Archive for 3 april 2015


VALERIAAN

Valeriaan: gebruikt tegen slapeloosheid… en angststoornissen

Valeriaan: gebruikt tegen slapeloosheid... en angststoornissen

Valeriaan staat bekend omwille van haar slaapbevorderende eigenschappen, die nochtans niet, of bijna niet, wetenschappelijk bewezen zijn.

De werking van valeriaan tegen angststoornissen, die minder bekend is, is daarentegen geloofwaardiger.

Valeriaan: een remedie uit de tuin

Valeriaan is in onze contreien een veelvoorkomende plant. Ze groeit trouwens in het wild in sommige bermen. Haar stengel kan gemakkelijk één meter hoog worden. Boven aan de plant bloeien roze of witte bloempjes in trosjes.

Valeriaan heeft nog een andere, verbazende eigenschap: door sommigen ook ‘kattenkruid‘ genoemd, trekt ze katten onweerstaanbaar aan en lijkt ze ook in een staat van dronkenschap te brengen. Mensen die valeriaan gebruiken om zich te verzorgen, vertellen soms dat ze hun pillen moeten verstoppen opdat hun kat ze niet zou komen verslinden!

In de fytotherapie wordt gebruikgemaakt van de wortelstok (ondergrondse stengel) en de wortels van de plant.

Valeriaan wordt traditioneel gebruikt om slapeloosheid te bestrijden

Volgens een aantal bronnen, kunnen heel wat ziekten en problemen verzorgd worden met valeriaan. De naam van deze plant komt uit het Latijn en betekent “het goed stellen, in goede gezondheid verkeren”.

In de loop der eeuwen (de plant is bekend sinds de tijd van de Romeinen), werd valeriaan gebruikt voor de behandeling van epilepsie, spiersamentrekkingen, hartkloppingen en andere kwalen. In de middeleeuwen werd valeriaan beschouwd als een plant die alles kon genezen.

Tegenwoordig wordt ze vooral aanbevolen tegen slaapstoornissen, in het bijzonder tegen slapeloosheid. En toch kan valeriaan op een ander gebied nog doeltreffender zijn…

Valeriaan is een natuurlijk kalmeermiddel

De resultaten van de studies die de impact van valeriaan op slapeloosheid gemeten hebben, waren niet echt overtuigend. Een ander onderzoek (weliswaar uitgevoerd bij een te gering aantal mensen) heeft daarentegen ontdekt dat de plant even doeltreffend was als een antidepressivum.

Het kan dus interessant zijn valeriaan te gebruiken in geval van angststoornissen (angst, paniekaanval…) of van overdreven zenuwachtigheid.

Een voordeel van valeriaan is dat ze weinig bijwerkingen heeft (met uitzondering van slaperigheid als men er te veel van inneemt) en ook geen interactie met andere geneesmiddelen vertoont. Vermijd wel om valeriaan te gebruiken samen met andere geneesmiddelen die hetzelfde effect nastreven (kalmeermiddelen). Hun gezamenlijke werking zou wel eens overdreven kunnen zijn.

Wees in elk geval voorzichtig aangezien valeriaan, zoals elk middel gebruikt in de fytotherapie, een actief middel is. Vertel ook bij elk bezoek aan uw huisarts dat u valeriaan gebruikt.

Raadpleeg zeker een professional uit de gezondheidssector als u het middel langer dan twee weken gebruikt.

BRON: http://www.e-gezondheid.be/valeriaan-gebruikt-tegen-slapeloosheid-en-angststoornissen/actueel/1020

Valeriaan kan perfect gebruikt worden om goed inslaap te komen, en voor bepaalde angststoornissen. Het is geen medicatie en verslaving komt hier niet voor. Ook als je dit gaat nemen zal je op een moment niet moeten afbouwen wil je ermee stoppen. Wel is het zo mocht je medicatie nemen toch even aan je arts vragen of het geen probleem geeft. Normaal kan dit met iedere medicatie genomen worden, maar ik speel altijd op veilig en een vraag kost eigenlijk niets. Ook als je het in een speciaalzaak gaat halen die met dit soort bezig is dan kan je ook de vraag aan hen stellen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

“Betaal beste anticonceptie terug”

  © Thinkstock.

Als anticonceptie faalt, dan is dat vooral omdat ze niet goed wordt gebruikt. “Daarom zouden het spiraal en het hormonaal implantaat terugbetaald moeten worden”, zo zegt abortusarts Anne Verougstraete vandaag in De Standaard.

Verougstraete betreurt dat uitgerekend de voorbehoedsmiddelen die het meest betrouwbaar zijn, omdat een vrouw er niet elke dag aan hoeft te denken, niet terugbetaald worden: het hormonenspiraal, dat ongeveer 150 euro kost, en het hormonaal implantaat, dat 146 euro kost.

Voor meisjes jonger dan 21 jaar is het eerste gratis, voor het implantaat betalen ze 36 euro. Enkele ziekenfondsen geven een tegemoetkoming voor wie ouder is dan 21 jaar, maar de ziekteverzekering komt er niet in tussen.

“Jammer”, vindt de arts. “Want we weten dat een op de drie vrouwen meer dan één abortus laten uitvoeren. Zij zouden niet hoeven terug te komen als het spiraal en het implantaat terugbetaald werden aan iedereen.”

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/article/detail/2274879/2015/04/03/Betaal-beste-anticonceptie-terug.dhtml

Buiten sterilisatie is er eigenlijk niet echt iets 100% betrouwbaar. Er kan altijd iets misgaan. Zelf heb ik iemand gekend die al jaren de pil nam, het drie dagen vergeten was en zwanger werd. Het kan allemaal ook met de pil als met een spiraal of noem maar op.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

25 jaar Belgische abortuswet: deze vrouwen kozen ervoor

Door: Annick De Wit
© Thinkstock.

LongreadVandaag precies 25 jaar geleden keurde het parlement de abortuswet goed. Een zeer liberale wet, vergeleken met de buurlanden, en toch is het Belgische abortuscijfer een van de laagste ter wereld. Wij spraken met een abortusarts van het Gentse centrum en met twee vrouwen die ooit kozen voor een abortus. Anoniem. “Omdat het een stuk intimiteit is dat je niet op straat legt. Verder is abortus niks om je over te schamen. Het is een prachtig recht.”

© Thinkstock.

Elk jaar plegen zo’n 20.000 Belgische vrouwen een abortus. Niet losgeslagen tienermeisjes zijn het doornsee profiel, maar de gemiddelde leeftijd is 27. Kijk rond je naar alle vrouwen van vijftig die je kent: één op de vijf heeft ooit een zwangerschap afgebroken. Vrouwen van alle leeftijden, in alle mogelijke situaties. Tussen 2002 en 2011 (recentste cijfer) steeg het aantal van 7,5 tot 9,3 per duizend vrouwen, wat vermoedelijk vooral te maken heeft met een betere regisratie in de abortuscentra en de ziekenhuizen. In ziekenhuizen gebeuren er trouwens weinig geregistreeede abortussen: 96% van de ingrepen gebeuren in een van de abortuscentra. Voor Vlaanderen zijn dat Oostende, Gent, Antwerpen, Hasselt en er is er ook een Nederlandstalig in Brussel.

Abortusarts: “Het is een ingreep als alle andere, die boodschap moeten we uitsturen”
“Het zijn cellen als alle andere, die je wegzuigt bij een abortus. Het is een medische interventie als alle andere. Dat is de boodschap die wij als hulpverleners moeten uitsturen, ook naar onze patiënten, om de zaken voor hen niet onnodig zwaar te maken. Dat is wat er volgens mij nog nodig is, na 25 jaar legaliteit.”, zegt dokter Pedro De Seranno (50), zelf al zestien jaar abortusarts.

Hij kent ze, de tegenstanders, nog steeds. Soms haast bij naam. “Bij het abortuscentrum in Gent, waar ik meestal werk, staat regelmatig een groepje mensen, met religieuze achtergrond, te protesteren. Ze stoppen soms folders in de handen van de vrouwen die binnenkomen. Voor het centrum in Hasselt, waar ik soms vervangingen doe, staat elke dag iemand met grote pancartes, ook uit de pro-life hoek. Ik heb wel eens geprobeerd met hen in gesprek te gaan. Maar dat levert enkel zwart-witdiscussies op.”

Maar in de zestien jaar dat hij werkt als abortusarts, heeft dokter De Serrano een evolutie gemerkt. “We moeten abortus als een doodnormale zaak beschouwen en het ook zo aanpakken. Daar ben ik als arts meer en meer van overtuigd geraakt. Dit om de procedure voor de patiëntes niet te verzwaren. Een zwaar gesprek is niet altijd nodig. Vaak hebben vrouwen, of koppels, al heel goed nagedacht voor ze naar ons toekomen. Negen kansen op tien is de beslissing al genomen. Soms zijn ze eerst al naar de huisarts geweest, die hen doorverwijst naar een gyneacoloog, die op zijn beurt nog eens doorverwijst naar een abortuscentrum. Dat neemt allemaal tijd. Een dan volgt nog eens de zes dagen verplichte bedenktijd. Zo duurt de procedure soms onnodig lang. Ik zou ervoor pleiten dat de arts inschat en de wettelijke bevoegdheid krijgt om te beslissen of de ingreep meteen kan uitgevoerd worden of niet. Maar de ingreep op zich blijft een emotionele gebeurtenis, mensen blijven vaak erg overrompeld door wat ze meemaken. Sommige vrouwen hebben wel degelijk nood aan psychologische begeleiding, dus ik banaliseer nooit. Daar moet ik in mijn vak nauwlettend over waken.”

© Thinkstock.
Leven en dood
Dokter De Seranno is na zijn studies eerst in Afrika gaan werken, in de ontwikkelingshulp. Nadien werkte hij enkele jaren in de fertilitietskliniek van de VUB, in de hoogdagen van de grote uitvindingen in de vruchtbaarheidsbehandeling zoals ICSI, bij de pioniers-professoren Van Steirteghem en Devroey. Hij hielp koppels zwanger worden. Later hielp hij ze van ongewenste zwangerschappen af.

“Contradictorisch, ja. Maar ik had de technische handeling al. Na misgelopen zwangerschappen moesten ook in de fertiliteitskliniek curretages worden uitgevoerd. En ik geraakte, kort nadat ik later ging werken in het Gentse abortuscentrum, erg overtuigd van de noodzaak van het recht op abortus door de vrouw die daar werkte en me onder haar hoede nam. Lucie Van Crombrugge was een Dolle Mina met heel feministische ideeën die me heel waarachtig in de oren klonken. De eerste abortus die ik uitvoerde, deed ik wellicht met een ander gevoel dan dat ik het vandaag doe. Maar niet uit een vorm van weerzin of iets dergelijks tegenover de handeling op zich. Ik was als beginnend abortusarts soms erg aangegrepen door de schrijnende situaties waar mensen in terecht kunnen komen, vandaag trouwens nog steeds. Mensen in heel complexe relaties, die zijn het vaakst reden voor een abortus. Naast anticonceptie die toch niet feilloos blijkt of verkeerd gebruikt is. Ook mensen die altijd tegen abortus geweest zijn, die zeggen ‘Nooit gedacht dat ik hier ooit terecht zou komen’, zitten soms plots voor me. Ik wil iedereen kunnen helpen die de nood heeft.”

“De cellen die ik weghaal, zijn ook ‘maar’ cellen. Je moet de zaken soms wat wegrelativeren om ze lichter te maken. Zeker als je bedenkt: binnen vijftig jaar maakt men klonen van een paar huidcellen. Of een andere bedenking: wat is het verschil met, of de meerwaarde tegenover de dierlijke cellen die je vanavond misschien op je bord hebt liggen, of zelfs de plantaardige? Het is een moeilijk denkproces. Maar niet meer voor mij, anders zou ik deze beroepskeuze niet hebben kunnen maken. Ik filosofeer ook soms graag, over de ethische kwesties. Over leven en dood. Maar ook over de kwaliteit van het leven. De kwaliteit van het leven van een ongewenst kind, is niet per se gegarandeerd. Die van het leven van een vrouw die een ongewenst kind moet grootbrengen ook niet. Dat laatste is een even legitiem argument”

© Thinkstock.
Verzoek
Vanuit de abortuscentra zal vandaag een verzoek worden ingediend bij gezondheidsminister Maggie De Block om de jarige wet aan te passen en abortus wettelijk te maken, ook nà twaalf weken zwangerschap. Dokter De Serrano staat daar achter. “De reden om een abortus te willen, blijft namelijk dezelfde. Soms stellen mensen uit. Omdat ze ontkennen, of omdat ze echt niet gemerkt hebben dat ze zwanger zijn. Nu sturen we elk jaar minstens vijfhonderd vrouwen naar Nederland of Engeland die we niet kunnen helpen. Abortus in het tweede, soms zelfs derde trimester, dat lukt niet meer met medicatie en/of curretage. Voor dat laatste moet de vrouw onder narcose en moet de vrucht worden verbrijzeld – morcellatie heet die techniek. Niet prettig om te doen, getuigen hulpverleners. Maar goed, ook hier ben je met ‘maar’ weefsel bezig en in de orthopedie of andere chirurgie moet je soms ook minder aangename ingrepen doen. Ik zou zeker bereid zijn ze uit te voeren. Ook tegen het misprijzen waarmee sommige gynaecologen ook na een kwarteeuw legaliteit toch nog altijd doorverwijzen, ook daartegen wil ik een blijvend tegenwicht te bieden.”

Dokter De Seranno is in de minderheid, als man in de abortushulpverlening, en heeft zelf geen kinderen. “Acht op tien van mijn collega’s zijn vrouw, schat ik. En ik heb nooit een kinderwens gehad. Daar zijn objectieve en emotionele redenen voor en misschien speelt ook mee dat ik vijftien jaar abortusarts ben. Maar dat laatste is maar een veronderstelling.”

© Thinkstock.
“Een prachtig recht, maar nooit, nooit simpel”
Helene (38) verwerkte een net stukgelopen relatie toen ze vijf jaar geleden een abortus koos. “Het was een complete verrassing voor me, toen mijn partner het na een relatie van drie jaar plots uitmaakte. Ik had gedacht: dit is de man met wie ik oud word. Een paar maanden voordien hadden we ook samen beslist: er mag een kindje van ons twee komen. Ik had al een dochter van vijf, hij had nog geen kinderen. Het was het moment om ervoor te gaan. Maar toen kondigde hij aan: ik ga er vandoor. Een week later bleek ik pril zwanger.”

“Ik heb het hem onmiddellijk laten weten. Zijn reactie was al net zo’n zware klap als de aankondiging van zijn vertrek: dit was voor hem geen reden om terug te komen, zei hij, en dat ik maar moest doen wat ik vond dat ik moest doen, want ìk was tenslotte de zwangere.”

“Het was emotie op emotie. En loodzwaar. Ik had ook in mijn beslissing – wat doe ik? – heel exteme gevoelens. Op maandag dacht ik: ik ben zéker, dit kind kan ik niet houden. Op dinsdag werd dat: komaan, moedig voorwaarts, al is het alleen, dit moet blijkbaar gebeuren. Er was geen pijl op te trekken. Ik heb een paar goede vrienden verteld wat er gebeurde, dat had ik nodig om mijn gedachten te ordenen. Ik ben naar een abortuscentrum gegaan, precies omdat ik een gesprek wilde met een psycholoog. Ik had nood aan iemand neutraal, die mij niet kende, om de complexe situatie waarin ik zat mee te overschouwen. Complex, want intussen liet mijn ex-partner me ook weten dat hij een abortus dan toch afkeurde, dat hij tòen niet kon beloven dat hij ooit zou terugkeren, maar misschien, ooit…? Ik was zo boos, zo teleurgesteld. Dat gesprek met de psychologe heeft me een nieuwe kijk gegeven op alvast één aspect waar ik zelf raar genoeg nog niet was opgekomen: wat met het kind dat je al hebt? En de invloed op haar leven van een nieuwe baby die wél full time bij mij zou zijn, terwijl zij afwisselend haar papa en mij woonde? Dat, onder meer, heeft mijn beslissing mee bepaald.”

“Nam ik nu een rationele of een emotionele beslissing? Ik kan daar slecht op antwoorden. Mijn hart en hoofd waren niet te scheiden op dat moment. De beslissing nemen was ook veel zwaarder dan het uitvoeren van de abortus zelf, vond ik. De zwangerschap was pril, dus het kon nog medicinaal. Met een eerste pil die het hartje doet stoppen en een tweede die de samentrekkingen van de baarmoeder opwekt om het vruchtje af te drijven. Die heb ik ingenomen bij mij thuis. Ik heb daar echt een ritueel van gemaakt. Ben heel bewust aan tafel gaan zitten op het uur dat ik vooraf had bepaald. Heb nog een kwartier gestaard, naar dat pilletje dat voor me lag, niet in vertwijfeling – totaal niet meer op dat moment, de beslissing was genomen – maar om heel bewust in het moment te stappen en in de handeling die ik zou gaan uitvoeren. Ik heb toen heel hard stilgestaan bij het leven, tout court. Toen de bloeding kwam opzetten, en het verlies ook fysiek zichtbaar werd, heb ik een uur lang heel erg gehuild. Tot op vandaag kan ik niet zeggen of dat was van verdriet of van opluchting. Een abortus is ook een afscheid van een leven dat je nìet gekozen hebt. Je ziet deuren dichtschuiven die je nìet zal nemen.”

“Maar, heel vreemd: in mijn leven is intussen dat gebeurd wat ik nooit dacht dat ging gebeuren. Ik ben getrouwd met de vriend die ik toen heb ingelicht. Waardoor ik post factum denk: het was de juiste beslissing genomen. Ik voel ook geen haat of slechte gevoelens meer tegenover de persoon die me toen zo zwaar had gekwetst en teleurgesteld. Ik denk nu: hij heeft me een doos vol drek en duisternis gegeven, maar achteraf bleek het een geschenk.”

“Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik er op teruggeworpen word. Maar de tijd doet zijn werk en er is die goede afloop. Het recht op abortus is een prachtig recht. Wat absoluut niet wil zeggen dat vrouwen er licht mee omspringen. Geen enkele vrouw, dat weet ik zeker. ‘Het taboe blijft’, lees ik nu overal in de pers naar aanleiding van de 25-jarige wet. Maar ik vind taboe een raar woord in deze context. Ik ga ook niet met naam en toenaam in de krant met dit verhaal, omdat een abortus een deel is van je intimiteit die je niet zomaar op straat gooit. ‘What matters most is how well you walk trough the fire‘, zeg ik vaak – het is een uitspraak van schrijver Bukowski. Hoe ga je op de best mogelijke manier door een probleem, dus. Maar alle vrouwen die het meemaakten weten: abortus is nooit, nooit simpel.”

© Thinkstock.
“Blij dat de kans bestond”
Suzanne (46) was een gescheiden moeder met twee jonge kinderen toen ze acht jaar geleden voor een abortus koos. “Het had niet mogen gebeuren. Hij was getrouwd, had pas een baby gekregen. Ik kende hem niet. Maar het gebeurde toch, tijdens een weekend weg met vrienden en vrienden van vrienden. Achteraf spraken we nog een keer af: om onze verbazing te delen over het gebeurde, om te zeggen dat het mooi was geweest maar dat het hier echt zou bij blijven. Pas nadien bleek: ik was zwanger.”

“Ik had geknoeid met mijn anticonceptie, maar had daar weinig acht op geslagen. Ik had toch al een eeuwigheid geen relatie. Ook geen losse. Maar toen. Was het dus te laat. En het was mijn schuld.”

“Ik wist meteen: neen. Allereerste argument: zijn baby. Kindje dat amper geboren was en al een gebroken gezin riskeerde. Dat kon niet zijn. Ik die de droom van een jong gezin kapot zou slaan met dit nieuws. Ook niet. Ik was zelf gescheiden met zeer jonge kinderen en had er zelf veel pijn van. En nog: het kindje dat hier uit zou voortkomen, zou al op voorhand zonder vader zijn? En ik? Hoe zou ik dat bolwerken, nog een kind om alleen op te voeden? Dus: neen, neen, neen. Ik heb meteen gebeld naar mijn gyneacoloog. Ze zou me helpen. Een dag later zat ik op haar kabinet. We praatten. Ook de psychologe kwam met me spreken. Of ik zeker was. Er kwam veel pijn naar boven. Maar: ja, ik was absoluut zeker.”

“Mijn hoofd was heel rationeel. Maar mijn lichaam helemaal niet. Het deed wat het moest doen: blooming zwanger zijn. Grotere borsten, opgezette buik. Gloeiende bal in je onderbuik, hormonenstorm door al je aders. Ik had al mijn twee kindjes. Ik had tussen hen in een miskraam gehad en had daar maandenlang erg van afgezien. Het geheugen van het lichaam is sterk. De zes dagen wachttijd duurden lang, slingerden me door een donker woud van zware emoties, maar – ik durf het bijna niet te zeggen, want het klinkt mogelijk heel twisted voor buitenstaander – tegelijk heb ik er toen ook van genoten even weer zwanger te ‘mogen’ zijn.”

“Maar intussen moet je afstand nemen. Afscheid. Van iets dat nog niet is. Van weinig cellen – het was nog een pril stadium. Ik was altijd een progressief meisje. Ben altijd voor abortus geweest. Maar toch. Als je er zelf voorstaat, is het anders.”

“Ik keek enorm op tegen de zevende dag. Ik zou dan teruggaan naar het kabinet, de afdrijvende medicatie nemen. Het voelde alsof ik de gifbeker moest gaan drinken. Ik voelde me in die dagen heel slecht. Sprak tegen het vruchtje in mijn buik. Vroeg vergiffenis – terwijl ik alles behalve katholiek ben opgevoed. Ik koos een liedje uit, voor de baby. ‘Say a little prayer’cvan Aretha Franklin. Vandaag nog, als ik het hoor op de radio, springen de tranen me instant in de ogen. Ik voelde me zo hardvochtig. Maar was toch vastbesloten.”

“Tijdens die tweede consultatie bleek het vruchtje spontaan te zijn afgestorven. Een opluchting, enerzijds. Ik zou het dan toch niet zelf doden door de medicatie te nemen. Maar anderzijds: ik had de beslissing wel genomen. Ik voelde me hypocriet.”

“Ik heb in die dagen ook erg getwijfeld of ik de man in kwestie zou inlichten. Eerst zei ik: no way, dat heeft geen enkele zin. Toen heb ik het toch gedaan. Ik zou hem mogelijk nog tegen het lijf lopen in de stad, hij zou dan met heel andere ogen naar mij kijken dan ik naar hem, wegens een andere herinnering. Dat strookte niet voor mij. En ik vond dat hij er ergens toch recht op had te weten. Ik belde hem. Hij was geschokt. Hij was meteen akkoord met de abortus. Belde me elke dag hoe het ging. Zou me terugbellen na de curretage, die ik ook nog moest krijgen. Maar ik heb hem nadien nooit meer gehoord.”

“Na de ingreep moest ik in het ziekenhuis nog een papier ondertekenen dat ik voortijdig vertrok, wat eigenlijk niet mocht zo snel na de narcose, maar ik moest mijn kindjes van de opvang gaan halen. Ik was de straat nog niet uit of ik moest gaan zitten en mijn vriendin bellen om me op te halen, wegens fysiek te zwak. Verder had ik niemand ingelicht. Ook mijn moeder niet. Ik schaamde me niet voor de abortus. Vandaag nog altijd niet. Maar wel voor wat ik had uitgestoken om ongepland zwanger te geraken.”

“De abortus heeft me erg geraakt. Omdat ik me echt geraakt voelde in mijn kern. Maar ik ben heel blij dat de kans bestaan heeft. Het heeft me jarenlang heel dwars gezeten. Ook dat hij niets meer had laten weten. Tot ik hem tegenkwam, op een receptie. We hebben twee uur staan praten, tot iedereen rondom ons al lang naar huis was. Alleen daarover. En toen nog de stad ingetrokken en verder gepraat. Tot het licht was. Over het leven. Over de abortus. Over zijn schaamte om zijn stilzwijgen. Over mijn pijn. En toen was het verteerd. Ook voor mannen is abortus niet iets waar je licht over gaat.”

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/38/Familie/article/detail/2274898/2015/04/03/25-jaar-Belgische-abortuswet-deze-vrouwen-kozen-ervoor.dhtml

Het is een keuze en het mag zeker niet weggeschreven worden. Maar er mag geen misbruik van gemaakt worden, want er zijn genoeg voorbehoedsmiddelen die zwangerschap tegenhoud. En men moet ook wel goed geïnformeerd worden als je denkt aan abortus. Je stopt tenslotte een leven.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

 

Blogster die kanker ‘overwon’ met gezond leven valt door de mand

The Whole Pantry Ze was onder health en fitness-aanhangers een grote naam, niet in de laatste plaats vanwege haar inspirerende strijd tegen kanker. Van leukemie tot een hersentumor: de Australische blogster Belle Gibson overleefde het allemaal, ‘puur en alleen door gezond te leven’. Haar lifestyle-app voerde in meer dan 113 landen de toplijsten aan. Nu lijkt Gibsons imperium echter langzaam af te brokkelen: klopt haar verhaal eigenlijk wel?

Gibson claimt dat ze ruim 300.000 dollar heeft gedoneerd om anderen in nood te helpen

‘Tot op heden hebben wij geen afdoende verklaring van mevrouw Gibson ontvangen, als reactie op de recente beschuldigingen’

Penguin Books

De 26-jarige Gibson was het ideale uithangbord voor de strijd tegen kanker: jong, blond, handig met sociale media en in het bezit van een bijzonder verhaal. Gezond eten en bewegen waren haar redding geweest, vertelde de twintiger steeds maar weer.

In 2009 wordt Gibson naar eigen zeggen geconfronteerd met baarmoederhalskanker en een hersentumor. Met amper vier maanden te leven weigert ze medische behandeling en kiest in plaats daarvan voor zuurstofbehandelingen en darmspoelingen.

Haar miraculeuze genezing vormde de basis voor het nationale én internationale succes van haar bedrijf, The Whole Pantry. In 2013 verschijnt haar gelijknamige kookboek, uitgegeven door Penguin Australië, en een succesvolle app met gezonde recepten en tips. In juli 2014 slaat volgens Gibson het noodlot weer toe:

“Met frustratie en pijn in mijn hart…moet ik jullie vanavond met liefde en kracht laten weten dat ik gediagnosticeerd ben met een derde en vierde kanker… Ik heb kanker in mijn bloed, milt, hersenen, baarmoeder en lever. Ik heb pijn… Ik wilde jullie dit respectvol laten weten, en zo wat energie aan de gemeenschap, mijn team en @thewholepantry geven… Draag alsjeblieft niet mijn pijn. Ik heb dit onder controle.”

Daarna beloofde de blogster dat 25 procent van de winst van haar toekomstige boek naar het goede doel zou gaan. Ook claimt Gibson dat ze ruim 300.000 dollar heeft gedoneerd om anderen in nood te helpen. In december 2014 roept tijdschrift ELLE haar uit tot meest inspirerende vrouw van het jaar.

Sociale media gewist

De eerste onregelmatigheden komen in maart aan het licht, als FairFax Media bericht over tientallen non-profit organisaties die de door Gibson beloofde donaties nooit hebben ontvangen. Gibson’s verhaal begint te ontrafelen. The Whole Pantry zegt op Facebook dat de goede doelen niet zijn betaald wegens financiële problemen, maar dat dit in de toekomst wel zal gebeuren.

Kort daarop veegt de blogster haar persoonlijke Instagram-account leeg, net als die van The Whole Pantry. Haar persoonlijke Twitter-account wordt gestaakt en alle overige sporen op sociale media worden verwijderd. Gibson zegt dat ze zichzelf en haar zoon wil beschermen tegen nare kritieken en schendingen van hun privacy.

Tijdschrift ELLE, dat haar eerst nog op een voetstuk hees, ontvangt en publiceert een anonieme brief over de Australische, die haar ervaringen met kanker in twijfel trekt en beweert dat ze een pathologische leugenaar is.

Daarna gaat het snel. Google verwijdert haar app uit de Google Play Store en Penguin Books trekt haar kookboek uit de schappen. De uitgever geeft toe dat ze Gibsons medische geschiedenis nooit hebben gecontroleerd. ‘We hebben onze uiterste best gedaan, maar tot op heden hebben wij geen afdoende verklaring van mevrouw Gibson ontvangen, als reactie op de recente beschuldigingen. Daarom hebben we geen andere keuze dan de levering van het boek in Australië te staken.’

Vandaag maakt de Australische politie bekend Gibson niet te zullen vervolgen voor het niet uitbetalen van beloofde bedragen aan goede doelen. De consumentenwaakhond in Victoria is wel een onderzoek naar de blogster gestart.

Apple heeft intussen ook Gibsons app verwijderd, maar staat nog steeds onder druk. The Whole Pantry zou een speciale applicatie op de Apple Watch worden en het bedrijf heeft nog niks gezegd over terugtrekken. Gibson wil tot nu toe niet op de beschuldigingen reageren. Ze zou deze week met een statement komen, maar heeft deze inmiddels weer uitgesteld. Er zijn volgens de blogster ‘teveel dingen tegelijk aan de hand’.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/9/Gezondheid/article/detail/2274223/2015/04/02/Blogster-die-kanker-overwon-met-gezond-leven-valt-door-de-mand.dhtml

Dit laat ik ook graag lezen, want ook dit is de andere kant van een mooi verhaal.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Terecht of niet? Instagram verwijdert foto van menstruerende vrouw

Afbeeldingsresultaat voor menstruatie bloedverlies

Instagram heeft een foto van een vrouw, liggend op bed met een grote bloedvlek tussen de benen, verwijderd. Tot twee keer toe zelfs. En daar was niet iedereen het mee eens. De actie van Instagram zorgde voor zoveel ophef, dat de foto ondertussen weer toegelaten is.

De foto van de menstruerende vrouw, die deel uitmaakt van een fotoreeks ‘Period’ werd gepost door de Canadese kunstenares Rupi Kaur. Ze wil met de reeks aantonen dat menstrueren natuurlijk is voor vrouwen en dat het taboe er rond niet nodig is. Daar dachten ze bij Instagram duidelijk anders over want de foto werd al snel verwijderd “omdat deze in strijd was met de huisregels.”

Massale steun
Nadat de foto twee keer verwijderd werd (Kaur plaatste de foto eerst meteen terug), plaatste ze de foto op Facebook. Ze kreeg al snel steun van vrouwen over de hele wereld, en de facebookpost werd massaal gedeeld en geliked. Na alle ophef besloot Instagram om de foto ook weer toe te staan. In een verklaring lieten ze weten dat zij fout waren door de foto te verwijderen. Kaur kreeg via mail ook persoonlijk haar excuses aangeboden.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/131/Menstruatie/article/detail/2274219/2015/04/02/Terecht-of-niet-Instagram-verwijdert-foto-van-menstruerende-vrouw.dhtml

Begrijp eigenlijk niet goed wat er mis is met deze foto. Om deze te verwijderen. Het is toch een normale zaak en als de vrouw haar menstruatie nu zo hard heeft kan ze daar toch zelf niets aan doen.
Tenslotte is het toch maar het lichaam dat zich zuivert.
Men zou als vrouw meer respect moeten hebben en krijgen als men in deze periode zit. Al kan een vrouw dan even hard of chagrijnig uit de hoek komen ook dat heeft zijn doel.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

aardemeisje916141755.wordpress.com/

Terug naar onze eigen natuur

Kiran ✨

Reading And Writing is the best Investment of Time ✨ ( Motivational Thoughts) "LIFE IS A JOURNEY"

Ms. C. Loves

If music be the food of love, play on✨

Multidimensional_Art

L'illusione, la realtà oltre lo specchio.

deniseblogt

Blogs over van alles en nog wat

Leven met Endo

Laten we samen endometriose overwinnen

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

zinderen

op weg naar authentiek leven

Nadia wandelt

Wandelblog

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Art, health, civilizations, photography, nature, books, recipes, etc.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

%d bloggers liken dit: