Ik heb borstkanker gehad, en dan?

Ik heb borstkanker gehad, en dan?

Op een dag werd ik geconfronteerd met borstkanker, iets wat in België elk jaar bijna 10.000 vrouwen overkomt.

Het was geen leuke periode, maar ik ben er goed uitgekomen en vandaag, dertien jaar later, voel ik me prima!

Dit is het dagboek van mijn borstkanker.

5 september 2000

Vandaag heb ik een afspraak voor een mammografie. Het is niet de eerste keer. Sinds mijn veertigste laat ik er om de twee jaar een maken. Ik voel me gerust. Mijn gynaecoloog heeft mijn borsten nog maar twee maanden geleden manueel onderzocht en alles was goed.

Daar gaan we dan. Het gebruikelijke platdrukken van de borsten. Wanneer zal een vrouw eens een minder pijnlijke machine uitvinden?

Ik kleed me weer aan en maak al aanstalten om te vertrekken als de radioloog haastig komt aanlopen en me vraagt te wachten: «We hebben iets gezien dat me niet aanstaat. We gaan nog een echografie maken». Dat hebben ze onmiddellijk gedaan en de diagnose luidde: ik had een bolletje bovenaan in de rechterborst. Ik was stomverbaasd: «Loopt mijn borst tot daar? Ik kan er mijn rib onder voelen». Er volgende een technische uitleg die me geruststelde: «U bent erg mager, u hebt geen vet op die plaats. Dat is de bovenkant van de borst. Maar het is een klein bolletje, het is nog geen centimeter groot». Toen ik met mijn hand voelde, kon ik inderdaad dat ellendige bolletje voelen.

Ik was een beetje van de kaart toen ik buiten kwam. Wat nu? Ik had echt geen zin om mijn gynaecoloog op te bellen. Ze had niets gevoeld toen ze me onderzocht, ik kon haar wel vermoorden. En ik heb geen huisarts.

Terug thuis vond ik in mijn mailbox een mail van een bevriende verpleegster die in een ziekenhuis in Parijs werkt. Ik heb meteen geantwoord en haar het nieuws verteld. Ze mailde meteen terug: «Je moet naar dokter S…. Dat is een heel sympathieke oncoloog. Ik leg meteen een afspraak voor je vast ».

 

8 september

Afspraak bij dokter S. op de dienst oncologie in Pitié Salpetrière.

Ik zit in een wachtzaal vol vrouwen met een hoofddoek om. Op een tafeltje liggen tijdschriften en catalogen van pruiken. Maar de planten in de wachtzaal zien er kerngezond uit, die hebben geen kanker.

Dokter S. valt reuze mee en bevestigt meteen het verdict: we moeten opereren en dat bolletje weghalen. In het ziekenhuis is er geen plaats. De agenda zit helemaal vol. Hij geeft me de gegevens mee van een privéziekenhuis, maar zegt erbij dat ik misschien lang zal moeten wachten. De chirurg is compleet volgeboekt.

Ik bel meteen naar het ziekenhuis. Ik heb geluk. Ik krijg een afspraak bij de chirurg dokter D. Er heeft net iemand afgebeld voor morgen. Ik moet deze kans grijpen. Ik zeg al mijn afspraken op mijn werk af. Ik voel voortdurend aan dat ellendige bolletje. Ik heb het gevoel dat het continu groeit!

 

9 september 

Afspraak bij dokter D, een al wat oudere chirurg die je echt op je gemak stelt. De 15e is er nog een plaats vrij om me te opereren. Joepie! Ik moet drie dagen in het ziekenhuis blijven. Ze zullen tijdens de operatie ook klierweefsel onder mijn arm wegnemen en dat analyseren samen met het bolletje. Dan weten ze welk type kanker ik heb en of er uitzaaiingen zijn.

De dagen erop vliegen voorbij. Ik moet naar mijn werk en van alles regelen: ziekteverlof, ziekteverzekering, enz., maar ik heb het gevoel dat dat monster me opvreet.

 

15 – 17 september

De operatie. Zonder probleem uit de verdoving ontwaakt. Rond mijn borsten en onder mijn arm zit een verband. Ik heb pijn, maar niet te erg. De uitslag van de analyse: het is een hormoonafhankelijke kanker, maar hij heeft zich nog niet uitgebreid. Goed nieuws!

Ik mag naar huis. Thuis zet ik meteen mijn pc op en ik ga weer aan het werk, opgelucht dat ik van dat monster af ben.

De dagen erop zit er onder mijn arm een grote bal. Ze gaan erin prikken, dan de draadjes wegnemen en dan kan ik mijn normale leven voortzetten. Ik zal alleen wat hinder ondervinden in mijn rechterschouder. Die heeft wat te lijden gehad tijdens de operatie. Ik mag mijn arm niet te hoog optillen, maar er zijn ergere dingen in het leven.

Dokter S, de oncoloog, vertelt me dat een chemokuur niet hoeft, alleen een kuur van 24 sessies radiotherapie, veiligheidshalve. Thuis klinken we erop!

Ze zullen dat in januari doen, dan is alles mooi genezen. In afwachting van de kuur moet ik naar de kinesist. Hij behandelt mijn arm om te voorkomen dat hij gaat zwellen en ook mijn schouder om die weer goed op zijn plaats te krijgen.

 

20 januari 2001

Ik heb een afspraak op de afdeling radiotherapie van nog een ander ziekenhuis. De dienst is volledig nieuw en wordt gerund door een jonge, sympathieke radiotherapeute.

Ze beginnen met een tatoeagesessie om de te bestralen zones af te bakenen. De verpleegster vraagt of ik een definitieve tatoeage wil of niet. «Hoezo?» – «Sommige patiënten willen achteraf geen sporen meer van hun kanker. Maar voor ons is een definitieve tatoeage veiliger.». Ik geef meteen mijn fiat voor de definitieve. Het zijn hoe dan ook maar kleine stipjes, geen doodshoofd. Ik heb ze nu nog altijd. Met ernaast een klein mooi litteken dat amper iets voorstelt. Dokter D heeft puik werk verricht en ik kan ook in de toekomst nog op het strand zonnen met mijn blote borsten! Dank u wel!

 

25 januari 

De eerste sessie radiotherapie. De dokters en verplegers zijn heel spontaan en vriendelijk. Dat geeft je een gerust gevoel. Ik heb voor iedereen champagne mee. Ze zijn er zichtbaar blij mee en mij ontspant het!

Ik moet in een bunker op een soort bed gaan liggen. Niet echt comfortabel. Rondom mij zie ik allemaal ronkende toestellen. Iemand sluit een enorme geblindeerde deur. Ik weet dat ze me volgen via een camera en dat ze bijsturen als het nodig is. De hele procedure is me vooraf goed uitgelegd. Heel even denk ik: «En als ze me vergeten en hier laten liggen? Of stel dat de intercom defect raakt» !!

Tien minuten later is alles afgelopen. Ik heb niets gevoeld.

De komende weken zal ik drie keer per week naar het ziekenhuis moeten voor een bestraling. Het zal gauw een routine worden. Ik heb een rechtstreekse bus en aan het eind van de kuur zal ik alle chauffeurs van de lijn kennen. De laatste sessie neem ik weer champagne mee, net als de eerste keer!

De vijf volgende jaren heb ik om de zes maanden een mammografie, een echografie van de borsten en ook nog een echografie van de buik en het bekken (tegen een mogelijke baarmoederkanker) laten maken. Ik heb ook iedere keer een bloedonderzoek laten doen om het aantal antilichaampjes te tellen. Later is het ritme van één keer om de zes maanden verschoven naar één keer per jaar. Dit jaar moet ik geen onderzoeken doen en alleen maar een bloedstaaltje laten nemen.

De eerste vijf jaar heb ik ook elke dag een pilletje moeten nemen – een hormonenblokker tegen de kanker. Ik kreeg er warmteopwellingen van, maar meestal waren die welkom aangezien ik nogal kouwelijk ben.

Mijn borstkanker is nu een herinnering. Ik heb er geen trauma aan overgehouden. Maar ik dank de hemel dat ik die 5e september 2000 een mammografie heb laten maken. Screening heeft echt wel zin!

BRON: http://www.e-gezondheid.be/ik-heb-borstkanker-gehad-en-dan/actueel/616

Zelf controle en jaarlijks om zeker om de twee jaar een screening laten doen kan veel voorkomen. Toch zijn er die het allemaal niet doen, en op een moment geconfronteerd worden met borstkanker. Nu is het wel als jezelf je borsten gaat onderzoeken en je voelt een knobbeltje is het nog niet altijd kwaadaardig. Maar dan kan je ook een arts raadplegen om verder onderzoeken te laten doen.

Afbeeldingsresultaat voor mammografie

google

Afbeeldingsresultaat voor zelfonderzoek borsten

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM