Archive for 7 mei 2013


De grootste kapsalon van Nederland strijdt tegen kanker!

Banner Marielle

 

Zondag 26 mei wordt in het Hofpark te Wateringen een enorme kapsalon gerealiseerd.Honderden kappers mobiliseren zich om geld in te zamelen en aandacht te vragen voor KWF kankerbestrijding en Stichting Haarwensen.  Nederlandse kappers worden opgeroepen om met een model deel te nemen aan deze unieke actie.  Het aanmelden kan eenvoudig via knippenvoorhetkwf.nl.

Deelnemende kappers nemen zelf minimaal één model mee. Voor zowel de kapper als het model vraagt de organisatie een bijdrage van € 10,-. Kappers kunnen meerdere modellen aandragen. De totale opbrengst komt ten goede aan KWF kankerbestrijding en Stichting Haarwensen.

Het initiatief van deze kappersactie komt van saloneigenaar Michael Kettmann. Zowel de Koninklijke ANKO, diverse merken en leveranciers ondersteunen deze bijzondere actie. Ook verschillende vooraanstaande personen uit de kappersbranche hebben hun naam aan de actie verbonden. Mariëlle Bastiaansen en Coos Tieleman verzorgen de presentatie en er worden demonstraties gegeven door prominente Nederlandse kappers zoals Patrick Kalle, Maurice den Exter , Richard Jordan en Natasja Keijzer. Tijdens de actie zijn er diverse live optredens, waardoor het voor publiek dat niet knipt of geknipt wordt zeker een bezoek waard is!

Aanmelden
Kappers en modellen kunnen zich eenvoudig aanmelden voor deze bijzondere actie en op deze manier deel uit maken van de grootste kapsalon van Nederland. Voor meer informatie bezoek je knippenvoorhetkwf.nl. Na aanmelding ontvang je informatie over het definitieve programma. Ook kun je de actie volgen op facebook.com/knippen.voorhetkwf.

Haar doneren
‘Meeknippen’ is niet de enige manier om de strijdt tegen kanker te steunen. Naast deelname aan de kappersactie is het namelijk ook mogelijk om haar te doneren. Iedereen die een minimale haarlengte van vijfentwintig centimeter heeft kan het haar tijdens de actie doneren aan de Stichting Haarwensen. Belangrijk hierbij is dat het haar niet grijs of geblondeerd is omdat dit type haar niet geschikt is voor de vervaardiging van pruiken. Ook kunnen kappers haar verzamelen dat in hun salon is geknipt.

Knippen voor het KWF zal tijdens de SamenLoop voor Hoop Westland plaatsvinden. De SamenLoop voor Hoop Westland is op 25 en 26 mei a.s.in het Hofpark in. Dit is een wandelevenement ten bate van KWF Kankerbestrijding. Gedurende een 24 uur durende wandelestafette lopen teams over een parcours waardoor geld ingezameld wordt voor wetenschappelijk onderzoek.

 

Door middel van verschillende activiteiten, zoals optredens van (lokale) artiesten en verenigingen en de opstelling van diverse kramen, worden de deelnemers en bezoekers vermaakt en geïnformeerd en wordt extra geld ingezameld.

BRON: http://gezondheid.blog.nl/algemeen/2013/05/07/de-grootste-kapsalon-van-nederland-strijdt-tegen-kanker#more-10649

Op zoek naar stilte

Stiltewandelingen, stiltemeditatie, stiltehotels… Stilte is hot! Een hype die wel weer overwaait of een must voor iedereen? Onze redactrice Lynn nam de proef op de som en trok zich een week terug in een voormalig klooster.

Dag 1
Van ‘fantastisch’ tot ‘ik zou na twee uur gillend wegrennen’… De reacties van vrienden en familie op mijn stilteplannen zijn op z’n minst verdeeld te noemen. Ikzelf kijk er vreemd genoeg wel naar uit om me vijf dagen zonder man, kinderen, televisie, internet of andere communicatietools aan de stilte over te geven. Sinds de dood van mijn zus, nu bijna vijf jaar geleden, lijkt het alsof ik mezelf voor een stukje kwijtgeraakt ben. Hoewel ik mijn leven wel weer op de rails heb, komen er regelmatig donkere wolken opzetten die me overspoelen met vragen waarop ik geen antwoord heb. Mijn reactie is dan: doorgaan. Niet stilstaan. Mijn agenda prop ik vol en op de (weinige) avonden zonder plannen zet ik de televisie aan, terwijl ik volg wat er in de digitale wereld gebeurt. Een ding staat vast: mijn gevoelens zal ik tijdens mijn stilteweek niet langer kunnen ontvluchten.

Misschien wordt het zwaar, maar ik hoop er vooral een stukje van mezelf terug te vinden. Met een flinke portie zenuwen stap ik in de wagen richting Bever. Na een dik uur rijden, bel ik aan bij Rosario, een oud klooster dat door eigenaar Johan volgens ecologische principes tot een oase van rust omgetoverd werd. Ik volg gastvrouw Sofie doorheen de indrukwekkende kloostertuin naar het hoofdgebouw. Omdat ze deze week geen gasten meer verwacht, krijg ik de enige kamer met dubbel bed en eigen badkamer. Ik word meteen met mijn telefoniedrang geconfronteerd. Normaal gezien zou ik mijn man laten weten dat ik goed aangekomen ben. En eigenlijk wil ik ook even gerustgesteld worden…

Een vreemd gevoel voor een plantrekker als mezelf. Na een verkenningstocht in de buurt besluit ik me in de leefruimte van het hoofdgebouw te installeren. Omringd door 1.000 boeken en 300 cd’s schrijf ik er aan de lange houten tafel mijn eerst indrukken neer. Sofie vertelde me al dat velen het de eerste dagen moeilijk hebben met stilte en ook ik voel me mijlenver van mijn vertrouwde wereld. Om halfacht word ik aan tafel verwacht voor het avondmaal. Wie wil, mag in de keuken altijd een handje toesteken. Alles kan, niets moet. Net zoals je niet hoeft te zwijgen, maar je je ook niet verplicht moet voelen tot beleefde small talk. Rond zeven uur trek ik naar de eetkamer en dek ik de tafel. Een diner met volslagen onbekenden wordt uiteindelijk een gezellig samenzijn. Wanneer Sofie me vraagt of ik enkel een artikel kom schrijven of ook echt stilte zoek, voel ik voor het eerst tranen opwellen. Ik moet toegeven dat mijn job het perfecte excuus is om dit te doen. Zo hoef ik de buitenwereld niet al te veel tekst en uitleg te verschaffen over het waarom, maar ik weet donders goed wat ik hier hoop te vinden. Ik herpak mezelf en vertel hen dat, zonder in detail te treden. Want niets moet, alles mag… Ik ben hier niet om mijn hart en ziel op tafel te gooien, wel om bij te tanken. Want zo omschrijft Johan zijn Rosario het liefst: als een tankstation waar je even komt bijtanken om daarna weer verder te doen.

Dag 2
Ik slaap de ganse nacht onrustig en word door de kerkklokken gewekt. Mijn ogen zijn opgezwollen. Het lijkt alsof ik de hele nacht gehuild heb. Zo voel ik me ook… Hoe zou het thuis zijn? Ik had nooit verwacht dat ik mijn man en zoontjes na ruim een dag zo zou missen. Blijkbaar ben ik toch een grotere ‘moederkloek’ dan ik dacht. Ik besluit een dagplanning op te stellen, een tip die Johan me gisteren gaf. Zelfs tijdens stiltedagen heb je nood aan structuur.

Op het programma: wandelen, een brief naar huis schrijven, mijn dagboek aanvullen en lezen. Ik hoop dat de frisse buitenlucht mijn gedachten kan verzetten. Ik loop naar de auto en schrik van de muziek die door de radio schelt. Onderweg naar Galmaarden, waar ik een wandeling in het stiltegebied Dender-Mark zal maken, stop ik even om een fleece en handschoenen te kopen. Het is koud en daar ben ik niet op voorzien. Ook in de winkel speelt luide muziek. Het stoort me. Het lijkt wel alsof we er alles aan doen om onszelf niet te moeten horen. Door deze tussenstop loop ik achter op schema. Ik steek stevig van wal en wandel het stiltegebied binnen. Het is hier stil en verlaten. Ik voel me kwetsbaar zonder gsm. Als stadsmens ben ik het blijkbaar gewend om voortdurend op mijn hoede te zijn. Na zo’n drie kwartier kan ik mijn rationele zelf eindelijk loslaten en van de wandeling genieten. Ik wandel langsheen aardappelvelden en weien en luister… Naar de stilte, het gekraak van mijn schoenen, de ruisende bladeren, het slurpende geluid wanneer ik door slijk wandel… Twee uur later bereik ik opnieuw het startpunt, met een betere moraal.

Aangekomen bij mijn thuis voor deze week trek ik me terug in de leefruimte. Het is jaren geleden dat ik iemand een kaart stuurde, en een liefdesbrief heb ik al zeker tien jaar niet meer geschreven. Al is het vooral een voornemen om in onze relatie wat meer mijn best te doen. Een pleidooi voor minder zagen en klagen en meer liefde. Hopelijk valt de rode envelop op en leest manlief de brief voor mijn thuiskomst.

Rond vijf uur begint het donker te worden. Het lijkt wel alsof mijn gevoel met het daglicht meeëvolueert. Ik bedenk dat ik op dit moment met mijn jongens had kunnen ravotten om me binnen twee uur met een lekker glas wijn onder een pluizig dekentje te nestelen. Wat doe ik hier? Ik tel de minuten af om naar de keuken te gaan.

Sofie heeft alweer lekker gekookt. Haar gerechten zijn biologisch en met liefde bereid. Bij een glas wijn vraagt ze hoe mijn verblijf me tot nu toe bevalt. Ik vertel haar eerlijk dat het alleen zijn me zwaar valt. Wie louter op zoek is naar rust, vindt die hier zeker. Maar draag je een rugzak met je mee, dan word je er tijdens je verblijf onvermijdelijk mee geconfronteerd. En dat is in mijn geval best heftig. Ik vind het ook moeilijk om mijn dag te vullen. Jaarlijks vinden in Rosario ook stilteretraites plaats. Samen met anderen ben je dan een ganse week stil en volg je een strikte planning van meditatie, eten, slapen… Zo’n retraite leek me aanvankelijk een stap te ver, maar nu denk ik dat dat makkelijker is. Je hoeft maar te volgen…

Dag 3
Om zeven uur word ik wakker. Ik trek comfortabele kleren aan en begeef me naar de oefenruimte waar Sofie alles klaargelegd heeft voor mijn allereerste meditatie, iets wat ik altijd al fascinerend vond, maar waar ik nog nooit de tijd voor nam. Dit is er de perfecte plaats en tijd voor. Ik neem een kussen, zet de CD op en installeer me in zithouding. Het kost me wat moeite om de juiste houding te vinden. De stem vraagt me ook om me op mijn ademhaling te focussen. Wanneer het enkele minuten lang volledig stil wordt, dwalen mijn gedachten al snel af naar het thuisfront, naar het werk… Ik dwing mezelf om opnieuw bij mezelf te komen. Ik voel hoe mijn voeten op de grond duwen, mijn handen zwaar op mijn benen rusten maar ook hoe mijn rug pijnlijk aanvoelt. Ik krijg het warm en heb een ongemakkelijk gevoel in mijn maag. De stilte lijkt mijn misselijkheid te versterken en na een halfuur hou ik het voor bekeken, vastbesloten het morgen opnieuw te proberen.

Ik wou al veel langer over mijn zus schrijven, maar pas nu durf ik eraan te beginnen. Confronterend, maar op een of andere manier voelt het ook bevrijdend aan. Alsof ik opgelucht ben dat ik die rauwe pijn nog kan voelen, want meestal sluit ik me af vooraleer het te moeilijk wordt. Ik besluit er vandaag een spirituele dag van te maken en kies een wandeling langsheen de oude kapelletjes in de gehuchten van Bever. Die vertrekt aan het kerkplein, niet ver van het plaatselijke kerkhof. Vroeger vond ik een kerkhof een akelige plek, nu vind ik er rust. Hier liggen vooral oude mensen begraven, al ontdek ik één jongeman die amper achttien geworden is. Zou hij ook in een verkeersongeval omgekomen zijn? Hij is nu zeven jaar dood, maar aan zijn graf merk ik dat zijn geliefden hem heel erg levend houden. Het geeft me een warm gevoel. Ik zet mijn wandeling verder doorheen de velden, langs verlaten wegen en heel wat oude kapelletjes… Op een enkele boer na, kruis ik geen mens. Buiten zijn in het zonnetje doet me goed. In gedachten schrijf ik de pagina’s van me af. De eenzaamheid valt minder zwaar en heeft plaatsgemaakt voor een gevoel van geluk. Geluk dat mijn job me de kans geeft om dit mee te maken, dat er thuis drie lieve mannen op me wachten en dat ik omringd word door fijne vrienden en familie op wie ik altijd kan terugvallen. Dankzij deze dagen zonder wat me lief is, besef ik dat eens te meer. En al zal ik nooit echt vrede hebben met haar dood, voor de allereerste keer voel ik me ook dankbaar dat ik bijna 23 jaar een fantastische zus in mijn leven gehad heb.

Na de wandeling voel ik iedere spier in mijn lichaam en leg ik me even op bed. Een uurtje later word ik wakker. Buiten schemert het. Het moeilijkste deel van de dag komt eraan. Ik voel mijn moraal kelderen, maar dwing mezelf om er niet aan toe te geven.

Dag 4
Ik heb raar gedroomd vannacht en wil eigenlijk het liefst van al in bed blijven liggen. Maar ik heb me voorgenomen om te mediteren, dus trek ik door de koude gangen van het kloostergebouw naar de oefenruimte. Het lukt me beter dan gisteren om er mijn aandacht bij te houden. Dwalen mijn gedachten toch af, dan erger ik me er niet meer aan. Met een fier en voldaan gevoel ga ik naar de eetkamer waar Sofie de tafel gedekt heeft. We eten opnieuw met zijn tweetjes. Tijdens iedere maaltijd branden hier twee kaarsjes op de buffetkast.

Dat geeft in combinatie met de rustige omgeving en de stilte een warm gevoel. Nog iets dat ik graag mee naar huis wil nemen. In tegenstelling tot de voorbije dagen is de gejaagdheid weg. Meteen ook de reden waarom mijn loopschoenen ondanks mijn goede voornemens nog steeds onaangeroerd op het kledingrek staan. In een week als deze waarin ik mijn snelheid met negentig procent teruggeschroefd heb, past het niet om te hardlopen. Ik word traag wakker, eet traag, wandel traag… rijd zelfs traag met de wagen. Maar in mijn hoofd razen de gevoelens en gedachten aan een topsnelheid voorbij. Wat zou ik die knop graag kunnen omdraaien en even helemaal aan niets meer kunnen denken. Waar er thuis vaak geen ruimte is om even stil te staan bij jezelf, kan je hier op geen enkele manier aan jezelf voorbijgaan. Bij momenten lijkt het alsof ik enkele jaren terug in de tijd gekatapulteerd word en voel ik weer die stekende, fysieke pijn van toen. Op andere momenten overheerst een rustig, bijna gelukzalig gevoel. Verwarrend en vermoeiend.

Ik parkeer mijn wagen aan de kerk van Vollezele waar ik het Stiltepad Oost zal volgen, een korte wandeling langsheen smalle veldwegen en steile bospadjes. Vergeleken met de vorige wandelingen is deze tocht best pittig. ‘Hoe geraak ik verder zonder onderuit te gaan’, ‘waar ligt het minste modder’ en ‘zit ik nog juist’ domineren mijn gedachten. Eindelijk een beetje rust in mijn hoofd. Iets voor drie uur bereik ik opnieuw mijn wagen. Op de terugweg naar Rosario passeer ik een supermarkt. Het is misschien een beetje valsspelen, maar ik trakteer er mezelf op een Dag Allemaal en zakje chips. Ik heb écht behoefte aan een beetje lucht in mijn hoofd. De ganse terugrit verheug ik me op dit verwenmoment. Ik vind eerlijk gezegd dat ik dat best verdiend heb na de voorbije dagen die best wel heftig waren. Ik rep me naar mijn kamer, spoel het zweet van mijn lijf en nestel me in bed met chips en magazine. Genieten! Ik lees ieder artikel van a tot z, goed voor tweeënhalf uur ‘lekker leeg zijn’. Nog even wat schrijven en dan is het alweer tijd om aan tafel te schuiven.

Dag 5
Ik slaap onrustig en verslaap me voor het eerst bijna. De laatste dag. Jammer, bedenk ik, terwijl ik er anderzijds ontzettend naar uitkijk om straks mijn zoontjes op te halen en ze samen in bad te zetten voor pure waterpret. Grappig dat ik nu verlang naar de dingen die me in het dagelijks leven soms behoorlijk wat energie vragen… Want na een drukke werkdag, drukke avondspits en drukte in de supermarkt sleep ik me soms door de avondrush en tel ik af naar het moment dat ik in de zetel kan ploffen. Mijn batterijen zijn weer opgeladen. Ik heb bijgetankt. Vijf dagen met jezelf bezig zijn, met alle aandacht voor je gedachten en gevoelens is best confronterend. Maar de pijn in al zijn heftigheid nog eens ervaren, werkt ook louterend. De gesprekken met Sofie hebben me deugd gedaan. Ik ben ze gaan beschouwen als een soort van minitherapie. Het was fijn om mijn verhaal te doen aan iemand zonder oordeel en met oprechte interesse. Na al die jaren gebeurt dat eigenlijk nog zelden. En hoewel ik mijn zus nooit volledig zal kunnen loslaten, voel ik na deze dagen vooral veel liefde voor haar. En fierheid. Ik ben fier dat zij mijn zus is, dat haar bloed ook door mijn aderen stroomt, dat ik enorm veel van haar in mezelf terugvind en zo veel van haar geleerd heb… en nog steeds leer. Ze heeft mijn leven verrijkt. Ik vertrek met een warm gevoel naar huis en hoop een stukje stilte en rust mee te kunnen nemen. Bedankt Rosario voor deze onvergetelijke ervaring. Ik heb hier echt een stap kunnen zetten. Bedankt lieve ‘sister’ dat ik je nog eens zo dichtbij heb mogen voelen.

Na één maand
Schrijven als therapie, eten bij kaarslicht, vaker gaan wandelen, af en toe een dagje zonder internet of telefonie, minder twijfelen aan mezelf… Mijn stilteweek leverde me een indrukwekkende lijst met goede voornemens op. Maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat daar na een maand nog weinig van overblijft. Jammer, want ik had écht het gevoel dat ik als een ander mens teruggekomen was. Maar de wereld rondom mij is niet veranderd. Mijn afwezigheid moest ik de volgende weken dubbel en dik inhalen en nog steeds rol ik van hot naar her om alles geregeld te krijgen. Al kan ik het nu wel beter relativeren. Schrijven is er sinds mijn stilteweek niet meer van gekomen, maar ik hou me er aan er werk van te maken. En eten, dat doen we wat vaker mét kaarslicht en zonder stoorzenders op de achtergrond.

Op retraite
Ben je meer te vinden voor een groepsgebeuren, dan is een stilteretraite misschien iets voor jou. Vijf dagen lang spreek je er niet, maar kan je wel op de steun van een groep rekenen en is er professionele begeleiding voorzien. Je leeft er volgens een vast dagschema dat bestaat uit zit- en loopmeditatie, lichamelijke activiteiten, muzikale ervaringen, lekker en gezond eten en persoonlijke tijd om te lezen, te wandelen of te schrijven.
Meer info: http://www.centrum- zijnsorientatie.be

Rosario
Een ideale plek om je enkele dagen in alle rust terug te trekken is Rosario, een voormalig kloostertje in hartje Bever op de grens van het Pajottenland en de Vlaamse Ardennen. Met een diep respect voor mens en omgeving nodigt Rosario je uit om te vertragen, van de stilte te proeven of gewoon te zijn. Je kan er alleen, in groep of als bedrijf verblijven. Voor een verblijf van maandag tot vrijdag met vol pension betaal je € 295. Overdag kan je gebruikmaken van de keuken, de tuin met zwembad, de leefruimte en de stilteruimte. De maaltijden neem je samen met de andere gasten aan de lange kloostertafel in de eetruimte. Alle maaltijden zijn hoofdzakelijk bereid met biologische en fairtrade-ingrediënten.
Meer info en andere verblijfsformules: www.rosario.be

Stiltewandelingen
Met een oppervlakte van maar liefst 28km2, is het stiltegebied Dender-Mark een aanrader voor wandelaars die de rust willen opzoeken. Doorheen het gebied zijn vier wandelroutes van 6 km, 7,5 km en 12 km uitgestippeld, genoemd naar de vier windstreken. Helemaal stil is het er natuurlijk nooit. Onder stil verstaan we dat het achtergrondsgeluid niet meer dan 35 à 40 dB(A) bedraagt. Je hoort er vooral natuurlijke geluiden: ruisende bladeren, fluitende vogels, een roep van een kind… Een aanrader!

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/663/Meditatie/article/detail/1628177/2013/05/07/Op-zoek-naar-stilte.dhtml

We hebben het allemaal nodig even die stilte in ons voelen, alleen waar vind men het. Stilte in het algemeen bestaat niet, we horen wel iets. Maar men kan zich ervoor afsluiten en zo stilte ervaren. Zoals in een meditatie of in een wandeling. Maar waar je het beste stilte kan ervaren is in een bos waar geen wandelaars komen en waar je echt helemaal alleen zit of in groep.
Het is heel moeilijk de stilte op te zoeken, maar weet wat je nooit ervaren hebt kan ooit komen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

 

AUM MANI PADME HUM

Voor deze dit het nodig hebben. En zeker om de kinderen die op bepaalde vlakken niet weg kunnen met bepaalde vragen.
http://www.childfocus.be/nl/nu-praat-ik-er-over/child-advice-home

Seksuele uitbuiting groeiend probleem bij jongeren

Child Focus, de Stichting voor Vermiste en Seksueel Uitgebuite Kinderen, heeft vorig jaar 2.433 dossiers rond verdwijningen en seksuele uitbuiting behandeld, tegenover 2.328 in 2011. Het aantal behandelde verdwijningsdossiers daalde verder tot 1.727 (1.794 in 2011), het aantal behandelde dossiers over seksuele uitbuiting steeg opnieuw sterk tot 706 dossiers in 2012 (534 in 2011).

Jonge slachtoffers van seksuele uitbuiting zoeken volgens Child Focus veel meer dan vroeger zelf contact met de stichting. De oprichting begin 2012 van de chatlijn ‘nupraatikerover.be‘ is daar niet vreemd aan: met ruim honderd jongeren werden vorig jaar driehonderd chatgesprekken gevoerd.Het aantal wegloopdossiers bleef de voorbije vijf jaar stabiel tussen jaarlijks 1.000 à 1.100 dossiers, maar Child Focus merkt wel dat de gemiddelde duur van het weglopen de voorbije vijf jaar stelselmatig toenam.

Zo bleven in 2008 slechts vier op de tien weglopers langer dan 48 uur weg, maar waren dat er in 2012 al zes op de tien. Drie op de tien weglopers verdwenen vorig jaar langer dan een week (tegenover twee op de tien in 2008) en een op de tien bleef zelfs langer dan een maand spoorloos.

Child Focus stelt ook vast dat steeds meer jongeren (28 procent van de dossiers in 2012) meerdere keren per jaar weglopen. Het gaat daarbij vaak om jongeren die weglopen uit een instelling waar ze verblijven.

Kinderontvoering
In 66 procent van de 272 effectieve dossiers die Child Focus vorig jaar behandelde rond internationale kinderontvoering bleek het de moeder te zijn die het kind ontvoerde. De verhouding ligt anders bij de 183 preventieve dossiers: daar werd in 62 procent van de gevallen gevreesd dat de vader de kinderen zou willen ontvoeren. Van de in totaal 455 behandelde dossiers konden er vorig jaar 293 (64 procent) afgesloten worden. De gemiddelde leeftijd van de ontvoerde kinderen daalde ten opzichte van de voorgaande jaren, en twee op de drie slachtoffers was jonger dan 6 jaar. In 51 procent van de gevallen ging het om meisjes, in 49 procent om jongens.Het belangrijkste bestemmingsland voor ontvoering was vorig jaar Frankrijk, gevolgd door respectievelijk Marokko, Duitsland, Nederland en Spanje. De top-5 van landen waarnaar een ontvoering gevreesd werd, bestond uit Marokko, gevolgd door respectievelijk Tunesië, Turkije, Algerije en Spanje.

Child Focus geeft aan ook in de toekomst maximaal te willen inzetten op bemiddeling.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/article/detail/1628414/2013/05/07/Seksuele-uitbuiting-groeiend-probleem-bij-jongeren.dhtml

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

(Vr)eten tot het pijn doet

© thinkstock.

 

Boulimia nervosa en anorexia nervosa zijn inmiddels gekende eetstoornissen. Over binge eating is echter nog veel minder geweten. Nu de ziekte officieel erkend is als eetprobleem komt daar hopelijk snel verandering in zodat patiënten sneller de weg naar hulp vinden.

Wat is het?
Elske Vrieze, psychiater eetstoornissen in het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven campus Kortenberg: ‘Binge eating kenmerkt zich door het hebben van herhaaldelijke eetbuien. Met herhaaldelijk bedoelen we dat ze minstens één keer per week voorkomen en dit gedurende een periode van minimaal drie maanden. Een eetbui gaat gepaard met een gevoel van controleverlies – patiënten overeten zich echt tot wanneer ze er zelfs buikpijn van krijgen – en veroorzaakt ontzettend veel stress. Je kan het niet vergelijken met iemand die bijvoorbeeld ’s avonds een volledige zak chips leegeet. Zo iemand beschouwt dat eerder als iets ontspannends en is daar de volgende dag niet meer mee bezig. Bij binge eaters is het probleem veel groter dan dat. Ze zijn voortdurend met eten bezig.’

‘Ook bij boulimia nervosa komen eetbuien voor. Een belangrijk verschil met boulimia is dat er bij binge eating zelden sprake is van compenserend gedrag zoals braken, het gebruik van laxeermiddelen of overmatig bewegen. Dat zorgt er ook voor dat patiënten met deze eetbuistoornis vaak met overgewicht kampen. Door het hebben van eetbuien krijgen ze immers te veel voeding binnen. In tegenstelling tot boulimia en anorexia nervosa hebben patiënten met binge eating er de ene periode vaak ook meer last van dan de andere. De ziekte kan bijvoorbeeld een half jaar heel actief zijn en dan weer wat minder problematisch zijn.’

Bij wie komt het vooral voor?
Elske Vrieze: ‘Waar we bij andere eetstoornissen vooral jonge meisjes zien, komt binge eating vooral voor bij mensen van gemiddelde leeftijd. Mannen hebben er evenveel last van als vrouwen. We merken wel dat bepaalde persoonlijkheidstypes er vatbaarder voor zijn. Mensen die het moeilijk hebben om bepaalde emoties te uiten, of vroeger niet geleerd hebben hoe er op een adequate manier mee om te gaan, gebruiken een eetbui soms om die emoties te verwerken of te controleren. Ook bij mensen die bepaalde trauma’s meedragen, komen eetbuien vaker voor, wat natuurlijk niet betekent dat iedere binge eating patiënt per se getraumatiseerd is. Maar het is mogelijk dat eten er vroeger voor zorgde dat heftige emoties beter gedragen konden worden, en dat het probleem zo in stand gehouden wordt. Het moeilijk kunnen verwerken van emoties en trauma’s is dus wel een risicofactor.’

Wat zijn de gezondheidsrisico’s?
Elske Vrieze: ‘Overgewicht is natuurlijk een niet te onderschatten risicofactor. Het vergroot de kans op hart- en vaatziekten, diabetes, gewrichtsproblemen… en zorgt ervoor dat je er fysiek erg op achteruitgaat. Maar ook de emotionele gevolgen zijn niet te onderschatten. Patiënten kampen vaak met een groot schaamtegevoel. Ze proberen hun eetbuien te verbergen voor anderen. De meeste eetbuien gebeuren dan ook wanneer ze alleen zijn of niemand hen kan zien. Hun lage zelfbeeld zorgt ervoor dat ze het moeilijk hebben om mee te draaien in het dagelijks leven. Vaak trekken ze zich terug, stappen ze letterlijk een stukje uit het leven.’

Hoe wordt de ziekte behandeld?
Elske Vrieze: ‘Er zijn een aantal zelfhulpmaatregelen die je zelf kan proberen om van je eetbuistoornis af te geraken. Tracht inzicht te krijgen in wanneer je een eetbui hebt. Wees eerlijk tegenover jezelf en tracht jezelf een gezonder eetpatroon aan te leren. We zien bijvoorbeeld weleens dat mensen zich de dag na een eetbui voornemen om helemaal niets te eten. Maar dat lokt vaak net een nieuwe eetbui uit. Informeer je over gezonde voeding en beweging, en ook over de gevolgen van je eetstoornis. Daarnaast is het ook belangrijk om de emotionele problemen die aan de basis van je eetprobleem liggen, aan te pakken. En dat kan je moeilijker zelf doen.

Nu binge eating als eetstoornis erkend is, zullen ook huisartsen makkelijker naar de juiste behandelaars kunnen doorverwijzen. Met psychotherapie kunnen we goede resultaten bereiken, vaak al na een zestal maanden. Ook behandeling in groep kan zeer zinvol zijn. Zo bieden we in ons ziekenhuis een groepsprogramma aan waarbij patiënten een dag per week samen aan hun eetprobleem werken. Patiënten vinden het vaak moeilijk om met anderen over hun ziekte te praten, maar bij lotgenoten vinden ze herkenning en steun. Er worden hechte banden gesmeed. Een behandeling in groep kan zeker steunend en versterkend werken.’

Op zoek naar hulp?
Sommige problemen zijn te groot om alleen aan te pakken. Lotgenoten kunnen dan een belangrijke hulp zijn. Mensen met een eetbuistoornis kunnen terecht bij de Anonieme Overeters, een zelfhulpgroep die het 12-stappenprogramma van de Anonieme Alcholisten gebruikt. In heel Vlaanderen vind je verschillende gespreksgroepen die wekelijks, of soms maandelijks samenkomen om ervaringen uit te wisselen.

BRON: http://www.goedgevoel.be/gg/nl/881/Overgewicht/article/detail/1628207/2013/05/07/-Vr-eten-tot-het-pijn-doet.dhtml

Mensen kennen soms geen stop en gaan door tot het uiterste. Dat maakt ze voelen zich ongemakkelijk, maar met de tijd kampen ze met heel wat overgewicht en een BMI die tot het gevaarlijke gaat. Mensen je moet voor jezelf een stop kennen net zoals dat met alles is. Voel je voldaan, en voel je dat niet drink een glas lauw water voor je gaat eten, en snoep niet als tussendoortje.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Poster tegen misbruik draagt geheime boodschap voor kinderen

 

Bron: Daily

Mail  Enkel kinderen jonger dan 10 kunnen de echte boodschap lezen. © Anar Foundation.

In Spanje lanceerde Anar Foundation een unieke campagne tegen kindermisbruik. Ze ontwikkelden een poster die dankzij de speciale printtechniek een geheime boodschap draagt voor jonge kinderen. Terwijl volwassenen enkel een angstig jongetje te zien krijgen, kunnen kinderen tot 1.35 meter groot een belangrijke boodschap lezen naast een geschonden kaak en onderlip: “Als iemand je pijn doet, bel ons dan en we zullen je helpen”. Aan de andere kant staat de anonieme hulplijn.

© Anar Foundation.

De campagne van de Anar Foundation werd speciaal ontworpen om informatie te verstrekken aan kinderen in nood die vergezeld worden door hun agressor. Ze willen zo volwassenen de kans ontnemen kinderen te ontmoedigen om hulp in te schakelen en hopen kinderen de moed te geven om te bellen.

“Het is een boodschap exclusief voor hen, verborgen voor volwassen ogen. Met dank aan de lenticulaire printtechniek konden we twee beelden combineren met een berekende zone die enkel zichtbaar is voor kinderen onder de 10 (met een gemiddelde maximale grootte van 1,35 meter)”, klinkt het.

Volwassenen krijgen echter ook een alarmerend woordje uitleg: “Soms is kindermisbruik enkel zichtbaar voor het kind dat lijdt”.

BRON: http://www.hln.be/hln/nl/35/Seks-Relaties/article/detail/1628199/2013/05/07/Poster-tegen-misbruik-draagt-geheime-boodschap-voor-kinderen.dhtml

Tekst zegt genoeg en zeker de laatste zin.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Shocking: fat pills slikken om aan te komen

Dun zijn is uit, rondlopen met een dikke bips is nu de trend. Nja, vooral in India lopen ze er warm voor. Daar kopen vrouwen zelfs speciale pillen om hun eetlust op te wekken en zo kilo’s aan te komen. Tot het levensgevaarlijke aan toe…

Fat pills worden de bewuste non-dieet pillen genoemd. In India kun je ze op elke hoek van de straat krijgen, volgens Daily Mail. Ook al is het eigenlijke doel van de medicatie totaal iets anders, Indiase vrouwen slikken ze om aan te komen.

Curves van Bollywoodactrices
Door medicijnen als Practin en Betnesol te slikken wordt hun eetlust opgewekt. Meer eten betekent meer gewicht en met een maatje voluptueus hoor je er helemaal bij in het land. De reden? De befaamde curves van Bollywoodactrices.

En dan met name de volle vormen van Bollywoodster Aishwarya Rai. Zij is één van de grootste inspiratiebronnen voor vrouwen in India om aan te komen. Na haar zwangerschap kwam ze maar niet af van haar extra kilo’s. Waarbij heel zwanger Hollywood binnen no time weer in maatje 34 op de rode loper wordt gespot, wordt Aishwarya nu juist geroemd om haar vollere lichaam.

Een nieuw schoonheidsideaal
Een nieuw schoonheidsideaal is geboren. Fans van de actrice vinden het haar taak als Indiase ster om er gezond uit te zien en zouden graag zien dat ze zou afvallen. Ondertussen zijn juist jongere meisjes bezig er net zo uit te zien als Aishwarya en haar vrouwelijke Bollywoodcollega’s. Zij hebben er alles voor over om er net zo vrouwelijk en vol uit te zien. Dus slikken ze er gerust een hele dosis pillen voor.

Doktoren waarschuwen voor het gevaar dat deze trend met zich meebrengt. Door het gebruik van fat pills kunnen vrouwen veel lichamelijke klachten krijgen. Leverproblemen, schade aan de nieren, hallucinatie en je kunt er zelfs slechtziend van worden. Om maar te zwijgen over de ongemakken die je ondervindt als je overgewicht hebt.

Een totaal ander uiterste dan de thigh gap trend, maar net zo bizar. Experts vinden het gevaarlijk dat celebrities zo’n grote invloed met hun lichaam hebben op jonge meisjes. En wij ook.

BRON: http://www.ze.nl/p/146889/shocking:_fat_pills_slikken_om_aan_te_komen

Nu mager zowat uit het straatbeeld zou gaan, gaat de farmaceutisch er weer op in spelen. En gaan ze medicatie uitbrengen om dikker te worden. Het komt dan weer vanuit Amerika overgewaaid en mensen laat je er niet aan vangen. Want je moet je goed voelen in je vel, en dat kan alleen maar door jezelf te waarderen.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

EEN DING IN HET LEVEN IS ZO PRACHTIG EN EERLIJK VOOR JEZELF, JEZELF ZIJN.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

http://users.telenet.be/Boeddha_Bruno/

AUM MANI PADME HUM

Multidimensional_Art

L'illusione, la realtà oltre lo specchio.

deniseblogt

Blogs over van alles en nog wat

Leven met Endo

Laten we samen endometriose overwinnen

Pensieri Parole e Poesie

Sono una donna libera. Nel mio blog farete un viaggio lungo e profondo nei pensieri della mente del cuore e dell anima.

zinderen

op weg naar authentiek leven

Nadia wandelt

Wandelblog

Tiernnadrui

Dans in de regen

Myrela

Art, health, civilizations, photography, nature, books, recipes, etc.

Levenslange blog

levenslessen

Tistje

ervaringsblog autisme sinds 2008

Yab Yum

Yab Yum

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

MyView_Point

Right <> correct of the center

Bio-Blogger

Bio-Blogger is an excellent source for collaborations and to explore your businesses & talents.

Regenboogbui

~ Leren, creëren, inspireren ~

saania2806.wordpress.com/

Philosophy is all about being curious, asking basic questions. And it can be fun!

newtoneapblog

A Discarded Plant

Inhale Peace; Exhale Love. Joy will Follow! - RUELHA

As long as there's breath, there will always be HOPE because nothing is pre-written and nothing cannot be re-written!

Looking for cbd supplements?🌿

HEMP up your life! The power of nature🌿

YOUNGREBEL

Blog about life, positivity, selfcare, food and beauty.

Chateau Cherie

Exposing Bullies and Liberating Targets to Make The World a Safer Place for All

bewustZijnenzo

Magazine: Inspiratie voor een gezond gelukkig en bewust leven

Beaunino loopt de Camino

‘Gewoon doorlopen!’

Blog with Shreya

A walk through the blues of life!

Soni's thoughts

No Fear, Express dear

%d bloggers liken dit: