KANKERPATIËNTE KRIJGT NOODZAKELIJKE MEDICATIE NIET TERUGBETAALD

“Eén pilletje kost me 50 euro”

Kathleen met haar man Jef. Zij betalen jaarlijks zo'n 2.800 euro voor het medicijn Natulan. - Foto Maria De la Cruz
Kathleen met haar man Jef. Zij betalen jaarlijks zo’n 2.800 euro voor het medicijn Natulan. – Foto Maria De la Cruz

Kathleen Schepers (33) uit Turnhout heeft een ongeneeslijke hersentumor. Om die ziekte te onderdrukken moet ze onder meer het medicijn Natulan nemen. Maar dat wordt niet terugbetaald. “Zo één pil kost ons 50 euro. We zijn jaarlijks 2.800 euro kwijt. De rekeningen stapelen zich op.”

Kathleen Schepers kreeg enkele jaren geleden plots enorme hoofdpijn. Na een scan bleek het om een hersentumor te gaan. Die werd onmiddellijk operatief verwijderd, maar anderhalf jaar later bleek de tumor terug te zijn. Hem verwijderen blijkt nu onmogelijk maar om de tumor toch te onderdrukken moet Kathleen verschillende chemokuren ondergaan. Ze krijgt chemo via een infuus maar moet ook medicijnen innemen. Eén van die medicijnen, Natulan, wordt niet terugbetaald door de mutualiteit. “Het is een medicijn dat al lang bestaat, maar het wordt hier niet meer gemaakt,” zegt haar behandelende arts oncoloog Jean Meyskens van het AZ Turnhout. “Het medicijn moet geïmporteerd worden uit Frankrijk. Dat maakt het zo duur en daarom wordt het niet terugbetaald.”

Kathleen moet verschillende keren per jaar gedurende een bepaalde periode twee pillen Natulan innemen. Eén pil kost 50 euro. “Op jaarbasis zijn we alleen al aan dat medicijn 2.800 euro kwijt. Ik vind het heel moeilijk om dat te vatten”, zegt Kathleen Schepers. “Enkele jaren geleden heb ik mij laten opereren aan mijn flaporen. Die behandeling werd bijna volledig terugbetaald. Nu heb ik een ziekte waar ik niet om gevraagd heb en dat kost mij handenvol geld.”

Geen vakantie

Volgens Jef Jansen, de man van Kathleen, komen ze elke maand nog wel rond, maar wordt het steeds moeilijker. “De rekeningen blijven natuurlijk ook gewoon binnenkomen”, zegt hij. “Het huis moet worden afbetaald en de maandelijkse rekeningen stapelen zich op. Ook de verbouwingen van ons huis liggen volledig stil. Het is nu vakantie maar toch moeten we besparen op uitstapjes met de kinderen. Een dag naar een pretpark zit er niet in voor ons.”

Blijven vechten

Enkele maanden geleden heeft Kathleen hulp gevraagd aan het Bijzonder Solidariteitsfonds (BSF). “Het duurde heel lang voordat we een antwoord kregen”, zegt ze. “Uiteindelijk kregen we dan vorige week telefoon met de mededeling dat we geen recht hadden op een terugbetaling. Een reden konden ze niet geven. De brief met alle uitleg is onderweg.”

“Het maakt niet uit welke uitleg we krijgen van het BSF, ik laat het hier niet bij”, zegt Kathleen. “Ik vind dit zo’n oneerlijke situatie dat ik wil blijven vechten voor datgene waar ik recht op heb.” Om Kathleen te steunen, willen haar zussen graag een benefiet voor haar organiseren. “We weten nog niet zo goed hoe we daar aan moeten beginnen. Maar als het er komt en er is geld over, schenk ik dat aan een organisatie die mensen met kanker steunt,” zegt ze.

BRON: http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-turnhout/-een-pilletje-kost-me-50-euro-a2803832/

Je vraagt niet om de ziekte en dan krijg je medicatie die op een moment niet meer te betalen is. Of wel maar dat heel je sociaal leven stuk wordt gedaan. We moeten ons allemaal verzekeren voor alles, maar als het dan op een bepaalde medicatie aankomt die niet in de lijst voorkomt van terugbetaling dan sta je daar.
Je hebt al zoveel te verwerken en dan krijg je overal nog de deur tegen je aan. Hoe los je zoiets op? Wie heeft er een antwoord voor?