Meral maakte docu over haar ziekte: 'Mijn familie wil 'm niet zien'

Meral maakte docu over haar ziekte: ‘Mijn familie wil ‘m niet zien’

Filmmaakster Meral Uslu (53) kreeg borstkanker en besloot ziekte én behandeling vast te leggen. De documentaire ‘Mijn Kanker’ werd een indringend, heftig, maar prachtig portret.

‘Die artsen praten echt tegen jou’

De van origine Turkse Meral maakte de film vanuit haar eigen perspectief, letterlijk. Als kijker ben je als het ware de patiënt, zegt ze. Als kijker heb je echt het gevoel dat die artsen tegen jou praten, dat maakt het heftig. Voor alle kijkers, ook voor haar eigen familie. Mijn familie wil de docu niet zien.

‘Amputatie is iets vreselijks’
Behalve het indringende camerastandpunt, zijn het ook de, soms schokkende, beelden die aangrijpend zijn. Zo zie je hoe Meral samen met de patholoog haar pas geamputeerde borst bestudeert. Ik snap dat dat voor de kijker heftige beelden zijn, maar ik vond het juist heel fijn om mijn borst op de snijtafel te zien, zegt Meral. Ik hield van mijn borsten en heb me echt verzet tegen de amputatie. Amputatie is iets vreselijks.

Digitaal dagboek
Meral hoorde twee jaar geleden dat ze een ernstige vorm van borstkanker had. Al snel besloot ze een digitaal dagboek bij te houden, en mede op aandringen van anderen werd dat uiteindelijk een documentaire. In eerste instantie voor mezelf, om mijn ziekte beter te begrijpen en omdat ik het fijn vond er ook als filmmaker naar te kijken, zegt Meral. Ik stelde vragen die anderen misschien niet durven te stellen. Meral onderging zware behandelingen en liet één van haar borsten amputeren. Het gaat nu goed met haar, maar ze zal nog jaren, misschien wel mijn hele leven, hormoontherapie moeten volgen.

BRON: http://www.lindanieuws.nl/lifestyle/meral-maakte-docu-over-haar-ziekte-mijn-familie-wil-m-niet-zien/

Die vraag hoor je vaak waarom bij mij, waarom krijg ik borstkanker. Spijtig genoeg is er geen antwoord op te geven en is het een weg die je aflegt vanaf je het te horen krijgt tot de hoop van genezing. Niet alleen voor de patiënt maar voor familie en vrienden en voornamelijk voor partner is het iets dat men samen moet aangaan. Het leven veranderd van de ene moment in de ander en dit in een hele emotionele tijd. Je leest er over en je denkt altijd bij mij gebeurd het niet, maar juist die ene keer bij de arts en doorgestuurd worden naar kliniek om het verdikt aan te horen is hard. Je moet er doorheen net als alle andere negatieve zaken die op het pad komen. Je vecht en je doet alles om er niet aan herinnerd te worden. Maar telkens zie je lichaam veranderen, soms zelfs op een moment zo hard dat je een spiegel haat en liever naar een muur kijkt. Praten is belangrijk bevestiging zoeken is belangrijk een steun een kracht zoeken is belangrijk. Maar soms kan je het niet meer opbrengen en dan komt er een gevaarzone in zicht. Die heel pijnlijk kan zijn. 
Spijtig genoeg zijn er bepaalde ziektebeelden die nooit uit ons leven zullen gaan, en die sommige moeten ondergaan. Juist er niet aan toegeven dat je ziek bent is het belangrijkste in het proces gezond te worden. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM