Archive for 26 november 2015


Hoe ga je om met een trauma?

De recente terreuraanslagen houden iedereen in de ban. Veel mensen voelen zich ongerust, of ze hebben echt schrik. Maar wie het van dichtbij meemaakte en het geluk had te overleven, zal getraumatiseerd achterblijven …
Wat doet een trauma met een persoon, hoe verwerk je het en hoe help je iemand om het te verwerken?

Mijn einde is nabij

Een traumatische gebeurtenis is een onverwachte en zeer intense ervaring die je niet kunt vermijden. Een emotionele ervaring die je overvalt en waarbij je je compleet machteloos voelt. Dat kan een natuurramp, een ongeval, een overval of misbruik zijn. Maar een gebeurtenis waarbij al die negatieve elementen – onverwacht, intens en onvermijdelijk tegelijk – ook nog eens gecombineerd worden met het gevoel dat je gaat sterven, richt nog ergere schade aan. In dat geval spreken we van een echt trauma. Je bent echt getraumatiseerd als je tijdens die gebeurtenis in gedachten afscheid genomen hebt van het leven, als je dacht dat je levenseinde nabij was.

Maar ook als je niet zelf het slachtoffer van een trauma of een traumatische gebeurtenis bent, kan je getraumatiseerd worden. Het volstaat dat je ervan getuige bent – bv. van een moord of van ernstige mishandeling – of erover hoort vertellen!
Om het gemakkelijk te maken, wordt hier verder in de tekst enkel het woord ‘trauma’ gebruikt, maar alle uitleg geldt evenzeer voor een ‘traumatische gebeurtenis’.

Kleine triggers maken het trauma weer levendig

Wanneer je een trauma meemaakt, reageren je hersenen op een ingenieuze manier om ervoor te zorgen dat jij het beangstigend moment overleeft. Omdat een trauma zo intens en verontrustend is, besluiten je hersenen om het niet volledig en waarheidsgetrouw op te slaan, maar om het te fragmenteren. De vreselijke herinnering wordt in allerlei brokjes verdeeld en overal verspreid in de hersenen opgeslagen. Het voordeel daarvan is dat je op het moment zelf de impact van het gebeuren niet ten volle beleeft. Ook achteraf besef je vaak niet de volledige impact van de gebeurtenis en op korte termijn helpt dat om je goed te voelen en verder te gaan.

Het nadeel van deze fragmentatie is dat de ‘schijnbaar onschadelijke stukjes en brokjes herinnering’ – die verspreid zijn in je geheugen – je op lange termijn onverwachts triggeren waardoor je het trauma herbeleeft. Ze zetten de horribele ervaring weer in gang en laten ze afspelen op het scherm van je geheugen. En dan zie je alles opnieuw gebeuren, de hele film of stukken ervan. Die triggers zijn klein en ze lijken onbeduidend – het kan een woord, een geur, een stukje huid zijn … – en daarom zijn ze ook zo vreselijk onvoorspelbaar.

Een overgave van de geest

In natuurfilms zie je vaak hoe een roofdier op zijn prooi jaagt. Er volgt dan een helse achtervolging en vlak voor het roofdier wil toeslaan, valt zijn prooi al op de grond en vecht ze niet langer voor haar leven. De prooi ‘geeft zich over’ en verweert zich niet langer. Het lijkt wel alsof het leven vertrokken is voor het eigenlijke sterven. Het is de overgave van de geest van de prooi aan die van het roofdier.
Alle prooidieren, inclusief de mens, hebben deze vaardigheid om hun geest uit hun lichaam te laten vertrekken vooraleer het lichaam helemaal overleden is. Het is een gift van de natuur om niet alles meer te moeten meemaken en te moeten voelen.

Mensen met een trauma zijn niet overleden en toch blijft hun geest ergens verloren zweven zonder de weg terug te vinden. Het lijkt alsof ze het contact met de werkelijkheid kwijt zijn omdat ze na de traumatische ervaring voortdurend overal gevaar zien. Ze zijn continu alert en vragen zich onophoudelijk af wanneer ze het gevecht tegen het gevaar (opnieuw) zullen moeten leveren. Deze sluimerende ongerustheid is energie die zich niet heeft kunnen ontladen tijdens of na de gebeurtenis. Ze leidt achteraf vaak tot ‘chronische onrust’ en sterke tot extreme alertheid. Als die klachten langer dan een maand aanhouden, spreken we over een post traumatische stress stoornis, afgekort als PTSS. De symptomen zijn aanhoudende flash backs of herbelevingen, vermijdingsgedrag voor alles wat aan het trauma herinnert, en vergrote alertheid. Vaak gaat PTSS gepaard met een depressie. Herbeleving en vermijdingsgedrag zijn uitingen van je geest die moeite heeft om zich opnieuw te verbinden met het leven en te begrijpen dat het gevaar geweken is. De toegenomen alertheid en de spanningen zijn energierestanten ten gevolge van het trauma die nog niet uit je lichaam geraakt zijn. Weinig mensen weten hoe ze moeten omgaan met trauma’s, hoe ze hun bewustzijn kunnen helpen terugkeren naar de werkelijkheid en hoe ze de geblokkeerde energie kunnen ontladen.

Vaak hebben (getraumatiseerde) mensen te weinig contact met hun lichamelijke en emotionele behoeften. Ze nemen bv. kalmeringsmiddelen om hun alertheid te verminderen, maar daarmee hebben ze het contact tussen hun geest en lichaam niet hersteld. Ze proberen hun angsten te onderdrukken om geen last te zijn voor hun omgeving, maar die angsten blijven latent aanwezig en maken hen toch prikkelbaar en uitgeput. En voor deze poging om ‘zich aan te passen’ betalen ze bovendien een hoge lichamelijke en emotionele prijs! Ze kunnen voor zichzelf de gebeurtenis en alles in de buurt ervan ontkennen, maar door hun vermijdingsgedrag wordt hun leven steeds beperkter tot ze amper nog durven buiten komen. En vaak worden de angsten steeds intenser.
Het is geen toeval dat mensen die contact hebben met hun innerlijke zelf, zoals bijvoorbeeld volkeren die nauw met de natuur samenleven, sneller en diepgaander genezen van trauma’s. De reden hiervoor is dat zij aanvoelen en doen wat hen helpt in plaats van te doen wat ze denken te moeten doen.

Hoe verwerk je een trauma

Trauma’s zijn moeilijk te behandelen. Daarenboven onderschatten mensen vaak de impact van dergelijke gebeurtenissen. Het onvoorspelbare karakter van de triggers gecombineerd met het gebrek aan een behandeling maakt dat veel slachtoffers zich radeloos voelen. Ze voelen zich opnieuw slachtoffer. En toch zijn er een aantal reddingsboeien!

1. Het ordenen van gebeurtenissen
Het rangschikken van de gebeurtenissen die het trauma veroorzaakten, is een eerste manier om het contact met de werkelijkheid te herstellen en niet continu in angst te moeten verder leven. Door de ordening verhuizen de fragmenten (de triggers) van het onbewuste naar het bewuste geheugen. Ze worden als het ware overgeschreven en zorgen ervoor dat je controle krijgt over het verhaal. En dat is uiteindelijk de ultieme wens van elk slachtoffer: opnieuw controle krijgen over zijn emoties en zodoende ook over zijn leven. Dat bereik je niet door je gevoelens te onderdrukken en jezelf niet au sérieux te nemen. Je moet de gebeurtenis actief herbeleven en je verhaal tot een geordend geheel brengen dat je kunt afsluiten. Zo herstel je het contact van je geest met de werkelijkheid en dat doe je deze keer op een gecontroleerde en effectieve manier.

2. Triggers opzoeken
Op de triggers werken, is een tweede manier om bewuster te worden van je trauma en het contact met de realiteit te herstellen. Maak een lijst van je persoonlijke triggers. Wees alert bij situaties waarbij je angst voelt en noteer welke gebeurtenis en welke gedachten je bang maakten. Stel jezelf dan bewust bloot aan deze persoonlijke triggers zodat je er opnieuw aan kunt wennen zonder angstgevoel.

Welke rol speelt je omgeving

Een trauma verwerk je best niet alleen. Het genezen van wonden die geslagen werden door andere mensen of door gebeurtenissen lukt het gemakkelijkst via een sociaal proces. Je naaste omgeving kan veel voor je doen. Ze kunnen je motiveren om je verhaal te brengen.Een luisterend oor betekent enorm veel! Een getraumatiseerd persoon zijn of haar gedachten, gevoelens, bedenkingen en verhaal laten doen, zonder tussenbeide te komen en zonder ‘goede raad’ te geven, kan een wereld van verschil betekenen. Op deze manier kan die persoon alles ordenen en kan het genezingsproces geactiveerd worden. Emotionele wonden kunnen enkel helen als het verhaal en de gevoelens errond worden erkend, en als de getraumatiseerde zijn verhaal mag vertellen telkens als hij daaraan behoefte heeft.

Je entourage kan je ook helpen bij de confrontatie met je angst triggers door bij je te blijven, je kalm te ondersteunen en aan te moedigen om zo je leven opnieuw op te nemen. Met tijd, geduld en heel veel erkenning …
Kan je omgeving het niet aan, ken je niemand die je zo kalm en geduldig kan bijstaan, of is dat niet voldoende, dan kan je beter een therapeut raadplegen. Die zal je helpen met beide technieken: hij zal je verhaal ondersteunen en je helpen om minder gevoelig te worden voor je triggers.

Hoe lang duurt het ongeveer voor je weer normaal functioneert

Veel getraumatiseerde mensen kunnen vrij snel opnieuw aan de slag. Niet iedereen valt stil. Wanneer je je verhaal meteen kwijt kunt en je werkgever begripvol is, kan je meestal vrij snel (na een paar weken of zelfs al na een paar dagen) je beroepsactiviteiten herstarten.
Maar bij een goede aanpak (waarbij je de confrontatie met de triggers aangaat en waarbij je erover kunt praten of huilen) duurt het toch gemiddeld 3 tot 6 maanden voor een trauma helemaal ‘genezen’ is.

Laat een trauma blijvende sporen na

Psychische wonden zijn zoals lichamelijke wonden. Als een lichaamswonde voldoende bloedt, is ze zuiver en kan het lichaam ze goed genezen. Blijft er vuil achter dan begint de wonde te etteren en heeft het lichaam de grootste moeite om het op te lossen of lukt het helemaal niet. Zo gaat het ook met psychische wonden: laat je de wonde voldoende bloeden door je verhaal vertellen en/of te huilen, dan geraakt al het vuil eruit en kan de wonde genezen. Maar ze zal wel een blijvend litteken laten, wat minder erg is dan een etterende wonde. Gebeurt dat niet dan gaat ook de psychische wonde etteren en een blijvend probleem veroorzaken.

Waarom zijn bepaalde personen traumagevoeliger

Vroegere en niet-verwerkte trauma’s zullen de verwerking van een nieuw trauma belemmeren. Meestal komen oude trauma’s opnieuw mee naar boven en moeten er plots twee gebeurtenissen een plaats te krijgen. Eigenlijk is dat niet zo erg als het lijkt, want het betekent dat je nu de kans krijgt om alles te genezen.

Ook sensitiviteit speelt een rol: hoe sensitiever je bent, hoe gevoeliger je reageert op gebeurtenissen. Trauma’s zullen meer impact hebben bij een persoon die meer openstaat voor prikkels van buitenaf, die door omstandigheden minder sterk is, of bij jonge mensen en kinderen.

Je reactie tijdens de traumatische gebeurtenis speelt eveneens een enorme rol en die heb je niet eens zelf in de hand. Een deel van ons brein, het reptielbrein genoemd, reageert als we in levensgevaar zijn. Dit stuk brein beheert een aantal onbewuste functies zoals onze ademhaling en onze hartslag, maar het bepaalt ook de beslissing of we in een gevaarlijke situatie best vechten (de vijand proberen te overmeesteren), vluchten (de situatie ontlopen) of verstijven (niet uitdagen). Welke strategie het wordt, dat beslist ons reptielbrein onbewust en volledig autonoom. Vaak reageren we niet zoals we verwacht hadden en dat is achteraf moeilijk te verwerken. Zeker als we ‘moeten’ kiezen voor de verstijfstrategie, zal de verwerking van het trauma veel moeilijker zijn omdat onze angst nog bevroren zit in ons lichaam en we ze er achteraf zelf moeten zien uit te krijgen. Mensen die verstijven tijdens een traumatische gebeurtenis hebben dus een grotere kans op emotionele schade.
Voor wie er meer wil over lezen: in het boek ‘GELUK(T), leren omgaan met gevoelens als sleutel tot geluk’ komt de werking van onze hersenen en angst uitgebreid aan bod.

BRON: http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=20131

Omgaan met een trauma is een proces dat je door moet gaan. Die heel hard kan zijn en die soms ook hulp vraagt. Psychisch kan je heel diep zitten en het kleinste dat gebeurd laat je terug flashback krijgen. Dat het zeker emotioneel zwaar maakt. En trauma moet niet altijd zijn bij een ongeluk of een aanslag, dit kan ook opgelopen worden door een machteloos gevoel ergens in te krijgen, iets dat je niet echt plaatsen kan. Kan al zorgen voor een lichte vorm van trauma. Natuurlijk hoe gevoeliger je bent hoe meer kans je maakt om sneller in een trauma proces te komen. Praten schrijven tekenen kan helpen om het te verwerken. Soms kan gespecialiseerde mensen je ook terug brengen naar de situatie geestelijk om zo te zien waar je eigenlijk blijft hangen en je dan eruit halen door een grondige begeleiding, daar zelfs medicatie aan te pas kan komen. Ook het lichaam kan zich op zo een moment gaan verzetten. Dit kan zijn in de vorm van stijfheid bibberen of wisselend koud en warm krijgen. Dit kan allemaal te maken hebben met het woord trauma. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Gedaan met excuses! Zo krijg je meer wilskracht

© thinkstock.

‘Ik heb daar de wilskracht niet voor.’ Is het een zinnetje dat je jezelf vaak hoort zeggen om toch maar niet aan dat dieet, die sport of een andere uitdaging te beginnen? Het is niet langer een excuus, want wilskracht kan je trainen!

Je kent ze vast: mensen die in elke uitdaging die ze aangaan lijken te slagen. Of het nu het strengste modedieet volgen, een halve marathon lopen of een moeilijke cursus studeren is: ze pakken het aan en behalen hun doel alsof het een fluitje van een cent is. Want ze hebben veel wilskracht, klinkt het dan. Volgens psychologe Nadia Merckx valt dat weliswaar te nuanceren. ‘Wilskracht hebben betekent inderdaad dat je je blijft inzetten om een bepaald streefdoel te bereiken, maar dat wil niet zeggen dat dat daarom vanzelf gaat. Bij elk doel dat je nastreeft kunnen onderweg negatieve gevoelens komen kijken. Alleen zullen mensen met veel wilskracht die moeilijkheden voor lief nemen: ze accepteren dat die er zijn en beseffen dat dat geen drama hoeft te betekenen. Ze vertrouwen erop dat ze er toch zullen geraken.’

Ze blijven kortom te allen tijde focussen op het eindresultaat en bijten door, en dat terwijl mensen met een minder ontwikkelde daadkracht makkelijker al bij de eerste negatieve gevoelens of tegenslagen zullen afhaken. Al wil dat dan weer niet zeggen dat je wanneer je over minder doorzettingsvermogen beschikt nooit uitdagingen tot een goed einde zal kunnen brengen, integendeel. Nadia Merckx: ‘Wilskracht is als een spier die je moet trainen, het is niet dat het in je genen vastligt of je er veel of weinig van hebt en daar niets aan te veranderen valt. Het is een vaardigheid die je moet ontwikkelen. En net zoals voor andere vaardigheden geldt dat hoe vaker je oefent, hoe sterker ze zal worden.’

Gedaan dus met de gemakkelijkheidsoplossing ‘Ik heb daar de wilskracht niet voor’! Nadia Merckx: ‘Mensen die hun wilskracht nog niet voldoende ontwikkeld hebben, zullen vaak al op voorhand opgeven uit angst om te falen. Om een mogelijke pijnlijke confrontatie te vermijden proberen ze maar niet. Of bij sommigen zal de wilskracht dan weer heel selectief aanwezig zijn. Op carrièrevlak bijten ze door en overwinnen ze tal van barrières, terwijl ze het daar op persoonlijk vlak veel moeilijker mee hebben en er bijvoorbeeld niet in slagen om bepaalde slechte gewoontes af te leren of een sportprestatie te leveren.’

Begin klein
Je wilskracht trainen begint volgens de psychologe bij jezelf regelmatig doelen te stellen, waarvan de weg ernaartoe misschien niet zo leuk is, maar het resultaat wel de moeite waard. Zo zal je maar weinig mensen kunnen vinden die beweren dat ze diëten leuk vinden, maar voor vijf kilogram minder wegen zullen de meeste dan weer wel met plezier tekenen. Of de eerste loopsessies zijn voor weinig mensen dolle pret, maar zodra je een paar kilometers kan afleggen of een wedstrijd kan uitlopen, wordt het doorgaans wel plezant.

Nadia Merckx: ‘Door jezelf dergelijke doelen te stellen kan je ervaren dat de negatieve gevoelens die je mogelijk hebt bij het nastreven ervan maar tijdelijk zijn, dat je ze doorkomt en vervolgens kan genieten van het resultaat, waardoor je al het negatieve ook weer vergeet. Dergelijke succeservaringen zijn cruciaal en zullen ook je zelfbeeld een boost geven, wat dan weer helpt om nieuwe doelen te stellen.’ Het probleem blijkt weliswaar dat we de doelen die we willen bereiken vaak veel te spectaculair maken. We willen geen vijf maar meteen twintig kilogram vermageren, en liefst nog binnen de maand. En waarom zouden we op vijf kilometer lopen mikken als we meteen ook voor een marathon kunnen gaan?

Nadia Merckx: ‘Door je doelen zo groot te stellen, ontzeg je jezelf de kans om de nodige succeservaringen op te doen, want zo krijg je zoveel negatieve gevoelens in een keer te verwerken dat je afhaakt. Het is verstandiger om je uiteindelijke doel in subdoelen op te delen, zodat je ook veel tussensucceservaringen kan opdoen, waardoor je jezelf makkelijker zal kunnen verleiden om vol te houden.’ Wil je twintig kilogram kwijtspelen, dan kan je dus beter beginnen met drie kilogram minder op de weegschaal aan het einde van de maand, en zo vervolgens aan een haalbaar tempo verder proberen af te slanken.

Hou het realistisch
Je moet je doelen met andere woorden zo realistisch mogelijk stellen, maar hoe weet je of iets echt realistisch zal zijn of niet? Want je wil natuurlijk ook niet te laag mikken. Nadia Merckx: ‘Ga op voorhand al eens na of je al over de nodige vaardigheden en mogelijkheden beschikt om een welbepaald doel te kunnen bereiken, of dat je daar eerst aan moet werken. Het mag mij dan wel spannend lijken om over drie maanden in China te gaan lesgeven, maar als ik dan opsplits wat ik daarvoor nodig heb, dan zal het me snel duidelijk worden dat dat niet haalbaar is. Ik begrijp en spreek bijvoorbeeld nog geen Chinees. De taal leren zou dus een vaardigheid zijn die ik eerst moet ontwikkelen voor ik van dat lesgeven werk kan maken. Door de dingen op een rijtje te zetten kan je snel aanvoelen of een doel al dan niet realistisch is. Ook eerdere ervaringen kunnen een leidraad zijn in het bepalen of iets al dan niet haalbaar zal zijn binnen een bepaalde termijn. Leerde je al eens lopen met een start-to-runprogramma, dan kan de tijd die je toen nodig had een aanwijzing zijn voor de tijd die je nodig zal hebben om tien kilometer te leren joggen.’

Maar daar zou het bij mensen met een minder ontwikkelde wilskracht dus het vaakst mislopen: ze mikken steevast te hoog bij de voornemens die ze maken. Een doel stellen hoeft nochtans niet noodzakelijk veel voor te stellen, ook in het leven van alledag zijn er heel wat momenten die kunnen bijdragen tot het trainen van je wilskracht. Zo is er elke dag wel iets te vinden waar je tegen opkijkt: opruimen, de strijk doen …

Nadia Merckx: ‘Als je na een drukke dag op het werk thuiskomt, is het natuurlijk het makkelijkst om te zeggen dat je geen wilskracht hebt en in plaats van het huis op te ruimen gewoon onderuit in de zetel te gaan hangen. Maar dergelijke klusjes kunnen een perfecte manier zijn om jezelf te leren omgaan met de negatieve gevoelens die aan het bereiken van een doel kunnen voorafgaan. Als je dan toch die mand strijk weggewerkt hebt, dan zal je achteraf blij zijn dat alles aan de kant is, en zo’n kleine succesjes kunnen je vervolgens stap voor stap leren om ook grotere en moeilijkere uitdagingen tot een goed einde te brengen.’

Positieve film
Nog zo’n truc om vol te houden is jezelf een reële voorstelling maken van hoe het zal zijn als je je gestelde doel bereikt hebt. Nadia Merckx: ‘Meestal kunnen mensen zich een zeer levendige voorstelling maken van hoe het zou zijn mochten ze er niet in slagen hun voornemen waar te maken. Ze kunnen een heel gedetailleerde film voor hun ogen laten afspelen over hun mislukking: ze zien hoe ze afgaan, de miserie die dat teweegbrengt … Om meer wilskracht te krijgen raad ik net het omgekeerde aan: maak een positief filmpje waarin je jezelf je doel ziet bereiken en al het succes ziet beleven dat daarbij komt kijken. Dat is namelijk al een stap in de richting van het effectief behalen ervan.’

Al zal het volgens de psychologe wel behoorlijk wat inspanning vragen om je zo’n positieve voorstelling voor de geest te halen, want onze aandacht gaat spontaan vooral naar het negatieve. Daarom kan het volgens haar ook raadzaam zijn om hulp in te roepen. ‘Door samen met iemand een bepaald plan te volgen, kan je elkaar motiveren. Je kan samen fantaseren over hoe het zal zijn als jullie doorgezet hebben en elkaar ook wijzen op eerdere successen als opgeven dreigt. Want in het heetst van de strijd vergeten we vaak dat we wel degelijk al uitdagingen tot een goed einde gebracht hebben.’

Overdrijf niet
Al kan het natuurlijk ook weer geen kwaad dat je niet alle voornemens die je maakt ook waarmaakt. Nadia Merckx: ‘Er zijn ook mensen die hun eigen grenzen niet kennen en dat kan gevaarlijk zijn. Bijvoorbeeld bij sportieve prestaties gebeurt het weleens dat mensen zichzelf echt in gevaar brengen en op carrièrevlak zijn er geregeld mensen die te ver gaan, met een burn-out als gevolg. De teleurstelling is dan vaak zo groot dat die personen maar moeilijk weer uit de put klauteren.’

Zoals al aangehaald: overdrijf dus niet. Je hoeft je grenzen ook niet per se te blijven verleggen, al is daar volgens psychologe Merckx een belangrijke kanttekening bij te maken: ‘Je kan op een bepaald moment vinden dat je voldoende wilskracht hebt om allerlei uitdagingen aan te kunnen en dat is ook prima. Maar als je het gevoel hebt dat er nog heel wat dingen zijn die ontbreken in je leven, omdat je er niet voldoende doorzettingsvermogen voor hebt, dan is het wel belangrijk om jezelf te blijven trainen, zodat je je grenzen toch nog wat kan opschuiven in de gedroomde richting.’

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/11/Psychologie/article/detail/2537617/2015/11/26/Gedaan-met-excuses-Zo-krijg-je-meer-wilskracht.dhtml

Een excuus is sneller gevonden dan voor iets te gaan. Dit komt in heel wat voor in ons dagelijks leven. Mensen die overal onderuit willen komen omdat ze de wilskracht niet hebben om zich eraan toe te zetten. Door angst of niet durven te falen of zelfs uit gelachen te worden. Maar juist is het je over die lat te begeven, te zeggen ik ga ervoor ik kan het stapje voor stapje. Voor je een excuus zoekt probeer dan je eens voor te bereiden op wat jezelf kan bereiken. Maar je moet niet over je grens gaan, of zoals hier in de tekst beschreven is overdrijf niet. Want zo doe je het ook niet op een juiste manier. Alles op alles geven kan je ook hard terug roepen. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Hoe hou je je vagina gezond?

Veel vrouwen krijgen ooit last van jeuk, irritatie of vervelende geurtjes in hun intieme zone. Goed Gevoel sprak erover met professor Hans Verstraelen van de Vrouwenkliniek van het UZ Gent. Hij leert ons hoe je je vagina in topvorm houdt en wat je kan doen als het toch even foutloopt.

In de vagina leven tal van bacteriën vredig naast elkaar. Samen vormen ze de vaginale flora. Sommige daarvan beschouwen we als goede inwoners, omdat ze de vagina gezond helpen houden. Andere zien we als slechte gasten, omdat ze schadelijk kunnen worden als ze overwoekeren. Een gezonde vaginale flora bestaat echter altijd uit zowel de goede als de zogenaamd slechte micro- organismen. Zolang de verhoudingen goed zitten, is er niets aan de hand. Alleen wordt dat delicate evenwicht geregeld op de proef gesteld. Professor Hans Verstraelen, coördinator van de kliniek voor aandoeningen van vagina en vulva: ‘De vulva is een bijzonder afgesloten lichaamsdeel, waardoor er flink wat talg en zweet geproduceerd wordt. Bovendien wordt de schaamstreek ook blootgesteld aan witverlies, urine, bloed en sperma.’ Dat helpt verklaren waarom de zone zo gevoelig is voor irritaties en infecties.

Intieme hygiëne
Gelukkig kunnen goede gewoontes heel wat ongemakken helpen voorkomen. Professor Verstraelen zet voor ons de belangrijkste tips op een rij:

Lauw water
‘De vagina is één grote, chemische fabriek en om te vermijden dat je haar natuurlijke evenwicht verstoort, laat je intieme wasgel en zeep beter achterwege. De vulva regelmatig wassen met lauw water volstaat. Gebruik daarbij liever geen washandje, maar enkel je handen. Het inwendige deel van het vrouwelijke geslachtsorgaan reinigt zichzelf.’

Witverlies
‘Veel vrouwen beschouwen witverlies als nutteloos en vervelend, maar het heeft wel degelijk een belangrijke reinigende functie. Het vaginale vocht vangt dode cellen en bacteriën op en voert die mee naar buiten. Witverlies helpt zo infecties te voorkomen. Als arts is het moeilijk om te bepalen welke afscheiding normaal is en welke niet, daarom is het belangrijk dat vrouwen zichzelf goed kennen. Weet wel dat witverlies verschilt van vrouw tot vrouw en dat het normaal is dat de hoeveelheid in de loop van je menstruele cyclus en in de loop van je leven verandert. Zo hebben ook zwangere vrouwen – door de hoge oestrogeenspiegel – meer afscheiding.’

Cosmetica
‘Condooms, glijmiddelen en andere cosmetische producten kunnen de vaginale flora uit balans brengen. Je kan deze producten niet altijd vermijden, maar wie gevoelig is kiest beter enkel overdag tampons en kan ’s nachts voor een maandverband kiezen. Vermijd ook geparfumeerde inlegkruisjes en vochtige doekjes. Aanvaard liever dat een vulva nu eenmaal niet altijd fruitig ruikt, want cosmetica kunnen irritaties en infecties in de hand werken. En dan krijg je pas echt last van vervelende geurtjes.’

Ademnood
‘De vulva is de meest afgesloten zone van het hele lichaam. En daar zit niet alleen onze anatomie voor iets tussen, ook onze levensstijl werkt dat in de hand. Veel vrouwen hebben een zittend beroep, waardoor ze de hele dag de benen kruisen. Wie alles dan ook nog eens insnoert met een strakke slip (of erger nog: een string) en een skinny jeans creëert de ideale omgeving voor irritaties. Kies liever voor ondergoed van katoen dat de huid laat ademen en slaap zonder slip.’

Dagcrème
‘De vulva is een relatief klein gebied, maar het is er wel één met veel verschillende structuren. Vooral de huid van de buitenste schaamlippen is bijzonder, die is namelijk bijna zeven keer meer doorlatend dan de rest van onze huid. Dat betekent dat alles wat je op die zone aanbrengt zeven keer makkelijker opgenomen wordt, maar ook dat de huid van de schaamlippen veel meer vocht verliest. En een uitgedroogde huid is nog gevoeliger voor wrijving en irritatie. Een dagcrème voor de vagina is dus geen slecht idee, maar kies dan wel voor een neutraal, hydraterend product. Ik raad patiënten vaak Cetovas aan, een vochtinbrengende en beschermende crème die ook vaseline bevat.’

Niets om je over te schamen!
Nu duidelijk is hoe gevoelig vagina en vulva zijn, begrijp je ook waarom irritaties en infecties bij vrouwen zo vaak voorkomen. Bijna elke vrouw krijgt er tijdens haar leven minstens één keer mee te maken, dus zet die schaamte opzij en ga op tijd langs bij je huisarts. Al maakt professor Verstraelen daar graag een kanttekening bij: ‘Bij vulvaire en vaginale klachten denken zowel patiënten als artsen al snel aan infecties, terwijl het meestal om een irritatie of overgevoeligheidsreactie gaat. Rode, jeukende huiduitslag die veroorzaakt wordt door contact met een bepaalde stof (in lingerie of cosmetica) noemen we contactdermatitis. Het is een vervelende aandoening, maar ze is doorgaans goed te behandelen. Schimmelwerende middelen of antibiotica zijn dan absoluut niet nodig.’

Heb je toch een infectie opgelopen? Dan is de kans groot dat je te maken hebt met een gistinfectie of een bacteriële vaginose. Professor Verstraelen geeft tekst en uitleg bij deze twee vaak voorkomende infecties:

1. Gistinfectie
‘Bij negentig procent van de vrouwen met een gistinfectie is Candida albicans de grote boosdoener. Candida is een natuurlijke darmbewoner, maar de afstand tussen de anus en de vagina is zo klein dat de gist zich gemakkelijk van de darmflora naar de vaginale flora verplaatst. Bovendien bevordert seksueel contact (zowel penetratie als orale seks) dat reisgedrag. Maar liefst drie vierde van alle vrouwen loopt minstens één keer in haar leven zo’n gistinfectie op. Helaas blijft het bij een groot deel van hen niet bij die ene keer en kampt vijf procent zelfs met een recidiverende candida-infectie (een candida-infectie die zich minstens vier keer in een jaar herhaalt, nvdr.)

Hoe herken ik het?
‘Jeuk is het belangrijkste symptoom van candida en bij een typische infectie gaat dat gepaard met dik en brokkelig witverlies. Ook branderigheid, irritatie en pijn bij het vrijen zijn vaak voorkomende klachten. Naarmate de infectie vordert kunnen patiënten last krijgen van pijnlijke, gezwollen en gebarsten schaamlippen.’

Hoe herkent de arts het?
‘De diagnose candida-infectie valt vaak onterecht en sommige artsen starten enkel op basis van de klachten een behandeling. Jammer, want symptomen als jeuk en irritatie kunnen op tal van andere aandoeningen wijzen. Vraag je arts daarom om een wisser te nemen (met een lang wattenstaafje over de vaginawand gaan, nvdr.). Bij vijftien procent van alle vrouwen ontdekken we candidagisten, maar wie geen symptomen vertoont hoeft ook geen behandeling. Tal van factoren werken zo’n kolonisatie met candida in de hand: antibiotica, crèmes op basis van cortisone, suikerziekte en zelfs een zwangerschap.’

Hoe raak ik ervan af?
‘Een candida-infectie is doorgaans makkelijk te genezen en de behandeling kan zowel oraal (met pillen) als vaginaal (met crèmes of ovules). Mijn voorkeur gaat uit naar die laatste. Waarom zou je je maag-darmstelsel belasten met medicatie als een lokale behandeling ook prima werkt? Vooral ovules (eivormige geneesmiddelen die je vaginaal inbrengt, nvdr.) zijn handig: met een dosis van 1.200 mg kan je er in één keer van verlost zijn. Toch is het normaal dat klachten nog enkele dagen sluimeren, want medicatie pakt enkel de gistkolonisatie aan en heeft geen ontstekingswerend effect. Gun je lichaam dus voldoende tijd om te herstellen. Bij negentig procent van de vrouwen met een steeds terugkerende infectie zorgt een capsule per week voor voldoende comfort. Na een kuur van zes maanden wordt de behandeling opnieuw geëvalueerd.’

2. Bacteriële vaginose
De vaginale flora bestaat voornamelijk uit lactobacillen (goede bacteriën). Die maken van de vagina een zuur milieu en remmen zo de groei van andere bacteriën (zoals Gardnerella vaginalis, de belangrijkste veroorzaker van een bacteriële vaginose) af. Bij ruim tachtig procent van de vrouwen verandert de samenstelling van de vaginale flora alleen tijdelijk. Tijdens het vrijen of tijdens de maandstonden bijvoorbeeld: dan verlagen bloed en sperma de zuurtegraad en kunnen de Gardnerella vaginalis en andere bacteriën de bovenhand nemen. Meestal kan je lichaam die veranderingen perfect opvangen en duurt het niet lang voor de lactobacillen hun plek opnieuw opeisen. Herstellen de verhoudingen in de vaginale flora zich niet vanzelf? Dan blijft de zuurtegraad van je vagina langdurig verlaagd en spreken we van een bacteriële vaginose. De woekering van slechte bacteriën kan dan voor vervelende klachten zorgen en maakt je op lange termijn vatbaarder voor soa’s. Doordat het verdedigingssysteem van je vagina minder goed werkt, kunnen schadelijke kiemen namelijk makkelijker opklimmen naar de baarmoederhals.’

Hoe herken ik het?
‘Slechts vijftien procent van de vrouwen met een bacteriële vaginose vertoont symptomen, de overige 85 procent merkt er niets van. Patiënten klagen nooit over jeuk (tenzij ze tegelijk ook met een gistinfectie kampen), maar vaginose kan wel voor dunnere afscheiding met een indringende visgeur zorgen. Soms kan door het overtollige witverlies irritatie ontstaan, maar de infectie op zich veroorzaakt geen pijn. ‘

Hoe herkent de arts het?
‘De ontsteking is niet zichtbaar met het blote oog, dus ook hier moet de arts een vaginale wisser nemen. Microscopisch onderzoek moet vervolgens uitwijzen of de balans in de vagina verstoord is: in een gezond vaginaal ecosysteem zijn lactobacillen in de meerderheid, bij een bacteriële vaginose hebben de ‘gardnerella vaginalis’-bacteriën de leiding overgenomen.’
Hoe raak ik ervan af?
‘Bacteriële vaginose vraagt geen behandeling als er geen klachten zijn. Aan patiënten die wel last hebben van lopende afscheiding en de typische visgeur schrijft de arts antibiotica (metronidazol of clindamycine) voor. Ook nu kan de patiënt kiezen voor orale (pillen) of lokale (crèmes of ovules) therapie en weer geef ik de voorkeur aan een vaginale toediening. De behandeling met antibiotica duurt vijf tot zeven dagen en roeit alle bacteriën (zowel de gunstige als schadelijke) uit. Daarna kan je lichaam met een schone lei beginnen en moeten we hopen dat het zelf de kracht vindt om het gezonde evenwicht in de vagina te herstellen. Helaas lukt dat niet altijd: bacteriële vaginose keert vaak terug en bij sommige vrouwen wordt de aandoening zelfs chronisch. In de toekomst hopen we dit op een andere manier te kunnen aanpakken: momenteel wordt onderzoek gedaan naar de impact van probiotica. In plaats van alle bacteriën weg te vegen, willen we zo de groei van lactobacillen stimuleren, want hoe meer goeie bacteriën, hoe makkelijker ze de slechte de baas kunnen.’

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/612/Vagina/article/detail/2537660/2015/11/26/Hoe-hou-je-je-vagina-gezond-.dhtml

Een gezonde vagina vraagt eigenlijk niet veel aandacht. Water is al voldoende om het schoon te houden. Iedere vagina heeft zijn eigen geur en dat is normaal, juist als het echt naar een bepaalde visgeur gaat ruiken dan moet je het toch in het oog houden. Net zoals jeuk en afscheiding. Afscheiding kan maar het mag niet ruiken, en het mag niet slijmerig zijn. Ga niets speciaals smeren aan je vagina. Als je een bepaald glijmiddel gebruikt en je voelt nadien irritatie dan is het een teken dat je er niet tegen kan, koop steeds glijmiddel op basis van natuurlijke producten en op water. Ook kan dit voorkomen met bepaalde condooms. Dat komt omdat ze de bacteriën aanvallen en zo jeuk of afscheiding kan krijgen. Ook en ja vrouwen al denkt men er misschien anders over, je vagina kan je het best wassen met een lichte straal van de douche en met gewoon je handen. Handen zijn zacht en zullen zo je vagina ook niet beschadigen, dat wel kan gebeuren met een washandje. De vagina is ze perfect eigenlijk dat ze zichzelf reinigt en proper houd. Maar vrouwen denken altijd anders er over. 
En vrouwen omdat een vulva een gesloten lichaamsdeel is laat het ademen, zeker als je een zittend beroep hebt. En steek het niet dagelijks in een string het is voor je eigen gezonde vagina.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

DIEPER

HOE DIEPER MEN ZICH ERGENS IN VERDIEPT HOE DIEPER JE LAAT LEIDEN.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Is deze schoenenkast de droom van elke vrouw?

 
© Instagram Sofie Valkiers.

De droom van heel wat vrouwen. Een kamer vól schoenen. Blogster en columniste voor Het Laatste Nieuws Sofie Valkiers heeft zo’n schoenenkast – of moeten we zeggen schoenenkamer? Behoorlijk over-the-top, maar wel heerlijk om bij weg te dromen.

De Antwerpse kreeg onlangs bezoek van de mensen achter The Coveteur, een website die een inkijkje geeft in de woningen van modieuze mensen. Hoewel Valkiers in een prachtig appartement woont, was het toch vooral haar schoenenkast die ons opviel. Rijen en rijen mooi geordende designerschoenen staan er te pronken.

https://www.instagram.com/morestylethanfashion/

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/40/Style/article/detail/2537399/2015/11/26/Is-deze-schoenenkast-de-droom-van-elke-vrouw.dhtml

Het is misschien de droom van iedere vrouw maar zeker niet van de man. Want als je al een kamer nodig hebt om al je schoenen in te bergen dan is het een fortuin dat al is uitgegeven.
En wil je ze kwijt krijg je er bijna niets meer van.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Spirituele ervaringen na een overlijden

Voor de één betekent de dood simpelweg dat het leven voorbij is. Er volgt niets nadat het spreekwoordelijke licht uitgaat. Voor een ander betekent het juist dat jouw licht, jouw geest, naar een andere dimensie overgaat. Waar je ook in gelooft, rondom of lang na een overlijden gebeuren soms bijzondere dingen. Dat blijkt wel uit de voorbeeldverhalen.  

Bijzondere vogel

Cara (34): “Mijn opa was een beetje een vreemde vogel. Hij was heel nuchter en hield van gekke grapjes. Niet iedereen begreep zijn humor, maar ik kon altijd erg met en om hem lachen. Vooral om de manier waarop hij met zijn parkiet omging. Toen hij overleed, brak mijn hart een beetje. Ook dat van zijn vogel Pietie. Na het overlijden van mijn opa was hij niet dezelfde vrolijke parkiet. Hij maakte geen geluid meer en leek alleen nog maar treurig uit het raam te kijken. Op de ochtend van de crematie was het druk in huis. Iemand had Pietie uit zijn kooi gelaten en plotseling bleek dat hij via het keukenraam naar buiten was gevlogen. Iedereen was ontdaan, maar we moesten naar het crematorium. Toen we na de prachtige dienst buiten kwamen, geloofden we onze ogen niet. Pietie zat in een grote eikenboom naast het gebouw. Toen iedereen hem begon op te merken, vloog hij weg. Nooit meer hebben we hem teruggezien. Wij geloven dat dit mijn opa was, om nog een laatste keer gedag te zeggen.”

Sprekend schilderij

Mark (41): “Kort na de dood van mijn vriendin ben ik naar Parijs vertrokken. Bij het afsluiten van onze begrafenisverzekering hadden we het hier al over: als de tijd rijp was, zouden we naar Frankrijk vertrekken om daar te gaan wonen. Ik droomde al lang van een schrijversbestaan in deze mooie stad en mijn vriendin wilde daar haar schilderhobby weer oppakken. Helaas was het ons niet gegeven om samen te gaan. Toen ik mijn eerste appartementje in Parijs betrok, ging ik de stad verkennen. Op een gegeven moment kwam ik langs een Franse straatschilder. Hij was met iets bezig, waar mijn mond van open ging staan. Ik vroeg hem wie de vrouw op het schilderij was en hij antwoordde: “Ik ken haar niet, maar ze zat in mijn hoofd. Beeldschoon.” De afbeelding op zijn doek was sprekend mijn vriendin.”

Grote zus

Anne (34): “Op 4 juli 2012 werd onze dochter Jora geboren. Een jaar daarvoor verloor ik een kindje door een miskraam. Het was een meisje en we noemden haar Julie. Toen Jora haar eerste woordje sprak, wisten mijn man en ik niet wat ons overkwam. Ze zat op een kleed met wat speelgoed te spelen en legde een blokje opzij. Terwijl ze dat deed, zei ze niet ‘papa’ of ‘mama’, maar hoorden we allebei duidelijk ‘Julie’. Ergens gaf het ons een intens gevoel van blijdschap, nu leek het toch een beetje alsof Jora met haar grote zus aan het spelen was.”

BRON: http://spiritualiteit.blog.nl/_/spirituele-ervaringen-na-een-overlijden

Voor sommige zal de dood en hele andere ervaring achterlaten. Dat maakt dat ze ergens contact mee krijgen na de dood van de persoon. Het is soms allemaal moeilijk om het te geloven, en zeker deze die hier septisch tegen overstaan. Hier lees je dan perfect dat sommige er anders mee omgaan, of ze nog een gevoel een schrijven kunnen zien. De schilderij bijvoorbeeld is geen toeval.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Maken de veiligheidsmaatregelen op school kinderen net banger?

© Merlin Meuris / Reporters / STG .

Er worden harde maatregelen getroffen om de veiligheid van onze kinderen te garanderen. Duizenden extra agenten worden ingezet om de scholen te beveiligen. Maar zijn al die extra manschappen niet net extra beangstigend voor de kinderen?

© Erik De Soir

Volgens traumapsycholoog Erik De Soir staat of valt die angst met de uitleg die kinderen daarbij krijgen.

Beangstigend of net geruststellend?
“Kinderen volgen hun eigen fantasie. Als zij geen duiding krijgen over de situatie, zullen ze uit al dat blauw op straat afleiden dat er overal boeven rondlopen, en uiteraard zal dat meer angst met zich meebrengen”, legt De Soir uit. “Maar als kinderen het juiste perspectief krijgen waarbinnen ze die politiemensen moeten kaderen, namelijk dat zij er zijn om die boeven te vatten’, zullen ze die extra maatregelen niet aan hun hart laten komen.”

Integendeel. Het kan zelfs geruststellend werken. “Door meer veiligheidsmensen in te zetten, toon je hen dat ze extra beschermd worden en dat die slechte mensen gearresteerd worden. Dat kan voor veel kinderen bemoedigend en zelfs rustgevend werken”, aldus De Soir.

Ouders en leerkrachten
Een belangrijke taak is daarbij dus vooral weggelegd voor de ouders en de leerkrachten. Als volwassen vertrouwenspersoon van de kinderen hebben zij namelijk een unieke kans om het onderwerp aan te snijden en ruimte te creëren om rustig te praten over de vragen en zorgen van de kinderen.

Ga dus de feiten niet uit de weg, maar leg de kinderen duidelijk uit wat er aan de hand is, en waarom de politiemensen voor de schoolpoort staan. Zo maak je het onderwerp bespreekbaar en kan je eventuele spanning bij de kinderen wegnemen.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/575/Gezin/article/detail/2536406/2015/11/26/Maken-de-veiligheidsmaatregelen-op-school-kinderen-net-banger-.dhtml

Gisteren hoorde ik het nog op het station een zoontje die tegen zijn vader zei papa ik heb bang van die meneren. Waarop de vader zei ach daar moet je niet bang voor zijn. Daar heeft natuurlijk het kind geen boodschap. Men moet het kind of de kinderen goed begeleiden als ze vragen hebben.
Nu is het ook zo bijna alle kinderen spelen spelletjes op de pc en zelfs de meest agressieve, maar nu komen ze eigenlijk terecht in de realiteit en dat ze echt kunnen zien en zelf aanvoelen. Met aanvoelen bedoel ik dan de angst die rond heel wat mensen hangt. Zo merk dan dat het echt de realiteit wordt dat bij kinderen toch een zware angst zit. Nu dat ze de scholen beveiligen dat zeker nodig is, moet men ook daar de kinderen echt te woord staan. Voor wat staan ze er, wat doen ze en als er iets is wat moet er gebeuren. Probeer met kinderen er over te blijven praten en dat het niet is zoals in hun spel op de pc.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Multidimensional_Art

L'illusione, la realtà oltre lo specchio.

deniseblogt

Blogs over van alles en nog wat

Leven met Endo

Laten we samen endometriose overwinnen

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

zinderen

op weg naar authentiek leven

Nadia wandelt

Wandelblog

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Art, health, civilizations, photography, nature, books, recipes, etc.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

%d bloggers liken dit: