We kennen allemaal het leven en de dood.

En we worden in ons leven met beide geconfronteerd.

Toch bij het leven staan mensen nooit stil en kunnen ze er open over praten. Ze delen de goede en slechte momenten. Maar bij het laatste staan heel weinig mensen stil. En het is ook een stukje dat gewoon bij het leven hoort.

We worden naakt geboren.

We gaan naakt van de aarde.

Maar wat gebeurd er nu eigenlijk als de persoon stervende is. In bepaalde religies maken ze er een feest van bij andere komen de meeste emoties naar boven.

Men kan de dood in twee punten scheiden.

Mensen die niet moeten lijden en die vredig sterven.

Mensen die echt door een hel gaan en moeten afzien voor ze sterven.

Net zoals in het leven het ook eigenlijk is. Er zijn mensen die vredig kunnen leven en kunnen genieten, er zijn er die heel hun leven moeten lijden doordat ze het inzicht niet zien van een vredig en gelukkig leven.

In het Boeddhisme wordt verteld iemand die voor de dood lijd dat deze zich aan het zuiveren is om door te gaan naar de andere zijde. Daarom heeft men in het Boeddhisme het dodenboek beschreven. Waar een persoon uit voorleest bij het bed van de stervende.

Men gaat de persoon begeleiden. Zodat men probeert om de angsten weg te halen die in de ziel zitten. Men kan het eigenlijk bekijken als de persoon zijn levensloop.

Als iemand dementerende is, zal de persoon vergeetachtig worden, en zelfs kunnen er tijden komen dat de persoon volledig in zich zelf keert. Dat deze niemand kent en soms zelfs een bepaalde face gaat aannemen. Baby jong kind. Het is niet leuk om te zien maar eigenlijk is het voor de persoon zijn wereldje zijn gevoel dat terug naar boven komt.

Weer anderen moeten echt lijden moet pijn hebben. Dat ik zeker niet goedkeur want geen enkel wezen moet lijden. Men mag op een vredige manier inslapen en heengaan.

Toch op zo een moment is het de ziel die echt heldere beelden uitzend en zo zal de persoon zijn dood beleven. Die beelden gaan gepaard met angsten. Angsten om los te laten, om bezittingen achter te laten. Daarom hoor je wel eens dat iemand lang gevochten heeft om te sterven.

Iedereen zal wel zo een voorbeeld hebben of voor de geest kunnen halen. En nogmaals mensen het is niet nodig om zo te vechten om zo te lijden. Maar het is gewoon de wil van geest en lichaam. Op zo een moment en dat zal nooit iemand kunnen vertellen gaan er heel wat beelden en gevoel door de persoon zijn lichaam. Tot op een moment dat de persoon met zichzelf in het reine komt en de stap kan maken.

Als we de dood kunnen zien als iets normaals als iets dat blij het leven hoort. Zijn er al minder angsten en zal het lichaam zich niet verzetten. Eigenlijk kan men het bekijken als een ziekte, als je ervoor openstelt dat het zich in je lichaam nestelt en je leert het aanvaarden en anders te leven. Dan zal je lichaam ook minder verschijnselen tonen van de ziekte. Wel dat is juist met de dood hetzelfde. Als men er vrede mee neemt en je op een rustige manier je lichaam en geest van deze aarde los kan laten zal je geen lijden kennen.

Ook is het zo hoe langen men probeert op aarde te blijven hoe langer het duurt voor je mee kan gaan naar de andere wereld. Een mooi voorbeeld is Ghost. Het niet aanvaarden dat men dood is en zo tussen aarde en de andere kant blijft hangen.

Daarom dat men de mens niet gelijk gaat begraven of verassen. Er zit altijd tijd tussen, en die tijd is om alles een rustig heen te geven.

In bepaalde culturen en religies gaat men ervan uit dat 7 tot 49 dagen het duurt voor de geest zich heeft los kunnen maken van het aardse.

Nu beste lezers dit stukje heb ik geschreven door een vraag van sattvahealing waaronder hier de link te vinden is.

http://sattvahealing.wordpress.com/2014/01/17/reflectie-dood-symboliseert-ook-gelijk-het-leven/#respond

Over de dood kan men zoveel vertellen maar nooit zullen we met zekerheid weten wat nu het heengaan is. Ook hoe de persoon dat zelf ervaart. Daarom moeten we voor deze materie altijd uitgaan van geschreven teksten, en je eigen gedachte en gevoelens.

Nu op mijn blog kan je ook een stukje lezen over BDE. Dat ik zelf ook ooit heb mogen meemaken.

https://shivatje.wordpress.com/?s=bijna+dood+ervaring

DE DOOD

NET ALS EEN GEBOORTE

MEN WEET VAN NIETS ALS WE OP AARDE KOMEN

EN WE LATEN ALLES ACHTER ALS WE DE AARDE LOSLATEN

DAT IS DE DOOD

DAAR ZOVEEL ANGST VOOR IS

MAAR WIE WEET OOK ZO MOOI

NET ZOALS HET LEVEN MISSCHIEN GEWEEST IS

DAT IS LIEFDE VOOR DE DOOD KENNEN

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO

Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM