“ADHD is geen ziekte”

© thinkstock.

Ongeveer zeven à acht procent van de kinderen lijdt aan ADHD, de welbekende aandachtstoornis. De meeste van hen worden ook met medicatie behandeld voor deze ziekte. Maar als bijna tien procent van de kinderen erdoor getroffen werd, hebben we het dan eigenlijk wel nog over een ziekte? Richard Friedman, professor in de klinische psychiatrie, denkt alvast van niet. “Mensen met ADHD zijn niet ziek, maar hebben andere karaktereigenschappen.”

© thinkstock
© thinkstock

Volgens Friedman is ADHD geen echte ziekte, maar hebben de kinderen – en volwassenen – die door de stoornis getroffen worden gewoon een traag en ondervoed beloningssysteem in hun hersenen. De dopamine die vrijkomt in hun dagelijkse routine is niet voldoende om hen een gevoel van voldoening en opwinding te geven, wat al snel resulteert in de beroemde onrustigheid die ADHD kenmerkt.

“Eigenlijk zijn het mensen die constant nieuwe dingen achterna jagen, in de hoop iets te vinden dat hen wél voldoening geeft”, schrijft Friedman. “In de ogen van ouders en leraren lijkt het alsof ze impulsief zijn en zich nauwelijks kunnen concentreren. Maar de waarheid is dat als je ADHD hebt, de wereld gewoon niet interessant genoeg is om aandacht aan te geven. Zodra het beloningssysteem in hun hersenen hen echter het signaal geeft dat er een ervaring zit aan te komen die het wél waard is om beleefd te worden, hebben ze meer concentratie dan iedereen.”

Een nadeel in de strikte structuur en verwachtingen van onze moderne maatschappij, maar Friedman benadrukt dat deze eigenschap historisch gezien een groot voordeel was. In de miljoenen jaren dat de mens zich ontwikkelde als een jager-verzamelaar waren mensen met een korte, maar intense aandachtsspanne, zin voor avontuur en gevoel voor multitasken veel succesvoller in het overleven. Pas toen we 10.000 jaar geleden een sedentair leven gingen leiden, werd het leven een stuk minder uitdagend. De constant veranderende, onzekere omgeving hield op te bestaan; de karaktereigenschappen die ons eens zo succesvol maakten, passen nu niet meer in de moderne maatschappij van vandaag.

Dat alles kan je nauwelijks een ziekte noemen, vindt Friedman. Hij is er vast van overtuigd – en ziet bewijs bij zijn patiënten – dat wie zijn job en omgeving aanpast aan zijn specifieke zin voor constante uitdaging veel minder focusproblemen heeft. Dat is volgens hem ook meteen waarom er zoveel meer kinderen dan volwassenen aan ADHD lijden: volwassenen kunnen redelijk gemakkelijk hun eigen bestaan aanpassen aan hun behoeften. Voor een kind, die alles opgelegd krijgt van ouders en leraren, is dit haast onmogelijk. “We moeten kinderen met ADHD helpen om situaties en omgevingen te selecteren die hun zin voor nieuwe dingen en uitdagingen beter invult”, schrijft Friedman.

Het grote probleem hierbij is dat niet iedereen evenveel dopamine aanmaakt bij dezelfde acties. Wat voor de ene uitdagend, opwindend en zelfs angstaanjagend is, is voor de andere dan weer normaal en zelfs saai. “Veel kinderen, jongeren en volwassenen vinden niet meteen iets dat hen uitdaagt, of zoeken het in gevaarlijkere hoeken, zoals drugs, geld en seks”, verklaart Friedman. Daarom benadrukt hij ook dat het geen goed idee is om de medicatie van mensen met ADHD zomaar weg te gooien. “Psychostimulanten als Rilatine zijn veilig en effectief, en veel kinderen worden erdoor geholpen. We hoeven ze niet te verbannen, maar kunnen wel extra maatregelen nemen. Kinderen met ADHD zouden het waarschijnlijk beter doen in kleinere klasjes, met praktische leerstof en computertaakjes. Vooral dit laatste is een goed idee: niets is zo uitdagend en veranderlijk als het internet.”

© thinkstock
Eigenlijk het beginstukje vind ik prachtig. En geeft eigenlijk geen verdere uitleg.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM