Archive for 24 januari 2015


KRACHT BENUTTEN

DE KRACHT DIE JE IN JE HEBT BENUT DEZE OM VOORUIT TE KOMEN.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Pas op voor perfectionisme

© thinkstock.

Wat we doen zo goed mogelijk doen, en als het even kan zo perfect mogelijk: we proberen het allemaal. Al kan je beter niet te ver gaan in dat perfectionisme!

De perfectie nastreven in wat je doet, op zich is daar niets mis mee. Want het helpt je om jezelf te stimuleren, je grenzen te verleggen en je eigen prestaties te overtreffen. Maar helaas betekent het persoonlijkheidskenmerk niet alleen goed nieuws. Perfectionisme kan namelijk ook in de tegenovergestelde richting doorslaan: de lat voor jezelf zo hoog leggen dat ze nauwelijks te bereiken is en je ook bang wordt om te falen. Perfectionisme en faalangst hangen namelijk als twee Siamese tweelingbroertjes samen, legt psychologe Nadia Merckx uit: ‘Een onderliggend probleem bij veel perfectionisten is de angst om afgewezen te worden. Hun basisgedachte is: ik moet perfect zijn, want anders word ik niet aanvaard. En dus eisen ze het onmogelijke van zichzelf.’

Van alle tijden
Dat we ervan houden om alles zo goed mogelijk te doen, hoeft zeker in deze tijden niet te verbazen. Op de sociale media worden we tegenwoordig met zo veel perfecte plaatjes geconfronteerd, dat het wel heel moeilijk wordt om je er niet door te laten besmetten en zelf ook niet dat tandje bij te steken. Toch is perfectionisme iets van alle tijden volgens psychologe Nadia Merckx. ‘Ik denk niet dat we door de sociale media perfectionistischer geworden zijn dan vroeger, maar de terreinen waarop we perfect willen zijn, zijn wel ruimer geworden. Vroeger spitste het zich vooral toe op het ideaal van het christelijke gezin. Zaken zoals relatieproblemen en echtscheidingen waren toen absoluut not done en huismoeders wijdden zich toen helemaal aan het perfecte gezinsplaatje. Kinderen die met een vlek op hun trui de deur uit gingen, dat kon niet, want dan faalde je als moeder. Perfectionisme is er dus altijd geweest, al zijn de accenten wel verlegd.’

Kinderjaren
Zoals al werd aangehaald: een beetje streven naar perfectie is lang niet slecht, en net dat maakt het soms moeilijk om maat te houden. Maar waarom de ene weet dat hij hoog genoeg mikt en de andere toch steeds hoger blijft mikken, heeft volgens Nadia Merckx toch vooral met onze kindertijd te maken: ‘Er zijn een aantal aanloopscenario’s die je vaak ziet terugkomen bij perfectionisten:

– Mensen die hele strenge ouders hadden. Als je ouders zelf de lat heel hoog legden en altijd het onderste uit de kan wilden halen voor hun kinderen, zal je die patronen later vaak overnemen en kopiëren in je eigen leven.

– Mensen die ouders hadden die heel overbeschermend waren. Als je ouders je als kind alles uit handen namen, kan je de indruk gekregen hebben dat de wereld een onveilige plek is waarin vanalles kan mislopen. Vanuit die angstgevoelens zal je je op latere leeftijd op alles willen voorbereiden om zo risico’s al op voorhand te kunnen uitsluiten en alles zo veel mogelijk onder controle te houden.

– Mensen die al op jonge leeftijd veel verantwoordelijkheden moesten dragen, omdat bijvoorbeeld een ouder ziek was en ze voor broers en zussen moesten zorgen. In zo’n situatie moet je al op jonge leeftijd dingen doen waar je eigenlijk nog niet klaar voor bent. Angst om te falen wordt dan vaak gecompenseerd door naar perfectie te streven.’

De conclusies die je trekt uit de omgeving waarin je opgroeit, uit wat je daar ziet en meemaakt, ga je bovendien als universeel beschouwen: je denkt dat iedereen zo denkt. Daardoor zullen perfectionisten zelf ook zelden beseffen dat ze misschien veel verder gaan dan de doorsneemensen.

Steeds hogere lat
Het is dus belangrijk om je ervan bewust te worden of jij al dan niet (te) perfectionistisch in het leven staat. Vraag jezelf eens af of jij ook tevreden kan zijn met middelmatige prestaties, of dat je de neiging hebt om altijd en overal de lat toch weer dat tikje hoger te leggen voor jezelf. Nadia Merckx: ‘Dat is vaak een probleem bij perfectionisten. Ze gaan al wat ze tot een goed einde gebracht hebben als vanzelfsprekend beschouwen, schatten het niet naar waarde. Dat zie je vaak al in kleine dingen. Iemand die vijf kilometer wil kunnen joggen, stelt zich bijvoorbeeld oorspronkelijk als doel om dat te kunnen binnen het halfuur. Zodra die persoon dan drie kilometer kan joggen wordt er al geschoven met dat doel: dan moet het ineens binnen de 25 minuten kunnen. Als die persoon dan uiteindelijk toch na een halfuur de finish haalt, is dat niet goed meer. Door constant met die spreekwoordelijke lat te schuiven, gunnen perfectionisten zichzelf geen succes en zal het nooit genoeg zijn.’ En dat kan grote gevolgen hebben. Perfectionisten zijn er bijvoorbeeld meester in om zichzelf uit te putten, wat bijvoorbeeld op termijn kan leiden tot een burn-out. Ze zullen ook zelden echt gelukkig zijn, omdat ze simpelweg niet in staat zijn om geluk als voltooid te zien. Er zal altijd wel iets te vinden zijn dat toch nog niet in orde is. Dat kan ervoor zorgen dat de frustratie ontzettend groot wordt. Die frustratie kan er op haar beurt dan weer voor zorgen dat ze vermijdingsgedrag gaan vertonen: als ze iets niet perfect kunnen doen, doen ze het maar niet. Nadia Merckx: ‘Het zorgt ervoor dat ze in een soort van twijfelfase blijven hangen. Ze schatten de gevolgen van mogelijk niet de perfectie behalen catastrofaal in. Daarom proberen ze zich zo goed mogelijk voor te bereiden op een opdracht, maar daardoor slagen ze er vaak niet in om cruciale knopen door te hakken.’

Afstandelijk
Ook op het vlak van relaties kan perfectionisme voor heel wat problemen zorgen. Nadia Merckx: ‘Perfectionisten gaan vaak van zichzelf denken dat ze geen goede partner of vriend zullen zijn, dat er vanalles op hen aan te merken is, waardoor ze zich ook minder gaan openstellen voor anderen. Ze gaan er al op voorhand vanuit dat ze afgewezen zullen worden en stellen zich daarom wat afstandelijker op.’ Bovendien vinden anderen het niet altijd leuk om met perfectionisten om te gaan, omdat ze daar zelf onzeker van worden. Want als die persoon zo veel eist van zichzelf, wat zal die dan van hen verwachten? ‘Al is dat zeker niet noodzakelijk het geval’, vult de psychologe aan. ‘Iemand die zelf heel perfectionistisch is, eist dat niet noodzakelijk van z’n omgeving. Als het om de prestaties van anderen gaat, zijn ze vaak heel rationeel en kunnen ze wel zien dat een keertje falen lang niet zo erg is.’

Zware crisis
Faalt een perfectionist – in zijn ogen althans – zelf, dan heeft dat weliswaar wel grote gevolgen: hij ziet dat als een gigantische opdoffer. Psychologe Merckx: ‘Een perfectionist kan dan vaak niet meer objectief vaststellen wat er gebeurt. Naar zijn gevoel gebeuren er dan hele erge dingen en wordt hij erg afgewezen, terwijl dat eigenlijk niet het geval is. Je zal hem ook heel moeilijk van dat idee kunnen afbrengen. Je kan dan bijvoorbeeld wel honderd keer zeggen dat het helemaal niet erg is, maar dat wordt dan vaak geïnterpreteerd als: ik word getroost omdat die persoon me een sukkel vindt.’ Falen kan zo bij een perfectionist tot een zware crisis leiden, met vaak eerder depressieve klachten tot gevolg. Hij gaat zich terugtrekken, zodat hij zeker niets meer fout kan doen. Maar door in je zetel te blijven zitten krijg je weinig positieve stimulansen meer, waardoor je je alleen maar slechter begint te voelen. Je komt kortom makkelijk in een negatieve spiraal terecht. Bovendien gebeurt het dat mensen zo heel wat van hun talenten en competenties verloren laten gaan. Het is dus belangrijk om je perfectionisme tot gezonde proporties in te dijken!

Bewuste blunders
Een goede truc daarvoor is bewust fouten gaan opzoeken door je ook geregeld te bewegen op een terrein waarvan je weet dat je er eigenlijk niet zo goed in bent en daar bewust ook blunders te begaan en te zien wat er gebeurt. Door het toch maar eens te proberen, kan je leren omgaan met onderuitgaan en falen, en kan je merken dat het helemaal geen drama hoeft te zijn als je ergens niet in uitblinkt. Nadia Merckx: ‘Je moet vooral gaan beseffen dat streven naar perfectie enkel kan als je die perfectie op zich kan relativeren. Je moet leren inzien dat het een toestand is die je eigenlijk nooit kan bereiken, dat het goed is om in de buurt ervan te proberen te komen, maar dat de wereld niet vergaat als het niet lukt en je geluk ook niet staat of valt met die ene prestatie.’

Zit het perfectionisme bij jou echt diepgeworteld, dan zal je ook de bron ervan moeten trachten te achterhalen om het te kunnen aanpakken. Nadia Merckx: ‘Probeer te weten te komen hoe het perfectionisme bij jou ontstaan is, tot welke categorie jij behoort. Vraag jezelf af of de conclusie ‘Ik moet alles perfect doen, want anders word ik afgewezen’ nog altijd geldt vandaag. Het kan namelijk zijn dat dat vroeger wel het geval was, maar dat de conclusie die je als kind getrokken hebt intussen allang niet meer van toepassing is.’ Dat patroon doorbreken zal weliswaar niet eenvoudig zijn, en vaak zal je er de hulp van een psycholoog of therapeut bij nodig hebben. Besef ook dat zelfs als je erin slaagt dat patroon te doorbreken, het niet eenvoudig zal zijn om dat evenwicht te bewaren. Perfectionisme zal altijd een werkpunt blijven, maar je kan het wel binnen gezonde perken leren houden.

Beter voorkomen dan genezen
Extreem perfectionisme ontstaat meestal in de kindertijd. Als ouder kan je dus beter zo vroeg mogelijk ingrijpen. Hou deze alarmsignalen in de gaten:

– Als je kind uitblinkt in een sporttak, dan mag je het daarin zeker steunen en toejuichen voor al het succes dat het heeft. Maar het is goed om het dan te stimuleren om ook actief te zijn in een tak waarvan je weet dat het er minder sterk in is. Zo leert je kind dat wanneer het bijvoorbeeld op de tekenschool gewoon middelmatige werkjes aflevert, dat niet rampzalig is. Dat het misschien af en toe zal falen, maar dat dat niet erg is.

– Ga ook na hoe je kind met succes omgaat. Kan het genieten van succes, of denkt het heel zwart-wit: het is erop of eronder, en als het eronder is dan zal ik daar nooit meer bovenop komen, of dan zal ik geen vrienden meer hebben. Is dat de teneur, dan gaat het de foute kant op.

– Je reactie op de schoolresultaten kan een grote invloed hebben op je kind. In de plaats van te beginnen te bulderen bij een slechte toets, is het verstandiger om rustig samen met je kind na te gaan wat er fout gelopen is, waar het problemen mee heeft. Door oplossingsgericht te denken zet je de toon dat het niet erg is als je een keertje faalt, maar dat je dan gewoon moet nadenken over hoe je dat de volgende keer misschien kan voorkomen.

– Besef dat je als ouder je perfectionisme op je kind kan overdragen. Merk je dat je schroom voelt om over de schoolresultaten van je kind te praten, omdat je je daar zelf op beoordeeld voelt? Ben je elke dag urenlang met het huiswerk van je kind bezig en eindigt dat steevast in ruzie of tranen? Kan je jezelf niet concentreren omdat je kind een examen heeft? Dan zijn dat alarmsignalen dat je je eigen perfectionisme mogelijk op je kind aan het overdragen bent. Dan is het belangrijk om je kind wat losser te laten en het ook de kans te geven om eens te falen.

Hulp nodig?
Wil jij je perfectionisme doorbreken? Dan kan de OCP-methode of ‘Ontwikkelingsgericht Coachen van Perfectionisme’ je mogelijk helpen. Dat geeft je inzicht in de patronen van perfectionisme en helpt die doorbreken, zodat je op een vrijere, gelukkigere manier in het leven kan staan. Een lijst van perfectionismecoaches kan je terugvinden op www.bevrijdjezelf.be.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/11/Psychologie/article/detail/2192520/2015/01/23/Pas-op-voor-perfectionisme.dhtml

Ik wil alles tot in de puntjes goed hebben en er controle over hebben al moet ik het 100 keer controleren of bekijken. Nee mensen dat is niet goed als je deze uitspraak naar jezelf richt. Niemand is perfect en wij allemaal doen fouten. Daar leren we uit en dat is ook ons leven. Wie geconfronteerd wordt met perfectionisme zal zelf weten dat het soms moeilijk haalbaar is om goed en gelukkig te leven. 
Ook zijn er ouders die (on)bewust het spiegelen naar hun kind. De cijfers op het schoolrapport moeten hoger je kan beter, je kan beter als die andere leerling. En je maakt eigenlijk iemand die te perfect wilt zijn. Die alles laat om toch maar de ouders een voldoening te geven. 
Het is eigenlijk niets meer dan dat je voor jezelf die lat hoger en hoger legt en op een moment geconfronteerd wordt met de andere kant van de lat. Het niet meer haalbaar is. Of dat iemand er niet meer tegen kan dat je zo bent. Neem maar in een relatie. Dat iemand de afwas doet maar dat de ander zegt ik zal het morgen wel doen dan hebben we sneller gedaan en kunnen we nog dat en dat doen. 

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Jaloers op je zus?

Jonge kinderen vechten om speelgoed en aandacht, maar die jaloezie en rivaliteit kunnen ook ons volwassen leven binnensluipen. Sommige broers en zussen blijven zelfs altijd rivalen.

Lieve Cottyn, psychologe en psychotherapeute van de Antwerpse Interactie-Academie: ‘De woorden jaloezie, rivaliteit, afgunst en nijd worden door elkaar gebruikt, maar dekken verschillende ladingen. Zo kunnen jaloezie en rivaliteit gezonde emoties zijn. Vergelijken is menselijk en als daar jaloezie uit volgt, is dat omdat de ander iets is of heeft dat we zelf ook willen. Jaloezie kan dan onze ambitie prikkelen. Vaak waait jaloezie vanzelf over, maar als de emotie blijft hangen, moet je ermee aan de slag. Denk er wel aan dat je verschillen niet zomaar kan wegwerken. Jaloezie en rivaliteit worden ook vaak afgeblokt, omdat velen ervan overtuigd zijn dat vergelijken geen goed idee is. Maar het is belangrijker om ons zwart-witdenken in vraag te stellen. Zo kan je gerust erkennen dat je broer sterker is in wiskunde, maar misschien sta jij verder op sociaal vlak? Pas wanneer we verschillen niet mogen benoemen, wordt rivaliteit pijnlijk en gevaarlijk. Ouders, broers en zussen streven in onze samenleving naar een zo groot mogelijke gelijkheid, terwijl diversiteit het leven net mooi maakt. Ook beseffen ouders vaak niet hoe ze automatisch rekening houden met de verschillen tussen hun kinderen.’

Betere versie
‘Ik vind familiebijeenkomsten heel fijn, maar kan er nooit ten volle van genieten door de aanwezigheid van m’n zus. We hebben best een goede band, maar ze lijkt wel een betere versie van mezelf en daar heb ik het soms moeilijk mee. Ze heeft gestudeerd, is sportief en knap, heeft een lieve man en twee dotjes van kinderen. Zelf ben ik nog steeds alleen, terwijl ik stiekem ook droom van een gezin. Naast haar voel ik me altijd minderwaardig.’ (Kaat, 39)

Wat is hier aan de hand?
Lieve Cottyn: ‘We leven in een maatschappij waarin vrouwen met een partner en kinderen als succesvoller beschouwd worden dan alleenstaande dames. Terwijl niemand natuurlijk minderwaardig is alleen maar omdat hij of zij single door het leven gaat. Die sociale norm maakt het verschil met je zus voor jou pijnlijk. Singles ervaren druk van buitenaf en hebben het moeilijker om een goed zelfwaardegevoel te ontwikkelen. Dat minderwaardigheidsgevoel is er waarschijnlijk niet alleen op familiefeesten, maar zal ook op andere momenten de kop opsteken. Tijdens klasreünies bijvoorbeeld, zeker wanneer de meesten met een partner komen opdagen. Als oude klasgenoten dan naar een wederhelft of kinderen vragen, volgen vaak pijnlijke stiltes.’

Hoe ga je ermee om?
– Zet de eerste stap. Hoogstwaarschijnlijk voelt jouw zus je pijn, maar durft ze er zelf niet over te beginnen. Zij is namelijk een binnenstaander, iemand die zich volgens de norm gedraagt, en dan klinkt elke vraag – hoe goed ze ook bedoeld is – al snel neerbuigend. Wie zich buitengesloten voelt, kan dus het best zelf het gesprek openen.

– Durf je outsiderpositie te benoemen: ‘Het voelt vaak alsof ik buiten de gesprekken sta. Jij hebt een leuke man en lieve kinderen, terwijl ik nog steeds alleen ben. Dat is soms moeilijk.’

– Probeer los te laten. Sommige vrouwen kiezen er bewust voor om alleen door het leven te gaan, maar bij jou gaat je status gepaard met pijnlijke gevoelens. Ook dat mag gezegd worden. Wel leer je de mate waarin je dat verdriet naar buiten brengt, het best doseren. Je kan pijn uiten, maar er moet ook ruimte zijn voor andere gespreksonderwerpen. Anders haken mensen af.

– Wees duidelijk. Stel je zus concrete vragen zoals: ‘Vind jij me minderwaardig?’ Soms vlot een gesprek beter als je jullie relatie binnen een groter geheel plaatst: ‘Ik vind dat alleenstaanden het niet altijd makkelijk hebben in onze maatschappij, wat denk jij?’

– Respecteer je eigen grenzen. Krijg je niet de antwoorden waar je op gehoopt had? Dan kan het goed zijn om meer afstand te nemen. Sommigen kunnen broers en zussen blijven waarderen, zelfs als dat niet wederzijds is. Anderen laten familiefeesten in de toekomst liever aan zich voorbijgaan. Een goede band forceren is onmogelijk. Blijf je broer, zus of ouders dan ook nooit om dingen vragen die ze je toch niet kunnen geven, zoek liever andere mensen op die jou wel een goed gevoel kunnen geven.

Schuldgevoel
‘Mijn broer heeft twee volwassen kinderen die het huis uit zijn, terwijl ik thuis nog met twee puberende dochters zit. Hij is met pensioen, maar ik werk nog steeds fulltime. Mijn vader is twee jaar geleden overleden en sindsdien verblijft m’n moeder in een bejaardentehuis. Ze heeft het verlies niet goed verwerkt en voelt zich heel eenzaam. M’n broer brengt haar meerdere keren per week een bezoekje en verwent haar met taart, bloemen of een gezellige wandeling. Ik ben al blij als ik elke week een keer tot bij haar raak en voel me schuldig als dat niet lukt. Dat verschil bezorgt mij een wrang gevoel.’ (Ingeborg, 53)

Wat is hier aan de hand?
Lieve Cottyn: ‘Het leeftijdsverschil tussen Ingeborg en haar broer zorgt voor wrevel, maar is onveranderlijk. Dat kan je vergelijken met het verschil in geboortevolgorde. Zo leven de jongste en oudste zoon of dochter van dezelfde ouders vaak in een heel ander gezin. Meestal moet de eerstgeborene meer obstakels overwinnen, terwijl de jongste meer vrijheid geniet. Ook dit gaat vaak gepaard met gezonde jaloezie. Gelukkig helpt het verschil in context ervoor te zorgen dat het nooit persoonlijk wordt. Zulke verschillen zijn dan ook vaker een bron van humor dan van pijnlijke nijd. Het mooie aan dit voorbeeld is dat ik veel vaker het omgekeerde verhaal te horen krijg. Meestal hebben mensen moeite met een broer of zus die weinig doet voor een zorgbehoevende ouder. De kans bestaat dat haar broer ook jaloezie voelt van zijn kant. De broer kan het zelf vervelend vinden dat hij zijn moeder vaker bezoekt. Misschien mist hij de combinatie van kinderen in huis en een leuke job – en de vaak gezellige drukte die daarmee gepaard gaat – wel.’

Hoe ga je ermee om?
– Vergelijk met anderen en spiegel jezelf niet aan onrealistische ideaalbeelden. Weet dat heel veel zussen blij zouden zijn met een broer die zijn verantwoordelijkheid opneemt. Veel vaker hoor ik klachten over zussen of broers die zeeën van tijd hebben en hun ouders toch maar zelden een bezoekje brengen.

– Respecteer onveranderlijke verschillen. Je broer zit in een andere levensfase, dat kan jij niet wijzigen. Hij heeft veel vrije tijd en besteedt die graag aan jullie moeder. Daar is niets mis mee, integendeel.

– Erken je echte bezorgdheid. Wellicht ben je bang om tekort te schieten ten opzichte van je moeder en met dat gevoel moet je nu aan de slag. Betrek haar erbij en vraag hoe zij zich voelt bij het feit dat jij minder op bezoek komt. Als ze jouw situatie begrijpt, zal je schuldgevoel grotendeels vanzelf wegebben. Is dat niet het geval, dan is het de uitgelezen kans om haar uit te leggen hoe jouw leven er nu uitziet en wat daar – ook voor haar – de gevolgen van zijn.

Bazige zus
‘Hij is ondertussen 28 jaar oud, maar mijn jongere broer blijft me verwijten maken over onze jeugd. Hij ziet me nog steeds als de oudere, bazige zus die hem de les spelde toen we kind waren. Ik neem inderdaad graag het voortouw, maar hij vergeet dat ik het ook vaak voor hem opnam en hem veel bijgeleerd heb. Hij doet alsof mijn leven van een leien dakje loopt en focust zelf vaak op het negatieve. Waarom voel ik zo veel jaloezie van zijn kant?’ (Evy,30)

Wat is hier aan de hand?
Lieve Cottyn: ‘Je vult de gevoelens van je broer zelf in, zonder hem daarbij te betrekken. Dat is riskant. Je projecteert je eigen manier van denken op je broer en staat niet stil bij zijn beleving. Dat leidt al snel tot irritatie en kwaadheid. Bovendien heerst de overtuiging dat broers en zussen goede vrienden moeten zijn, terwijl broer-zusrelaties in de realiteit in alle vormen en maten voorkomen. Het idee dat jullie goed overeen moeten komen is dan ook sterk cultureel bepaald. Door conflict te vermijden en je gedachten voor jezelf te houden, wordt het probleem alleen groter. Je krijgt geen feedback, waardoor je blijft piekeren.’

Hoe ga je ermee om?
– Hier heerst een communicatieprobleem, dus broer en zus kunnen beter een open gesprek aangaan. Je kan dat doen door rechtstreeks te vragen of er sprake is van jaloezie, maar door het taboe dat errond heerst, kan het verstandig zijn om de vraag in te kleden. Zo kan je vragen of ook jouw huidige gedrag hem nog stoort.

– Respecteer zijn antwoord en neem het niet persoonlijk. Het kan voor je broer lastig zijn om voortdurend in jouw schaduw te staan, maar dat betekent niet dat iedereen jou autoritair vindt. Je kan zo’n antwoord evengoed als een compliment beschouwen: goede zorgen kunnen verstikkend zijn. Blijf ook luisteren als hij beweert niet jaloers te zijn. Respect voor elkaars mening en gedachten ligt aan de basis van een ruimer perspectief. Kan jij als grote zus aanvaarden dat zijn mening recht tegenover die van jou staat?

– Ga op zoek naar de bron van je eigen frustratie en teleurstelling. Waarom is zijn mening zo belangrijk voor jou?

Zondagskind
‘Ik ben een zondagskind, dat moet ik toegeven. Ik had een fijne jeugd, zit goed in m’n vel en kreeg nog geen grote tegenslagen te verwerken. Mijn zus is meer timide, ze is nooit een grote prater geweest. Maar we zijn allebei gelukkig, hebben een toffe job en een leuk gezin. Alleen lijken mijn ouders altijd meer geïnteresseerd in haar doen en laten dan dat van mij. Ze zijn ervan overtuigd dat ik me altijd wel uit de slag zal trekken en hebben meer aandacht voor de – volgens hen – meest kwetsbare van ons twee. Ze vergeten dat ook ik mijn verhaal soms kwijt wil.’ (Heidi, 42)

Wat is hier aan de hand?
Lieve Cottyn: ‘Kinderen maken de vergelijking met broers en zussen, maar gaan vooral op zoek naar verschillen in het gedrag van hun ouders. Hoe gaan ze met mij om en waarom behandelen ze mijn zus anders? Als kinderen met die vraag bij hun ouders aankloppen, krijgen ze vaak geen antwoord. Mama en papa zijn ervan overtuigd dat ‘iedereen gelijk is voor de wet’ en proberen daar ook naar te handelen, omdat ze hun kinderen even graag zien. Toegeven dat ze ieder kind anders benaderen, staat voor hen gelijk aan bekennen dat ze verkeerd bezig zijn. Jammer, want verschil mag en moet er zijn. Pas wanneer die verscheidenheid tussen broers en zussen niet erkend wordt, ontstaan moeilijkheden.’

Hoe ga je ermee om?
– Vermijd in elk geval dat je jaloerse gevoelens escaleren door ermee te blijven zitten. We willen allemaal gezien worden door onze ouders, die vraag naar erkenning is dus heel normaal.

– Deel je gevoelens met je ouders. Vertel hen dat je moeite hebt met dat verschil en maak duidelijk dat ook jij soms nood hebt aan een luisterend oor.

– Vraag naar hun beweegredenen (‘Waarom behandelen jullie haar anders?) en geef aan dat je hen graag wil begrijpen. Misschien beschouwen zij je zus als een zorgenkind, terwijl jij daar – als zus – een totaal andere kijk op hebt.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/575/Gezin/article/detail/2192535/2015/01/23/Jaloers-op-je-zus-.dhtml

Dat hoort men toch vaak dat er in een gezin jaloersheid voelbaar is. Onder zussen of broer zus of onder broers zelfs dochters naar hun moeder en zoons naar de vader en ook omgedraaid. Al ga je zeggen voor wat moeten ouders nu jaloers zijn op hun eigen kinderen. Maar heb je dit nooit gehoord, wees blij want dat mocht ik niet op die leeftijd. Hier kan een kern van jaloersheid in zitten, en zou men het als ouder of oudere broer of zus kunnen dwarsbomen. 
Het is eigenlijk niet raar te noemen dat de meeste jaloersheid al begint te groeien in een gezin. En dat sommige die negatieve gevoelens ook gaan richten op hun dagelijks leven. Dat soms dan zover gaat dan men ziekelijk jaloers wordt. En dat kan een gevaar zijn.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

Nadia wandelt

Wandelblog

We Love Me Now

Very OK Person! Connect with me; lovemeanonymous5@gmail.com Instagram: _l.o.v.e.me

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Umjetnost, zdravlje, civilizacije, fotografije, priroda, knjige, recepti, itd.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen met nonkel Juul en consoorten.

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

Theo-Herbots-Freelance-Journalist-Fotograaf 💙|| Daily Information in 💌 in 1️⃣1️⃣0️⃣ Languages ✅

You can translate any page and post on this "GREAT" Blog into 110 Languages with the Google Translate Widgete 😀‼ || Gedachten over Levensstijl en Gezondheid. Een gezondheid 😀 en Fotografie💥-Blog 💌Speciaal voor U ✅, Samen met U ✅, Samen door U ✅💚||

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Ontmanteld en Ontwricht

Blog door Chana Van Ryzeghem

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

ruhumayolculuk 🦋💗

kendime, ruhun katmanlarına doğru bi keşfe çıktım...🦋🧚‍♀️💫🌠

Ka Sry malamakerij

Mala's magie

panono panono

STAP VOOR STAP OP ONTDEKKING

Unlocking The Hidden Me

Tranquil notions, melange of sterile musings & a pinch of salt

%d bloggers liken dit: