Amel (41) had borstkanker: 'De chemo was de gelukkigste tijd van mijn leven'

Amel (41) had borstkanker: ‘De chemo was de gelukkigste tijd van mijn leven’

In oktober wordt aandacht gevraagd voor de gevolgen van borstkanker. LINDAnieuws doet mee en interviewt vier weken lang een vrouw die borstkanker heeft overleefd.

Vandaag het verhaal van Amel Zaghdoudi (41, foto), office manager bij een IT-bedrijf. Elf jaar geleden bleek een knobbeltje, dat de huisarts bestempelde als een opgezette melkklier, een agressieve tumor te zijn.

Jackpot
“De chirurg zei: ‘Je hebt de jackpot’. Mijn tumor was de agressiefste vorm en er waren al uitzaaiingen naar mijn borstbeen en lymfeklieren. Ik wist het op 6 januari 2006, en op 9 januari werd mijn borst geamputeerd. Toen ik de 6e naar huis reed, was ik natuurlijk bang voor wat me te wachten stond. Maar vanuit mijn geloof zag ik het ook als een beproeving. Ik had nooit gedacht dat ik zo sterk was.”

Prognose
“Achteraf snap ik waarom alles in het begin zo snel moest. Mijn prognose was heel slecht: artsen dachten dat ik binnen drie jaar zou overlijden. Pas in 2012, dus zes jaar na de diagnose, kreeg ik dat te horen: we zijn verbaasd dat je het gered hebt. Toen schrok ik wel even, want ik besefte destijds niet hoe heftig het was.”

Mooie herinneringen
“Na de operatie volgden acht chemokuren. Ik had mezelf voorgenomen: voor elke kuur ga ik iets leuks doen. Naar de dierentuin, picknicken, naar een gala. Pijn vergeet je uiteindelijk. Als ik nu terugdenk aan die tijd, denk ik aan acht mooie herinneringen. Eigenlijk was de chemo de gelukkigste tijd van mijn leven: ik heb het pure leven gevoeld. Natuurlijk waren er tijden dat ik dacht: ik kan dit niet. De injecties die ik in mijn been moest zetten na elke kuur, deden ontiegelijk veel pijn. Maar dan dacht ik: verdorie, pijn is verloren energie. Ik heb een kans, en die ga ik grijpen.”

Feest
“Toen de chemo klaar was, heb ik een groot feest gegeven. Alle mensen die mij me op bezoek waren geweest, nodigde ik uit. Dat waren er meer dan honderd. Met een diner en live muziek wilde ik ze bedanken. Ik dacht: stel dat het alsnog fout gaat, dan wil ik wat achterlaten. Het was een fantastische avond. Tantes die nooit dansten, gingen los. Ik stond daar met mijn pruik op én een enorme glimlach op mijn gezicht.”

Burn-out
“Twee maanden na de laatste chemo was ik weer fulltime aan het werk. Ik wilde mijn oude leven zo snel mogelijk oppakken. Het werken ging een jaar goed, tot ik met kerst vrij had. Mijn lichaam stortte in, ik kreeg een burn-out. En nog een klap: in februari moest ik weer onder het mes. Mijn tweede borst werd afgezet en ik kreeg een reconstructie. In september had ik namelijk te horen gekregen dat ik ook nog drager ben van het BRCA1-gen. En ik wilde niet nog een keer de lijdensweg van bestralingen en chemo’s meemaken.”

Schilderen
“Na een lange lijdensweg heb ik erkend dat het anders moet. In mijn karakter zit een enorm verantwoordelijkheidsgevoel, werk was heel erg belangrijk voor me. Maar ik luisterde niet naar mijn lichaam, en wilde alle emoties wegdrukken. Nu werk ik 32 uur per week en heb ik elke vrijdag voor mezelf. Dan doe ik vrijwilligerswerk, of schilder ik. Dat was al van kinds af aan mijn passie, en ik heb het twee maanden geleden weer opgepakt. Ik ben nu veel bewuster bezig met wat ik echt wil, niet meer met wat moet.”

Amel is als vrijwilliger betrokken bij Stichting Mammarosa, die steun biedt aan anderstalige en laaggeletterde vrouwen wanneer zij te maken krijgen met borstkanker.

BRON: http://www.lindanieuws.nl/nieuws/amel-41-borstkanker-chemo-was-gelukkigste-tijd-leven/

Als men van geluk spreekt dan is het hier wel te lezen. Het is prachtig dat je er zo goed uitkomt. Maar er blijft altijd een gevaar inzitten spijtig genoeg.

Afbeeldingsresultaat voor uitgezaaide borstkanker

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Advertenties