen vond ik dat vreselijk. Ik kon nooit mezelf zijn.”

In 2014 deelde Watson voor het eerst openlijk haar verhaal. “Het was een zeer angstaanjagend moment, maar de reacties waren hartverwarmend. Ik kreeg van zowel mannen als vrouwen te horen dat het hen geholpen had om hun trauma te verwerken.”

“Verbreek stilte binnenin”
Twee jaar later richtte ze haar eigen non-profitorganisatie op, met de bedoeling om mensen te helpen. “Wie zware emotionele pijn geleden heeft, kan bij mij terecht. Het begint met de stilte binnenin te verbreken, dan kan het genezingsproces starten. Hoe meer ik me vroeger schaamde over mijn verleden, hoe minder ik erover praatte. Nu kom ik er wel eerlijk voor uit en dat werkt bevrijdend.”

De christelijke sekte gaat tegenwoordig onder de naam The Family door het leven. Ze telt rond de 10.000 leden, verspreid over de hele wereld. Op dit moment staat Karin Zerby, de tweede vrouw met wie Berg trouwde, aan het hoofd.

BRON: https://www.hln.be/nieuws/buitenland/-jij-leerde-als-kind-hoe-je-je-tanden-poetst-wij-hoe-we-seks-moesten-hebben-dawn-getuigt-over-haar-miserabele-leven-in-wrede-sekte~a46a459a

Spijtig dat je op zo een wrede manier het leven moet leren kennen. Doordat je het begrip niet hebt dat je in een sekte beland bent. En waar het vaak moeilijk is om uit te stappen. Of er een angst is om in leven te blijven. Men zou nog vertelt staan hoeveel er zo zijn. Waar men het niet van weet maar onder de noemer vallen van sekte.
Vaak speelt men heel hard in op iemand gevoel en gaan ze hun denken doen veranderen zodat men geloofd dat wat tegen hen gezegd wordt alleen maar waarheid is en een plicht om te doen of te ondernemen.

Er is ook een filmpje te bekijken via de link.

Afbeeldingsresultaat voor sekte

Afbeeldingsresultaat voor sekte

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM

ESRUNRIA

Be the kind of person you would like to meet!

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

keşif yolculuğum 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

KA SRY magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

My experience

#Rehana's 🔥🔥🔥🦋🦋motivational thoughts

Inner Power

Blog over spiritualiteit, persoonlijke groei, bewustwording en gezondheid.

WorldsApart 2.0

So Close & Yet So Far...

Life in Copenhagen

Life in Copenhagen, Denmark, after moving during Covid-19.

crazyhormonenhome.wordpress.com/

Hormonen issues en alles wat je moet weten over je schildklier!

Yolanda - "Det här är mitt privata krig"

Att vara annorlunda/att inte passa in i samhällets ramar

Fit 'N' Inch

Fitness,food,fashion

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

allisone

we are all connected

VOICE

To bring out the best in you ...

amankumar000

A storyteller with a poetic heart

The Eternal Words

An opinionated girl penning down her thoughts.🌸❤

Essexworldliteraturesite

Towards a Read/Writ/ing of World Literature

Roses and Brimstone

❧ A Little Heart With Extraordinary Passion

de wereld door mijn ogen

verhalen of poezie met foto's

A.&V.travel

WHEREVER YOU GO, GO WITH ALL YOUR HEART.

Storyteller's Eye Word

immagina un mondo di amore teatrale

Sunshiny SA Site

Kavita Ramlal, Proudly South African

Mooi Leven, by De Gans

Fotografie en Schrijverijen

Dogmavrij

Een liefdevolle vinger op de zere plek, omdat heling begint met (h)erkenning.

Droomvlucht...living your dream 🌏💚

You say I dream too big, I say you think too small!

Straf Verhalen

Verhalen over discipline en straf (en meer...)

%d bloggers liken dit: